ყვითელი ჩაიდანი

 

Girl, you’re just a, a child

– Angus and Julia Stone

1.

რიფერში ვიყავი, 00:00 საათს ველოდებოდი, „ცარიელი დღეების“ ბოლო ნაწილი უნდა დამედო და აღმოჩნდა Wi-Fi არ იჭერდა. ვიფიქრე სახლში წავალ ავტვირთავ და დავბრუნდები-თქო, მარა ანამ მითხრა გაჩერებაზე გადი და Tbilisi Loves You-ს დაიჭერო, ჰოდა, ასე, ცოტა სასაცილოდ გამოვიდა, უკანასკნელი ნაწილი ქუჩიდან ავტვირთე და რიფერში ჩავბრუნდი.

ანა მუშაობას რო მორჩა, გადავწყვიტეთ დიდ გალერიში წავსულიყავით, ოღონდ ცოტა გვშიოდა და მანამდე სმარტში შევიარეთ, ანას მეგობარი მარიამიც ჩვენთან ერთად იყო. სმარტში ვიღაც ბიჭები შეგვხდნენ და ლობიანებზე დაგვპატიჟეს. ამასობაში გოგოებმა კოკის დაურეკეს, თხოვეს გამოსულიყო და გალერიში შევეყვანეთ.

კოკი გარეთ დაგხვდა და შევედით, იქ ცოტა დავლიეთ, კიდე სხვა მეგობრებიც შეგვხდნენ, ვიცეკვეთ, მომწონდა, ანა როგორც ცეკვავდა, გაფრთხილებული ვიყავი, რო ცეკვა მარტო უყვარდა, ამიტომ ვცდილობდი არ შემეწუხებინა, მაგრამ ისეთ დისტანციაზე ვყოფილიყავი, რომ არც ვინმე სხვას შეეწუხებინა. მოკლედ ნორმალურად გავერთეთ და გამოსვლისას აღმოჩნდა რო მასაც მოეწონა, როგორ ვცეკვავდი.

2.

მეორე დღეს ანა არ მუშაობდა და რიფერში ისე წავედით. შევდივართ და რას ვხედავთ… თურმე წინა ღამეს დაბადების დღე ვისაც მივულოცე, იქ არის და მეგობრებთან ერთად აღნიშნავს… ჰოდა, მივედი და ვუთხარი – გილოცავ, ბლოგიდანაც მოგილოცე და აი, პირადადაც გილოცავ-თქო – მადლობაო – მითხრა და დავბრუნდი ბართან.

კარგად ვიყავი – ანასთან ერთად ვიყავი… ცოტა დავლიეთ, ისინი ცეკვავდნენ, მერე ჩვენც მივედით სტუმრებთან ახლოს და ანას ვუთხარი – ამ ისტორიაში ყველაზე მეტად ეხლა 17 ათასი მკითხველია ცოდო, ამ ამბავს თუ ვერ გაიგებენ-თქო.

მოკლედ, მერე იუბილარი და სტუმრები წავიდნენ და ცოტა ხანში ჩვენც Wall-ში ჩავედით, 1-2 ჭიქა დავლიეთ და წავედით ბასიანზე, სადაც ისეთი ჭყლეტა იყო, 2 საათზე მეტი ვერ გავჩერდით და ამ 2 საათიდანაც ნახევარი სკამზე ვიჯექით და ვლაპარაკობდით.

3.

შემდეგ დღეს ანას რიფერში მუშაობის ბოლო დღე იყო, პატარა, ლამაზ, მყუდრო, საყვარელ, კუსკუსა კაფეში Carpe Diem-ში გადაწყვიტა გადასვლა. რიფერში ნათლიაჩემთან ერთად მივედი, კვირა დღე იყო და ბევრი ხალხი არ დაგვხდა, ნათლიაჩემი რაღაც საქმეებზე მელაპარაკა და მალე წავიდა.

მერე მეგობარი მოვიდა, იმასაც რაღაც თავისი ამბები ქონდა მოსაყოლი, თან ვწრუპავდით, სადღაც ერთ საათში ანა მუშაობას მორჩა და მეგობარმა შემოგვთავაზა მანქანით წაგიყვანთო, ანა ყველას გამოემშვიდობა, მერე მანქანაში ჩავსხედით და წავედით და ზუსტად იქ, სადაც ჩვენ მიგვიყვანა და უნდა ჩამოვსულიყავით, პატრულმა გაგვაჩერა, მეგობარმა ჩადით და მე ჩემი პომადიანი ტუჩებით ისე გავუღიმებ, არ დამაჯარიმებენო. ჰოდა წამოვედით.

ცოტა ხანში სმს მივიღე – დამაჯარიმესო – ჰმ, როგორც ჩანს ალკოჰოლმა მაინც გადაფარა პომადა…

4.

გვიან გავიღვიძე და გადავწყვიტე არსად გავსულიყავი, მანანას დაბადების დღე იყო, საღამოს სტუმრები მოვიდნენ, სოკოს ვჭამდი გემრიელად, რომელიც ძალიან მიყვარს და პოლიტიკაზე კამათს ვუსმენდი, რაც პირიქით ძალიან არ მიყვარს.

სტუმრები როცა წავიდნენ, ტელევიზორთან ჩავჯექი, რასაც ბოლო დროს იშვიათად ვაკეთებ ხოლმე, ჯერ ჩემპიონთა ლიგას ვუყურე, ბაიერნი ბენფიკას ხვდებოდა და ჩემ ბიჭებს დიდად არ გაუჭირდათ თამაში.

მერე ძილის წინ ცივი ყავა გავიკეთე, ტორტის მოზრდილი ნაჭერი მოვიჭერი და ჩემი ცოლის დაქალების სერიები ვნახე.

5.

ამასობაში როგორც იქნა მუშაობა დავიწყე, საქართველოს ბანკის ბრენდის მართვის დეპარტამენტში, კოპირაიტერის თანამდებობაზე. მოკლედ, მშვენიერი სამსახური აღმოჩნდა.

დედაჩემის და ბაბუაჩემის დაბადების დღე იყო, მივედი მივულოცე, დედაჩემს 3 თეთრი ვარდი ვაჩუქე, როგორც თვითონ მთხოვა, ბაბუას რაღაც კარგი კატალოგი. საღამოს ანას გავუარე Carpe Diem-ში და მუშაობას რო მორჩა ჯერ განახლებული ბაუჰაუსის გახსნაზე წავედით, სადაც ანას მეგობარმა ანიმ დაიწყო მუშაობა და იქიდან გალერიში დაბადების დღეზე, მაგრამ თან უკვე გვიანი იყო, თან ისედაც შუა კვირა და ამიტომ ცოტა ხალხი დაგვხდა, მოკლედ მალე წამოვედით სახლში.

გზაში ლუდი და რაღაც სახრამუნოები ვიყიდეთ, მერე უგემრიელესად დავსხედით, ჯერ გახმაურებული The Lobster ვნახეთ და ცნობილი იაპონური ანიმაცია Sprites Away-ც მივაყოლეთ.

6.

ბაუჰაუსში წავედით, მარიამიც მოვიდა, მერე იქიდან Wall-ში ჩავისეირნეთ, კოჩაროვი და ბაკურა შემოგვიერთდნენ და გადავწყვიტეთ გვებოდიალა, ჯერ წავედით ამქარში, სალიოს კონცერტზე, იქ მახსოვს ვიღაც გოგო მომადგა, მომხედეო მითხრა, მეთქი მარტო არ ვარ Sorry… მერე კიდე ვიღაც მოვიდა მე შენს ბლოგს ვკითხულობო, მეთქი მორჩა ბლოგი-თქო. მოკლედ იქიდან გადავწყვიტეთ რიფერში ჩასვლა და იქ კოჩაროვს ეცა ვიღაც გოგო, მეცნობიო, ნიკა ეუბნება მე არ გიცნობო, ამ დროს მე მივედი, ეს გოგო შემომიტრიალდა და რა საყვარელი ხარ, საყურე რო გიკეთიაო, მეთქი ვაჰ… მე და ნიკა ერთად ვართ-თქო, არ დაიბნა, თუ არ გჯერა აჰა-მეთქი და ტუჩებში ვაკოცე კოჩაროვს, აქ ცოტა უკვე დაიბნა, კაი ხო გეხუმრები-თქო ვუთხარი, აი ეს გოგოა ამის ცოლი-თქო და მარიამზე ვაჩვენე და მე ამათი მეჯვარე და შვილის ნათლია ვარ-თქო, ჰოდა, მოკლედ ამდენი რამის მერე, როგორც იქნა, დაგვანება თავი. მერე მახსოვს ისევ Wall-ში ჩავბრუნდით და ბოლოს ჩემთან მივედით ჩაის დასალევად, მარა აღმოჩნდა ჩაიდანი აღარ მქონდა და უცებ კარადაში აღმოვაჩინე ყვითელი ჩაიდანი, რომელიც მთელი ბავშვობა ჩემს სახლში, რომელიც 10 წლის წინ გავყიდეთ, სამზარეულოში იდგა კარადის თავზე და მე ქვემოდან სულ ვუყურებდი და ძალიან მომწონდა, ჰოდა გამოვიღეთ ეს ჩაიდანი და წყალი დავადგით.

Carpe-ში ხშირად მოდიოდნენ ხოლმე მეგობრები, არეშკა, ლადო, ცავკა, ნატა ჟღენტი, ნათლიაჩემიც იყო რამდენჯერმე, ერთხელ ნიკუშა, კოტე და ლევანიც იყვნენ, დიანა და ელენეც ყოფილან, მარა იმ დღეს ჩვენ არ ვიყავით და თითქმის ყველას მოწონდა. ამის გარდა, ჩვენც ბევრგან დავდიოდით, ერთ დღეს ტოფუ გავსინჯეთ ჩინურში, ერთხელ კივიში ვიყავით, ერთხელ ჩებურეკების საჭმელად, ერთხელ ფრის შაურმა ვჭამეთ გვიან, ერთხელ ვარშავაში ანასგან პატარა ინტერვიუ აიღეს, ერთხელ მზესუმზირის ფართიზეც ვიყავით, ერთხელ მტკვარზეც, ერთხელ Fire Wok-ში, ნელიკოსთანაც ვჭამეთ ბლინები, მერე კინოში ვიყავით „ელვისი და ნიქსონი“ ვნახეთ, მერე ანა ვეგეტარიანელი გახდა და ვენდისში ვეჯი ბურგერის გასასინჯად წავედით და სათამაშო ავტომატებითაც ვითამაშეთ, ცხვირიც გაიხვრიტა და სალონში ფოტოებს ვუღებდი, თუ როგორ გმირულად და ყოველგვარი გამაყუჩებლების გარეშე გაუძლო ამ ამბავს. მოდა-მოდაშიც ვიყავით, შემომეჭამაში ხინკლის მერე მამალოებიც ვჭამეთ, Night Pizzas ახალი ნუტელიანი პიცაც გავსინჯეთ ბანანებით, კიდე Flea Market-ზე ერთი სამჯერ გამაჩერეს უცნობებმა, შენი ბლოგი მოგვწონსო, მითხრეს და ერხელ საერთოდ ღამე ქუჩაში მოვდიოდით მეგობრებთან ერთად და უცებ თინა ხიდაშელი შემეჩეხა ჯარისკაცებთან ერთად და გამარჯობაო მითხრა, მერე უცებ შემომხედა და ბოდიში ვერ გიცანი, შემეშალეო და მე ვუთხარი, არა უშავს, მე გიცანით-თქო და ყველას ძაან გაეცინა, ჩვენც და ხიდაშელის გარშემო მყოფ ჯარისკაცებსაც. ანამ თქვა ალბათ ესეც შენ ბლოგს კითხულობდაო.

