ყვითელი ჩაიდანი

 

Girl, you’re just a, a child

– Angus and Julia Stone

1.

რიფერში ვიყავი, 00:00 საათს ველოდებოდი, „ცარიელი დღეების“ ბოლო ნაწილი უნდა დამედო და აღმოჩნდა Wi-Fi არ იჭერდა. ვიფიქრე სახლში წავალ ავტვირთავ და დავბრუნდები-თქო, მარა ანამ მითხრა გაჩერებაზე გადი და Tbilisi Loves You-ს დაიჭერო, ჰოდა, ასე, ცოტა სასაცილოდ გამოვიდა, უკანასკნელი ნაწილი ქუჩიდან ავტვირთე და რიფერში ჩავბრუნდი.

ანა მუშაობას რო მორჩა, გადავწყვიტეთ დიდ გალერიში წავსულიყავით, ოღონდ ცოტა გვშიოდა და მანამდე სმარტში შევიარეთ, ანას მეგობარი მარიამიც ჩვენთან ერთად იყო. სმარტში ვიღაც ბიჭები შეგვხდნენ და ლობიანებზე დაგვპატიჟეს. ამასობაში გოგოებმა კოკის დაურეკეს, თხოვეს გამოსულიყო და გალერიში შევეყვანეთ.

კოკი გარეთ დაგხვდა და შევედით, იქ ცოტა დავლიეთ, კიდე სხვა მეგობრებიც შეგვხდნენ, ვიცეკვეთ, მომწონდა, ანა როგორც ცეკვავდა, გაფრთხილებული ვიყავი, რო ცეკვა მარტო უყვარდა, ამიტომ ვცდილობდი არ შემეწუხებინა, მაგრამ ისეთ დისტანციაზე ვყოფილიყავი, რომ არც ვინმე სხვას შეეწუხებინა. მოკლედ ნორმალურად გავერთეთ და გამოსვლისას აღმოჩნდა რო მასაც მოეწონა, როგორ ვცეკვავდი.

2.

მეორე დღეს ანა არ მუშაობდა და რიფერში ისე წავედით. შევდივართ და რას ვხედავთ… თურმე წინა ღამეს დაბადების დღე ვისაც მივულოცე, იქ არის და მეგობრებთან ერთად აღნიშნავს… ჰოდა, მივედი და ვუთხარი – გილოცავ, ბლოგიდანაც მოგილოცე და აი, პირადადაც გილოცავ-თქო – მადლობაო – მითხრა და დავბრუნდი ბართან.

კარგად ვიყავი – ანასთან ერთად ვიყავი… ცოტა დავლიეთ, ისინი ცეკვავდნენ, მერე ჩვენც მივედით სტუმრებთან ახლოს და ანას ვუთხარი – ამ ისტორიაში ყველაზე მეტად ეხლა 17 ათასი მკითხველია ცოდო, ამ ამბავს თუ ვერ გაიგებენ-თქო.

მოკლედ, მერე იუბილარი და სტუმრები წავიდნენ და ცოტა ხანში ჩვენც Wall-ში ჩავედით, 1-2 ჭიქა დავლიეთ და წავედით ბასიანზე, სადაც ისეთი ჭყლეტა იყო, 2 საათზე მეტი ვერ გავჩერდით და ამ 2 საათიდანაც ნახევარი სკამზე ვიჯექით და ვლაპარაკობდით.

3.

შემდეგ დღეს ანას რიფერში მუშაობის ბოლო დღე იყო, პატარა, ლამაზ, მყუდრო, საყვარელ, კუსკუსა კაფეში Carpe Diem-ში გადაწყვიტა გადასვლა. რიფერში ნათლიაჩემთან ერთად მივედი, კვირა დღე იყო და ბევრი ხალხი არ დაგვხდა, ნათლიაჩემი რაღაც საქმეებზე მელაპარაკა და მალე წავიდა.

მერე მეგობარი მოვიდა, იმასაც რაღაც თავისი ამბები ქონდა მოსაყოლი, თან ვწრუპავდით, სადღაც ერთ საათში ანა მუშაობას მორჩა და მეგობარმა შემოგვთავაზა მანქანით წაგიყვანთო, ანა ყველას გამოემშვიდობა, მერე მანქანაში ჩავსხედით და წავედით და ზუსტად იქ, სადაც ჩვენ მიგვიყვანა და უნდა ჩამოვსულიყავით, პატრულმა გაგვაჩერა, მეგობარმა ჩადით და მე ჩემი პომადიანი ტუჩებით ისე გავუღიმებ, არ დამაჯარიმებენო. ჰოდა წამოვედით.

ცოტა ხანში სმს მივიღე – დამაჯარიმესო – ჰმ, როგორც ჩანს ალკოჰოლმა მაინც გადაფარა პომადა…

4.

