ცარიელი დღეები (XV ნაწილი)

Featured image

If you don’t want my love, why are you talking on the phone?

– Standish/Carlyon

1.

რაღაც მომენტში სასმელი მომეკიდა, მუსიკას ჩავუწიე და სკამზე ავედი:

– გთხოვთ, ერთი წამით მომისმინოთ! – ყველამ ჩემსკენ გამოიხედა…

– ძალიან მნიშვნელოვანი რაღაც მინდა გითხრათ, ნუ ზოგისთვის მნიშვნელოვანი იქნება, ზოგისთვის ნაკლებად. მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რო გადავწყვიტე „ცარიელი დღეების“ წერა შემეწყვიტა!.. მაგრამ გადავიფიქრე და გავაგრძელებ!

თავიდან, ერთი წამით ცოტა გაოცებული სახეები ქონდათ, მერე გაეცინათ და ბოლოს ყველა მეუბნებოდა, რო აბა რა, დიახაც წერა უნდა გავაგრძელო, იმიტომ რომ მათ გარდა უამრავი, უცხო ადამიანი კითხულობს, იმიტომ რომ ზოგს წერის სურვილიც გაუჩნდა, იმიტომ რომ იმდენად კარგად იკითხება, ამის შესახებ კომუნიკატორშიც კი თქვეს და ასე შემდეგ…

– რა ვიცი, რა ვიცი – ჩავიბურტყუნე სწრაფ-სწრაფად, როგორც მჩვევია, როდესაც გამოთქმულ აზრს თითქოს ბოლომდე არ ვეთანხმები, მაგრამ არც არაფერი მაქვს ხოლმე დიდად საწინააღმდეგო და გულის სიღრმეში კი მხარდაჭერისგან სასიამოვნოდ გაბღენძილი ჩამოვხტი სკამიდან.

2.

True Detective-ს მეორე სეზონის ყურება დავიწყე, ამ სერიალების ეპოქაში, სერიალებს საერთოდ არ ვუყურებდი, ეტყობა ბავშვობაში როცა გავიგე Santa Barbara და Isaura ცუდიაო, სიტყვა სერიალი უარყოფით მოვლენად ჩამრჩა. თუმცა ფაქტია, ასე აღარ იყო…

მოკლედ, ერთადერთი Lie to Me მქონდა ნანახი ტიმ როტის ხათრით და ისე მომეწონა, მერე მისი პროტოტიპის პოლ ეკმანის ძალიან საინტერესო წიგნიც წავიკითხე. ნუ, ამის გარდა ჩემ საყვარელ Sherlock-ს ვუყურებდი, მაგრამ ეს არც იყო სტანდარტული გაგებით სერიალი. ხოდა, აი წელს უცებ გადავწყვიტე და ჯერ Fargo ვნახე და მერე True Detective, პირველი ბილი ბობ ტორნტონის გამო და მეორე ვუდი ჰარელსონის და მეტიუ მაკკონაჰის. თუმცა ეხლა მეორე სეზონში ესენი აღარ დამხვდნენ, მაგრამ კოლინ ფარელიც მაკმაყოფილებდა. ანუ, სერიალში ერთი კარგი კინომსახიობი მაინც უნდა ყოფილიყო იმისთვის, რო მეყურებინა და პლუს სასურველია 32-ე სეზონი არ ყოფილიყო და 247 სერია არ მქონოდა სანახავი.

ჰო, კიდე House of Cards-იც პირველი სერიასაც ვუყურე კევინ სპეისის პონტში, თან ფინჩერის გადაღებული იყო, თუმცა თემამ არ დამაინტერესა და ეგრევე შევეშვი.

3.

სალომე ფეისბუქს სქროლავდა და აღმოჩნდა, ერთმა მისმა ნაცნობმა ჩემზე დაასტატუსა, რა Product placement-ია, Wall-ის დირექტორი ხო არ არის, ბლოგში სულ ამ ბარს რო ახსენებსო.

ხოდა მეორე დღეს Wall-ში რო მივედით, უცებ ეს ნაცნობი იქ დაგვხვდა. სალომემ გამაცნო და ვუთხარი – აი, ხო ხედავ როგორ მუშაობს რეკლამა, მარა დირექტორი არ ვარ-თქო. – იმედია დამიჯერა. ისე სხვებმაც მითხრეს, რო ბლოგიდან გაიგეს ამ ბარის შესახებ და ჩემი აზრით არაფერი ცუდი არ იყო ამაში. მგონი ადრე რამდენჯერმე Teatret-ი რო ვახსენე, იქაც ეგრე მოხდა. ჩვეულებრივი ამბავი იყო.