ერთხელაც, ანდერვილშიც წავედით სპრინგ სეტზე, სადაც ჯერ Ten Walls-ი უკრავდა და მერე Tummetott-ი, რომელიც ანას ძალიან მოწონს, ჩვენთან ერთად ასტერიქსი და ობელიქსი იყვნენ, მაგრამ სამწუხაროდ არ გაამართლეს, თუმცა მაინც კარგი იყო, ლამაზად გათენდა, ზემოდან გადმოვხედეთ ქალაქს, საბაგიროთი ჩამოვედით და ვიგრძენი, რო ანა მართლა კმაყოფილი იყო. მანამდე სახლიდან სანამ გამოვიდოდი, Tummetott-ის ანას ყველაზე საყვარელი კომპოზიცია ჩავრთე ხმამაღლა და ჩართული დავტოვე, ისე დაემთხვა, რო იმ დღეს Tummetott-მა ეგ არ დაუკრა და დილით სახლში რო მივედით, უცებ სიურპრიზად დაგვხვდა ჩართული, უკვე სადარბაზოში ისმოდა ხმა… ანას გაეღიმა.

მართლა ბედნიერი ვიყავი.

 

 

Advertisements

ცარიელი დღეები (XXXVII ნაწილი)

Only for You

– Heartless Bastards

1.

Wall-ში ვიდექით – მე, დიანა, მაშო და სანდრო ჯავახიშვილი, გარშემო ბევრი ხალხი იყო, მიდიოდნენ-მოდიოდნენ, ჩვენ კიდე ვიდექით, ვიდექით და ათას რამეზე ვლაპარაკობდით, რაღაც მომენტში დიანამ – ნახეთ რა კაი გოგოაო და ერთ გოგოზე შეგვახედა, მაშოც დაეთანხმა, ჰოდა, მერე კაი ხანი ამ გოგოს ვუყურებდით და მიდიოდა მისი ქება, რო აქ ვინც არის ყველაზე კაი გოგოაო. თან ჰეტერო გოგოები რო გოგოს ასე აქებენ, ესე იგი, მართლა კაი გოგოა. მეც ვეთანხმებოდი, არც სანდროს უთქვამს რამე საწინააღმდეგო. ეს გოგო მანამდეც წინა კვირასაც შემჩნეული მყავდა, მაგრამ მახსოვს, რატომღაც შეგრძნება გამიჩნდა, რო თვითონ დიდად არ დაინტერესდა ჩემით, არ ვიცი, რატო ვიფიქრე ასე, მარა მისი გამოხედვისგან გამომდინარე ასეთი შთაბეჭდილება დამრჩა. ჰოდა, მოკლედ, ვიდექით ასე და ვაგრძელებდით მასზე კაი რაღაცეების ლაპარაკს და უცებ იმ გოგომ თავის მეგობარ მეორე გოგოს ხმამაღლა უთხრა – ავტონომია! მერე ერთმანეთს გადახედეს და გაეღიმათ, მერე კიდევ – ავტონომია! და თან ცოტა ეცინებათსავით, მეც ვუყურებ… ავტონომია! თქვა კიდევ უფრო ხმამაღლა და უცებ თავის მეგობარს ეუბნება – აი ამანაც გაიგო და ჩემზე ანიშნებს თვალებით. გავიგე, ხო, და ისიც გავიგე, რო ამან გაიგოო… ჰოდა, მოკლედ ასე გავიცანი ანა, რომელსაც მერე ძაან უნდოდა ჩემთვის სახეზე ბრჭყვიალების შემოყრა და რო ვთხოვე, არ მინდა-თქო, გმირულად შეიკავა თავი და მთელი ღამე ყველას აყრიდა ჩემს გარდა.

სახლში რო მივედი, ფბ-ზე რიქვესთი გავუგზავნე და ის ამბავი მოვუყევი, თავიდან რო მომეჩვენა, რო რაღაც უცნაურად უარყოფითად მიყურებდა და ამის მოყოლა ცოტა ისე გამომივიდა, რაღაცეებს რო იგონებენ ხოლმე იმისთვის, რო საპასუხოდ მოისმინონ სიტყვები: არა, არა, რას ამბობ, ეგრე არ ყოფილა! მარა მოკლედ, ასე იყო თუ ისე, იმ ღამეს ძილის წინ ერთი სიტყვა გამახსენდა.

ავტონომია.

2.

დილა მე და ნიკუშამ ვისკით და ჩემი ცოლის დაქალებით დავიწყეთ. საღამოსკენ პახმელია დამარცხებული იყო, გარეთ ციოდა, ანა თურმე რიფერში მუშაობდა. ეს ფიქრები მქონდა თავში და Wall-ისკენ წასასვლელად ვემზადებოდი, გავედი, ჩანთაში ჩემი ჰუდი ჩავტენე, გზად რიფერში შევიარე და ანას დავუტოვე, რომელსაც, რა თქმა უნდა, თხლად ეცვა და ღამე Wall-ში შესცივდებოდა.

Wall-ში ქეთოს დაბადების დღე იყო, რო მივედი, ცოტა ხანში მამაო ტორტით გამოვიდა, ერთი ნაჭერი მეც მერგო და საკმაოდ გემრიელი აღმოჩნდა, მერე მე და მარიამი ვისხედით, რაღაცეებს ვჭორაობდით და ამასობაში ანაც მოვიდა ჩემი ჰუდით, მოკლედ, კლასიკური საყვარლობა გამოვიდა – გოგოებს რო ბიჭების ცოტათი დიდი ზომის ტანსაცმელი აცვიათ ხოლმე.

ბევრი ხალხი არ იყო, სულ ასე ხდება, თუ პარასკევს ბევრი ხალხია, შაბათს ცოტაა, ან პირიქით. ჰოდა, ეს მოწყენილობა რო გადამეფარა, ფურცელი და პასტა ავიღე და მე და ანამ სიტყვობანა ვითამაშეთ, ნუ, ამან, რა თქმა უნდა, დიდი მხიარულება არ მოგვიტანა, მარა რაღაც მაინც იყო საკაიფო.

3.

ორნი იდგნენ, მაღალი და დაბალი.

– ეს რა პლანეტაა? – კითხა დაბალმა.

– დედამიწა, – უპასუხა მაღალმა.

– რას წარმოადგენენ?

– საკმაოდ უცნაური არსებებით არის დასახლებული, ძირითადად უხილავი ძალების ჯერათ…

– მაგალითად?

– მაგალითად, სიყვარულის, ან ღმერთის…

– ჰმ, ჩვენი?

– ჩვენი ნაკლებად.

– ჰაჰჰაჰ, ხო არ დავაჯეროთ…

– ჯერ ადრეა, ისედაც მაგარი აჭრილები არიან და თან ხო გეუბნებით, იმის უფრო ჯერათ, რასაც ვერ ხედავენ…

– კაი, ჰო, სად მცალია ამათთვის, – თქვა დაბალმა და ცაში ჩაიხედა.

გამეღვიძა.

4.

რიფერში დათო ლომიძის კონცერტი და დაბადების დღე იყო, კოჩაროვს მივწერე, ხო არ მოხვალ-თქო და, კიო. მივედით, დათო უკრავდა, მე და კოჩაროვი დავჯექით და დავიწყეთ ლაპარაკი სიყვარულზე, მერე სანდრო მოვიდა სულაქველიძე და ცოტა ხანი ალკოჰოლზე ვილაპარაკეთ, მარა არაფერი არ გამოვიდა და ისევ სიყვარულზე გავაგრძელეთ.

მერე ანაც მოვიდა, ლამაზი იყო – ვიწრო შავი ჯინსები და მოხსნილსაყელოიანი თეთრი „საროჩკა“ ეცვა, იმ დღეს არ მუშაობდა და ცოტა გავერთეთ. მე ლუდი დავლიე, ანამ არა, მუსიკას ვუსმენდით, რატომღაც ცოტა ხალხი იყო და ამიტომ რიფერისთვის დამახასიეთებელი სიგარეტის ბუღი და გაუსაძლისი სიტუაცია არ იდგა.

მერე ვიღაც გოგო მოგვიახლოვდა ტორტით, ჯერ ანას აძალებდა, მერე ანას დაქალს, ორივემ რო უარი უთხრა, შემომიტრიალდა – შენ შეჭამე, თორე ამათ ვაჭმევო… და მე, რა თქმა უნდა, როგორც ჭეშმარიტმა ჯენტლმენმა, პირი გავაღე და არც თუ ისე გემრიელი ტორტის ნაჭერი ჩამტენა.

5.

მეორე დღეს შრუტემ მომწერა, რას შვებიო, მეთქი რავის. ჰოდა, შევხვდით და წავედით რიფერში, 2-2 კათხა ლუდი დავლიეთ, თუ შეიძლება, რო პლასტმასის ჭიქაზე კათხა ვთქვა, და თან ანასაც გამოველაპარაკეთ, რო არ მოეწყინა, თორე დიდი არაფერი ხდებოდა, 3 კაცი შემოვიდა მოსაფსმელად და კოჩაროვმა შემოიარა ცოტა ხნით. თუმცა შეიძლება ანას სულაც არ ჭირდებოდა ეს გართობა და ამ სიწყნარეში მეცადინეობა ერჩივნა, მაგრამ მაგდენი ვეღარ მოვიფიქრე და ნუ, თან ბოლო-ბოლო უკვე ცოტა ხალხიც იწყებდა მოსვლას.

მოკლედ, ცოტა ხანში მე და შრუტე Wall-ში ჩავედით, სადაც რეზის დაბადების დღე უნდა ყოფილიყო, მარა ამის მაგივრად ისეთი სიცივე დაგხვდა, რო ეგრევე ყველანი მანქანებში გავნაწილდით, დიდი დინამიკებიც თან წავიღეთ და წავედით HOLMES&WATSON-ში, მერე მე რაღაც მომენტში დავთვერი, ჩავხტი ტაქსიში, ანას რიფერში გავუარე და ამოვბრუნდით უკან და მიუხედავად იმისა, რო ეს ყველაფერი ძალიან ოპერატიულად, სულ რაღაც 10 წუთში გავაკეთე, აღმოჩნდა, რო ამასობაში მეზობლებმა იჩივლეს, ხმაურიაო, პატრული მოვიდა და ყველანი ისევ Wall-ში ბრუნდებოდნენ. აი ასე ებრძოდა რეზის დაბდღეს ხან კლიმატი და ხან კანონი.

როგორც ჩანს, ალკოჰოლმა იმოქმედა და Wall-ში ხალხს თითქოს ისე აღარ ციოდა, თუმცა მე და ანა მაინც სკამზე დავდექით და გამათბობელთან ყველაზე ახლოს მოვხვდით – ანა, ხელში ჩაის ჭიქით და მე ვისკის, ზუსტად ამ მომენტში ელენემ ჩვენი პირველი ფოტოც გადაგვიღო. დიანამ ჩუმად მითხრა – შოკში ვარო. ამ დროს ბენჯერამ Night Pizza გამოიძახა ისე, ვერც მიხვდა, რო ანდროს ელაპარაკებოდა, თითო ნაჭერი ჩვენც გვერგო და მერე ანამ, მე წავედი ეხლა, სანამ დავიძინებ ცოტა უნდა ვიმეცადინოო, და წავიდა. ჩვენც მალე დავიშალეთ, უბრალოდ, სტელაში შევიარეთ და ცოტა კიდე ვჭამეთ.

6.

მაგიდასთან ვიჯექი და ნიუს ფიდს ვსქროლავდი, ტახტზე ჩემი ბავშვობის ძმაკაცი იჯდა და ტვ-ში რაღაც ფილმს უყურებდა.

– იცი დამესიზმრა, თანაც ორჯერ? – ვუთხარი და ნაუშნიკები მოვიხსენი.

– მერე?

– რავი, მერე არაფერი…

– რა არაფერი, მოყევი რა ხდებოდა სიზმრებში?

