ცარიელი დღეები (XXXVII ნაწილი)

Only for You

– Heartless Bastards

1.

Wall-ში ვიდექით – მე, დიანა, მაშო და სანდრო ჯავახიშვილი, გარშემო ბევრი ხალხი იყო, მიდიოდნენ-მოდიოდნენ, ჩვენ კიდე ვიდექით, ვიდექით და ათას რამეზე ვლაპარაკობდით, რაღაც მომენტში დიანამ – ნახეთ რა კაი გოგოაო და ერთ გოგოზე შეგვახედა, მაშოც დაეთანხმა, ჰოდა, მერე კაი ხანი ამ გოგოს ვუყურებდით და მიდიოდა მისი ქება, რო აქ ვინც არის ყველაზე კაი გოგოაო. თან ჰეტერო გოგოები რო გოგოს ასე აქებენ, ესე იგი, მართლა კაი გოგოა. მეც ვეთანხმებოდი, არც სანდროს უთქვამს რამე საწინააღმდეგო. ეს გოგო მანამდეც წინა კვირასაც შემჩნეული მყავდა, მაგრამ მახსოვს, რატომღაც შეგრძნება გამიჩნდა, რო თვითონ დიდად არ დაინტერესდა ჩემით, არ ვიცი, რატო ვიფიქრე ასე, მარა მისი გამოხედვისგან გამომდინარე ასეთი შთაბეჭდილება დამრჩა. ჰოდა, მოკლედ, ვიდექით ასე და ვაგრძელებდით მასზე კაი რაღაცეების ლაპარაკს და უცებ იმ გოგომ თავის მეგობარ მეორე გოგოს ხმამაღლა უთხრა – ავტონომია! მერე ერთმანეთს გადახედეს და გაეღიმათ, მერე კიდევ – ავტონომია! და თან ცოტა ეცინებათსავით, მეც ვუყურებ… ავტონომია! თქვა კიდევ უფრო ხმამაღლა და უცებ თავის მეგობარს ეუბნება – აი ამანაც გაიგო და ჩემზე ანიშნებს თვალებით. გავიგე, ხო, და ისიც გავიგე, რო ამან გაიგოო… ჰოდა, მოკლედ ასე გავიცანი ანა, რომელსაც მერე ძაან უნდოდა ჩემთვის სახეზე ბრჭყვიალების შემოყრა და რო ვთხოვე, არ მინდა-თქო, გმირულად შეიკავა თავი და მთელი ღამე ყველას აყრიდა ჩემს გარდა.

სახლში რო მივედი, ფბ-ზე რიქვესთი გავუგზავნე და ის ამბავი მოვუყევი, თავიდან რო მომეჩვენა, რო რაღაც უცნაურად უარყოფითად მიყურებდა და ამის მოყოლა ცოტა ისე გამომივიდა, რაღაცეებს რო იგონებენ ხოლმე იმისთვის, რო საპასუხოდ მოისმინონ სიტყვები: არა, არა, რას ამბობ, ეგრე არ ყოფილა! მარა მოკლედ, ასე იყო თუ ისე, იმ ღამეს ძილის წინ ერთი სიტყვა გამახსენდა.

ავტონომია.

2.

დილა მე და ნიკუშამ ვისკით და ჩემი ცოლის დაქალებით დავიწყეთ. საღამოსკენ პახმელია დამარცხებული იყო, გარეთ ციოდა, ანა თურმე რიფერში მუშაობდა. ეს ფიქრები მქონდა თავში და Wall-ისკენ წასასვლელად ვემზადებოდი, გავედი, ჩანთაში ჩემი ჰუდი ჩავტენე, გზად რიფერში შევიარე და ანას დავუტოვე, რომელსაც, რა თქმა უნდა, თხლად ეცვა და ღამე Wall-ში შესცივდებოდა.

Wall-ში ქეთოს დაბადების დღე იყო, რო მივედი, ცოტა ხანში მამაო ტორტით გამოვიდა, ერთი ნაჭერი მეც მერგო და საკმაოდ გემრიელი აღმოჩნდა, მერე მე და მარიამი ვისხედით, რაღაცეებს ვჭორაობდით და ამასობაში ანაც მოვიდა ჩემი ჰუდით, მოკლედ, კლასიკური საყვარლობა გამოვიდა – გოგოებს რო ბიჭების ცოტათი დიდი ზომის ტანსაცმელი აცვიათ ხოლმე.