გვიან გავიღვიძე და გადავწყვიტე არსად გავსულიყავი, მანანას დაბადების დღე იყო, საღამოს სტუმრები მოვიდნენ, სოკოს ვჭამდი გემრიელად, რომელიც ძალიან მიყვარს და პოლიტიკაზე კამათს ვუსმენდი, რაც პირიქით ძალიან არ მიყვარს.

სტუმრები როცა წავიდნენ, ტელევიზორთან ჩავჯექი, რასაც ბოლო დროს იშვიათად ვაკეთებ ხოლმე, ჯერ ჩემპიონთა ლიგას ვუყურე, ბაიერნი ბენფიკას ხვდებოდა და ჩემ ბიჭებს დიდად არ გაუჭირდათ თამაში.

მერე ძილის წინ ცივი ყავა გავიკეთე, ტორტის მოზრდილი ნაჭერი მოვიჭერი და ჩემი ცოლის დაქალების სერიები ვნახე.

5.

ამასობაში როგორც იქნა მუშაობა დავიწყე, საქართველოს ბანკის ბრენდის მართვის დეპარტამენტში, კოპირაიტერის თანამდებობაზე. მოკლედ, მშვენიერი სამსახური აღმოჩნდა.

დედაჩემის და ბაბუაჩემის დაბადების დღე იყო, მივედი მივულოცე, დედაჩემს 3 თეთრი ვარდი ვაჩუქე, როგორც თვითონ მთხოვა, ბაბუას რაღაც კარგი კატალოგი. საღამოს ანას გავუარე Carpe Diem-ში და მუშაობას რო მორჩა ჯერ განახლებული ბაუჰაუსის გახსნაზე წავედით, სადაც ანას მეგობარმა ანიმ დაიწყო მუშაობა და იქიდან გალერიში დაბადების დღეზე, მაგრამ თან უკვე გვიანი იყო, თან ისედაც შუა კვირა და ამიტომ ცოტა ხალხი დაგვხდა, მოკლედ მალე წამოვედით სახლში.

გზაში ლუდი და რაღაც სახრამუნოები ვიყიდეთ, მერე უგემრიელესად დავსხედით, ჯერ გახმაურებული The Lobster ვნახეთ და ცნობილი იაპონური ანიმაცია Sprites Away-ც მივაყოლეთ.

6.

ბაუჰაუსში წავედით, მარიამიც მოვიდა, მერე იქიდან Wall-ში ჩავისეირნეთ, კოჩაროვი და ბაკურა შემოგვიერთდნენ და გადავწყვიტეთ გვებოდიალა, ჯერ წავედით ამქარში, სალიოს კონცერტზე, იქ მახსოვს ვიღაც გოგო მომადგა, მომხედეო მითხრა, მეთქი მარტო არ ვარ Sorry… მერე კიდე ვიღაც მოვიდა მე შენს ბლოგს ვკითხულობო, მეთქი მორჩა ბლოგი-თქო. მოკლედ იქიდან გადავწყვიტეთ რიფერში ჩასვლა და იქ კოჩაროვს ეცა ვიღაც გოგო, მეცნობიო, ნიკა ეუბნება მე არ გიცნობო, ამ დროს მე მივედი, ეს გოგო შემომიტრიალდა და რა საყვარელი ხარ, საყურე რო გიკეთიაო, მეთქი ვაჰ… მე და ნიკა ერთად ვართ-თქო, არ დაიბნა, თუ არ გჯერა აჰა-მეთქი და ტუჩებში ვაკოცე კოჩაროვს, აქ ცოტა უკვე დაიბნა, კაი ხო გეხუმრები-თქო ვუთხარი, აი ეს გოგოა ამის ცოლი-თქო და მარიამზე ვაჩვენე და მე ამათი მეჯვარე და შვილის ნათლია ვარ-თქო, ჰოდა, მოკლედ ამდენი რამის მერე, როგორც იქნა, დაგვანება თავი. მერე მახსოვს ისევ Wall-ში ჩავბრუნდით და ბოლოს ჩემთან მივედით ჩაის დასალევად, მარა აღმოჩნდა ჩაიდანი აღარ მქონდა და უცებ კარადაში აღმოვაჩინე ყვითელი ჩაიდანი, რომელიც მთელი ბავშვობა ჩემს სახლში, რომელიც 10 წლის წინ გავყიდეთ, სამზარეულოში იდგა კარადის თავზე და მე ქვემოდან სულ ვუყურებდი და ძალიან მომწონდა, ჰოდა გამოვიღეთ ეს ჩაიდანი და წყალი დავადგით.