– ნუ, არაფერი არ ხდებოდა, ერთხელ დედამისთან ერთად დამესიზმრა და მეორედ სავარძელში იჯდა, მე ვუყურებდი და ბოლოს თვითონაც შემომხედა…

– როგორ შემოგხედა?

– უემოციოდ.

– ჰმმ…..

– მერე გამეღვიძა და მივხვდი, რო ბლოგის წერას უნდა მოვრჩე, თუ ძაან მომინდება სხვა ბლოგს დავწერ, სხვა სათაურით.

მეგობარმა თავი დამიქნია და ფილმს მიუბრუნდა. მე კიდე საათს დავხედე – 00:00. ცარიელი დღეების ვორდის ფაილი გავხსენი და უკანასკნელი აბზაცი მივაწერე:

2 აპრილი დადგა – გილოცავ დაბადების დღეს!.. ყოველგვარი პათეტიკის და დრამის გარეშე, უბრალოდ მინდა იცოდე, რომ მე თავს ბედნიერად ვგრძნობ და შენც სიყვარულს გისურვებ!

მხრებზე ჩამოსრიალებული ნაუშნიკებიდან Heartless Bastard-ის ვოკალისტის ხმა გამოდიოდა – Only for Youuuu….. და ეს იყო ცარიელ დღეებში პირველი სიმღერა, რომელიც მას არ ეძღვნებოდა.

მოკლედ, როგორც ერთმა საყვარელმა ბიჭმა თქვა – რაც მოხტა, მოხტა!

 

 

 

ცარიელი დღეები (XXXVI ნაწილი)

I just can’t leave it alone

– The Last Shadow Puppets

1.

ლიტ-კაფეში მივედი. ნათლიაჩემს გადაღებისთვის გოგოები რო ავარჩევინე, ერთ-ერთს უნდა შევხვედროდით. ყველაზე პუნქტუალური მე აღმოვჩნდი. ცოტა ხანში ის გოგოც მოვიდა და ბოლოს ნათლიაჩემიც. დავსხედით, ჩაი შევუკვეთეთ, გადაღებაც დაიწყო, მე რაღაც სისულელეებს ვხუმრობდი, ქასთინგზე მოსულს ვაცინებდი და არც კი ვიცი, ამითი ვეხმარებოდი, თუ პირიქით, შეიძლება ხელს ვუშლიდი მუშაობაში. იქიდან არტ-კაფეში გავიარეთ, ჩვენი „მსახიობი“ იქ დავტოვეთ, მე ჟაკეტი ავიღე, რომელიც წინა კვირას დამრჩა და მე და ნათლიაჩემი „ლინვილში“ ჩავედით, სადაც მეორე გოგო გველოდებოდა, რომელსაც მართლა ქონდა მსახიობის გამოცდილება. მე ისევ არ დავჯერდი უბრალო დამკავშირებლის როლს და რაღაცეებს ვმაიმუნობდი, სიტუაცია უფრო არაოფიციალური რო ყოფილიყო გადაღებისთვის, თუმცა საერთოდ არ ვარ დარწმუნებული, ეს ვინმეს ჭირდებოდა თუ არა.

მოკლედ, გადაღებას რო მოვრჩით, HOLMES&WATSON-ში შევიარე და იქიდან ყველანი ერთად წავედით მტკვარზე, სადაც მზესუმზირას ფართი იყო. პატარა ოთახში რატი უკრავდა, ხელს არ შეგიშლი-თქო, ვუთხარი, როგორც მიყვარს ხოლმე შევძვერი და მის გვერდით ვცეკვავდი, რა თქმა უნდა, მშვენივრად მესმის, რო უჩემოდ იქ არავის არაფერი დააკლდებოდა, მაგრამ მგონია, რო სულ ცოტათი მაინც ვხოდავ ხოლმე სიტუაციას, ამის დასტურად, 1 საათის მერე როცა გამოვძვერი, ეკა ყიფიანმა მითხრა – ოდესმე DJ-ის გვერდით მოცეკვავე ბიჭს თუ დავხატავ, აუცილებლად შენ იქნებიო.

მერე ერთი ნაცნობი შემეფეთა, ეხლა აქ დამელოდე, ბოთლს მოვიტან და მოვწიოთო, შეტრიალდა თუ არა, ეგრევე გავქრი. მოსაწევი არ მევასება! მერე კიდევ ერთმა ნაცნობმა რაღაც აბსოლუტურად საეჭვო სახელწოდების ნახევარი აბი ჩამიდო ხელში და მითხრა, მაგრა ადუნებსო. სულ არ მინდოდა მოდუნება, მოსახოდი და საერთოდაც ხარისხიანი დრაგები მიყვარს, ამიტომ ეგ აბი სხვას მივეცი და დიდ ოთახში გავედი. სადაც ერთი გოგო შემხვდა, მკერდი გავიდიდე და უნდა გაჩვენოო, მაისური გაიწია და მაჩვენა, მეთქი ვა.. კაია-თქო! – ერთ ნახევარ საათში ისევ მოვიდა – იცი მკერდი გავიდიდე უნდა გაჩვენოო, – კაი გოგო იყო, მკერდიც კარგი ქონდა, მარა ვუთხარი, უკვე მაჩვენე-თქო, ეტყობა ძაან წესიერი ვარ, თორე ხო ნახავდა სხვა იმ მკერდს მეორეჯერაც. მოკლედ, ასე გავერთე და 8-ის ნახევარზე წამოვედი სახლში. რო დავწექი, წვიმის ხმა გავიგე და რაღაცნაირად მყუდროდ ჩამეძინა.

2.

დილით, ძილში ხმა ჩამესმა, მამაჩემი ლაპარაკობდა ტელეფონზე:

– ჰო, კაია ძაან ეს პორნოგრაფიის პროექტი, კი, კი ხო იცი ახალგაზრდებს აინტერესებთ ეხლა ეს პორნოგრაფიის ამბები…

მეთქი ვახ… რა ხდება?! გამოვფხიზლდი და შევეცადე გამეგო რა ბაზარი იყო.

– ხო, ხო მოკლედ წარმატებები, აბა შენ იცი მიაწექი მაგ ფოტოგრაფიის პროექტს.

უჰ, მეთქი აი თურმე რა ხდება.. ამოვისუნთქე, თავში პახმელიის ფიქრები დავალაგე და ავდექი.

კაი ხანი ვერაფერი ვჭამე, მე და ჩემი ძმა ვისკით ვიწყებდით შაბათ დღეს, რო დაღამდა და Wall-ში წასვლის დრო მოახლოვდა, ვიფიქრე ვისადილებ-თქო და წიწიბურას მივაყოლე წიწიბურას კატლეტი და ყველაფერი რო შევჭამე, მერე გავიაზრე რაც გავაკეთე.

Wall-ში რო მივედი, ჯერ ვიღაც კაცი ინგლისურად გამომელაპარაკა, ლოს-ანჯელესიდან ვარო და უცებ მის გვერდით მდგომი ბიჭი, რომელიც მანამდე მეგონა რო ამასთან ერთად იყო, მეუბნება:

– აუ, ძმაო გატყუებს ეგ, მე წეღან მითხრა კალიფორნიიდან ვარო!

რა უნდა მეთქვა, ერთი გავხედე და უჰუ-თქო თავი დავუქნიე. მერე ლოს-ანჯელესელი კაცი წავიდა და ამან არ მომასვენა, მე ტელევიზორშიც გნახე და მინდოდა მეკითხა, რაღაც მაწუხებდა და შენ მაინც, როგორც ნაცნობი ექიმი მირჩევდი რამესო, – მეთქი მდაააა…

– ეხლა ხო უკეთ ხარ-თქო? – ვკითხე. – კიო, – ჰოდა, ვსო!.. დღეს შაბათია, გავერთოთ მეთქი. მარა იმდღეს გართობა მაინც არ გამოვიდა, ორმა უცხო და ნეგატიურმა ტიპმა ჯერ ნაცნობ გოგოებს შეუჭამეს ტვინი და მერე ჩვენ რო ჩავერიეთ, გადმოერთნენ და 1 საათი ატყდა რაღაც უაზრო საუბრები. მე არ ვერეოდი, იმიტომ, რო ჩემი ძმა და მეგობრები ერთობიან და კრეატიულად პინგ-პონგს ეთამაშებიან ხოლმე ეგეთებს, მე კიდე ნერვები არ მყოფნის, მინდა მივიდე და ვუთხრა – ე, ბიჭო, მოგიტყნავ ეხლა დედის ტრაკს, შაბათია, კარგ ხასიათზე ვართ და შენ ტვინს რატო გვიბურღავ! – და მერე მე გამოვალ ფსიხი და პათოლოგი. ჰოდა, ამიტომაც ვიყავი ჩუმად. ნუ ბოლოს, როგორც იქნა, მოვიშორეთ ესენი და წავედით საჭმელად „სტელაში“. ცოტა ხანში შევამჩნიეთ, რო გვერდით მაგიდასთან გოგო იჯდა მარტო და ძაან უცნაური იყო, ღამე 5 საათზე მარტო რატო იყო რესტორანში. ამიტომ მეგობარს ვთხოვე, მიდი გადაჯექი და გაარკვიე-თქო, გადაჯდა და მალე დაბრუნდა, iPhone დავტოვე მაგიდაზე და ეხლა შენ მიდი წამოსაღებადო, წავედი, აღმოჩნდა, რო გალერიში არ შეუშვეს ბიჭი, რომელთანაც ერთადაც იყო და მერე ის ბიჭი სახლში წავიდა, ამას შიოდა და მოვიდა აქ, ნუ, ცოტა მაინც უცნაური იყო, მაგრამ დავიკიდე. რაღაც მომენტში ლაპარაკის დროს ვუთხარი, ამსტერდამში ვსწავლობდი მეთქი, რაზეც მიპასუხა – ჰო, კაია გერმანიაო, – მეგობრის iPhone-ს ხელი დავავლე და ეგრევე ჩვენს მაგიდასთან დავბრუნდი.

3.

მთელი დღე სახლში ვიყავი. ფბ-ზე დავძრებოდი. ჯერ ვიღაც ინგლისელი მოდელი მიამსგავსეს შოთა რუსთაველს და ამაზე გადაირია ერი, მაგრამ მერე ბიძინამ ხე ამოიღო, გემზე შემოდო და ამ ისტორიამ ყველა სხვა გადაფარა.

მერე აღმოვაჩინე, რო იმ გოგოს, ლიტ-კაფეში რომელიც იყო გადაღებაზე, ბლოგის წერა დაუწყია და მეც მომიხსენია, როგორც – ბლოგის სუპერსტარი. აი, ლინკი და ნახეთ, ყოველთვის ვავრცელებ ბლოგებს, სადაც მე ან „ცარიელი დღეებია“ ნახსენები, იქნებ იმითაც დაინტერესდეთ და ისიამოვნოთ:

https://maryaustinblog.wordpress.com/

4.

მეორე დღეს ქუჩაში გავედი, თბილოდა და გავისეირნე.

ვიღაც ტიპმა, რომელიც პლასტმასის უცხოპლანეტელს გავდა, ხელში ბუკლეტი შემომაჩეჩა, დავხედე და ეწერა – დასრულდება ოდესმე ტანჯვა? – ამ დროს ქუჩის იქითა მხრიდან ხმა გავიგე – What the hell am I doing here? I don’t belong here… – გავიხედე, ვიღაც ბიჭს გიტარა დინამიკებში ქონდა შეერთებული და მღეროდა. გამეღიმასავით – ეს წარწერა/მე/და ეს ნაწყვეტი Creep-დან – ნებისმიერ ინდი ფილმს დაამშვენებდა, ისეთი კადრი იყო.

მაგრამ მერე ბუკლეტი ურნაში ჩავაგდე, აღარც სიმღერა ისმოდა, მარშუტკა გავაჩერე და სახლში დავბრუნდი. მორჩა კინო.