ამ ყველაფრის შემდეგ, ჩემს მეგობარს, ბარის მეპატრონეს ვუთხარი – წილი არა, მარა უფასო სასმელი მაინც მეკუთვნის-თქო – იმან კიდე – უფასო სასმელი არა, მარა მაგიდას დაგიბრონავ ხოლმეო.

ამ დროს sms მივიღე მეგობრისგან – იცი, გუშინ ქუჩაში მივდიოდი და შენ გნახე, ოღონდ 70 წლის, ჭაღარა, ცოტათი მოხრილი და გვერდით ძაან საყვარელი ბებია მოგყვებოდა კოპლებიან კაბაში… ისე გგავდა, რო დავინახე, გავჩერდი და გაშტერებული ვუყურებდი და რო გამცდნენ, შევტრიალდი და კიდევ გავხედე… შენი სიბერე მაქვს ნანახი)))) – ვა, კაია, საკაიფო ისტორიაა! უბრალოდ ვფიქრობ არანაირი კოპლები არ იქნება – ვუპასუხე მე…

4.

გამეღვიძა. 16 აგვისტო იყო.

ზუსტად ამ დღეს შარშან პირველად შევხვდით ერთმანეთს, არასოდეს მანამდე მსგავსი სილამაზის არც ვინმე და არც რამე არ მინახავს და ასეთი მძლავრი ემოცია რამენაირად რომ დამემალა, ავდექი და დაბნეულობისგან და სიხარულისგან ცხვირით კისერში ჩავეკარი. რამდენიმე წამი ვიყავით ასე და მერე ძალიან ხშირად ვიხსენებდით ხოლმე ამ მომენტს. ახლა კი როგორც ჩანს, ის შეგრძნება მარტო ცხვირს ახსოვდა… კისერმა ყველაფერი დაივიწყა.

ძაან ცხელოდა. გამახსენდა, როგორ არ უყვარდა სიცხე. გამახსენდა, როგორ გრილოდა საღამოობით მასთან სოფელში, როგორ ვბანაობდი თხილის ხის ქვეშ, როგორ დავლიე რძე და მიხვდა, რო არ მიყვარდა, როგორ ვისხედით მდინარესთან, როგორ ავუტანე თერმოსით მაყვალი და მერე დედამისმა უთხრა, გაფუჭდაო და თურმე თვითონ შეჭამა, როგორ მეძინა თრიებთან ერთად…

მერე ავდექი. აბაზანაში შევედი და ცხელი ფიქრები ჩამოვიბანე.

5.

HOLMES&WATSON-ში შევიარე და იქიდან ყველანი Wall-ში წავედით, მაგიდასთან რვანი ვისხედით.

– რაღაც თამაში მოვიგონე და ვითამაშოთ, შენ მოგეწონება, – ვთქვი და ჩემ ძმას გავხედე.

– ტვინის ჭყლეტვა არ შემიძლია ამ სიცხეში, – დაიკნავლმა ერთ-ერთმა.

– არაფერი ინტელექტუალური არ არის, უბრალოდ ვცადოთ, იქნებ გავერთოთ, – დავაწყნარე დასიცხული.

– მიდი, აბა ახსენი რა თამაშია? – უმეტესობა მაინც ინტერესით მოეკიდა.

– მაგალითად მე დავწერ, რომელია ჩემი აზრით ყველაზე მაგარი სიგარეტი, – დავიწყე წესების ახსნა, მარა ეგრევე შემაწყვეტინეს.

– მაგარი რას ნიშნავს?

– აუ, ეხლა ნუ გაატრაკებთ, მაგარი სლენგზე ნიშნავს, კარგს. წვრილმანებზე ნუ გამომეკიდებით, – სერიოზული ტონი შევურიე და გაჭრა.

– ჰო, კაი, მეთქი მეტი ნიკოტინი რომელსაც ქონდა, მერე?

– მერე გადავკეცავ ფურცელს, ისე რო არ გამოჩნდეს, რა დავწერე და მოგცემ შენ, შენც უნდა დაწერო შენი აზრით ყველაზე კარგი სიგარეტის ბრენდი რომელია, გადაკეცო და გადააწოდო შემდეგს და ესე. აზრი იმაშია, ნეტა რამე ისეთი ბრენდი თუ არსებობს, რო ყველამ ერთიდაიგივე დავწეროთ. ნუ რაც უფრო მეტი თამაშობს, მით უფრო რთული იქნება, მარა 8 ადამიანი მგონი კაი რაოდენობაა.