Carpe-ში ხშირად მოდიოდნენ ხოლმე მეგობრები, არეშკა, ლადო, ცავკა, ნატა ჟღენტი, ნათლიაჩემიც იყო რამდენჯერმე, ერთხელ ნიკუშა, კოტე და ლევანიც იყვნენ, დიანა და ელენეც ყოფილან, მარა იმ დღეს ჩვენ არ ვიყავით და თითქმის ყველას მოწონდა. ამის გარდა, ჩვენც ბევრგან დავდიოდით, ერთ დღეს ტოფუ გავსინჯეთ ჩინურში, ერთხელ კივიში ვიყავით, ერთხელ ჩებურეკების საჭმელად, ერთხელ ფრის შაურმა ვჭამეთ გვიან, ერთხელ ვარშავაში ანასგან პატარა ინტერვიუ აიღეს, ერთხელ მზესუმზირის ფართიზეც ვიყავით, ერთხელ მტკვარზეც, ერთხელ Fire Wok-ში, ნელიკოსთანაც ვჭამეთ ბლინები, მერე კინოში ვიყავით „ელვისი და ნიქსონი“ ვნახეთ, მერე ანა ვეგეტარიანელი გახდა და ვენდისში ვეჯი ბურგერის გასასინჯად წავედით და სათამაშო ავტომატებითაც ვითამაშეთ, ცხვირიც გაიხვრიტა და სალონში ფოტოებს ვუღებდი, თუ როგორ გმირულად და ყოველგვარი გამაყუჩებლების გარეშე გაუძლო ამ ამბავს. მოდა-მოდაშიც ვიყავით, შემომეჭამაში ხინკლის მერე მამალოებიც ვჭამეთ, Night Pizzas ახალი ნუტელიანი პიცაც გავსინჯეთ ბანანებით, კიდე Flea Market-ზე ერთი სამჯერ გამაჩერეს უცნობებმა, შენი ბლოგი მოგვწონსო, მითხრეს და ერხელ საერთოდ ღამე ქუჩაში მოვდიოდით მეგობრებთან ერთად და უცებ თინა ხიდაშელი შემეჩეხა ჯარისკაცებთან ერთად და გამარჯობაო მითხრა, მერე უცებ შემომხედა და ბოდიში ვერ გიცანი, შემეშალეო და მე ვუთხარი, არა უშავს, მე გიცანით-თქო და ყველას ძაან გაეცინა, ჩვენც და ხიდაშელის გარშემო მყოფ ჯარისკაცებსაც. ანამ თქვა ალბათ ესეც შენ ბლოგს კითხულობდაო.

ერთხელაც, ანდერვილშიც წავედით სპრინგ სეტზე, სადაც ჯერ Ten Walls-ი უკრავდა და მერე Tummetott-ი, რომელიც ანას ძალიან მოწონს, ჩვენთან ერთად ასტერიქსი და ობელიქსი იყვნენ, მაგრამ სამწუხაროდ არ გაამართლეს, თუმცა მაინც კარგი იყო, ლამაზად გათენდა, ზემოდან გადმოვხედეთ ქალაქს, საბაგიროთი ჩამოვედით და ვიგრძენი, რო ანა მართლა კმაყოფილი იყო. მანამდე სახლიდან სანამ გამოვიდოდი, Tummetott-ის ანას ყველაზე საყვარელი კომპოზიცია ჩავრთე ხმამაღლა და ჩართული დავტოვე, ისე დაემთხვა, რო იმ დღეს Tummetott-მა ეგ არ დაუკრა და დილით სახლში რო მივედით, უცებ სიურპრიზად დაგვხვდა ჩართული, უკვე სადარბაზოში ისმოდა ხმა… ანას გაეღიმა.

მართლა ბედნიერი ვიყავი.

 

 

Advertisements

ცარიელი დღეები (XXXVI ნაწილი)

I just can’t leave it alone

– The Last Shadow Puppets

1.

ლიტ-კაფეში მივედი. ნათლიაჩემს გადაღებისთვის გოგოები რო ავარჩევინე, ერთ-ერთს უნდა შევხვედროდით. ყველაზე პუნქტუალური მე აღმოვჩნდი. ცოტა ხანში ის გოგოც მოვიდა და ბოლოს ნათლიაჩემიც. დავსხედით, ჩაი შევუკვეთეთ, გადაღებაც დაიწყო, მე რაღაც სისულელეებს ვხუმრობდი, ქასთინგზე მოსულს ვაცინებდი და არც კი ვიცი, ამითი ვეხმარებოდი, თუ პირიქით, შეიძლება ხელს ვუშლიდი მუშაობაში. იქიდან არტ-კაფეში გავიარეთ, ჩვენი „მსახიობი“ იქ დავტოვეთ, მე ჟაკეტი ავიღე, რომელიც წინა კვირას დამრჩა და მე და ნათლიაჩემი „ლინვილში“ ჩავედით, სადაც მეორე გოგო გველოდებოდა, რომელსაც მართლა ქონდა მსახიობის გამოცდილება. მე ისევ არ დავჯერდი უბრალო დამკავშირებლის როლს და რაღაცეებს ვმაიმუნობდი, სიტუაცია უფრო არაოფიციალური რო ყოფილიყო გადაღებისთვის, თუმცა საერთოდ არ ვარ დარწმუნებული, ეს ვინმეს ჭირდებოდა თუ არა.