ბევრი ხალხი არ იყო, სულ ასე ხდება, თუ პარასკევს ბევრი ხალხია, შაბათს ცოტაა, ან პირიქით. ჰოდა, ეს მოწყენილობა რო გადამეფარა, ფურცელი და პასტა ავიღე და მე და ანამ სიტყვობანა ვითამაშეთ, ნუ, ამან, რა თქმა უნდა, დიდი მხიარულება არ მოგვიტანა, მარა რაღაც მაინც იყო საკაიფო.

3.

ორნი იდგნენ, მაღალი და დაბალი.

– ეს რა პლანეტაა? – კითხა დაბალმა.

– დედამიწა, – უპასუხა მაღალმა.

– რას წარმოადგენენ?

– საკმაოდ უცნაური არსებებით არის დასახლებული, ძირითადად უხილავი ძალების ჯერათ…

– მაგალითად?

– მაგალითად, სიყვარულის, ან ღმერთის…

– ჰმ, ჩვენი?

– ჩვენი ნაკლებად.

– ჰაჰჰაჰ, ხო არ დავაჯეროთ…

– ჯერ ადრეა, ისედაც მაგარი აჭრილები არიან და თან ხო გეუბნებით, იმის უფრო ჯერათ, რასაც ვერ ხედავენ…

– კაი, ჰო, სად მცალია ამათთვის, – თქვა დაბალმა და ცაში ჩაიხედა.

გამეღვიძა.

4.

რიფერში დათო ლომიძის კონცერტი და დაბადების დღე იყო, კოჩაროვს მივწერე, ხო არ მოხვალ-თქო და, კიო. მივედით, დათო უკრავდა, მე და კოჩაროვი დავჯექით და დავიწყეთ ლაპარაკი სიყვარულზე, მერე სანდრო მოვიდა სულაქველიძე და ცოტა ხანი ალკოჰოლზე ვილაპარაკეთ, მარა არაფერი არ გამოვიდა და ისევ სიყვარულზე გავაგრძელეთ.

მერე ანაც მოვიდა, ლამაზი იყო – ვიწრო შავი ჯინსები და მოხსნილსაყელოიანი თეთრი „საროჩკა“ ეცვა, იმ დღეს არ მუშაობდა და ცოტა გავერთეთ. მე ლუდი დავლიე, ანამ არა, მუსიკას ვუსმენდით, რატომღაც ცოტა ხალხი იყო და ამიტომ რიფერისთვის დამახასიეთებელი სიგარეტის ბუღი და გაუსაძლისი სიტუაცია არ იდგა.

მერე ვიღაც გოგო მოგვიახლოვდა ტორტით, ჯერ ანას აძალებდა, მერე ანას დაქალს, ორივემ რო უარი უთხრა, შემომიტრიალდა – შენ შეჭამე, თორე ამათ ვაჭმევო… და მე, რა თქმა უნდა, როგორც ჭეშმარიტმა ჯენტლმენმა, პირი გავაღე და არც თუ ისე გემრიელი ტორტის ნაჭერი ჩამტენა.

5.

მეორე დღეს შრუტემ მომწერა, რას შვებიო, მეთქი რავის. ჰოდა, შევხვდით და წავედით რიფერში, 2-2 კათხა ლუდი დავლიეთ, თუ შეიძლება, რო პლასტმასის ჭიქაზე კათხა ვთქვა, და თან ანასაც გამოველაპარაკეთ, რო არ მოეწყინა, თორე დიდი არაფერი ხდებოდა, 3 კაცი შემოვიდა მოსაფსმელად და კოჩაროვმა შემოიარა ცოტა ხნით. თუმცა შეიძლება ანას სულაც არ ჭირდებოდა ეს გართობა და ამ სიწყნარეში მეცადინეობა ერჩივნა, მაგრამ მაგდენი ვეღარ მოვიფიქრე და ნუ, თან ბოლო-ბოლო უკვე ცოტა ხალხიც იწყებდა მოსვლას.

მოკლედ, ცოტა ხანში მე და შრუტე Wall-ში ჩავედით, სადაც რეზის დაბადების დღე უნდა ყოფილიყო, მარა ამის მაგივრად ისეთი სიცივე დაგხვდა, რო ეგრევე ყველანი მანქანებში გავნაწილდით, დიდი დინამიკებიც თან წავიღეთ და წავედით HOLMES&WATSON-ში, მერე მე რაღაც მომენტში დავთვერი, ჩავხტი ტაქსიში, ანას რიფერში გავუარე და ამოვბრუნდით უკან და მიუხედავად იმისა, რო ეს ყველაფერი ძალიან ოპერატიულად, სულ რაღაც 10 წუთში გავაკეთე, აღმოჩნდა, რო ამასობაში მეზობლებმა იჩივლეს, ხმაურიაო, პატრული მოვიდა და ყველანი ისევ Wall-ში ბრუნდებოდნენ. აი ასე ებრძოდა რეზის დაბდღეს ხან კლიმატი და ხან კანონი.

