ცარიელი დღეები (V ნაწილი)

Featured image

Why Does My Heart Feel So Bad?

– Moby

1.

– ვიცი არსად არ დადიხარ, მარა აქციაზე მაინც წამოდი. – დამირეკა ძმაკაცმა.

– რა აქციაზე? – მართლა ვერ მივხვდი.

– არ დაიჭირო-ზე! მარიხუანას დეკრიმინალიზაციის შეჩემა! – აღშფოთდა ჩემი გულგრილობით.

– როგორც ქეთი დევდარიანმა თქვა – ყველა დაიჭირეთ ნახუი! – თან ხო იცი, მოსაწევი არ მევასება. აი, LSD-ს დეკრიმინალიზაციაზე წამოვიდოდი. – ვიხუმრე, ნახევრად.

– აუფ, ატრაკებ რა… კაი, ხო… – გამითიშა, ვითომ ნაწყენმა.

ცოტა ხანში, მეგობარმა გამომიარა და წავედით სტუმრად, სადაც უგემრიელესი მარწყვის შეიკი გაამზადეს. ვერანდაზე ვისხედით.

–  იცი, შენი ბლოგის მესამე ნაწილის, ბოლო მონაკვეთი ძალიან მომეწონა და fb-ზე დავდე. მერე დავწექი, დავიძინე და დილით დამხვდა 35 ლაიქი, 8 გულის ამაჩუყებელი კომენტარი და ვიღაცამ Google+ ზეც წაიღო. მგონი ხალხს ცნობილი მწერალი გონიხარ. – მითხრა მასპინძელმა.

– მე კიდე ამოვბეჭდე და შეხვედრაზე ვკითხულობდი. ვითომ რაღაც საქმის მასალები იყო. – თქვა მეგობარმა.

– ჰაჰაჰ, მაგარია, – მოვწრუპე შეიკი გაღიმებულმა.

– როგორ სიამოვნებს კომპლიმენტები – გადახედეს ერთმანეთს სიცილით.

– კიდე მინდა შეიკი! – ვთქვი კმაყოფილმა.

2.

დილით, რო გავიღვიძე, ერთი მეგობარი გამახსენდა, რომელიც წინა დღეს ქალაქგარეთ აპირებდა გასვლას.

– როგორ დროს ატარებ? – გავაგზავნე sms. რაც fb აღარ მქონდა, ყველასთან sms-ებით ვკონტაქტობდი.

– გუშინ მანქანა დავლეწეთ, ლიფით მივამაგრეთ ფარი, ეხლა ევაკუატორზეა და ჩვენც შიგნით ვართ, უცნაური შეგრძნებაა, თითქოს „ზადნით პროწივზე“ მივდივარ ))) – მივიღე პასუხი.

ჰმ, მივხვდი. კარგ დროს ატარებდა.

საღამოს ჩემპიონთა ლიგის ფინალი იყო, იუვენტუსი vs ბარსელონა, ბარსას მოგებაზე ფული დავდე და მატჩის დაწყებამდე 15 წუთით ადრე სახლიდან გავედი, ქუჩაში ვიღაც ბიჭი იდგა ბარსელონას მაისურით, კარგად მენიშნა. ფეხით მივსეირნობდი და უცებ იუვეს მაისურიანმა ბიჭმა ჩამიარა სწრაფი ნაბიჯით. 1:1-თქო ვიფიქრე, არ მაწყობდა. იმედით ვაცეცებდი ცრუმორწმუნე თვალებს, ვინმე რო დამენახა ბარსას შარფით, კეპით, ქოლგით მაინც, მაგრამ უკვე საერთოდ ძალიან ცოტა ხალხი იყო ქუჩაში. სპეციალურად ისეთ ადგილას მივედი, სადაც თამაშს ვერ ვუყურებდი. არცერთი გუნდი არ იყო “ჩემი” და ისე ნერვიულობის თავი არ მქონდა. დაახლოებით პირველ საათზე sms-ები მივიღე – გილოცავ! 3:1! – და გასაგები გახდა, 300 ლარი მოვიგე.