მოკლედ, გადაღებას რო მოვრჩით, HOLMES&WATSON-ში შევიარე და იქიდან ყველანი ერთად წავედით მტკვარზე, სადაც მზესუმზირას ფართი იყო. პატარა ოთახში რატი უკრავდა, ხელს არ შეგიშლი-თქო, ვუთხარი, როგორც მიყვარს ხოლმე შევძვერი და მის გვერდით ვცეკვავდი, რა თქმა უნდა, მშვენივრად მესმის, რო უჩემოდ იქ არავის არაფერი დააკლდებოდა, მაგრამ მგონია, რო სულ ცოტათი მაინც ვხოდავ ხოლმე სიტუაციას, ამის დასტურად, 1 საათის მერე როცა გამოვძვერი, ეკა ყიფიანმა მითხრა – ოდესმე DJ-ის გვერდით მოცეკვავე ბიჭს თუ დავხატავ, აუცილებლად შენ იქნებიო.

მერე ერთი ნაცნობი შემეფეთა, ეხლა აქ დამელოდე, ბოთლს მოვიტან და მოვწიოთო, შეტრიალდა თუ არა, ეგრევე გავქრი. მოსაწევი არ მევასება! მერე კიდევ ერთმა ნაცნობმა რაღაც აბსოლუტურად საეჭვო სახელწოდების ნახევარი აბი ჩამიდო ხელში და მითხრა, მაგრა ადუნებსო. სულ არ მინდოდა მოდუნება, მოსახოდი და საერთოდაც ხარისხიანი დრაგები მიყვარს, ამიტომ ეგ აბი სხვას მივეცი და დიდ ოთახში გავედი. სადაც ერთი გოგო შემხვდა, მკერდი გავიდიდე და უნდა გაჩვენოო, მაისური გაიწია და მაჩვენა, მეთქი ვა.. კაია-თქო! – ერთ ნახევარ საათში ისევ მოვიდა – იცი მკერდი გავიდიდე უნდა გაჩვენოო, – კაი გოგო იყო, მკერდიც კარგი ქონდა, მარა ვუთხარი, უკვე მაჩვენე-თქო, ეტყობა ძაან წესიერი ვარ, თორე ხო ნახავდა სხვა იმ მკერდს მეორეჯერაც. მოკლედ, ასე გავერთე და 8-ის ნახევარზე წამოვედი სახლში. რო დავწექი, წვიმის ხმა გავიგე და რაღაცნაირად მყუდროდ ჩამეძინა.

2.

დილით, ძილში ხმა ჩამესმა, მამაჩემი ლაპარაკობდა ტელეფონზე:

– ჰო, კაია ძაან ეს პორნოგრაფიის პროექტი, კი, კი ხო იცი ახალგაზრდებს აინტერესებთ ეხლა ეს პორნოგრაფიის ამბები…

მეთქი ვახ… რა ხდება?! გამოვფხიზლდი და შევეცადე გამეგო რა ბაზარი იყო.

– ხო, ხო მოკლედ წარმატებები, აბა შენ იცი მიაწექი მაგ ფოტოგრაფიის პროექტს.

უჰ, მეთქი აი თურმე რა ხდება.. ამოვისუნთქე, თავში პახმელიის ფიქრები დავალაგე და ავდექი.

კაი ხანი ვერაფერი ვჭამე, მე და ჩემი ძმა ვისკით ვიწყებდით შაბათ დღეს, რო დაღამდა და Wall-ში წასვლის დრო მოახლოვდა, ვიფიქრე ვისადილებ-თქო და წიწიბურას მივაყოლე წიწიბურას კატლეტი და ყველაფერი რო შევჭამე, მერე გავიაზრე რაც გავაკეთე.

Wall-ში რო მივედი, ჯერ ვიღაც კაცი ინგლისურად გამომელაპარაკა, ლოს-ანჯელესიდან ვარო და უცებ მის გვერდით მდგომი ბიჭი, რომელიც მანამდე მეგონა რო ამასთან ერთად იყო, მეუბნება:

– აუ, ძმაო გატყუებს ეგ, მე წეღან მითხრა კალიფორნიიდან ვარო!