როგორც ჩანს, ალკოჰოლმა იმოქმედა და Wall-ში ხალხს თითქოს ისე აღარ ციოდა, თუმცა მე და ანა მაინც სკამზე დავდექით და გამათბობელთან ყველაზე ახლოს მოვხვდით – ანა, ხელში ჩაის ჭიქით და მე ვისკის, ზუსტად ამ მომენტში ელენემ ჩვენი პირველი ფოტოც გადაგვიღო. დიანამ ჩუმად მითხრა – შოკში ვარო. ამ დროს ბენჯერამ Night Pizza გამოიძახა ისე, ვერც მიხვდა, რო ანდროს ელაპარაკებოდა, თითო ნაჭერი ჩვენც გვერგო და მერე ანამ, მე წავედი ეხლა, სანამ დავიძინებ ცოტა უნდა ვიმეცადინოო, და წავიდა. ჩვენც მალე დავიშალეთ, უბრალოდ, სტელაში შევიარეთ და ცოტა კიდე ვჭამეთ.

6.

მაგიდასთან ვიჯექი და ნიუს ფიდს ვსქროლავდი, ტახტზე ჩემი ბავშვობის ძმაკაცი იჯდა და ტვ-ში რაღაც ფილმს უყურებდა.

– იცი დამესიზმრა, თანაც ორჯერ? – ვუთხარი და ნაუშნიკები მოვიხსენი.

– მერე?

– რავი, მერე არაფერი…

– რა არაფერი, მოყევი რა ხდებოდა სიზმრებში?

– ნუ, არაფერი არ ხდებოდა, ერთხელ დედამისთან ერთად დამესიზმრა და მეორედ სავარძელში იჯდა, მე ვუყურებდი და ბოლოს თვითონაც შემომხედა…

– როგორ შემოგხედა?

– უემოციოდ.

– ჰმმ…..

– მერე გამეღვიძა და მივხვდი, რო ბლოგის წერას უნდა მოვრჩე, თუ ძაან მომინდება სხვა ბლოგს დავწერ, სხვა სათაურით.

მეგობარმა თავი დამიქნია და ფილმს მიუბრუნდა. მე კიდე საათს დავხედე – 00:00. ცარიელი დღეების ვორდის ფაილი გავხსენი და უკანასკნელი აბზაცი მივაწერე:

2 აპრილი დადგა – გილოცავ დაბადების დღეს!.. ყოველგვარი პათეტიკის და დრამის გარეშე, უბრალოდ მინდა იცოდე, რომ მე თავს ბედნიერად ვგრძნობ და შენც სიყვარულს გისურვებ!

მხრებზე ჩამოსრიალებული ნაუშნიკებიდან Heartless Bastard-ის ვოკალისტის ხმა გამოდიოდა – Only for Youuuu….. და ეს იყო ცარიელ დღეებში პირველი სიმღერა, რომელიც მას არ ეძღვნებოდა.

მოკლედ, როგორც ერთმა საყვარელმა ბიჭმა თქვა – რაც მოხტა, მოხტა!

 

 

 

Advertisements

6 thoughts on “ცარიელი დღეები (XXXVII ნაწილი)

  1. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ბლოგიდან გავიგე ავტორის არსებობის შესახებ, უკვე რამდენი ხანია “ვგულშემატკივრობ”. ^^ ძალიან მაგარი რამეა, როცა ამდენ უცნობ ადამიანს გააცნობ საკუთარ თავს და საკუთარ სამყაროს, თან ისე, რომ მათ ყველაფერი კარგი უნდოდეთ შენთვის. მე მაინც შემოვაკითხავ ხოლმე ბლოგს, რომლის შემოწმებაც ჩვევად მექცა, ისე, ყოველი შემთხვევისთვის. ^^ წარმატებები შენ, მთელი გულით, უცნობი მკითხველისგან.

    Like

    • დიდი, დიდი მადლობა! ძაან სასიამოვნოა ასეთი კომენტარის წაკითხვა!!!

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s