ცარიელი დღეები (XVII ნაწილი)

Featured image

Have to tell you that I love you so much these days, it’s true

– Gorillaz

1.

ზაფხულში საზღვარგარეთ მცხოვრები მეგობრები ჩამოდიან. ყოველ აგვისტოს ასეა. იდეაში მეც არ უნდა ვყოფილიყავი აქ, მაგრამ უკვე დიდი ხანი გავიდა მას მერე, რაც დავბრუნდი და დავრჩი. Book Corner-ში მივდიოდი, ერთი გერმანიიდან და ერთი ისრაელიდან ჩამოსული უნდა მენახა. მივედი, ჯერ 1-2 სიტყვით ჩვენი ამბები მოვყევით, მერე ადგნენ და 2 საათი ილაპარაკეს – საკონცენტრაციო ბანაკებზე, ოსვენციმზე, ჰოლოკოსტზე, პალესტინაზე, ღაზის სექტორზე. ხოდა მოვიწყინე.

ბოლოს, როგორც იქნა, ერთ-ერთმა McDonald’s-ში წავიდეთ შეიკის დასალევადო და ამოვისუნთქე. პატარა შეიკი შევუკვეთე და კიდე კაი „საბავშვოაო“ არ მითხრეს. სანამ რიგში ვიდექით, ერთი ისტორია გამახსენდა, ახალი ჩამოსული ვიყავი, McDonald’s-ში შევედი და Veggie Burger-ი მოვითხოვე, რაზეც მიპასუხეს – არ გვაქვს, მარტო ოთხშაბათს და პარასკევს გვაქვს სამარხვოო. ხო, მაგრამ მაგას ხომ Veggie Burger-ი ქვია და არა სამარხვო ბურგერი-თქო. მოიცადეთ ერთი წუთით, ადმინისტრატორს დავუძახებო. მოვიდა ადმინისტრატორი, ვითომ იმაზე უფრო ჭკვიანი და ვეუბნები, საზღვარგარეთ McDonald’s-ებში Veggie Burger-ი ყოველდღე აქვთ ხოლმე-თქო. მიყურებს შუშის თვალებით და უცებ მეუბნება: ააა, ესე იგი საზღვარგარეთ ყოველდღე მარხვააო?!

პატარა პაუზა გავაკეთე. მივხვდი ჩემს, მის, მთელი ჩვენი ქვეყნის ტრაგიზმს. უხმოდ შემოვტრიალდი და მშიერი წამოვედი.

2.

Wall-ში ვიყავით, მეგობრის დაბადების დღე იყო, ყველამ ბევრი დავლიეთ. მემე მახარაძე შემხვდა:

– შენი ბლოგი წავიკითხე, – მითხრა და ბარში რაღაც შეუკვეთა.

– აჰა, სთარებიც კითხულობენ შენ ბლოგს, – გაიღიმა გვერდით მდგომმა მეგობარმა.

– ძალიან კარგი, – ვუპასუხე ვაჟა ზაზაევიჩის ინტონაციით.

– წავედი, მე მოვფსამ, – თქვა მეგობარმა და წავიდა.

– როგორი აუცილებელი ინფორმაცია მოგვაწოდა, – შემოტრიალდა მემე ღიმილით.

ამ დროს სხვა მეგობარმა ჩაგვიარა.

– შენ მოფსი უკვე? – ვკითხე ინერციით.

ის, რა თქმა უნდა, ამ სულელურ ხუმრობას ვერ მიხვდა, გაგვიცინა და არაფერი გვიპასუხა. მერე მე და მემემ ვთქვით, რომ საერთოდ ადამიანებს შეხვედრისას „როგორ ხარ?“ კი არ უნდა კითხო, ესე უნდა ეკითხებოდე – რას შვები, მოფსი? – მოკლედ, ესე მთვრალურად წავიმხიარულეთ და მალე დავიშალეთ.

– 1 ლუდი მინდა, – გავხედე ბარმენს, რომელსაც აქ მუშაობა ახალი დაწყებული ქონდა და უცებ გაცნობა გადაწყვიტა:

– შენ გეტყობა, რო დიდი ხარ, ნუ ეხლა ჩემზე უფროსი ვერ იქნები, მე 32-ის ვარ… – და მერე აღარ მახსოვს რა მითხრა.

გვიან გალერიში წავედით, სადაც შესასვლელთან 2 გოგო დაგვხვდა. წუწუნებდნენ, Face Control-ი არ გვიშვებს, არასრულწლოვნები ვგონივართო.

– აბა ეს რამდენი წლის არის? – კითხა Schrüte-მ და ჩემზე ანიშნა.