5.

ანტრეში ვიჯექი – ყავა და დიდი ხნის უნახავი მეგობარი იყვნენ ჩემს წინ, გვერდით კი ტრადიციულად ყველგან გაშლილი ჩემი ლეპტოპი – ნოთიფიქეიშენი მომივიდა.

– უი, მერაბ ნინიძემ დამილაიქა „ცარიელი დღეეები“.

– მერაბს ფეისბუქი აქვს?

– კი, ოღონდ თავისი სახელი და გვარით არა.

– აუ, იცი რა გამახსენდა, ბავშვობაში ბიძაშენთან რო მოდიოდა სტუმრად და შენ ავტოგრაფებს ართმევდი და მერე გოგოებს ურიგებდი ხოლმე.

– ჰაჰჰაჰ, ხო… – ვუთხარი მე და ასეთ ლაპარაკში მოსაღამოვდა. დავიშალეთ.

სახლში რო მივედი, The Last Shadow Puppets-ის ახალი ვიდეო ვნახე და ისევ, როგორც წინა კვირას Suede-ს ვიდეოზე, ეხლაც სურვილი გამიჩნდა მე ვყოფილიყავი იქ, მე მემღერა სილაში ნიჩბით ხელში. მერე ამის გამო იმაზე დავფიქრდი, რო ეტყობა ბოლო დროს ემოციები, რომელიც დამიგროვდა, ბლოგში აღარ მეტევა-თქო და, როგორც მჩვევია, ვცადე თავი დამეწყნარებინა და საკუთარ კანში ჩავტეულიყავი.

6.

Wall-ში ბევრი ხალხი იყო, ბართან ვიდექი, უცებ მოვიხედე და ჩემს გვერდით ჯადოქარი იდგა.

– სულ მინდა რაღაც მოგიყვე და მავიწყდება, – ვუთხარი ისე, რო მიხვდა, მისი უცაბედი გაჩენა-გაქრობები აღარ მაკვირვებდა.

შემომხედა და თავი ამიქნია – გისმენო.

– რო გავიცანი, იმ ზაფხულს ერთ-ერთ ღამეს მასთან სოფელში აივანზე ვისხედით და ვლაპარაკობდით.

– გინდა რამე ვითამაშოთ? – ვკითხე მე.

– კი!

– მოდი, მე დავწერ სიტყვას და შენ უნდა გამოიცნო, მარტო პირველ და ბოლოს ასოებს გაჩვენებ და ეს პირველი და ბოლო ასოები სადმე შუაშიც თუ მეორდება, იქაც ჩავწერ, ჰოდა, მერე შენ ასოები უნდა მითხრა, ოღონდ ათჯერ თუ შეგეშლება წააგებ.

– მიდი დაწერე…

დავწერე და ფურცელი მივაწოდე, რომელზეც ეწერა: კ – – – ი – – – კ – – ი

დაახლოებით 2 წუთი უყურებდა ფურცელს.

– რას უყურებ, ასოები უნდა მითხრა და ნელ-ნელა გამოიცნობ, ან თუ შეგეშლება წააგებ, – ვცადე დამეჩქარებინა.

უცებ ფურცელი გაბრწყინებული სახით დამიბრუნა და თქვა:

– კალეიდოსკოპი!

გამოვშტერდი! ვერ გავიგე, ესე პირდაპირ რანაირად გამოიცნო!

– რაა? როგორ მიხვდი? – თან მეცინებოდა, თან მართლა ძაან გამიკვირდა.

თვითონაც კვდებოდა სიცილით, გაუხარდა, მარა თავის თავში დარწმუნებულიც ჩანდა.

– ვაახ, მოიცა კიდევ დავწერ რამეს, – ვუთხარი და ფურცელი ისევ დავუბრუნე, რომელზეც ამჯერად ეს ეწერა: ა – – – – ა – – – ა

ისევ უყურა ფურცელს უყურა, მე ცოტა სასიამოვნოდ დავიძაბე, მეთქი ეხლა კიდე თუ გამოიცნო გადავირევი-თქო.

– მიდი რა თქვი ასოები, ესე არ შეიძლება, – ერთხელაც ვცადე ჩვეულებრივად გვეთამაშა.

ამ დროს ფურცელი მომაწოდა, უკვე ძაან ეცინებოდა და მითხრა:

– აკრობატიკა!

ცოტა შემეშინდა, ვერაფერს ვხვდებოდი, შეუძლებელი იყო, სიცილის მეტი არაფერი შემეძლო, გიჟივით მარტო იმას ვიმეორებდი, როგორ აკეთებ ამას-თქო? თვითონ ოთახში შევარდა და იქ იცინოდა.

მეტი თამაში ვეღარ გავბედე. მაშინ ჩავთვალე, რო საოცრება იყო.

– კი, საოცრება იყო! – გაიმეორა ჯადოქარმა და თვალი თვალში გამიყარა. დიდ ხანს ვერ გავუძელი და თვალი მოვარიდე.

იმ ღამეს მე და ჯადოქარს მეტი აღარ გვილაპარაკია. უბრალოდ ორივენი მაგრად დავთვერით.

 

 

ცარიელი დღეები (XXXV ნაწილი)

But you’re walking away

– Suede

1.

საბანაოდ შევედი, საშხაპო კაბინის რადიო ჩავრთე და მასეო პლექსის სეტი ჩაირთო. როგორ ვიბანავე არ მახსოვს, როგორ გავიმშრალე, არც ეგ მახსოვს, საერთოდ სწრაფად ვბანაობ და დიდი ხანი კაბინიდან რო ვერ გამოვდიოდი, აი ეგ კი დამამახსოვრდა. ბანაობის დროს სიმღერაზე ბევრი მსმენია, ცეკვა კი ნამდვილად სიახლე იყო.

Wall-ში წავედი, სადაც ძალიან კარგი ამბები დამხვდა. 12 საათზე ჩემი მეგობრის მარიამის დაბადების დღე დგებოდა და მისმა შეყვარებულმა, ასევე ჩემმა მეგობარმა მემარნამ, საჩუქრად საქორწინო ბეჭედი აჩუქა. მარიამის გარდა ყველანი გაფრთხილებულები ვიყავით და 12-ზე ბართან შევიკრიბეთ, რომ ის ღირშესანიშნავი მომენტი არ გამოგვრჩენოდა. ჰოდა, მოკლედ ასეთი სახალისო ამბავი შედგა. ბედნიერება ვუსურვეთ, ჩავეხუტეთ და გავაგრძელეთ გართობა.

მე ჯერ ჩემს ბავშვობის ძმაკაცთან ერთად ვიჯექი, ცოტას ვწრუპავდი და მერე ერთ ახალგაცნობილ გოგოს ვუხსნიდი, რო ნიკუშა და ანდრო არიან ჩემი ძმები, ლადო კი ჩემი ბიძაშვილი, მარა ლადო არ არის ნიკუშას და ანდროს ბიძაშვილი და სანდრო არის ლადოს ძმა, მაგრამ ჩემი ბიძაშვილი არ არის. მერე ამას დავუმატე ის, რო ანა ლადოს დაა, ხოლო სანდროს და ლიზაა. ნატა და ანდრია კი სანდროს დეიდაშვილები არიან. ამ ყველაფერს იმიტომ ვყვებოდი, რომ ესენი ყველანი იქ იყვნენ. გოგომ, რა თქმა უნდა, ვერაფერი ვერ გაიგო. ნუ, ვერავინ ვერასოდეს იგებდა ჩვენი ოჯახის ამ რთულ სქემას. მაგრამ, მაინც აინტერესებდათ ხოლმე და ესენი ყველანი კი იქვე ბარში იყვნენ, მარა ერთად ვერ შევკრიბავდი, ამიტომაც ვცადე მაგიდაზე მყოფი ნივთების მეშვეობით ამეხსნა – აი, ეს ვარ მე, მოვკიდე ხელი ჭიქას, ეს არის… და ხელში საფერფლე ავიღე… მოკლედ, 4-5 ნივთის ერთ კუთხეში დახვავების შემდეგ სიტუაცია კვლავ ბუნდოვანი გახდა და ბოლოს მახსოვს, თუ როგორ ვხატავდი ფურცელზე დიდ ხეს.

2.

დილით, რო გავიღვიძე, გამახსენდა ღამე Wall-ში სულ რაღაც 1 წამით ის ლამაზი გოგოც ვნახე, სათამაშოების მაღაზიაში რო შევხვდი და როგორც ყველაფერი გარშემო, თვითონაც ფერადი რო იყო. აქვე ჩავიარე, დაგინახე და შემოვედიო, მომესალმა და წავიდა, ერთადერთი რაც მოვასწარი, ჯიბიდან პატარა სათამაშო ამოვიღე და ვაჩუქე.

საღამოს ნათლიაჩემთან ავედი, ისევ მუსიკალური ვიდეოს სინჯებისთვის მთხოვდა ვინმე შემარჩევინეო და ერთად ვეძებდით კანდიდატებს ჩემს ფრენდებში.

ღამე სად წავიდოდი?..  მართალია – Wall-ში. მაგრამ, ციოდა და ცოტა ხალხი იყო, ამიტომ გადავწყვიტეთ არტ-კაფეში ასვლა, იქაურობა გადატენილი იყო, თავიდან შესვლისას დაცვამ ცოტა ნერვები მომიშალა – რაღაც აქ ნუ დადგები-იქით დადექი სისულელე ბაზარით, მარა მალე გადავიტანე ყურადღება ერთ ფერად-ტატუებიან გოგოზე და ნერვებიც დამიწყნარდა, დავლიეთ-ვიცეკვეთ და მერე ეს გოგო ძაან ცუდად გახდა და ბოლოს მაინც გართობის მაგივრად გამოვიდა ზრუნვა. მაგრამ, არა უშავს, ეგეც კარგად გამომდის. სამაგიეროდ, მე დამრჩა იქ ჟაკეტი, მარა დავრეკე და ჩვენ გვაქვსო, ჰოდა მივალ ამ დღეებში და წამოვიღებ.

3.

– შენ ხარ ბლოგსტარი! – მითხრა მეგობარმა და ვიცინეთ.

– უი, სტარზე გამახსენდა, ბეგბედერზე არ მიდიხარ? – ვკითხე და ნაყინში ბანანი ჩავაჭერი, ცივ საუზმეს ვამზადებდი.

– არა, მაგარი ჭყლეტვა იქნება, მარა, თან ყველა ეგრე იფიქრებს და არავინ არ მივა.

– ნწ, ჭყლეტვა მაინც იქნება და მაგ ჭყლეტვაში მყოფები მიხვდებიან, რო, კიდე კაი, ზოგმა ეგრე იფიქრა და არ მივიდნენ, თორე მერე იქნებოდა დედის ჭყლეტვა…

– ხალხს კიდე ესიზმრები?

– კი, იმის მერე კიდე სამმა მომწერა.

მერე რაგბი დაიწყო, ტელევიზორი ჩავრთეთ, საქართველო ხვდებოდა რუსეთს და რა თქმა უნდა, ჩვენებმა მოიგეს და გაგვახარეს.

ღამე ფეისბუქს ჩავუჯექი და რაღაც საგიჟეთი ხდებოდა. თურმე რომელიღაც პოლიტიკოსს ვიღაც ნაგვებმა  ფარული კამერით გადაღებული პირადი ცხოვრების ამსახველო კადრები აუტვირთეს და ამაზე იყო ერთი ამბავი ატეხილი. ამის გარდა თსუ-ში იყო სტუდენტებს შორის რაღაც შეხლა-შემოხლა და ამ ყველაფერს აგვირგვინებდა ოდიოზური პიროვნება ლევან ვასაძე, რომელიც ბოდავდა სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, ჯერ თქვა – გულთგონთხართაო. მერე – ლიბერი იყო რომაული ცრუღმერთების პანთეონის ავენტინური ტრიადის პლებეური ცრუღმერთიო. მოკლედ, რომ ვთქვა – ოპალა ისარიგა ომენესი გარიგა!.. მერე კიდევ უკვირთ, ღამე რატომ არ გეძინება ხოლმეო.

