ცარიელი დღეები (VI ნაწილი)

Featured image

Once I had a love and it was divine

– Blondie

1.

ტელეფონმა დარეკა. ავიღე.

– უნდა გაცინო.

– მაცინე.

– გუშინ საღამოს კაფეში ვიყავით გოგოები და ძირითადი თემა ქონდათ შვილების დღის განრიგი, მე რა თქმა უნდა ამ თემაში არ ვერეოდი და მერე უცებ ერთ-ერთმა „ცარიელი დღეებიო“ და აყვა დანარჩენი ხუთიც.

– ჰაჰაჰ, ვინები იყვნენ? უთხარი რო მიცნობ?

– არ იცი შენ… კი, ვუთხარი, თან ცოტა ამაყადაც.

– და რას ამბობდნენ, კაიაო?

– ხო, აბა!

რო გავთიშე, ვიფიქრე რაღაცნაირად კარგად წაიღო და საკაიფოდ შეიძლებოდა ამ ყველაფრის განვითარება. არადა, 1 ადამიანისთვის დავიწყე წერა, მერე 50-მდე მეგობარს მოეწონა და ეხლა უკვე 1600 მკითხველი ყავდა.

2.

ქუჩაში მეგობრებს ველოდებოდი, ცოლ-ქმარს. ცხელოდა.

ახალგაზრდა გოგომ ჩაიარა, მაისურზე ჟაკეტი ეცვა და ყელზე თხელი შარფი ქონდა მოხვეული. დარწმუნებული ვიყავი, რომ დედამისსაც ასევე ეცვა, დეიდამისსაც და მამიდამისსაც. მინიმუმ 3 მაგალითი უნდა ქონოდა იმისათვის, რომ ასე ჩაეცვა. ეს იყო  45-55 წლის თბილისელ ინტელექტუალთა  ცოლების Dress code და ეს გოგო ვერ ხვდებოდა, რომ ზაფხულში უბრალოდ მაისურის ჩაცმას არაფერი ჯობდა.

ამასობაში ცოლი მოვიდა, ქმარი არა და ამ უაზრო, ცხელი ფიქრებიდან გამოვერკვიე.

– რა ვქნათ? – ვიკითხე მე.

– გინდა Canudos-ში წავიდეთ? და მერე ისიც იქ მოვა.

– აი, მომკალი თუ გინდა და ეს Canudos-ი არ შემიძლია.

– რატო? – ცოტა გაუკვირდა.

– რაღაცნაირად არ შემიძლია რა, არაფერს არ ვერჩი, მარა როგორც შარდენი არ შემიძლია, ეგრე არ შემიძლია Canudos-ი, ანუ მეორე უკიდურესობაა, იქით ბურჟუები და აქეთ პროლეტარები, მე ვარ სადღაც შუაში.

– სად შუაში? – მკითხა და გაეღიმა.

– ნუ, არ ვიცი, მაგალითად ლიტ-კაფეში, ან Althaus-ში.

– ა, შენ ხო ალკოჰოლი არ გიყვარს, შე ხანდაზმულო, უჟმურო. ოღონდ ეს Canudos-ზე ბლოგში არ დაწერო, იცოდე ფანებს დაკარგავ.

– ო, რა გახდა ეს ბლოგი, მალე პატარებს შეაშინებენ „კარგად მოიქეცი, თორე ნონო ბიძია შენზე დაწერს, ცუდი ბავშვიაო“. რამეს კი არ ვერჩი, უბრალოდ მე არ მომწონს.

– კაი, კაი, ხო გავიგე, წამო ლიტ-კაფეში.

უცებ, ორსული ბოშა ქალი შემოგვეფეთა, ერთი ბავშვი ხელში ეჭირა, მეორე ზურგზე ყავდა, მესამე კისერზე, კიდე 2 იღლიაში, 3 ფეხებში ებლანდებოდნენ და ძვლივს მოვიშორეთ თავიდან.

– იცი სულ რა მაინტერესებს?

– რა? – ვკითხე და ტაქსის ხელი დავუქნიე.

– ესენი ბავშვებს ვისგან აჩენენ? მთელი ცხოვრება ვხედავ ორსულ ბოშა ქალებს ბევრი ბავშვებით და ბოშა კაცი არასოდეს მინახავს.

ტაქსიში სიცილით ჩავჯექი.

3.

საპარიკმახეროში ვიყავი. ჩემს რიგს ველოდებოდი და მძულდა ეს ადგილი. ბოლო დღეს აქ ვიყავით ერთად, თმები შეიჭრა. თმები შეიჭრა და წავიდა. ხოდა ეხლა ვიჯექი და ყველა და ყველაფერი მძულდა, საპარიკმახეროში და მის გარეთაც და მიუხედავად ამისა, ალბათ რთული დასაჯერებელია, მაგრამ არ ვიყავი გაბოროტებული, დაბოღმილი, ან აგრესიული. იმიტომ რომ რეალურად არავინ არ მძულდა ჩემი თავის გარდა, დანარჩენი იყო შიში, შიში იმის, რო სხვებს ეს საკუთარი თავის მიმართ სიძულვილი არ შეემჩნიათ.