რა უნდა მეთქვა, ერთი გავხედე და უჰუ-თქო თავი დავუქნიე. მერე ლოს-ანჯელესელი კაცი წავიდა და ამან არ მომასვენა, მე ტელევიზორშიც გნახე და მინდოდა მეკითხა, რაღაც მაწუხებდა და შენ მაინც, როგორც ნაცნობი ექიმი მირჩევდი რამესო, – მეთქი მდაააა…

– ეხლა ხო უკეთ ხარ-თქო? – ვკითხე. – კიო, – ჰოდა, ვსო!.. დღეს შაბათია, გავერთოთ მეთქი. მარა იმდღეს გართობა მაინც არ გამოვიდა, ორმა უცხო და ნეგატიურმა ტიპმა ჯერ ნაცნობ გოგოებს შეუჭამეს ტვინი და მერე ჩვენ რო ჩავერიეთ, გადმოერთნენ და 1 საათი ატყდა რაღაც უაზრო საუბრები. მე არ ვერეოდი, იმიტომ, რო ჩემი ძმა და მეგობრები ერთობიან და კრეატიულად პინგ-პონგს ეთამაშებიან ხოლმე ეგეთებს, მე კიდე ნერვები არ მყოფნის, მინდა მივიდე და ვუთხრა – ე, ბიჭო, მოგიტყნავ ეხლა დედის ტრაკს, შაბათია, კარგ ხასიათზე ვართ და შენ ტვინს რატო გვიბურღავ! – და მერე მე გამოვალ ფსიხი და პათოლოგი. ჰოდა, ამიტომაც ვიყავი ჩუმად. ნუ ბოლოს, როგორც იქნა, მოვიშორეთ ესენი და წავედით საჭმელად „სტელაში“. ცოტა ხანში შევამჩნიეთ, რო გვერდით მაგიდასთან გოგო იჯდა მარტო და ძაან უცნაური იყო, ღამე 5 საათზე მარტო რატო იყო რესტორანში. ამიტომ მეგობარს ვთხოვე, მიდი გადაჯექი და გაარკვიე-თქო, გადაჯდა და მალე დაბრუნდა, iPhone დავტოვე მაგიდაზე და ეხლა შენ მიდი წამოსაღებადო, წავედი, აღმოჩნდა, რო გალერიში არ შეუშვეს ბიჭი, რომელთანაც ერთადაც იყო და მერე ის ბიჭი სახლში წავიდა, ამას შიოდა და მოვიდა აქ, ნუ, ცოტა მაინც უცნაური იყო, მაგრამ დავიკიდე. რაღაც მომენტში ლაპარაკის დროს ვუთხარი, ამსტერდამში ვსწავლობდი მეთქი, რაზეც მიპასუხა – ჰო, კაია გერმანიაო, – მეგობრის iPhone-ს ხელი დავავლე და ეგრევე ჩვენს მაგიდასთან დავბრუნდი.

3.

მთელი დღე სახლში ვიყავი. ფბ-ზე დავძრებოდი. ჯერ ვიღაც ინგლისელი მოდელი მიამსგავსეს შოთა რუსთაველს და ამაზე გადაირია ერი, მაგრამ მერე ბიძინამ ხე ამოიღო, გემზე შემოდო და ამ ისტორიამ ყველა სხვა გადაფარა.

მერე აღმოვაჩინე, რო იმ გოგოს, ლიტ-კაფეში რომელიც იყო გადაღებაზე, ბლოგის წერა დაუწყია და მეც მომიხსენია, როგორც – ბლოგის სუპერსტარი. აი, ლინკი და ნახეთ, ყოველთვის ვავრცელებ ბლოგებს, სადაც მე ან „ცარიელი დღეებია“ ნახსენები, იქნებ იმითაც დაინტერესდეთ და ისიამოვნოთ:

https://maryaustinblog.wordpress.com/

4.

მეორე დღეს ქუჩაში გავედი, თბილოდა და გავისეირნე.

ვიღაც ტიპმა, რომელიც პლასტმასის უცხოპლანეტელს გავდა, ხელში ბუკლეტი შემომაჩეჩა, დავხედე და ეწერა – დასრულდება ოდესმე ტანჯვა? – ამ დროს ქუჩის იქითა მხრიდან ხმა გავიგე – What the hell am I doing here? I don’t belong here… – გავიხედე, ვიღაც ბიჭს გიტარა დინამიკებში ქონდა შეერთებული და მღეროდა. გამეღიმასავით – ეს წარწერა/მე/და ეს ნაწყვეტი Creep-დან – ნებისმიერ ინდი ფილმს დაამშვენებდა, ისეთი კადრი იყო.

