ცარიელი დღეები (VIII ნაწილი)

Featured image

Express Yourself

– Charles Wright

1.

ღამის პირველ საათზე, მეშვიდე ნაწილი WordPress-ზე ავტვირთე და ჩემს ძმას დავურეკე, შეგიძლია უკვე facebook-ზე დადო-თქო. ვერ დავდებ, იმ უცნაური მიზეზის გამო რო სადაც ვარ, შუქი არ არისო. ხოდა, ცოტა ცუდ გუნებაზე დავდექი, არ მიყვარს, როცა რაღაც მაქვს დაგეგმილი და არ გამოდის. მერე დავფიქრდი – რატო ვწერდი, საერთოდ რაზე ვწერდი და ვიფიქრე, რო არანაირი მნიშვნელობა არ ქონდა როდის დავდებდი, დავდებდი თუ არა, დავწერდი თუ არა.

ჩავწექი. დეპრესიაში ჩავწექი. ვერ ვიძინებდი.

თითქოს რაღაც თამაში მოვიგონე, „ვითომ არ არსებობდა“. fb გავაუქმე, ფოტოები რო არ მენახა. თითქმის არსად არ დავდიოდი, სადაც შეიძლებოდა ყოფილიყო. არ ვხედავდი-ვერ ვხედავდი. მაგრამ ამ თამაშს მაინც ვაგებდი. ის და ყველაფერი მის გარშემო, იმდენად დიდი და ძლიერი იყო, ჩემს მიერ ხელოვნურად და ილუზორულად შექმნილი ბარიერები ვერ აკავებდნენ. თვალების დახუჭვაც არ მჭირდებოდა  იმის დასანახად, თუ როგორ იჯდა ეხლა თავის ლეპტოპთან და გამოცდებისთვის ემზადებოდა.

2.

დილიდან ძაან ცხელოდა, ვიზაზე საბუთები შევიტანე და მეგობართან წავედი, უკვე 1 წელია Cafe Teatret-ში მუშაობდა და როგორც იქნა ვესტუმრე. თინა ალექსიშვილის კაფე აღმოჩნდა, გავიცანი და მოვუყევი – რამდენი თინა დალაქიშვილს ვნახავ, რომელიც შეჩვეულია, რო ეუბნებიან მომწონხარო, მე იმდენი ვეუბნები დედაშენი მომწონს-თქო და გარშემო მყოფები იბნევიან, ვერ ხვდებიან რო „ჩემი ცოლის დაქალებზე“ ვლაპარაკობ-თქო. – თინამ მომისმინა, კარგ ხასიათზე იყო, ხელი აწია და ჩაკაო მითხრა. მეც ჩავკარი, 2 ჭიქა ცივი ლიმონათი დავლიე და ამასობაში მეგობრებიც შემოგვემატნენ.

– რას შვება Reality Show? – მკითხა ერთ-ერთმა.

– რომელი?!

– შენი ბლოგი. ყველა ოთხშაბათს ელოდება, ჩასაფრებულები ვართ, გავიგოთ, როგორ ხარ? სად იყავი? რა ქენი? – მითხრა სიცილით.

სიტყვა „ყველა“ იყო აქ მნიშვნელოვანი. კი, უკვე 2400 ადამიანი კითხულობდა და ჩვენი ინტერნეტ სივცრისთვის მშვენიერი რაოდენობა იყო, მარა მაინც ქართველი პოლიტიკოსები გამახსენდნენ, რომლებსაც გამოსვლა და მთელი ერის სახელით საუბარი უყვართ.

– facebook-ზე წავაწყდი, ვიღაცას ეწერა არ მომწონსო, – ჩაერთო საუბარში მეორე ოდნავ აღშფოთებული ტონით.

აი, ამას ველოდებოდი. თორე უკვე, შემაშინებლად და უინტერესოდ, მარტო კარგი მესმოდა. არმოწონება, თანაც იმდენად, რო ამას აღნიშნავდნენ,  უკვე სულ სხვა ლეველი იყო.

3.

– „ჩაის თემა“-ში ვუყურე ლევან გიგინეიშვილს და შენ გამახსენდი, – მომწერა იმ გოგომ, რომელთან ერთადაც პირდაპირი და არა გადატანითი მნიშვნელობით ვსვამდი ხოლმე ყავას.