4.

ქუჩაში მივსეირნობდი ღამე, უცებ დიდი ყვავი მოფრინდა და ცდილობდა თავში ჩაენისკარტებინა, ხელით ვცდილობდი მომეშორებინა.

– ჰომო, ურბანიკუს ჰედონიკუს! – გავიგე ხმა ზურგს უკან, შემოვტრიალდი და უცნაურთვალებიანი ბავშვი იდგა.

– შენ არასოდეს არ გძინავს, ხო? – ვკითხე და ზემოთ ავიხედე, ყვავი აღარსად იყო.

– მადლობა მაინც გეთქვა.

– ჰო, კაი მადლობა და რატო არ გძინავს? – ვუთხარი და თმებზე ხელი მოვუთათუნე.

– ჰო, კაი არ მინდა შენი მადლობა… როცა შენ გძინავს, მე არ მძინავს… წავედი ეხლა უნივერსიტეტში, თვითმმართველობის კანცლერი გაფრინდაშვილიც უნდა გავაქრო ყვავივით, – და სწრაფი ნაბიჯით გააგრძელა გზა.

მე კიდე კაი ხანი ვიდექი გაკვირვებული, ვუყურებდი, სანამ თვალს მოეფარებოდა, მერე ცოტა ხანი თვალებიც დავხუჭე.

5.

რო გამეღვიძა, კარგი ამბავი დამხვდა, ბიძაჩემის დიზაინით გაკეთებულმა განახლებულმა ლარმა წლის საუკეთესო ევროპული ბანკნოტის ჯილდო მიიღო.

მთელი დღე სახლში ვიყავი, გარეთ ისევ აცივდა. ვფიქრობდი იმაზე, ჩემზე….. ჩვენზე არ ვფიქრობდი, „ჩვენ“ – ასეთი ცნება აწმყოში აღარ არსებობდა. ვფიქრობდი, რა ხდებოდა მანამდე მის ცხოვრებაში და ჩემსაში. რა მოხდებოდა მერე ჩემს ცხოვრებაში და მისაში. ამ ყველაფერზე ხომ ისედაც ათასჯერ მქონდა ნაფიქრი და ზოგი მირჩევდა შემეწყვიტა. არ ვიცი, შეიძლება მართლებიც იყვნენ, თუმცა სხვების აზრი დიდად არ მაინტერესებდა. ჩემთვის მნიშვნელოვანი იყო ეს ყველაფერი და ამიტომაც ბუნებრივად მეფიქრებოდა.

ღამე ფეხბურთს ვუყურე, ბაიერნმა მანერვიულა, იუვენტუსთან აგებდნენ, მარა ბოლოს სასურველი შედეგი დააფიქსირეს და კმაყოფილმა დავიძინე.

6.

22 იანვარს Suede-ს ახალი ალბომი გამოსულა. ჰოდა, ერთ-ერთი სიმღერის ახალი ვიდეო ვნახე და დააკვდა ჩემს ბლოგს!.. მაისის მერე ვწერ და ამ ვიდეოს ნახვის მერე ვიფიქრე, რო ამდენი თვეა მეც ესე ვარ, უბრალოდ მიკროფონის მაგივრად ლეპტოპი მიჭირავს და თქვენ კი არ მისმენთ, კითხულობთ. ისე Suede-მ ყოველთვის ასე იცოდა, პირველივე აკორდიდან გულის გადაშლა.

ამ ფიქრებში გართული აბაზანაში შევედი წვერის გასაპარსად. თაროდან ბრიტვა და ქაფი ავიღე და უცებ ნაცნობი ხმა შემომესმა:

– როდემდე უნდა წერო ბლოგი?

– არ ვიცი, რატომ მეკითხები? – შემოვტრიალდი, მაგრამ ვერსად დავინახე.

– იმიტომ, რომ, მგონი, უნდა მორჩე.

– რატომ? – გამიკვირდა. უფრო ის, რომ მარტო ხმა მესმოდა.

– იმიტომ, რომ რამენაირად უნდა მიხვდე, ხანდახან რაღაცეები მთავრდება, მიუხედავად იმისა, გვინდა თუ არა ეს ჩვენ.

ამ დროს ხელსაბანთან მივედი და სარკეში ჯადოქარი დავინახე, ოღონდ მის გარდა იქ მეტი არავინ იყო. ხელში ბრიტვა და ქაფი ეჭირა და პირდაპირ თვალებში მიყურებდა.

 

 

 

 

ცარიელი დღეები (XXXIV ნაწილი)

And it’s cause you’re mine

– Oscar and the Wolf

1.

ფეისბუქზე 1 გოგო გავიცანი და Wall-ში შეხვედრაზე ვთანხმდებოდით.

– რო მივალთ, მე გეტყვი, რო ვგიჟდები შენს ფეხებზე და მუხლზე დაგადებ ხელს. შენ მითხარი, რო არ მოგწონვარ და გამარტყი სახეში, – მივწერე სმაილებით.

– სიამოვნებით.

– მერე სასმელი შემასხი და მერე შენი კაბით შემამშრალე და ამ დროს გაკოცებ კისერში და Wall-ი დაიძაბება, – ვაგრძელებდი მხიარულ სცენარს.

– კარგი, – იცინოდა ისიც.

– მერე ხელი მკარი და წავიქცევი და შენც წაგიყოლებ და Wall-ი პატრულს გამოიძახებს, – ბოლომდე გავთრეშე მე.

– მართლა ვქნათ, რა!..

– ჰო, მართლა… ბევრი ხალხი რო იქნება, განიშნებ და უცებ დავიწყოთ.

მოკლედ Warszawa-სთან შევხვდი.

– მარტინი გიყვარს? – ვკითხე და რატომღაც არც მიფიქრია, რომ არას იტყოდა.

– კი!

Warszawa-დან 2 ცარიელი ჭიქა გამოვიტანე, ზურგჩანთიდან 1 ბოთლი მარტინი ამოვაძვრინე, რომელიც წინა დღეს მაჩუქეს, ჭიქებში დავასხი და ასე ჩავისეირნეთ Wall-ისკენ… რო მივედით, დავსხედით და ლაპარაკ-ლაპარაკში მთელი ბოთლი გამოვცალეთ, რაღაც მომენტში შრუტეც შემოგვიერთდა, გარშემო ბევრი ხალხი იყო, ვიგრძენი, რო მომენტი დადგა, მუხლზე ხელი დავადე და თვალი ჩავუკარი, გაეღიმა და ჩემი ხელი უხეშად მოიშორა, წამოვდექი და კისერში ვაკოცე, ხელი მკრა, წავიქეცი და თან წავიყოლე, სულ რამდენიმე წამი ვიყავით ძირს, მაგრამ ეს საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის რო, მაგიდასთან დაბრუნებულებს, გაკვირვებულმა შრუტემ უამრავი რამე მოგვიყვა, თუ რა ხდებოდა ამ დროს ჩვენს გარშემო და ვის რა რეაქცია ქონდა. მოკლედ, ნომერი შედგა. მერე ის სახლში წავიდა – მე „ბასიანზე“.

2.

წინა კვირას „ბასიანზე“ ფხიზელი რო ვიყავი, არ მომეწონა. ამიტომაც ეხლა ენის ქვეშ „შივა“ დავიდე და ისე მივედი.

როგორც კი შევედი, DJ-ს პირდაპირ დავდექი და შევამჩნიე, რო კედლებზე ჩრდილები იზრდებოდნენ, კვამლი ლაპარაკობდა, ყველა უცხო ბიჭის შემთხვევითი ოდნავი მხარზე მოკარება, თუ გოგოს გრძელი თმის სახეზე შეხება დიდ ინფორმაციას მაწვდიდა მათზე. ფეხზე ყველას გორგოლაჭები ეკეთა. სცენა ხან ზემოთ ადიოდა, ხან ქვემოთ ჩამოდიოდა. თვალები დავხუჭე და ანიმეს ვუყურებდი, მერე გავახილე და ჩემს წინ მუსულმანი გოგო იდგა ჩადრში, მივხდი, რომ „ბასიანზე“ მუსულმანი გოგო ჩადრში არ იდგებოდა და ვიფიქრე, რო ბიჭი იდგა ჰუდში, მაგრამ უცებ შემოტრიალდა და აღმოჩნდა, რო გოგო იყო და თუ გოგო იყო, ესე იგი გამოდიოდა, რო ჩადრში იყო?! დენსფლორს მოვშორდი და ბარის უკან სადღაც შევუხვიე, ტყეში აღმოვჩნდი, იმ ტყეს გავდა, იმის ტყეს, მაშინ რო ჩავედი, ღამით ფეხით ვიარე და რო არ დამხვდა. იქვე ვიღაც უცნაური მოხუცი არსება იდგა, მაისურზე სულელური წარწერით What Doesn’t Kill You Makes You Stronger და რო მივუახლოვდი მკითხა:

– შენ ხარ ხო „ტარიელის დღეების“ ავტორი? – და თან ისე შემომხედა, თავი გამჭვირვალედ ვიგრძენი.

– ჰო… წყალი რო დავლიო, ცუდად ხომ არ გავხდები? – ვკითხე მე და შემაკანკალა.

– არა… ხო იცი, შოთაც ეგრე წერდა თამარზე, – გავიგე ხმა და მერე უკვე აივანზე ვიდექი და DJ-ს ზემოდან დავყურებდი, ქვემოდან კი თითქოს ვიღაცეები მოძვრებოდნენ. მე ერთ ხელში წყალი მეჭირა, მეორე მოაჯირზე მედო, მესამეთი ცხვირს ვიხოცავდი, მეოთხე ჯიბეში ჩავიყავი და „Wrigley’s“ ვეძებდი, დანარჩენები არ მახსოვს, იმიტო რო წყლის ბოთლში ჩავიხედე და შიგნით ჩავედი. იქ კიდე ის დავინახე!.. ცეკვავდა და მივხვდი, როდესაც მახსენდება ხოლმე, უმეტესად ვხედავ, თუ როგორ ცეკვავს და ეს იმიტომ, რომ ცეკვის დროს, ყველაზე ნამდვილი და თავისუფალი იყო და მივხვდი, რო მაგიტომაც წავიდა – მისთვის თავისუფლება არის ყველაზე ბუნებრივი მდგომარეობა! როგორც კი ეს გავიაზრე, წყლის ბოთლიდან ამოვედი და ქუჩაში გავედი.

3.

უკვე თენდებოდა, გარეთ მეგობრები დამხვდნენ და ერთ-ერთთან წავედით სახლში. რო მივედით, დარაბები დავხურეთ და ისევ დაღამდა. დავჯექით, ვლაპარაკობდით, ცივ ბანანებს და ნაყინს ვჭამდით, მუსიკას ვუსმენდით – Oscar and the Wolf-ის You’re Mine ჩავრთე ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ,  შვიდჯერ, ასჯერ… უცებ დავაფიქსირეთ, რო სიმღერა 5 წუთიანი იყო და ამ დროს, სანამ ხელმეორედ ჩართვას დავაჭერდით, იმდენი რამე ხდებოდა, 20-25 წუთი გადიოდა ხოლმე, ბევრი ვიცინეთ, ამაზე ვილაპარაკეთ და მერე თითქოს სპეციალურად ჩავუსაფრდით ამ 5 წუთს, რომ გაგვეგო, რანაირად ხდებოდა ესე, მარა არაფერმა უშველა, ყოველ ჯერზე ეს 5 წუთი აშკარად 4-ჯერ მეტ ხანს გრძელდებოდა, ჩვენც ისევ გვიკვირდა და გვიკვირდა.