მაგრამ მერე ბუკლეტი ურნაში ჩავაგდე, აღარც სიმღერა ისმოდა, მარშუტკა გავაჩერე და სახლში დავბრუნდი. მორჩა კინო.

5.

ანტრეში ვიჯექი – ყავა და დიდი ხნის უნახავი მეგობარი იყვნენ ჩემს წინ, გვერდით კი ტრადიციულად ყველგან გაშლილი ჩემი ლეპტოპი – ნოთიფიქეიშენი მომივიდა.

– უი, მერაბ ნინიძემ დამილაიქა „ცარიელი დღეეები“.

– მერაბს ფეისბუქი აქვს?

– კი, ოღონდ თავისი სახელი და გვარით არა.

– აუ, იცი რა გამახსენდა, ბავშვობაში ბიძაშენთან რო მოდიოდა სტუმრად და შენ ავტოგრაფებს ართმევდი და მერე გოგოებს ურიგებდი ხოლმე.

– ჰაჰჰაჰ, ხო… – ვუთხარი მე და ასეთ ლაპარაკში მოსაღამოვდა. დავიშალეთ.

სახლში რო მივედი, The Last Shadow Puppets-ის ახალი ვიდეო ვნახე და ისევ, როგორც წინა კვირას Suede-ს ვიდეოზე, ეხლაც სურვილი გამიჩნდა მე ვყოფილიყავი იქ, მე მემღერა სილაში ნიჩბით ხელში. მერე ამის გამო იმაზე დავფიქრდი, რო ეტყობა ბოლო დროს ემოციები, რომელიც დამიგროვდა, ბლოგში აღარ მეტევა-თქო და, როგორც მჩვევია, ვცადე თავი დამეწყნარებინა და საკუთარ კანში ჩავტეულიყავი.

6.

Wall-ში ბევრი ხალხი იყო, ბართან ვიდექი, უცებ მოვიხედე და ჩემს გვერდით ჯადოქარი იდგა.

– სულ მინდა რაღაც მოგიყვე და მავიწყდება, – ვუთხარი ისე, რო მიხვდა, მისი უცაბედი გაჩენა-გაქრობები აღარ მაკვირვებდა.

შემომხედა და თავი ამიქნია – გისმენო.

– რო გავიცანი, იმ ზაფხულს ერთ-ერთ ღამეს მასთან სოფელში აივანზე ვისხედით და ვლაპარაკობდით.

– გინდა რამე ვითამაშოთ? – ვკითხე მე.

– კი!

– მოდი, მე დავწერ სიტყვას და შენ უნდა გამოიცნო, მარტო პირველ და ბოლოს ასოებს გაჩვენებ და ეს პირველი და ბოლო ასოები სადმე შუაშიც თუ მეორდება, იქაც ჩავწერ, ჰოდა, მერე შენ ასოები უნდა მითხრა, ოღონდ ათჯერ თუ შეგეშლება წააგებ.

– მიდი დაწერე…

დავწერე და ფურცელი მივაწოდე, რომელზეც ეწერა: კ – – – ი – – – კ – – ი

დაახლოებით 2 წუთი უყურებდა ფურცელს.

– რას უყურებ, ასოები უნდა მითხრა და ნელ-ნელა გამოიცნობ, ან თუ შეგეშლება წააგებ, – ვცადე დამეჩქარებინა.

უცებ ფურცელი გაბრწყინებული სახით დამიბრუნა და თქვა:

– კალეიდოსკოპი!

გამოვშტერდი! ვერ გავიგე, ესე პირდაპირ რანაირად გამოიცნო!

– რაა? როგორ მიხვდი? – თან მეცინებოდა, თან მართლა ძაან გამიკვირდა.

თვითონაც კვდებოდა სიცილით, გაუხარდა, მარა თავის თავში დარწმუნებულიც ჩანდა.

– ვაახ, მოიცა კიდევ დავწერ რამეს, – ვუთხარი და ფურცელი ისევ დავუბრუნე, რომელზეც ამჯერად ეს ეწერა: ა – – – – ა – – – ა

ისევ უყურა ფურცელს უყურა, მე ცოტა სასიამოვნოდ დავიძაბე, მეთქი ეხლა კიდე თუ გამოიცნო გადავირევი-თქო.

– მიდი რა თქვი ასოები, ესე არ შეიძლება, – ერთხელაც ვცადე ჩვეულებრივად გვეთამაშა.

ამ დროს ფურცელი მომაწოდა, უკვე ძაან ეცინებოდა და მითხრა:

– აკრობატიკა!

ცოტა შემეშინდა, ვერაფერს ვხვდებოდი, შეუძლებელი იყო, სიცილის მეტი არაფერი შემეძლო, გიჟივით მარტო იმას ვიმეორებდი, როგორ აკეთებ ამას-თქო? თვითონ ოთახში შევარდა და იქ იცინოდა.