ღამის 4 საათზე სახლში რო დავბრუნდი, მაცივარში შევძვერი, 5 კილოიანი ნაყინის ყუთი გამოვიღე და გაურკვეველი რაოდენობით მივირთვი.

3.

მეორე დღეს, ჩემი ძმა გვიან მოვიდა, უკვე დაძინებას ვაპირებდი.

– წამო ჩაი დავლიოთ, კაი რამეები უნდა მოგიყვე.

– წამო, – გამოვფხიზლდი მე. ჩაი გავამზადეთ და სამზარეულოში დავსხედით.

– ჯერ ეს ნახე, მეგობარმა დამიდო კედელზე, – მომაჩეჩა iPhone:

„მაგრამ მაინც, 20 წლის გოგომ მიმახვედრა უბრალო რამეს – სიყვარულზე უფრო მნიშვნელოვანია, მიხედო საკუთარ თავს.“ 20 წლის ცოტა ხნის წინ ვიყავი და ასეთი აზრი თავში არ მომსვლია. მადლობა შენს ძმას და იმ 20 წლის გოგონას: )

– ვა, რაღაც ინტერაქტიური ბლოგი გამომდის, – ვთქვი და ცხელი ტოსტი ჩავკბიჩე.

– ეს OK და ამის გარდა, გუშინ ერთმა გოგომ დამამატა, თან დიდი წერილი გამომიგზავნა. დაახლოებით 2 თვის წინ, Salve-ში ვუკრავდიო, უცებ პოლიცია მოვიდა, მუსიკას ჩაუწიეთო, ამ დროს ვიღაცამ მითხრა აუწიეო, პოლიციამ ჩაუწიეო და ასე, ერთი 10-ჯერ ავუწიე-ჩავუწიე, ვერ მივხვდი რა მექნა და ბოლოს ერთი ბიჭმა მითხრა, დაიკიდე, გააგრძელე და მარტო Wendy რასაც გეტყვის, ის გააკეთეო…

– უი, ეგ მე ვიყავი, – მეცნო ამბავი.

– მაცადე. მოკლედ, პოლიცია წავიდა და გვიანობამდე ვუკრავდიო. ჰოდა მეორე დღეს Heaven-ში, ერთი ბიჭი მეცნო, მარა ვერ გავიხსენე და თვითონ მომესალმა, როგორ ხარ? გუშინ რა კარგად დაუკარიო! და კიდე ძალიან ბევრი თბილი, იმედისმომცემი, გამამახნევებელი და გულის გასახარებელი, შეფასებები და კომპლიმენტები მითხრა და დაკვრის პონტში ასეთი მხარდაჭერა ძალიან საჭიროა, მაგრამ თან იქით მეგობრები მელოდებოდნენ და იმათთან მინდოდა გასვლაო. მოკლედ, ისე დავემშვიდობე, წესიერი მადლობა ვერ ვუთხარი და ცოტა ხანში ვინანე, რო უხეშად გამომივიდა, მაგრამ ვეღარ მოვძებნე უკვე წასული იყოო.

– ვაჰ, – ვთქვი მე.

– მოიცა, ჯერ სად ხარ. რამდენიმე დღეში Heaven-ში დაკვრა შემომთავაზეს, დავთანხმდი და ერთ-ერთი მიზეზი ისიც იყო, ის ბიჭი მენახა, რო ჩემი უხეში საქციელი გამომესწორებინა, თორე მრცხვენოდა, ნორმალურად მადლობა რო ვერ გადავუხადე, მაგრამ იმდღეს არ მოვიდა და მოკლედ მერე ეს ამბავი გადამავიწყდაო. ხოდა, ეხლახანს მეგობარმა რაღაც დაალაიქა, გადავედი და ვიღაც ნონოს ბლოგი აღმოჩნდა, წავიკითხე, ძალიან მომეწონაო და უცებ გუშინ სხვა მეგობარმა ფოტო დადო, რომელზეც ნონო ეწერაო. მივაზუმე და მივხვდი რო Heaven-ის ბიჭი და რო მომეწონა, იმ ბლოგის ავტორი ერთი ადამიანი იყოო. მერე შენ დაგამატე და იმაზე ვფიქრობდი როგორ მომეყოლა ეს ამბავი, ისე რო სტალკერი და მანიაკი არ გეგონოო.