ქუჩაში რო გამოვედით, უკვე დღე იყო. ბასკი იყო წასაყვანი ვეტერინართან. გავუარეთ, მოვამზადეთ, მერე ტაქსით მოაკითხეს და წაიყვანეს. ჩვენ კი ამასობაში იქვე კაფეში შევედით და სუპები შევუკვეთეთ. მე წითელი ოსპის სუპი ავირჩიე და კი გემრიელი იყო, მაგრამ ისეთი ცხარე აღმოჩნდა რო მივირთვი, ბოლოს ზუსტად ვეღარ ვხვდებოდი, მე დავლიე სუპი, თუ სუპმა მე.

ერთმანეთს გადავხედეთ – უსიტყვოდ გასაგები იყო, ჩვენი თრიფი მთავრდებოდა და სახლებში დავიშალეთ, ბასკი უკვე იქ დამხვდა და სიხარულისგან ფეხზე მომაფსა. ეზოში გავიყვანე, ძაან კარგი იყო – სიწყნარე, მე და ძაღლი.

4.

ცოტა გამოვიძინე და საღამოს ისევ Wall-ში წავედი.

მეგობარს შევხვდი, რომელიც თავის მეგობრებთან ერთად იყო, მაგიდასთან დავჯექი, ჩემი მეგობარი ჩემს მარჯვნივ იჯდა, მისი მეგობრები, ორნი, ჩემს პირდაპირ და ორნი ჩემს მარცხნივ. წინ მჯდომები უფრო კეთილგანწყობილები ჩანდნენ და მათ ვეკონტაქტებოდი, რაღაც მომენტში ერთ-ერთი მარცხნივ მჯდომი ჩაერთო და კომენტარი გააკეთა, რაზეც ვუთხარი – არა, შენ არ გვისმენდი რაზე ვლაპარაკობდით და ეგრეც არ არის-მეთქი. ამაზე მიპასუხა – მერე რაო, ჩემთვის სულ ერთია, მე როცა მინდა, რასაც მინდა იმას ვიტყვიო. მეთქი, ჰოდა ჩემთან ნუ მოიქცევი ეგრე-თქო… და უცებ მეორე-მარცხენა ჩაერთო ადვოკატის სახით, კი, ეგრეა, რასაც უნდა იმას იტყვისო! – მეთქი, ვაა, ეგ როგორ?! – და თან გამეცინა. – ეგრეო, მთავარია სისხლის სამართლის კოდექსი არ დავარღვიოთ და დანარჩენი ყველაფერი შეიძლებაო – ვაჰ, მეთქი, რა ხდება?! – მივხვდი რო განვითარების რაღაც ეტაპზე იყო გაჭედილი, რომელზეც ესე ბრმად იციან, რა არის მთავარი და იმდენი აღარ ესმით, რო, რა თქმა უნდა, სისხლის სამართლის კოდექსი კარგია, მაგრამ ცივილიზებულ ადამიანებს ამაზე არც უწევთ საუბარი და მანამდე ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ადამიანი იყოს ზრდილობიანი, ტაქტიანი, მეგობრული, თავაზიანი, ან მინიმუმ ადეკვატურად ნეიტრალური მაინც. მაგრამ არაერთხელ დავრწმუნებულვარ, რომ ზოგს სამწუხაროდ ესე მოქცევა უბრალოდ არ შეუძლია. – კაი, არ მაინტერესებს ეს ყველაფერი-თქო – ვუთხარი და ისევ მეგობარს და მის კეთილგანწყობილ მეგობრებს დავუბრუნდი.

ღამე გვიან სახლში ტაქსით რო ვბრუნდებოდი, უიკენდისგან გადაღლილმა თავი ფანჯარას მივადე და თვალები დავხუჭე.

– სულ მასზე ფიქრობ, – თქვა უცებ ტაქსისტმა.

გავხედე და ჯადოქარი იყო.

5.

დილით ადრე ავდექი, რო მეძინა, გერმანიიდან მეგობარს მოუწერია – ბოლო ნაწილი არ მქონდა წაკითხული, ეხლა გავხსენი და იმით იწყება, ვიღაც გეკითხება, მძიმე კაცი რატომ არ გიწვევსო. მოვკვდი სიცილით, იმიტომ, რომ იმ დღეს დავაკომენტე მძიმე კაცის ფეისბუქ ფეიჯზე – იქნებ ნონო ანთაძე მიიწვიოთ, დარწმუნებული ვარ ბევრი მნახველი ეყოლება გადაცემას-თქო. – გამეცინა და რადიოში გავიქეცი.

კიდევ ერთხელ უნდოდათ ჩემი ხმა გაეტესტათ, რაღაც ინფორმაციები მოვამზადე და წავიკითხე, მერე მითხრეს, ცოტა სწრაფადო და ცოტა სწრაფადაც წავიკითხე. წამოსვლისას ვუთხარი, ეგ ინფორმაციები მე მოვიგონე და მართლა არ გაუშვათ ეთერში-თქო.

მერე იქიდან ერთ-ერთ ბანკში წავედი, ახალი ბუკლეტების გამოშვებას აპირებენ და უნდათ, რო ტექსტები დავუწერო. რო მივედი, მითხრეს – გამარჯობათ, ჩვენ თქვენს ბლოგს ვკითხულობთო – და ოფიციალური ბანკური განწყობა ეგრევე მოიხსნა. ამიხსნეს, რა უნდა დავწერო და ვუთხარი, რომ იქით კვირაში გავუგზავნიდი საცდელ ვარიანტს.

6.

სახლში რო მოვედი და ფბ-ზე რამდენიმე მესიჯი დამხდა, პირველი გავხსენი და ეწერა:

დამესიზმრე – სასტუმროში ვისვენებდით სადღაც და იმდენი ჟურნალისტი დაგსდევდა, ძაან პოპულარული იყავი, სად გავქცეულიყავით არ ვიცოდით. სასტუმროში სირბილისგან დავიღალე და ბოლოს სახურავზე ავედით, წყნარად ვიქნებით-თქო და ვიღაც ტიპი მოგვადგა და მომკიდე ხელი და გადავხტით, მივფრინავდით და კაი შეგრძნება იყო, თან შიშის და თან ადრენალინის.

მერე მეორე მესიჯი გავხსენი:

დამესიზმრე – ვითომ დაგპატიჟეს რაღაც დიდ თოქ-შოუზე, პირადპირი ეთერი იყო და რატომღაც მე წამიყვანე, ხოდა, ვისხედით ამ დიდ დარბაზში ბევრი ხალხი, ოღონდ რას ლაპარაკობდნენ და რა თემა იყო არ მახსოვს.

მესამე ადამიანის მესიჯი უკვე ცოტა ფრთხილად გავხსენი:

დამესიზმრე – რაღაც უგრძესი ფანტასტიკა იყო, სხვა პლანეტაზე ვცხოვრობდით, ოღონდ ჯერ სახლებს ვაშენდებდით. დედამიწა და მთვარე ჩანდა და ერთად ვუყურეთ, როგორ დაეჯახა რაღაცა დედამიწას და აფეთქდა. იქ ვიღაცეები ცხოვრობდნენ და სისხლს სვამდნენ და ადამიანებს ეგეთი ბიზნესი ქონდათ ახალ ჩამოსულ ტიპებს სისხლს უღებდნენ ვითომ ქველმოქმედების პონტში და მერე იქაურ ვიღაცეებზე ყიდდნენ, ჰოდა ეგრე მოგატყუეს შენც და მერე ცუდად იყავი და მე მეჩხუბებოდი რატო არ გამაფრთხილეო. არადა გირეკავდი რო მეთქვა, მარა რო დავრეკე უკვე ამაყად მითხარი, სისხლი ჩავაბარეო.

მეოთხე მესიჯი უკვე ცოტა შიშით გავხსენი:

დამესიზმრე… ასე იწყებოდა ისიც………..

მოკლედ, ძალიან უცნაური იყო, მგონი ვირუსი ვარ-თქო გავიფიქრე და ლეპტოპი ჩავკეცე.

 

 

 

 

 

ცარიელი დღეები (XXXIII ნაწილი)

Call Me When You’re Drunk

– I,m In You

1.

– იცი რა მაინტერესებს, მძიმე კაცი რატო არ გიწვევს? – მკითხა მეგობარმა.

– იმიტომ რომ ის მძიმეა და მე ცარიელი! – ვუპასუხე ულოგიკურესად.

Wall-ში ვიყავით, გარეთ ვისხედით, მე თან ლეპტოპი მქონდა წაღებული და შიგადაშიგ ფეისბუქზე ვიჭყიტებოდი, რასაც ყველა აქტიურად აპროტესტებდა და თვითონ კი ამ დროს აიფონებში იყვნენ ჩამძვრალები.

მერე ჩემმა ძმამ, წამო „ბასიანზეო“, და წავედით სამნი, ჩვენი მეგობარიც წამოვიდა, რომელსაც ძალიან გრძელი ულვაშები აქვს. არცერთი არ ვიყავით მანამდე ნამყოფები და გვაინტერესებდა, რა იყო ეს „ბასიანი“. მივედით და მოკლედ დიდი არაფერი. ნუ, საჩემო არ არის ეს კონცეფცია – ძაან ბნელა და ამიტომ კარგია – მე მიყვარს, მაგალითად, როცა ვხედავ, თუ რა ლამაზად აცვია ადამიანს, ან, სიტყვაზე, როგორი კარგი ვარცხნილობა აქვს. შევიდე „ბასიანზე“ და ეს ყველაფერი დავიკიდო, Come on… მაგისთვის ხარისხიანი დრაგებია საჭირო…

ერთი სასიამოვნო რაც მოხდა, მიუხედავად ამ სიბნელისა, მთელი იქ ყოფნის განმავლობაში სამჯერ გამაჩერეს გოგოებმა და შენ ხარ ნონოო? ჩვენ შენს ბლოგს ვკითხულობთო… ჰოდა, აქამდე თუ ჯერ კიდევ არ მჯეროდა, უკვე თითქმის ვირწმუნე ლეგენდა „ცარიელი დღეების“ პოპულარობასთან დაკავშირებით…

2.

მეორე დღეს გვიან და მძიმედ გამეღვიძა. ბიჭები მოვიკითხე. ერთერთთან იყვნენ სახლში და მეც გავედი. რაღაც წყნარად ვისხედით, ვისკის ვწრუპავდით და მუსიკას ვუსმენდით.

მერე მივხვდით, სადმე უნდა გავსულიყავით და დიდი მიხვედრა იმას არ ჭირდებოდა, რო ეს სადმე Wall-ი იქნებოდა, მაგრამ რაღაცნაირად დაღლილი დღე იყო და მალე დავიშალეთ.

სახლში რო მოვედი, ერთი გოგოს მოწერილი დამხვდა:

– ნონო, მელაპარაკე, თორე მგონი მართლა დამერხა.

– კაი, აქ ვარ. რა გჭირს ამიხსენი?

…და მომიყვა, რო შინაგანი ძალა გამოელია, ვეღარ უძლებს გარემოებებს, რო ხშირად ყოფილა გამოუვალ მდგომარეობაში, მაგრამ ადარებს და ხვდება, რომ ყველაზე რთულად ეხლა არის, სტრესშია და ჩემს გარდა არავისთან ლაპარაკის სურვილი არ აქვს.

ვცდილობდი დამემშვიდებინა, ბევრი რამ ვუთხარი, მაგრამ ძალიან რთულია ასეთ დროს ადამიანს მისცე ის, რაც ჭირდება, მაშინ, როდესაც ის შენგან ძალიან შორს, სხვა ქვეყანაში იმყოფება.

3.

მეორე დღეს კიდევ ერთმა გოგომ მომწერა:

– თავს საშინლად ვგრძნობ, არ ვიცი რა და როგორ ავხსნა, არც მინდა შეგაწუხო.