მეტი თამაში ვეღარ გავბედე. მაშინ ჩავთვალე, რო საოცრება იყო.

– კი, საოცრება იყო! – გაიმეორა ჯადოქარმა და თვალი თვალში გამიყარა. დიდ ხანს ვერ გავუძელი და თვალი მოვარიდე.

იმ ღამეს მე და ჯადოქარს მეტი აღარ გვილაპარაკია. უბრალოდ ორივენი მაგრად დავთვერით.

 

 

ცარიელი დღეები (საახალწლო სპეც-გამოშვება)

I wish it was Christmas today

– Julian Casablancas

1.

შემხვდა.

ამ 10 თვის მანძილზე პირველად შემხვდა. ოთხშაბათი იყო, 6 იანვარი, ღამის 10 საათი, მამაჩემთან ვიყავი, არსად გასვლას არ ვაპირებდი. უცებ, დიდი ხნის უნახავმა ნაცნობმა მომწერა – რას შვები, ხომ არ გამოხვალო? – გავედი, პეკინზე მარშუტკა გავაჩერე, ავედი და პირველივე სკამზე იჯდა.

ათასჯერ მიფიქრია, თუ რა უნდა მექნა და როგორ მოვქცეულიყავი, როცა შემხვდებოდა და მგონი ყველაფერი გავაკეთე, ათასჯერ ნაფიქრის გარდა. ჩარლი ჩაპლინივით ვიქცეოდი. ჯერ მივესალმე, ცოტა შეცბა, ან მომეჩვენა რო შეცბა, ან არ მომეჩვენა და მეც შევცბი. ყურებიდან „ნაუშნიკები“ გამოიღო. გილოცავ-თქო ვუთხარი. ნუ, ახალი წელი ვიგულისხმე ალბათ, თუ ყველაფერი, თუ როგორც არის. მადლობაო. მერე წავედი უკან დავჯექი. ვიფიქრე მალე ჩავიდოდა სპორტის სასახლესთან, ამიტომ ცოტა რო გავიარეთ ავდექი და გავაჩერებინე მარშუტკა, მძღოლს 2-ის ფული მივეცი, გადახდილია-თქო ვუთხარი და ჩავედი, შემოვტრიალდი, ხურდას ველოდებოდი, უცებ კურტკა გავიხსენი, ჯემპრი ავიწიე და მაისური დავანახე, მისი ნაჩუქარი მაისური მეცვა, ერთადერთი ნივთი რაც მისგან დამრჩა და რომელიც ზუსტად იმდღეს მეცვა. ძაან გაეცინა, თან ისე როგორც იცის ხოლმე, ძაან კეთილად. ამ დროს მძღოლმა ხურდა დამიბრუნა. საშინლად ლამაზი იყო, კოცნა გავუგზავნე, კარი დავხურე და გზა ფეხით გავაგრძელე.

2.

ყავა დიდად არ მიყვარს, მაგრამ ქუჩაში დაფქვილი ყავის მძაფრი არომატი ვიგრძენი და მესიამოვნა. უცებ 1 სიზმარი გამახსენდა, რომელიც რამდენიმე თვის წინ დამესიზმრა.
ტელევიზორი ჩავრთე და ეკრანზე გამოვჩნდი, პირს მორგანთან ვიჯექი სტუდიაში.
– So, what about her? – აბა, რას ფიქრობ მასზე? – მკითხა პირსმა.
– I think, she knows, how to be good, but she is not ready for this, – მე მგონი მან იცის, თუ როგორ უნდა იყოს კარგი, მაგრამ ის უბრალოდ ჯერ მზად არ არის ამისთვის, – ვუპასუხე ღიმილით.
– Well… & what about you? – და შენზე რას იტყვი? – განაგრძო პირსმა.
– You know, I have bright sides & dark sides… & I try a lot to be good… – მე მაქვს ნათელი და ბნელი მხარეები და ბევრს ვცდილობ იმისთვის, რომ ვიყო კარგი, – ვთქვი მე და ყავა მოვსვი, რომელსაც ზუსტად ისეთი სუნი ჰქონდა, როგორიც ეხლა ვიგრძენი ქუჩაში.

მეგობართან ავედი, რომელმაც უეცრად მომწერა გამოდიო და რომელიც ბლოგს წერდა და თურმე რომ არა ჩემი ბლოგი, არ დაწერდა. სასიამოვნო ინფორმაცია იყო. აი ლინკიც:

http://tinyurl.com/hut8fc6

ცოტა დავლიე და კანუდოსში წავედით, რო მივედით მაგიდასთან 1 ბიჭი და 4 გოგო ისხდნენ, არცერთს არ ვიცნობდი და უცებ მითხრეს ჩვენ შენს ბლოგს ვკითხულობდითო. ესეც კიდევ 1 მოულოდნელი სიურპრიზი… იქიდან მტკვარზე წავედი. სიხა უკრავდა, როგორც „ასეთ დროს“ ფილმებში აკეთებენ ხოლმე, ძაან დავთვერი და დილამდე იქ ვიყავი.