– Wow, სიგიჟეა. თვითონ უნდა დაეწერა ბლოგი „სტალკერი და Heaven-ის ბიჭი“.

– და ბოლოს მითხრა თუ შანსი მოგეცემა, შენ ძმას ეს ამბავი გაახსენე და უთხარი, დიდ მადლობას ვუხდი თანადგომისთვისო. ხოდა, აი მომეცა შანსი!.. და მოგიყევი – დაამთავრა ჩემმა ძმამ.

– და შენ რა უთხარი?

– რა უნდა მეთქვა, საყვარელი ისტორიაა და გადავცემ-თქო.

– ჰო, საყვარელი ისტორიაა და საყვარელი გოგო.

– ნამდვილად.

ასე დავეთანხმეთ ერთმანეთს და დავიძინეთ.

4.

დილით მეილი შევამოწმე, ბარსელონიდან  მეგობარი მწერდა – შემდეგი ნაწილი მინდა აბა ჰა! Game of Thrones-ივით ველოდები. – საკაიფო შეგრძნება იყო, რაღაც ისეთს ვაკეთებდი, რასაც კარგი Feedback-ი ქონდა, თანაც არამარტო ახლობლებში, WordPress-ის სტატისტიკა უკვე 1300 უნიკალურ ვიზიტორს აჩვენებდა. მაგრამ ყველაზე მეტად ეს თვითრეალიზაციის ფაქტორი კი არ მახარებდა, უფრო ის მომწონდა, ასეთი ფორმა რო მოვიგონე ურთიერთობის, თუნდაც ცალმხრივი.

საღამოს ერთი ძველი ნაცნობი მესტუმრა, თვეზე მეტი იყო რაც მოსვლა უნდოდა და ძლივს მოვახერხეთ შეხვედრა. ფერდინან სელინის მოთხრობა „მოგზაურობა ღამის დასალიერში“ მომიტანა, წაიკითხე და იდენტიფიკაციას მოახდენ საკუთარ თავთანო. დიდი ხანი ვისაუბრეთ, ჩემზე, მასზე, წარსულზე, მომავალზე, ფილოსოფიაზე. შიგადაშიგ მეკითხებოდა თავს ხომ არ გაწყენო, არ ვიცი ასე რატომ ეგონა, საინტერესო იყო მასთან ლაპარაკი. – გზები არ იწყება და არ მთავრდება, გზები იკვეთება და თუ ვინმე მართლა შენიანთან ერთად მიდიოდი და ჩამოგრჩა, შენი გზა გააგრძელე და სადმე მაინც წამოგეწევაო. – მოკლედ როცა ამ ეგზისტენციალიზმს მოვრჩით, HOLMES&WATSON-ში წავედით, პარასკევი იყო, საქმეები მომთავრებული ქონდათ და გართობას აპირებდნენ, ანუ დალევა დავიწყეთ, მერე ქუჩაში ვსვამდით, მერე მანქანაში, მერე მახსოვს Gallery-სთან, რაღაც მომენტში შევამჩნიე, ჩემი ძმა მაგარი მთვრალი იყო და ბოლო მომენტი, რაც დავაფიქსირე, მისი მანქანა ისევ პატრულმა წაიყვანა.

რო ვიძინებდი, უკვე თენდებოდა.

5.

Althaus-ში აივანზე ვიჯექი, ბავშვობის მეგობრებს უნდა შევხვედროდი, ჯერ ერთი შემოვიდა, აჟიტირებული ჩანდა და ამიტომ სწრაფად ვკითხე:

– რა ხდება?

– დაჯექი!

– მე ვზივარ, შენ დაჯექი…

– კარგად დაჯექი!

– კაი, ხო, მიდი თქვი.

– მგონი ლესბოსელი ვარ, ჩემ ბიჭს დავშორდი და გოგოს ვხვდები.

-What?!

ამ დროს მეორეც მოვიდა. შემოდგომის მერე არ მყავდა ნანახი.

– როგორ ხარ? – გულწრფელად აინტერესებდა.

