დღეები (XXIV ნაწილი)

Featured image

A kiss become a memory

– Coral

1.

Wall-ში ვიყავით, ჩემი მეგობრები იქ იყვნენ და თაშოს მეგობრებიც უნდა მოსულიყვნენ, მაგრამ დარეკეს, დიღმის კინოსტუდიის პავილიონში მივდივართ რაღაც ივენთზე და წამოდითო.

– წავიდეთ? – მკითხა თაშომ.

– იცი, არ მინდა წამოსვლა, რო წამოვიდე, მერე უხასიათოდ ვიქნები, მაგრამ რო დავრჩეთ, მაინც უხასიათოდ ვიქნები, იმის გამო, რო ვიფიქრებ, წასვლა უნდოდა და არ წავყევი-თქო, ამიტომ შეგვიძლია ასე ვქნათ – წადი შენ, მე დავრჩები და მერე გამომიარე, – ჩავახვიე, როგორც ვიცი ხოლმე, რთულად.

– ეგრე არ მინდა, კაი ვიყოთ.

– ჰო, მგონი ჯობდა სიმართლე მეთქვა, ვიდრე წამოვსულიყავი და მერე იქ გეკითხა, რა გჭირს, რატო მოიწყინეო? რა თქმა უნდა, შეიძლება შენი ხათრითაც წამოვიდე, მაგრამ ეს მგონი არ არის ეგ შემთხვევა. – ვცადე ამეხსნა, ისე, რო არ წყენოდა.

ამ დროს ჩემი მეგობარი მოგვიახლოვდა, რას შვებითო? მე ვუთხარი წასვლა-დარჩენის საკითხს განვიხილავთ-თქო, თაშომ – კარგი რაში აინტერესებსო. – მეგობარმა – მითხრას, მითხრას, ამას ანალიზი უყვარს, დირექტივების გაცემა კი არაო. – უთხრა ჩემზე. გაგვეცინა და მოვუყევი რაშიც იყო საქმე.

– მგონი რაღაც სხვა მიზეზის გამო არ გინდა წასვლა, – დაასკვნა უცებ.

– რა მიზეზის? – თან თაშოს გავხედე, არ ეგონოს, თითქოს იმიტო არ მინდა წასვლა, რო ის არ შემხვდეს-თქო, ასეთი მიზეზი საწყენი იქნებოდა მისთვის და თან რაც მთავარია აღარც იყო ასე.

– ალბათ ფული არ გაქვს, – პირდაპირ მითხრა მეგობარმა და თავის მაგიდას დაუბრუნდა.

ალბათ მართალი იყო. კი მქონდა დაახლოებით 70 ლარი, მაგრამ შეიძლება მარტო 1 ბილეთი ღირდა 25.

ასე იცოდა ჩემმა ფილოსოფოსმა მეგობარმა ადამიანის სულში ჩაძრომა და გაშიშვლება, თანაც ისე, რო ამ დროს უხერხულობას არ გრძნობდი, იმიტომ რომ გულახდილობა ფარავდა სირცხვილის განცდას.

2.

მეგობარმა მომწერა ისრაელიდან:

– თქვენთან ახალი ამბები ჩვენზე არ არის? რატომ არ მეკითხები როგორ ვარ???

– რა ამბები? – გამიკვირდა მე.

– საათში ერთხელ ტერაქტია უკვე რამდენიმე დღეა, სახლიდან არ გავდივართ, საგიჟეთია, საათში ერთხელ პალესტინელები ქუჩაში დანით ხალხს ჭრიან. გუშინწინ ვიღაცამ „ატვიორტკითაც“ დაჭრა, ანუ ქუჩაში მიდიხარ და არ იცი, ვის რა მოუვა თავში. გუშინ ერთმა დაჭრა ორი ადამიანი ქუჩაში და პოლიციამ ადგილზე მოკლა. მერე სტუდენტი გოგო იდგა ავტობუსის გაჩერებაზე დანას იქნევდა, მოვარდა პოლიცია, ისეთი ამბავი ატყდა წივილ-კივილი, ესროლეს, კიდევ კაი არ მოკლეს. დღეს უკვე ორი შეიარაღებული შევარდა ავტობუსში დანებით და ჟლეტვა მოაწყვეს.

– ვაჰ, რეებს მიყვები, გადავირიე?! ეს რა ხერხი მოიგონეს, – მივწერე შეშფოთებულმა.

მერე კი ვფიქრობდი, როგორი უცნაურია, აქ რო არ აშუქებენ ამ ამბებს-თქო, ნუ, საინფორმაციოს არ ვუყურებ, მაგრამ ფაქტია, ფეისბუქზე მხოლოდ გაზპრომზე და რუსთავი 2-ზე წერდნენ და კი გასაგებია, ჩვენთვის ეს არის აქტუალური და მტკივნეული, მაგრამ ყოველთვის მინდოდა კოსმოპოლიტი ვყოფილიყავი. მიმაჩნია, რომ პატრიოტიზმიდან შოვინიზმამდე ერთი ნაბიჯია და საერთოდ მინდა აპოლიტიკური ვიყო, თუმცა ამ რეალობაში, ადეკვატური თუ ხარ, შეუძლებელია არ გძულდეს რუსეთი, როგორც სახელმწიფო.

3.

ჯანსუღ კახიძის მუსიკალურ ცენტრში წავედით, თაშოს მეგობარს კონცერტი ქონდა. Mr. Sandman, I’m so alone, Don’t have nobody to call my own, Bung, bung, bung, bung… ასეთ სიმღერებს მღეროდნენ და მთლიანობაში საკმაოდ სასიამოვნოდაც გავერთეთ.