ასეთი განწყობის შედეგად საღამოს ის პრინციპი ამიმუშავდა, როცა უხასიათოდ ვარ, იმას რო ვაკეთებ, რაც არ მინდა და მტკვარზე წავედი. პირველი იანვრის მერე არ ვყოფილვარ. მაშინ ერთად ვიყავით, ბუნდოვნად მახსოვს ყველაფერი, იმიტომ რომ სიცხე მქონდა 40. მანამდე 5 დღე ვიწექი, ნორმალური ადამიანი ასეთ მდგომარეობაში იქ არ მივიდოდა, მაგრამ მასთან ერთად ყველაფერი მიხაროდა და ახალი წლის ღამეს ცოტა ხნით მაინც გავერთეთ. მერე კიდე 5 დღე ვიწექი. ამ 10 დღის განმავლობაში, არცერთი წამით არ მომშორებია. მივლიდა, ღამე სიცხიანს, როცა ვბოდავდი და დღისითაც, როცა ვერ ვჭამდი, ვერ ვსვამდი, ნერწყვსაც კი ვერ ვყლაპავდი, ნემსებს და გადასხმებს ვიკეთებდი და 5 კილო დავიკელი. ჰოდა, აღფრთოვანებული ვიყავი 20 წლის გოგოს სიძლიერით, როგორი სიყვარულით, ენერგიით, თავდადებით და, რაც მთავარია, თავისი ინიციატივით ზრუნავდა ჩემზე, თორე მე ასეთი მოთხოვნები არ მახასიათებს. და როდესაც ამ ისტორიიდან სულ რაღაც 2 კვირაში საპარიკმახეროში წავედით, მით უმეტეს შოკისმომგვრელი იყო ის, თუ როგორ განვითარდა მოვლენები.

მტკვარზე, რა თქმა უნდა, ბლოგს ვერ ავცდი.

– იცი, ვიღაც მიყვებოდა, თურმე შენი ბლოგის საშუალებით ძველი მეგობარი იპოვა. – ჩამყვირა ყურში ერთმა არც თუ ისე ახლო ნაცნობმა.

– რაა? რანაირად?!

– შენმა ძმამ ბლოგი ხო დადო, ამას დაუკომენტებია და მერე იქვე, კიდე ვიღაცამ რაღაც დაწერა. ხოდა, ამან, უი, შენ ის არ ხარო?.. იმან, კიო… და ვა, რა მაგარია, მოდი დაგამატოო… და ესე.

– მდაა, ახალ ფუნქციებს იძენს ბლოგი-თქო. – ვიფიქრე და Vodka Red Bull-ი შევუკვეთე.

4.

მეორე დღეს დედაჩემის ზარმა გამაღვიძა.

– პირველ არხზე, გადაცემა კომუნიკატორი ჩართე, შენ ბლოგზე ლაპარაკობენ!

ჩავრთე და თქვეს რო fb-დან გავქრი, გავაკეთე საინტერესო და კარგად წასაკითხი ბლოგი „ცარიელი დღეები“, სასიყვარულო ისტორიაზე, რომელიც ისე არ გაგრძელდა, როგორც მე მინდოდა და ბოლოს თქვეს, ალბათ წიგნადაც გამოიცემაო.

ძალიან სასიამოვნო იყო და თან უცნაური, გამეცინა, იმიტომ რო თითქოს არაფერს ვაკეთებდი საამისოდ. უბრალოდ მიყვარდა, მეტი არაფერი.

როგორც ერთმა ჩემმა მეგობარმა თქვა – „My life is like a game of chess when you have lost your queen“ – ძალიან კარგი ნათქვამი იყო და აბსოლუტურად შეესაბამებოდა ჩემს მდგომარეობასაც.

ის საღამო სასაცილოდ მახსოვს – „სუპერსტარი ხარ ჩემ თვალში!“, „i,m proud of you”, “ძაან პოპულარული ხარ)))“, „ჰაჰაჰა, ცნობილი ნონო“, „იმენა ჰიტი გახდი <3“, „მალე კოსმოსიდან ჩაკრულოს დააბრუნებენ და შენს ბლოგს გაუშვებენ : ))“. – მომდიოდა sms-ები მეგობრებისგან.

5.

მეექვსე ნაწილის წერის დროს, გადავწყვიტე ყველა ნაწილი გადამეკითხა, მომინდა  მეპოვა, ის, რის გამოც საერთოდ დავიწყე ამ მოთხრობის წერა.