– არ ვწუხდები… მინდა დაგეხმარო, – დეჟა ვუს შეგრძნება მქონდა, ეტყობა რაღაც პერიოდი იყო ასეთი. ისიც საზღვარგარეთიდან მწერდა და შესაბამისად ისევ დისტანცია ართულებდა მდგომარეობას.

საღამოს მეგობართან წავედი, რომელიც უკვე 1 წელია, რაც ახალ ბინაში გადავიდა და ვერაფრით მოვახერხე მომენახულებინა. ბოლოს დაპირებული ვიყავი, თებერვალი სანამ დამთავრდება, აუცილებლად მოვალ-თქო და სიტყვა შევასრულე, 29 თებერვალს ვესტუმრე, ღამე, 10 საათზე. თავის გაკეთებული უგემრიელესი პუდინგი დამახვედრა, რომელიც დიდი სიამოვნებით მივირთვი. ბევრი ვილაპარაკეთ და ცოტა ვისკიც მოვყლურწეთ.

რო გამოვედი, ხელები ჯიბეში ჩავიყავი და ქუჩას ფეხით გავუყევი. უცებ გვერდიდან ნაცნობი ხმა შემომესმა:

– სულ მინდა ერთი რაღაც გკითხო.

– მკითხე, – არც გამიხედავს, ჯადოქარი იყო.

– მაინტერესებს, რა მოგწონს მასში ყველაზე მეტად?

– ჰმმმმ, ყველაზე მეტად… ენერგეტიკა.

– კარგი პასუხია.

– ჰო, ამიტომ არის ყველაზე ლამაზი ჩემთვის და მისი ენერგეტიკის ხარჯზე მივიღე ის, რამაც ყველაზე მეტად შემავსო და გამაბედნიერა.

– გასაგებია, მადლობა.

– არაფრის, – ვუთხარი და მერე არ მახსოვს მე ავუჩქარე ნაბიჯს, თუ თვითონ ჩამომრჩა… გზა ისევ მარტომ გავაგრძელე.

4.

ჩემმა მეგობრებმა, რომლებიც ცოტა ხნის წინ დაქორწინდნენ, ახალი მეგობარი გაიჩინეს – ბიგლი, სახელად კილი – ჰოდა, ვესტუმრე და გავიცანი, უსაყვარლესი ვინმე იყო, ცელქი და მოუსვენარი ლეკვი. სულ ტუჩებში ვკოცნეთ ერთმანეთი, ძირსაც ვიგორავეთ და ვითამაშეთ. მერე ფეისბუქზე ფოტო დავდე, რომელსაც ძაან სწრაფად 150 ლაიქი ქონდა. კმაყოფილები იყვნენ პატრონებიც, მეც და, რაც მთავარია, კილიც, რომელიც უკვე ტახტზეც არ მასვენებდა, ამოძვრა და ჩემს თავზე დაძვრებოდა. იმდენი ქნა, სანამ თათით ყური არ გამიკაწრა, თუმცა საშიში არაფერი იყო, ყველა აცრა გაკეთებული აქვსო, მითხრეს და დასაძინებლად წაიყვანეს.

დაახლოებით ათამდე ადამიანი ძალიან მყუდროდ ვისხედით, ცოტას ვსვამდით და თითქოს არაფერი ემუქრებოდა ამ მეგობრულ სიტუაციას. ამ დროს კარი გაიღო და ჩემთვის აბსოლუტურად უცხო ტიპი შემოვიდა. ძალიან მთვრალი და გამაღიზიანებლად აქტიური იყო. არც სხვები იცნობდნენ მაინდამაინც კარგად. ჯერ Gesaffelstein-ი გამორთო და ჩართო „ფრანი“. მერე ერთ-ერთ გოგოს ეძახდა – რიჟა, რიჟა, რიჟა – და თმებზე ხელებს უფათურებდა. მერე ჰკითხა, ვინ გიცავსო? და როდესაც გოგო უხმოდ გაეცალა, მე და ჩემს ძმას შემოგვიტრიალდა, იცავთ ამასო? – ამდენის მოთმენა აღარ შემეძლო და – მე მგონი დაცვა არ ჭირდება-თქო ვუთხარი არააგრესიული, მაგრამ, როგორც ასეთ დროს მჩვევია, მკაფიო და ხაზგასმული ტონით. შეტრიალდა, მოგვშორდა, მარა დარღვეულ სიმყუდროვეს აღარაფერი ეშველებოდა ავდექი და წამოვედი, სხვებიც იშლებოდნენ.

მე იმ გოგოსთან ერთად გამოვედი და ვეკითხები – ვახ, ეს უზრდელი ვინ იყო, საიდან იცნობდი-თქო? და უცებ მეუბნება, არ ვიცნობდიო! და გამოვშტერდი… მეგონა ახლობელი იყო… დარწმუნებული ვიყავი, თორე ამ „რიჟა, რიჟა ვინ გიცავს“ და თავზე ხელების მოკიდებასაც არ მოვითმენდი. ვერც კი წარმოვიდგინე, რო ასეთი ფამილარობა შეუძლიათ ადამიანებს. ან რა იცოდა იქნებ ჩემი შეყვარებული იყო ეს გოგო და იქვე მოვამტვრევდი იმ ხელს, მიუხედავად იმისა, რო რაგბისტის ჯანზე იყო. მოკლედ რა, გადამრევს ეს უტაქტო ხალხი!..

5.

Wall-ში დაბადების დღეზე შევიკრიბეთ, თბილოდა და ამიტომ გარეთ ვიყავით. ჩემთვის უჩვეულოდ ბევრი დავლიე და სასიამოვნო განწყობაზე დავდექი.

გოგოსთან ერთად ვიყავი, რომელიც ფეისბუქზე გავიცანი, რომელიც, რა თქმა უნდა, ბლოგს კითხულობდა და რომელმაც ბოლო ნაწილების გამო მისაყვედურა, ამდენ გოგოებს რატომ ხვდებიო. ჰოდა, მას იმისთვის შევხვდი, რო ამეხსნა – არაფერი ცუდი არ იყო ამ ჩემს შეხვედრებში, არავის არ ვატყუებდი, ყველაფერი იყო ღიად და გამჭვირვალედ და აუცილებლად მათი სურვილის გათვალისწინებით. მეტ წილად საერთოდ მათი ინიციატივითაც კი. არ ვიცი, რამდენად დამაჯერებელი ვიყავი და რა დასკვნები გამოიტანა, მარა ყურადღებით რო მისმენდა, ფაქტია. თვითონ ალკოჰოლზე უარი თქვა, ჩაი დალია და მალე წავიდა.

მე ბარში შევედი და ბარმენებს ვეხმარებოდი. ნუ, ყოველშემთხვევაში, ასე მეგონა, თორე შეიძლება ხელს ვუშლიდი კიდევაც. მერე გვიან სტელაში წავედით და იქ დალევა უკვე სრულიად ზედმეტი იყო, მაგრამ ცოტა იქაც დავუმატე. პახმელია გარანტირებული იყო.

6.

სპორტულ რადიოში მივედი გასაუბრებაზე სანდრო ცნობილაძესთან – ხელში ტექსტი მომცეს, თავზე დიდი ყურსასმენები ჩამომაცვეს და მიკროფონთან დამსვეს, მიდი, წაიკითხეო. ჰოდა, წავიკითხე, ცოტა გაციებული ხმა მქონდა და არ ვიცი რა გამოვიდა. პასუხს რამდენიმე დღეში გაგაგებინებთო, მითხრა სანდრომ. თან ძაან კეთილგანწყობილად დამაიმედა, მგონი ყველაფერი კარგად იქნებაო.

რო გამოვედი, სპორტის სასახლესთან ვიდექი, ძაან მზიანი დღე იყო და სახეში სასიამოვნო თბილი ამინდის სუნი მეცა, უცებ გამახსენდა, ამ ადგილას McDonald’s-თან ველოდებოდი ხოლმე. ჰოდა, ვიდექი ეხლა და ამდენი ხნის მერე ისევ ვფიქრობდი – ნეტა ვახსენდები ხანდახან, თუ ფეხებზე ვკიდივარ-თქო – ცოტა თავბრუ დამეხვა და იქვე ჩამოვჯექი…

თვალები დავხუჭე და წამებში მთელმა ურთიერთობამ გამიელვა. ამბობენ ასე სიკვდილის წინ ემართებათ, წარსულის მნიშვნელოვან მომენტებს ერთად ხედავენ ხოლმეო. ბოლო პერიოდში ხშირად მემართებოდა… ნეტა რამდენჯერ მოვკვდი ამ ერთი წლის მანძილზე…..

ცარიელი დღეები (XXXII ნაწილი)

Starry eyes forever shall be mine

– Cigarettes After Sex

 1.

 საჩუქრების ამბავი გრძელდებოდა… მომწერეს – მიდი ჩაიხანაში, ყაზბეგის 8 ნომერში და ბარში არის რაღაც შენთვის დატოვებული – გვიან ღამით მივედი, დამხვდა პატარა ყუთი, რომელშიც აღმოჩნდა ჭიქა, წარწერით „You’re a work of art. Not everyone will understand you, but the one’s who do, will never forget about you.“ რო გამოვედი, უკვე იმაზე დავიწყე ფიქრი, ვიმსახურებდი თუ არა ამ საჩუქრებს, მარა ძაან ბევრიც არ მიჭყლეტია ტვინი, ვიფიქრე, იყოს როგორც არის-თქო, ცუდი ნამდვილად არაფერი იყო.

 ტაქსის ველოდებოდი, ხელში ჩუპა-ჩუპსი მეჭირა და ამაოდ ვცდილობდი გახსნას, ერთი 3 წუთი ვეჩალიჩე, აშკარად ინსტრუქცია უნდა მოყვებოდეს-თქო, ვბრაზობდი და ტაქსიც გაჩერდა. ჩავჯექი და აღმოჩნდა, რო უკან ვიღაც გოგო იჯდა.

 – აქვე ამ მგზავრს ჩამოვსვამ და მერე წავიდეთ სადაც გინდა, – მითხრა მძღოლმა.

 – ჰო, კაი რავი, უკაცრავად, – ჩავიბუტბუტე ცოტა დაბნეულმა და გოგოს გავხედე.

 – არ არის პრომლემა, – მიპასუხა მხიარულად.

 – აჰა შენ ეს, – ჩუპა-ჩუპსი გავუწოდე და თან მივხვდი, ეტყობა იმიტომ ვერ გავხსენი, რო ჩემთვის არ იყო განკუთვნილი.

 – დიდი მადლობა, – გამომართვა დაუფიქრებლად და ღიმილით.

 – აჰა, ძმაო, ცხელი თონის პური მოიტეხე, – ჩაერთო მძღოლიც შეარინგ ის ქეარინგში.

 მოკლედ, გოგო მალე ჩავიდა და მე Wall-ში მივედი. სადაც დავლიე და დავასკვენი რომ – ნამდვილი მეგობარია ის, ვისაც შეგიძლია კოქტეილიდან ცოტა ისე მოუწრუპო, არც შენ მოგერიდოს და არც ის დარჩეს გაკვირვებული ან გაღიზიანებული. – ბოლო რაც იმ დღიდან მახსოვს ის არის, რო ყველანი სამიკიტნოში ვისხედით.

 2.

 მეორე საღამოს მეგობრებთან ერთად „ზოესთან“ ვიჯექი და ლუდს ვსვამდი.

 – ატყობ ხო, ტრუმენ შოუში რო ცხოვრობ? – მკითხა ერთ-ერთმა.

 – კი, ოღონდ მე მოვაწყვე. მომწონს, თვითონ მოვიფიქრე, შევქმენი და ჩემით ვაკეთებ ამ ბლოგს, შვილივით არის, – ვუთხარი ცოტა აღტკინებულმა.