– დავაი, დავიწყეთ, გააძრეთ ფურცელი და პასტა. – გასცა ბრძანება ჩემმა ძმამ.

გავაძრეთ და პირველი ხელი სიგარეტებზე ვითამაშეთ, ფურცელი გავშალეთ და დაგვხვდა: 6 Marlboro, 1 Camel-ი და 1 Parliament-ი. დასაწყისისთვის არ იყო ცუდი. მეორე პარტია, მანქანებზე, სრული კრახით დასრულდა, ფურცელზე ეწერა: Mercedes; Porsche; Ferrari; Lamborghini; Jaguar; Bentley; Bugatti; Rolls-Royce. წარმოუდგენელი იყო რანაირად მოხდა ასე, ყველამ რო სხვადასხვა დავწერეთ?! მესამე ხელი ენერგეტიკულ სასმელებზე ვცადეთ, მეგონა ეხლა მაინც გამოვიდოდა, ფურცელი გავხსენით და: 7 Red Bull-ი და….. 1 XL-ი.

– XL-ი ვინ დაწერა? – ვიკითხე სევდიანად.

– მე.

– მერე რა XL-ი ბიჭო? – ცოტა აღვშფოთდი, ძაან მიყვარს Red Bull-ი.

– ვა, იაფია და საერთოდ გემოთიც მომწონს, რა გინდა?..

რა უნდა მეთქვა, ზოგს ხარისხიანი რაღაცეები მოწონს, ზოგს უნიჭო მიმსგავსება.

და ბოლოს პრეზერვატივებზე ვითამაშეთ, ფურცელი გავასწორე და რვავე მოთამაშეს ეწერა: Durex. თამაში შედგა. როგორც ასეთ დროს მჩვევია, ბავშვივით კმაყოფილი ვიყავი.

6.

მეგობართან ერთად ახალ გახსნილ Citron-ში ვიჯექი.

– ხატავ კიდე? – მკითხა და ცივი კამპოტი დამისხა.

– აღარ, ეხლა ვწერ.

– მე ის ნახატი მომწონს ყველაზე მეტად, გოგო და ბიჭი რო არიან ნაქსოვ რაღაცეებში.

– ჰო, ეგ ბევრს მოწონს, ვაღიარებ კარგი გამომივიდა.

– როგორ იცი ხოლმე შეფერება.

– როგორც შემეფერება.

ჩუმად გაგვეცინა.

– სალომე რას შვება?

– გერმანიაში მიდის სასწავლებლად, 1 წლით.

– რა უნდა ისწავლოს?

– არქეოლოგია.

– ჰმმმ… ძველი, იშვიათი, სამუზეუმო ექსპონატები. მშვენიერია, ყოველთვის მაინტერესებდა.

– აჰა, ძველისძველი ნივთები, მუმიები… მეც ხო მაგ პონტში გავდივარ…

ეხლა უკვე ხმამაღლა გავიცინეთ.

[To be continued]

Featured image

Advertisements

14 thoughts on “ცარიელი დღეები (XV ნაწილი)

  1. ოხ ნონოოოო. გვანერვიულე ხო? გუშინ მოწყენილი ვარეფრეშებდი მობულში შენს გვერდს. და მერე გავთიშე საერთოდ. და დღეს დილუთ ვიფიქრე მოდი ერთხელ კიდევ ვცდი თქო. და ბაბაახ, გაიჩითა 15 ))
    ნიკუშას ძმა ხარ რაა, გამოგდის პიარი შენდა უნებურად :დდ

    Like

  2. წერა მეც მომანდომე, იცი :)) :*

    ვოლის პატრონი შტერი ძუნწივით რო მოიქცა, მე ვუთხრა თუ გადასცემს ვინმე? 😃😃

    Like

  3. 🙂 კითხვა დაწყებული არ მაქვს უკვე მთავრდება 😦 ცოტა ნელა უნდა ვიკითხო :))

    Like

  4. არაფერი ისე, უბრალოდ მომინდა მეთქვა რო 1 წლის მერე ვკითხულობ ამ ბლოგს
    ჰუჰ, და ჰო შენი ნაწერის მერე მივხვდი რომ ყველაფერი რაზეც ახლა ოვერსინქინგით ვიკლავ თავს – უაზრობაა

    მეჰ
    მადლობა

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s