იქიდან იმ მეგობართან წავედით, პატარა ძაღლი – რომეო რო ჰყავდა, ბევრი ხალხი იყო, ცოტა ღვინოს ვწრუპავდით და გვიან გალერიში გადავწყვიტეთ წასვლა. ქუჩაში რო გამოვედით, სახლში მარტოდ დარჩენილი რომეოს ყეფა გვესმოდა. გალერიში ბევრი ხალხი დაგხვდა, იქაც დავლიეთ, ვიცეკვეთ, ნაცნობები ვნახეთ, მოკლედ ჩვეულებრივად, როგორც ყოველთვის ხდება. რაღაც მომენტში, კედელს მივეყუდე და ხალხს ვაკვირდებოდი, ნაწილი ერთობოდა, ზოგი კი იდგა და თავს, სექსის და დრაგების ძიებაში, მწყობრიდან გამოსული რობოტივით ატრიალებდა. როგორც ჩემმა ძმამ თქვა – ჩემი დედას შევეშვი-თქო!.. ვიფიქრე და კედელს მოვშორდი.

მოკლედ, მხიარულების ასეთი ფართო სპექტრი გვქონდა – ა კაპელადან, გალერიმდე.

4.

წერილი მივიღე, უცხო ბიჭმა მომწერა:

„გამარჯობა, ზუსტად იმ პერიოდში მეც დაშორების გამო დეპრესია მქონდა და შენმა ბლოგმა გამომიყვანა… მეც დავიწყე ბლოგის წერა და ძალიან დამეხმარა ეს ყველაფერი… დიდი მადლობა და გისურვებ წარმატებას.“

ხშირად მიფიქრია ამ ჩემს ბლოგზე და კი 10 ათასი მკითხველი ყავს და ძალიან კარგი გამოხმაურებაც აქვს, მაგრამ ხასიათი მაქვს ასეთი, რო მაინც ჩავფიქრდები ხოლმე, კარგია თუ არა ეს ყველაფერი, ისე ზოგადად. ჰოდა, ასეთი წერილის მერე, თუ ერთ ადამიანს მაინც მივეხმარე, მგონი ეს უკვე მართლაც ძალიან მაგარია.

საღამოს ნათლიაჩემმა დამირეკა, გამომიარე კეტები ჩამოგიტანეო და გავედი. საკაიფო Dockers-ები აღმოჩნდა. ასე რომ სახლში კმაყოფილი დავბრუნდი.

5.

ჩემს ბავშვობის მეგობარს ვესტუმრეთ, თაშო გავაცანი. ის მეგობარიც მოვიდა, დროებით ამერიკიდან რო იყო ჩამოსული, ჩაის ვსვამდით და ახალგაზრდობის ამბებს ვიხსენებდით, ბევრი ვიცინეთ, იმედი მაქვს, თაშომაც არ მოიწყინა.

რო წამოვედით, სახლამდე მივაცილე და უცებ ჩანთიდან პატარა ბუბლიკები ამოიღო, ძალიან გემრიელია, სახლში წაიღე და ჭამეო. თან ეცინებოდა, პენსიონერივით ბუბლიკებით უნდა იაროო, მეც, რა თქმა უნდა, შანსი ხელიდან არ გავუშვი და ვუთხარი – ჰო, ზუსტად შეეფერება ჩემს ასაკს-თქო. სახლისკენ ფეხით გავისეირნე და ბუბლიკებს ვახრამუნებდი, გზაში 2 ძაღლი შემხვდა, თითო-თითო ნატეხი გადავუგდე, შეყლაპეს და ისე გამომხედეს, აშკარად ხვდებოდნენ – მთელ პარკს ვერ დავუთმობდი.

სახლში რო მივედი, დალაგებული დამხვდა და გემრიელი სადილი იყო მომზადებული. უსაყვარლესი ბებიაჩემის და, ვის სახლშიც ვცხოვრობდი, ასე ხანდახან შემოივლიდა ხოლმე და მომხედავდა.

6.

– რას შვები? – დამირეკა თაშომ.

– მამაჩემთან მოვედი.

– გამოდი რა 1 წუთით, აქვე ვარ.

გავედი, ხელში ყუთი ეჭირა.

– დღეს იცი რა დღეა? – მკითხა ღიმილით.

– ჰმმმ, დღეს, 21 ოქტომბერი… Back to the Future, მარტი მაკფლაი რო 2015 წელში მოხვდება, ჩემი საყვარელი ფილმი იყო ბავშვობაში! – ვთქვი სხაპა-სხუპით, გაბრწყინებულმა.

– ზუსტად 1 თვეა, რაც ერთად ვართ, ეს შენ მოგიტანე, ეკლერი რო გიყვარს.

– აუუუ, – ჩავეხუტე მე და ყუთი გამოვართვი.

– კაი, ხო, არ იტირო ეხლა, – მითხრა სიცილით.

– არა… მადლობა! – ვაკოცე და წავიდა.

შემოვბრუნდი სახლში, პირი ჩავიტკბარუნე და ვფიქრობდი, რო ასეთი პატარა რამეები ძალიან მახარებს, იმიტო რო სინამდვილეში, ეს დიდი რამეებია.

[To be continued]

Featured image

Advertisements

6 thoughts on “დღეები (XXIV ნაწილი)

  1. აუუუ, თაშოოოოო :* აი, ეხლა უკვე მოულოდნელობამდე კარგი იყო.

    Like

  2. შენ რო მარტო დარჩენილი რომეო შენიშნე :* უფრო სწორად, მისი მარტოდ დარჩენა. მეც მიყვარს ცხოველები, საყვარლები არიან 🙂 კარგი ბიჭი ხარ.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s