მეც ჩავრთე და გავიგე – რო ფილოსოფია არ ყოფილა სტერილური ცოდნა და ტერმინების რახა-რუხი, ფილოსოფია მამარდაშვილის თქმით ყოფილა მარტოობის გაბედვა, დარჩე მარტო საკუთარ თავთან, გქონდეს ჩვევა მარტო დარჩენის და გაბედო იფიქრო შენი ფიქრი და არ იფიქრო ის ფიქრი, ყველა რო ფიქრობს ინერციით. საკუთარი ფიქრები დაბადო და მარტოობის სიღრმე გამოიმუშავო.

ინგლისელი მწერალი ჯილბერტ ჩესტერტონი ამბობდა – რატომ არ ვართ რეალურად ერთად? იქნებ იმიტომ რომ საკმარისად მარტოხელები არ ვართ, ნამდვილი ერთობა მათ შორისაა, ვინც საკმარისად მარტოხელა არისო.

ნამდვილი გამარჯვება ასეთ ერთობას მოყვება, როდესაც ადამიანი ეჩვევა მარტოობის კულტურას, თავის თავში იღრმავებს საკუთარ ხედვას, ბედავს დაბადოს საკუთარი აზრები რეალობაზე. – ამ სიტყვებით მთავრდებოდა 10 წუთიანი მონოლოგი.

– კარგად გაგხსენებივარ, საკმარისად მარტოხელა ვარ, – მივწერე პასუხი ჩემს Coffee Partner-ს.

4.

Drunken Bassment-ში, მართალია, გვიან მივედი, მარა მაინც უცნაურად ცოტა ხალხი დამხვდა. ცოტა და ძალიან მთვრალი. არც ლაპარაკის ხასიათზე ვიყავი და არც დალევის, ამიტომ ოთახში დავჯექი და მუსიკას ვუსმენდი.  – თხლაშ! თხლაშ! თხლაშ! – გავიგე უცებ ხმა, ეზოში გავიხედე და ვისკის ცარიელ ბოთლებს კედელზე ამსხვრევდნენ. თუმცა აგრესიისგან გამოწვეული მოქმედება არ იყო, რაღაც სიმთვრალეში მოზღვავებულ ეპატაჟს უფრო გავდა, ამიტომ არ გავედი და ისევ წყნარად გავაგრძელე ოთახში მარტოობა. ტახტზე ჩამეძინა და დილით აღმოვაჩინე, რო სხვებიც დარჩენილან.

ავიზლაზნეთ, ზოგს თავი ტკიოდა, ზოგს პირი ქონდა გამშრალი. ჩაი, ყავა, ნაბეღლავი და დავიშალეთ. მე გოგოებს გავყევი, Teatret-ი უნდა გაეხსნათ. მთელი დღე ჰამაკში გავატარე გრილად. ბევრი ხალხი არ მოსულა, სამაგიეროდ ამირანი სეირნობდა ამაყად, ამირანი იქაურობის სიმბოლო იყო, ბებერი, გაქუცული კატა. ცოტა კარტი ვითამაშეთ, 1 პატარა ნახატის დახატვაც მოვასწარი და როცა დაღამდა, კაფე დავხურეთ და ლისზე, მზესუმზირას ეზოში ავედით. საკმაოდ ბევრ მსგავს Event-ზე ვყოფილვარ საზღვარგარეთ და სამწუხაროდ ჩვენთან ძალიან თვალშისაცემია, რო ადამიანებს შინაგანი კულტურა აკლიათ. ასეთ ადგილებში, სადაც ფხიზელი არავინ არის, ეს განსაკუთრებით კარგად ჩანს. კი, რა თქმა უნდა, უზრდელები ყველგან არიან, მაგრამ არა ასე მასიურად. არაფერი კონკრეტული არ მომხდარა, უბრალოდ აბსოლუტურად ფხიზელი ვიყავი და დაკვირვებისთვის ბევრი დრო მქონდა.