– რავი, ბლოგში როგორც წერია ისე, – ვცადე გამოძრომა.

– ბლოგი კი არა, თვალები გაქვს ჩამქვრალი.

– ვიცი.

მოკლედ, ბევრი ვილაპარაკეთ, ძირითადად მაინც მეგობრის ორიენტაციის შეცვლის პერსპექტივებზე და, რა თქმა უნდა, ვერაფერი ახალი ვერ დავასკვენით, იმ ტრივიალური ჭეშმარიტების გარდა, რო მთავარია ბედნიერი იყოს და დანარჩენს რა მნიშვნელობა აქვს.

6.

შუაღამისას, ძალიან მთვრალი, ქუჩაში სკამზე ვიჯექი და სუპერმარკეტში შესულ ძმაკაცს ველოდებოდი. უცებ, უცხო ნომრიდან sms მომივიდა – ******-მ თმები იასამნისფრად შეიღება და წარბი გაიხვრიტა – მარტო ეს ეწერა. ისე ავნერვიულდი კინაღამ გული ამერია, სუნთქვა შემეკრა, იმ უცხო ნომერზე ისტერიულად ვრეკავდი, გამორთული იყო – ვინ ხარ? რატო მწერ? – ვყვიროდი გამწარებული და ტელეფონს ვლეწავდი.

– ნონ, გაჩერდი, ნონო!!! – ვიგრძენი მხარზე ძმაკაცის ხელი.

ცოტა ხანი ჩუმად ვიჯექით. ძვლივს ამოვიღე ხმა.

– ჩემი ნაწილია და რო აღარ არის ჩემთან, ამიტომ ვარ ცარიელი, – დავიწყე ახსნა.

– თუ აღარ არის შენთან, ესე იგი, აღარ არის შენი ნაწილი, – ლოგიკურად შეეცადა დაწყნარებას.

– ხო, რო იყო და აღარ არის მაგიტომ. მინდა რო ისევ იყოს.

– მინდა კაია, ბავშვი ხარ ამხელა კაცი?!

– ხანდახან ისეთი რამე მინდა, ბლოგშიც ვერ დავწერ.

– რა გინდა?

– რო მოვკვდე.

– მოკვდები. წამო ეხლა დაიძინე, ხვალ შეგრცხვება ეგ პათეტიური გოიმობა რო მითხარი. მარა ისე არა უშავს, ხანდახან ყველას გვინდა ხოლმე.

ძილის წინ გავიფიქრე, აბა, ვნახოთ ხვალ თუ შემრცხვება-თქო.

ჯერ არ ვიცი. ჯერ მძინავს.

[To be continued]

Advertisements

12 thoughts on “ცარიელი დღეები (V ნაწილი)

  1. – “გზები არ იწყება და არ მთავრდება, გზები იკვეთება და თუ ვინმე მართლა შენიანთან ერთად მიდიოდი და ჩამოგრჩა, შენი გზა გააგრძელე და სადმე მაინც წამოგეწევაო.”
    ეს ძალიან კარგია 🙂

    P.S. შენი ბლოგმა ერთი მეგობარიც მაპოვნინა 😀

    Like

  2. ნამდვილად ინტერაქტიული ბლოგი გამოგივიდა:) (გოგონა, რომელიც ცოტახნის წინ იყო 20 წლის.) კი ანი. მადლობა ნონოს რო ვიპოვეთ ერთმანეთი))

    Like

  3. ისე, ადამიანი თავს ცუდად გრძნობს, მინდა რომ მოვკვდეო ამბობს, ჩვენ კიდე სიხარულით ველოდებით როდის დაიდება ახალი ბლოგი და რამე ახალ მძაფრ შეგრძნებაზე წავიკითხავთ. სადო-მაზოხისტები თუ არ ვართ…

    Like

  4. arvici vin xar da sruliad shemtxvevit vnaxe es blogi, mesmis rasac wertqo vitkodi tumca kvela adamians mainc chveneburad gvesmis da chvenenurad vgrdznobt da ganvicdit xolme, kargia wera mainc tu gshvelis.
    warmatebebi

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s