 – აჰა, ეგრეა… ოღონდ მარტოხელა მამა ხარ, – მითხრა და მიუხედავად იმისა, რო სასაცილო იყო, არ გაგვეცინა.

 – ცხვირზე კანი მექერცლება ამდენი მოხოცვისგან, როდის უნდა გამიაროს ამ სურდომ?! – ვთქვი პატარა პაუზის შემდეგ და აშკარა გახდა, რომ ეს ჩემი მხრიდან უბრალოდ თემის შეცვლის უნიჭო მცდელობა იყო.

 გვიან სახლში რო მივედი, ერთმა ასი წლის უნახავმა ნაცნობმა მომწერა:

 – ნონო, ფართებს აღარ აკეთებ ხოლმე სახლში?

 – იშვიათად, აღარ მაქვს ის მუხტი, 90-ანებში რო მქონდა…

 – DJ-ობ?

 ბევრი DJ მეგობარი მყავს, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, ამ შეკითხვაში რატომღაც ირონია ამოვიკითხე.

 – არა მუსიკასთან არანაირი შეხება არ მაქვს…

 – ლამაზ გოგოებს შენ იცნობ ბევრს. ვიფიქრე ფართებს აკეთებდი და მოვიდოდი…..

 ჰმმ, არც კი ვიცოდი, რა უნდა მეპასუხა, ამიტომაც არაფერიც არ ვუპასუხე.

 სამაგიეროდ ამან ის გამახსენა, რო ბოლო დროს რამდენიმე მეგობარმა გოგომ შემომჩივლა, შენი ფრენდები რექვესთებს გვიგზავნიანო. ჰოდა, შევედი სეთინგებში, ჩემი ფრენდ ლისტი Only Me-ზე გადავიყვანე და მშვიდად დავიძინე.

 3.

 კიდევ ერთ გასაუბრებაზე ვიყავი, სადაც 10 შეკითხვიანი ტესტი შემავსებინეს, რომლისთვისაც 20 წუთი გამომიყვეს დრო. დაახლოებით ასეთი შეკითხვები იყო – ბიჭს აქვს 12 დონატი, 3 დაკარგა, 4 გახმა, რამდენი ცალი დარჩება 2 დღის მერე, თუ ის ჭამს დღეში 5-ს? – სავარაუდო პასუხები იყო: არცერთი, 37, ზეგ, მუხუდო. – საერთოდ ვერაფერს ვხვდებოდი, მაგრამ რა მექნა, მაინც შევავსე და აღმოჩნდა რომ 10-დან 8-ს სწორად ვუპასუხე.

 მერე იმ ლამაზ გოგოს შევხვდი, „სათამაშოების მაღაზიაში თვითონაც ფერადი რომ იყო“. Make up-ის გასაკეთებლად მიდიოდა ჩანთასთან და იქ გავყევი. პირველად იკეთებდა და აინტერესებდა, როგორ მოუხდებოდა. საერთოდ Make up-ის გაკეთება თუ მოგინდებათ, აუცილებლად ქეთო ჩანთაძესთან წადით, მაგრამ, უბრალოდ, ჩემი აზრით, ასეთ ბუნებრივად ლამაზ გოგოებს არანაირი Make up-ი არ სჭირდებათ. მე კი მშვენივრად გავერთე, ტელეფონი გამოვართვი და მთელი ამ პროცედურის დროს ფოტოებს ვუღებდი.

 საღამოს კი ის Blind date გოგო ვნახე, რომელიც ამასობაში სულაც აღარ იყო Blind date და აღმოჩნდა, რო ერთი ნახევარი წლის წინ, ფეისბუქზე ჩემი ბლოგიდან რაღაც აბზაცი ქონდა დაპოსტილი და ეხლა ეცინებოდა – მაშინ ამაზე არც კი მიფიქრია, პირადად თუ გაგიცნობდიო.

 4.

 ნათლიაჩემმა რაღაც მუსიკალური ვიდეოს პრომოს ვიღებ. შენც მოდი და ვინმე წამოიყვანეო. ხოდა წავიყვანე ერთი გოგო, რომელსაც ფეისბუქიდან ვიცნობდი და ისე არ მყავდა ნანახი და აღმოჩნდა, რომ ისეთივე კარგი და კიდევ იმაზე უკეთესი ყოფილა, ვიდრე წარმომედგინა. გადაღების პირველ დღეს გარეთ საკმაოდ ციოდა და სანამ სხვებს იღებდნენ, ძაან როცა ვიყინებოდით, ხან იქვე აფთიაქში შევდიოდით გასათბობად, ხან მანქანაში მუსიკას ვუსმენდით.

 მეორე დღეს სხვებზე ადრე მივედით და Wendy’s-ში შევედით ყავის დასალევად, სადაც პირველად მოხდა, რო ჩემი სახელი სწორად დააწერეს ჭიქას. ოღონდ სახელები პატარა ფურცელზე დავუწერე, მივეცი და ამან გაამართლა. მერე ნათლიაჩემმა დარეკა, მოვედითო და გავედით ანტიკვარიატის მაღაზიაში, მაღაზიის მეპატრონემ ძალიან გემრიელი ღვინო გამოიტანა და 3 ჭიქა ჩამასხა, გემრიელი კი იყო, მარა შუადღეზე ყავასთან ერთად ნამდვილად არ მინდოდა. ეს ანტიკვარიატის მფლობელი კი ცოტა უცნაური კაცი ჩანდა, ეტყობა რიცხვებზე ქონდა გართულება და ცდილობდა გამოეცნო ჩვენი ასაკი, წონა და ფეხის ზომაც კი. ჩვენ კი დიდი ხის მუსიკალური საკრავის ფასით დავინტერესდით და პასუხის შედეგად გასაგები გახდა, რო თავისუფლად შეგვეძლო ფასი არც გვეკითხა – 20 ათასი ლარი ღირდა.

 მერე ცოტა ქუჩაშიც გადავიღეთ. ნათლიაჩემმა, ამ დღეებში შეიძლება კადრები კიდევ დავამატოთო და დავიშალეთ.

 5.

 ფრენდ რექვესთი მომივიდა – დავაკონფირმე. უცებ ჩატში სიმღერა ჩამიგდეს, გამარჯობა მაინც გეთქვა-თქო, მივწერე. გამარჯობას არ ჯობია ეს სიმღერაო? – მოვუსმინე და რავი, სტანდარტულ სალამს კი ნამდვილად ჯობდა. მერე ლაპარაკს შევყევით და აღმოჩნდა, რო იტალიაში ცხოვრობს, ძაან მაგარი ტიპია-თქო, ვიფიქრე ვიზუალიდან გამომდინარეც და, რაც მთავარია, იქიდან, რასაც და როგორც მწერდა. ცოტა ისე ყვებოდა ამბებს – ჩემსავით გიჟურად. თავიდანვე მითხრა შეყვარებული მყავსო. მეთქი ოუკეი. უბრალოდ ვსაუბრობდით და კარგი იყო, როგორც ხდება ხოლმე, ვიცინოდით, მუსიკას ვუსმენდით,  მერე ერთხელ ექიმთან წავიდა სისხლის ასაღებად და იქიდან ხუმრობით მომწერა, ხელი დამიჭირეო. მერე მარკეტში შეიარა, იოგურტი მინდა-თქო ვუთხარი და კალათაში ჩადო, ფოტოც მაჩვენა. ღამე ისე ეძინებოდა, წერის თავი არ ქონდა და ვოის მეილი გამომიგზავნა, საყვარელი დუდღუნა ხმა ქონდა.

 მეორე დღეს, თავისი ფოტო ჩამიგდო, რომელიც ძაან გავდა ჩემს პროფაილ ფიქჩერს, ერთად გააკეთე ეს 2 ფოტო-თქო, მივწერე და გააკეთა. დავდებ ჩემთან-თქო და, კაიო. ხოდა, დავდე, ვიღაცეებმა დაალაიქეს, ზოგმა დააკომენტა, მოკლედ ჩვეულებრივად ვხალისობდით და უცებ მაგის ბიჭმა დააკომენტა იტალიურად – მე უკეთესი ვარ, თმა რო მქონდესო – ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, ცივი შხაპი რო გადაგევლება, თუ, არ ვიცი, რა შედარება უნდა მოვიყვანო, ცხვირიდან რო სისხლი წამოგივა რაღაცნაირად უმიზეზოდ. ჩემთავს ვუთხარი – მეთქი, შე იდიოტო, რითი ერთობი ამხელა კაცი-თქო. – რა შუაში ვიყავი საერთოდ.

 მარა ძალიან დიდხანსაც არ გასტანა ამ ჩემმა მდგომარეობამ, ეტყობა იმიტო, რო მაინც ის კი არ იყო მთავარი, თუ რამდენად ადეკვატური ვიყავი ქცევის მსოფლიო სტანდარტების მიმართ, მთავარი იყო ბუნებრივი ვყოფილიყავი, ისეთი, როგორიც ვარ. ზოგადად და თუნდაც ასეთი გართობის დროსაც…

 6.

 Wall-ში ბართან ვიდექი და გამახსენდა, შარშან გაზაფხულზე ერთმა ნაცნობმა მითხრა, „ის“ შემხვდაო და მითხრა – თურმე ნონო ჩემზე ცუდ რაღაცეებს ლაპარაკობსო. – ხოდა, საერთოდ არ იყო ესე და რამენაირად მინდოდა ცოდნოდა, რო დიდი ტყუილი იყო და ეხლა ამ 32 ნაწილის შემდეგ მაინც იმედია ზუსტად გაიგო რო არ იყო ეგ სიმართლე და არაფერს ცუდს არ ვლაპარაკობდი. მაშინ ეგ ამბავი იმდენად გამიტყდა, რო რაღაცნაირად გავთიშე თავი და დავივიწყე და აი ეხლა რატომღაც უცებ ამომიტივტივდა. ბარმენს მივუტრიალდი და დავლიე, დავლიე, დავლიე, კიდე დავლიე… Massive Attack-ის Live With Me-ს ვიდეოს პონტში გავხურდი და ქუჩაში გავბოდიალდი. ბნელოდა, მარა ეგრევე დავინახე, ორივენი იქ იდგნენ, მივედი და რატო დამსდევთ-მეთქი მივახალე. ჯერ ჯადოქარი შემოტრიალდა, მერე ბავშვი, ჯადოქარი გაკვირვებული იყო, ბავშვი შეშინებული. რას დამსდევთ-თქო, გავუმეორე კიდევ უფრო ხმამაღლა.

 – არ დაგსდევთ, – მითხრა ჯადოქარმა.

 – დამსდევთ და შემეცით უკვე, – ვუთხარი და თვალები მოვჭუტე, რო კარგად დამენახა.

 – ბავშვთან ესე ნუ ლაპარაკობთ, არც კი ვიცი ვინ ხართ, – მითხრა თავშეკავებულად.

 – არ იცი კი არა, მიდი ეხლა დროზე მომეცი ეგ ლექსი და შემეშვი, – ვუყვირე და ხელი გავუშვირე, რო ფურცელი მოეცა.

 – მამა, ვინ არის ეს კაცი? – იკითხა ბავშვმა.

 – არ ვიცი, შვილო… ვიღაცაში გეშლებით, ბატონო, – თქვა ჯადოქარმა და ბავშვი ხელში აიყვანა.

 – მომეცი, მომეცი-თქო შენი უნიჭო ლექსი! – ისევ ვუყვირე მე და უცებ ზურგზე ხელი ვიგრძენი. შემოვტრიალდი. ბიჭები იყვნენ.

 – აჰა, ეს ჩაიცვი, თორე უარესად გაცივდები, – კურტკა ჩამაცვა მეგობარმა.

 – რა გაყვირებს შეჩემა, სულ გაგიჟდი?! ცარიელ ქუჩაში დგახარ და ღრიალებ, –  თქვა ჩემმა ძმამ და სიგარეტს მოუკიდა…