ცოტა ხნით ტბასთან გავედით, რომელშიც დიდი მთვარე ირეკლებოდა, Teatret-იდან წამოღებული პლედი დავაფინეთ და მყუდროდ წამოვგორდით. უკან როცა ვბრუნდებოდით, ფეიერვერკი გაუშვეს, ვიდექი, ვუყურებდი განათებულ ცას და რატომღაც ვიფიქრე, რო ფეირვერკი ერთ-ერთ ყველაზე ყალბი სილამაზეა დედამიწაზე. ვიგრძენი, რო ძალიან დავიღალე ცუდად ყოფნისგან, მთავარი იყო ეს გრძნობაც ყალბი არ ყოფილიყო, მაგრამ ფხიზელი ვიყავი, ამიტომ ვენდობოდი ჩემს შეგრძნებებს და არ მერიდებოდა ჩემი ცუდად ყოფნის. არ მრცხვენოდა, რო ამას 2399 და ის 1 ადამიანი გაიგებდა, არც ის მადარდებდა თუ იფიქრებდნენ, რო სუსტი ვარ და არც იმის მეშინოდა, რო სუსტები არ უყვართ.

5.

დილის 6 საათზე, ქუჩაში ფეხით მივსეირნობდი, აღარ ბნელოდა, მაგრამ გარეთ ჯერ არავინ არ იყო გამოსული. მოკლედ იდეალური დრო იყო სასეირნოდ და ვფიქრობდი იმაზე, რაზეც მეფიქრებოდა:

ნუთუ არ ჯეროდა ჩემი ემოციის? არა! წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა, ერთად ყოფნისას ხო ხედავდა, ხო ზუსტად გრძნობდა და შეუძლებელი იყო ეხლაც არ ცოდნოდა რამდენად რეალური იყო ეს ყველაფერი. უბრალოდ ასე ერჩივნა, ასე აწყობდა, ასე უფრო მშვიდად იყო. ფიქრთან ახლოსაც კი აღარ იკარებდა ჩემს ინტენსიურ შეგრძნებებს…

ბებიაჩემის დაბადების დღე თენდებოდა, 29 ივნისი. მარკეტში შევედი და ერთი კოლოფი ბელგიური შოკოლადი ვიყიდე. ნელ-ნელა მივდიოდი სახლისკენ, ვიცოდი რვის ნახევარზე იღვიძებდა, რო მივედი მითხრა დღეს შვიდის ნახევარზე ავდექიო. ვაკოცე, შოკოლადი მივეცი და ძილის წინ ვიფიქრე, facebook-ი რო მქონდეს ეხლა ფოტოს დავდებდი და დავაწერდი – 79 წლის გახდა-თქო.

6.

მამაჩემის წიგნის პრეზენტაციაზე მივედი, სანამ ხალხი იკრიბებოდა, ვიჯექი და ფანჯარაში ვიყურებოდი, გვერდით მეგობარი მომიჯდა.

– რა გჭირს ნონ? – მკითხა ჩურჩულით.

– რა მჭირს?

– რაღაცნაირი მოღუშული სახე გაქვს?

– ესე მეტყობა?

– კი. რაზე ფიქრობ?

– დარწმუნებული ხარ რო გინდა მოსმენა?

თავი დამიქნია.

– რაზე ვფიქრობ და ძალიან მოწონდა ჩემს გარშემო ყველაფერი, საკმაოდ ყურადღებიანი იყო და არაერთხელ დაუფიქსირებია თავის აზრი, თუ როგორ აფასებდა და მოწონდა, სიტყვაზე, დედაჩემი, ბებიაჩემი, ბაბუაჩემი, ჩემი ძმები ან მაგალითად, უთქვამს, რა ბედნიერებაა ამდენი და ასეთი კარგი მეგობარი რო გყავსო. აქეთა მხრიდანაც ყველას შეუყვარდა და ნელ-ნელა ეს დიდი და დადებითი აურა მისი ნაწილიც ხდებოდა. და უცებ ერთ წამში გააქრო ეს ყველაფერი თავის ცხოვრებიდან. იმიტო რო მთავარი ობიექტი მე ვიყავი, მე აღარ ვაინტერესებდი და შესაბამისად ჩემს ანტურაჟსაც აღარ ქონდა მნიშვნელობა. აი, ამაზე ვფიქრობდი – გავხედე მეგობარს, რომელსაც უკვე ჩემსავით რაღაცნაირად მოღუშული სახე ქონდა.

მერე ღამე Teatret-ში ვიჯექი მეგობრებთან ერთად, მოახლოებულ Open Air-ზე ლაპარაკობდნენ, ყველანი აპირებდნენ წასვლას.

წინ 5 დღიანი ასკეტიზმი მელოდა…

[To be continued]

4

79 წლის გახდა ❤

Advertisements

2 thoughts on “ცარიელი დღეები (VIII ნაწილი)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s