– რავი, მე ალბათ 21-ის იქნება, – ზედმეტი მოუვიდა კართან ატუზულ გოგოს.

– ეხლა შენ წინ ვდგავარ და17 წელი შეგეშალა, ხოდა Face Control-ს კამერის იქიდან 1-2 წელი თუ ეშლება, ნუ გაგიკვირდება-თქო, – ვუთხარი ასაკის შესაფერისი ტონით და კლუბში შევედი.

3.

დილით რო გავიღვიძე, მშიოდა, თანაც ეტყობა ძალიან, იმიტო რო 3 უბნის იქით წავედი საჭმლის მოსატანად. სოლოლაკში დადიანზე გაიხსნა პატარა ჩინური Fast Food რესტორანი სახელად Fire Wok.

საზღვარგარეთ გემრიელად ჭამისას არაერთხელ გვინატრია, ნეტა ჩვენთანაც იყოს ასეთი ადგილი – სადაც მიხვალ, იქვე შენს თვალწინ მოგიმზადებენ და პატარა ყუთში ჩაგიყრიან ბრინჯს ბოსტნეულთან ერთად, როგორც ჩემ შემთხვევაში, ან ხორცთან ერთად, თუ გიყვარს. უგემრიელეს ტკბილ-ცხარე სოუსებსაც მოგისხამენ. ეგრეთწოდებულ ჩინურ ჩხირებსაც მოგცემენ და პლასტმასის ჩანგალსაც, რომლითაც უფრო გეხერხება, იმით რო მიირთვა და მოკლედ 5 წუთში გამოგიშვებენ კმაყოფილს.

მარა ჩემი საყვარელი ტოფუ არ ქონდათ, ესე მითხრეს, მალე ვაკეში უფრო დიდი რესტორანი გაიხსნება და იქ გვექნებაო, ხოდა ტოფუსთვის სხვაგან წავედი, აღარ მშიოდა, მარა მაინც. მაცივარში შევაგდე და კარგიც ვქენი. გამთენიისას გაგვეღვიძა, გავაცხელეთ, ვჭამეთ და ისევ დავიძინეთ.

4.

– იცი, ხანდახან უბრალოდ ცარიელი დღეები კი არა, მძიმე ცარიელი დღეები მაქვს. მაგალითად მივდივარ ქუჩაში და თვალში სულ ის ადგილები მხვდება, სულ ამაზე მეფიქრება: აი, აქ შევხვდი. აი, აქ ველოდებოდი. აი, აქ გამოიქცა და ჩამეხუტა. აი, აქ გავაცილე. აი, აქ ვისხედით. აი, აქ ვიცინეთ.

– რას ბოდავ? – ჩამესმა უცებ ბოხი ხმა.

ოთახში მარტო ვიყავი, სავარძელში ვიჯექი და წარმოსახვით მეგობარს ვესაუბრებოდი ხმამაღლა, ამიტომ დაფეთებული შევხტი და ზევით ავიხედე.

– ზევით რატო იყურები, ეს ათეისტი კაცი? – ბოხ ხმას ირონია შეეპარა თბილად.

– უცხოპლანეტელების მჯერა და იმიტომ, – გავეცი ღირსეული პასუხი.

– კაი და რას ლაპარაკობდი? – ამ დროს მივხვდი რო ხმა ზემოდან კი არა სამზარეულოდან გამოდიოდა.

– რა გინდა? – როგორც იქნა, ავდექი, რო მენახა, ვის ვესეუბრებოდი.

– რა მინდა და ისე ბოდავდი, როგორც რომანტიულ-კომედიებში თინეიჯერებზე, – თქვა და გაზის მრიცხველიდან მონაცემები ჩაიწერა.

– კი მაგრამ აქ როგორ შემოხვედი? – მაია იყო, რომელიც აქამდე არასოდეს მინახავს, ის უკვე რამოდენიმე წელია, თვეში ერთხელ მხოლოდ კარში გაჩრილ ტელეფონის ნომერს მიტოვებს, მერე მე ვურეკავ და მონაცემებს ვაწერინებ.

– ჩემი წარმოსახვა გამოვიყენე, – მიპასუხა და გაქრა.

გამეღვიძა.

5.

ბავშვობაში ჩემთვის 1 სექტემბერი სწავლის დაწყებასთან არ ასოცირდებოდა. 1 სექტემბერს დედას კინოში მივყავდი ხოლმე. არ ვიცი რატომ გვქონდა ასეთი ტრადიცია, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია სახალისო იყო.