და ვიპოვე კიდევაც:

ყველაზე საზარლად ის წამი მახსენდება, როდესაც პირველად, გაყინული და უცხო ხმით მითხრა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

აბსოლუტური შეგრძნება მქონდა, რო ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანი ელექტრო სკამზე მიმათრევდა და ცივი ხმით მეუბნებოდა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

6.

უიკენდზე, წელს პირველად გადავწყვიტე რაღაც Event-ზე წასვლა და დღისით ლისის ტბაზე ავედი, მზესუმზირას ეზო-ფართი იყო. ბევრი ნაცნობი ვნახე – სად ხარ დაკარგული? შენ ბლოგს ვკითხულობ! – მოვისმინე ალბათ ასჯერ, რაც სულაც არ იყო მომაბეზრებელი. მერე ერთი მეგობარი შემხვდა, თვალი ჩამიკრა და ცოტა MDMA მომცა, მალე რაღაც ვიგრძენი. ცოტა ხანში კიდე ერთი თვალჩაკრული ახლობელი მომიახლოვდა, ამჯერად Dr. Hofmann-ი მიწილადეს, ეს უკვე სერიოზული საჩუქარი იყო, მივიღე და უცებ ძლიერი წვიმაც დაიწყო, იმის გამო, რო დასველება საშინელ დისკომფორტს მიქმნის, დიდი ქოლგის ქვეშ დავდექი, სადაც დაახლოებით 25 ადამიანი იდგა, წვიმა გადაღებას არ აპირებდა და ასე ვიდექი 4 საათი. ამასობაში კი, წყალმა ქალაქში სახლები წაიღო, ხალხი დაიხოცა, ქუჩაში ჰიპოპოტამი, ლომები, დათვები და ვეფხვები დარბოდნენ, რომლებსაც სპეცნაზი ხოცავდა. არ ვიცი ამ სიურეალისტურ ტრაგედიას ფხიზელი როგორ აღვიქვამდი, მაგრამ ამ მდგომარეობაში, როდესაც ფაქტიურად კოსმოსში ვიყავი, განსაკუთრებით უცნაურად მეჩვენებოდა ეს ყველაფერი. აპოკალიფსის მასშტაბი გავზარდე და წარმოვიდგინე, რო ვაკეში სახლების გარდა, მონმარტრზე ეიფელის კოშკიც ცურავდა, გმირთა მოედანზე ბეჰემოთს აძინებდნენ და ტრაფალგარზე ლოხ-ნესის ურჩხულს ნატოს არმია ებრძოდა.

დილით როცა უკვე მდგომარეობიდან გამოვდიოდი, Cavea Cinemas-ში წავედი და ვნახე „Inside Out”, ძალიან კარგი 3D ანიმაცია, 5 ემოციაზე, რომლებიც ადამიანის თავში ცხოვრობენ, ბედნიერება, შიში, ზიზღი, ბრაზი და სევდა. თან დავასკვენი რო ეტყობა სტრესის დროს ეს მშველის ხოლმე, იმიტო რო ამსტერდამში, ანა ფრანკის მუზეუმიდან რო გამოვედი, ისე მძიმედ ვიყავი, ეგრევე კინოთეატრში გავიქეცი „მადაგასკარზე“.

მოკლედ, მერე სახლში მივედი და გავითიშე, 30 საათიანი უძილობის შემდეგ 20 საათი მეძინა. როცა გავიღვიძე, ტელევიზორი ჩავრთე და დანგრეულ ქუჩებში საცობები დამხვდა, ცაში ვერტმფრენები, ხილიანზე ჩემს სახლთან 6 მგელი. მივხვდი უდროო და არაადეკვატური იყო ჩემი Trip-ი და ძილიც, მაგრამ რა მექნა, ასე დაემთხვა, თითქოს ჯუმანჯის ყუთი ვიპოვე და ვითამაშე.

ვფიქრობდი იმაზე, თუ რა ხდებოდა თბილისში და რამე ხომ არ ხდებოდა რუსთავში…

[To be continued]

Advertisements

8 thoughts on “ცარიელი დღეები (VI ნაწილი)

  1. Canudosზე გეთნხმები 😛
    მეც რაღაც ეგრე ვარ შუაში. 🙂
    P.S. ისე ბოშა კაცების თემამ მეც ძალიან დამაინტერესა 😀

    Like

    • ზუსტად ეხლა მომწერა იმ მეგობარმა) წავიკითხე დაგიწერია და იქნებ ასე მაინც გავიგოთ ბოშა კაცების ამბავიო :))

      Like

  2. nooonoo:) shenc ideqi im qolgis qvesh? mcodnoda romeli xar, dagakvirdebodi )) tan 4 saatio. mec kai xans shevrchi, bolso chven garda aravin iyo

    Like

  3. მეგონა “ცარიელ და უგემურ დღეებს” მარტო მე ვიყენებდი :)))
    მომწონს ეს ბლოგი ^_^

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s