მთელი დღე სახლში ვიჯექი, სალომე საქმეებზე დარბოდა, წასასვლელად ემზადებოდა. ვიფიქრე რამეს სისულელეს ვუყურებ-თქო და ტელევიზორი ჩავრთე და ისეთი ვიპოვე, რო ამაზე სულელურს ვერც ინატრებდა ადამიანი – Asterix and Obelix: God Save Britannia ვნახე. საღამოს სალომე რო მოვიდა, ერთად ახალ ფილმს ვუყურეთ Hector and the Search for Happiness ნორმალური ფილმი აღმოჩნდა. მოკლედ მაინც ისე გამოვიდა, რო 1 სექტემბერი ფილმებს დავუთმე და გვიან დედაჩემის sms მივიღე – დედა! კინოში, რომ არ წაგიყვანე დღეს….:* – ჰმ, თვითონაც ახსოვდა.

ამასობაში ძილის წინ შევამჩნიე, Google-ს ლოგო შეუცვლია, არ მომეწონა, ვერ მივხვდი, რას ერჩოდნენ ძველს. მე ხომ გულის სიღრმეში კონსერვატორი ვარ და ყველანაირი სიახლის მიღება მიჭირს.

6.

PSP-ს გათამაშების ბილეთები მქონდა, პირდაპირი ეთერის ყურება დამავიწყდა და გამარჯვებულების სანახავად მათ საიტზე შევედი, სადაც, რა თქმა უნდა, ჩემი სახელი და გვარი არ დამხვდა.

სამაგიეროდ უცებ მამაჩემისგან მივიღე მშვენიერი სიურპრიზი, შენი ფლეშკა მომეცი, რაღაც უნდა ჩაგიწეროო, მივეცი და ჩამიწერა 3 პატარა ფილმი, რომლებშიც მე ვთამაშობდი. ნუ, „ვთამაშობდი“ ძალიან ხმამაღალი ნათქვამია, მარა თურმე 4 წლის რო ვიყავი, გადაუღია და მე არც კი მახსოვდა, მოკლედ ძაან საყვარლობა იყო. ერთს აქაც დავდებ, 3 წუთიანია და თუ გაინტერესებთ როგორი მსახიობი ვიყავი, შეგიძლიათ უყუროთ.

ისე, რაც მაგ პერიოდიდან მამაჩემთან დაკავშირებით მახსოვდა, ის იყო, რო ერთხელ თმა გადამხოტრეს და ძალიან განვიცდიდი, მთელი დღე უხასიათოდ ვიყავი, როგორც ჩანს, დედაჩემმა ეს ამბავი სამსახურში მყოფ მამაჩემს ამცნო, ხოდა საღამოს, როდესაც მამა სახლში მოვიდა, კარი გავაღეთ, ის ეშმაკურად იღიმოდა, მე ალბათ თავს ვმალავდი, არ მახსოვს, მან კი უეცრად ქუდი მოიხადა და ჰოპ! აღმოჩნდა რო თმა მასაც ბოლომდე გადაუხოტრავს. გამიხარდა და ალბათ მაშინ პირველად გავიგე, თუ რას ნიშნავდა სოლიდარობა.

[To be continued]

Advertisements

10 thoughts on “ცარიელი დღეები (XVII ნაწილი)

  1. აუუ მიშაა :)))) ერთი წიგნი მაქვს წაკითული და ერთხელ ლექციასაც დავესწარი. ჭკვიანი, კარგი, საყვარელი.
    გუგლის ლოგო მეც არ მომეწონა დიდად, ალბათ იმედი აქვთ რომ შევეჩვევით და ალბათ ასეც იქნება.
    ფეისკონტროლის ამბავზე ვიცინე. სწერვულად მოგივიდა მაინც მგონი, მაგრამ მართალი ხარ რა გინდა :დ
    ვიდეოსაც ვუყურებ ეხლა და ეგაა.
    ჰევ ნაის დეის, ბეიბი

    Like

    • აბა ეს მოხუცი კაცი თითქმის თინეიჯერად რო მომნათლა)) ცოტა “სწერვულადაც” აღარ მეთქვა არაფერი… :)))

      Like

  2. პოსტის დასაწყისში რომ სიმღერებიდან დებ quote-ებს (აარაფრით ქართული თარგმანი არ მახსენდება -_-), მაგათ ფონზე უნდა წავიკითხოთ პოსტები? 😕

    Like

    • ყოველთვის არა, ანუ მკაცრი ინსტრუქცია არ აქვს ჩემ ბლოგს:) მაგრამ ხშირად რომლის ტექსტიც მოყვება, იმ სიმღერის სმენისას ვწერ ხოლმე…..

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s