3.

მეორე დღეს სიხას კონცერტი იყო რიფერში. ამჯერად მღეროდა. პეკინზე ტაქსი გავაჩერე:

– ოპერასთან 3 ლარად გამიყვან?
– მმმმ… სადაა ოპერა?

მეთქი რუსთაველზე და წავედით. რიფერში ბევრი ხალხი იყო, კონცერტი დაწყებული დამხვდა. სიხამ დაახლოებით 1 თვის წინ რაღაც ვიდეო დადო ფეისბუქზე, შარშანაც ქონდა აქ კონცერტი და იმის ნაწყვეტი იყო. მივაჭირე, YouTube-ზე გადავედი, ვუყურე და მერე გვერდით დავინახე სხვა ნაწყვეტებიც იდო იმ კონცერტიდან, კიდე მივაჭირე ერთს და უცებ რას ვხედავ: სიხა სცენაზეა, წინ ბევრი ხალხი დგას, მე სცენის კუთხესთან ვარ, ჯიბიდან მობილურს ვიღებ და SMS-ს ვაგზავნი – მოდი, სცენასთან ვდგავარ – ნუ, ეს ტექსტი არ ჩანს, მაგრამ, ხომ მახსოვს რაც დავწერე. მერე, უცებ ის შემოდის კადრში, ხალხს აქეთ-იქით წევს და ჩემთან მოდის, მკოცნის, ყურში რაღაცას მეუბნება, ვიცინით, მეხუტება, ცოტა ლუდს ვსვამთ, სიხას ვუსმენთ, ვცეკვავთსავით. ბოლოს სიმღერა მთავრდება, ხელს მკიდებს, ამ ხალხში ვძვრებით და კადრიდან გავდივართ. 5 წუთიანი სცენაა. არც ვიცოდი ვიდეოს თუ იღებდნენ.

ავიჭერი… ამ ვიდეომ ამრია.

ჰოდა, ეხლაც წავედი და იმ კუთხეში დავდექი… კონცერტი რო მორჩა, ცოტა დავლიეთ და მალე დავიშალეთ. სიხამ, ხვალ არტ-კაფეში ვუკრავო და მოდიო.

4.

მივედი. მაგარი ჭყლეტა იყო, ხალხი წუწუნებდა, სასმელი გვინდა და ბარებთან ისეთი ამბავია, ვერ ვყიდულობთო.

რაღაც მომენტში, 3 უცხო ბიჭი მაჩერებს:
– აუ, აუ, აუ, აუ! – ამბობს ერთი, მეორეს ყურში რაღაცას ეუბნება და თავს ჩემსკენ იქნევს.
– ვააახ, კი, ტო… – ამბობს მეორე, მესამეს ყურში რაღაცას ეუბნება და თავს ჩემსკენ იქნევს.
– ეე, მართლა ჩემი კაი, – ამბობს მესამე და სამივენი მიყურებენ.
რა უნდათ ვერ გავიგე, მუსიკა ძაან ხმამაღლაა. მე ვიღიმი, ვუყურებ და ველოდები, ფხიზელი ვარ, სიკეთის რეჟიმი მაქვს ჩართული.
– ირაკლის გავხარ ძმაო ძაან მაგრად ჩარკვიანს!.. – როგორც იქნა მითხრა პირველმა.
– აა, ჰო, ვიცი, ხშირად მეუბნებიან, – დავუქნიე თავი.
– ხო, მარა შენ დიდხანს იცოცხლე ძმაო! – დაამატა მეორემ და მხარზე ხელი მეგობრულად დამიტყაპუნა.
– გაიხარეთ! – ვუთხარი კოდური სიტყვა, რომელიც ასეთ დროს უნდა იხმარო ხოლმე და გზა გავაგრძელე.

ბუგი-ვუგიში შევიხედე, არაფერი საინტერესო არ ხდებოდა, უკან დავბრუნდი, ცოტა ვიცეკვე და სახლში წამოვედი. მშიოდა და რა უნდა ქნას ადამიანმა, ღამე თუ მოშივდება… ღამე კი, როგორც მოგეხსენებათ, ყველა ნორმალურ ადამიანს შივდება, რა უნდა ქნას და Night Pizza უნდა გამოიძახოს, ხოდა დავრეკე 591 21 00 06 და შევუკვეთე მარგარიტა. მომიტანეს, გემრიელად მივირთვი, პარალელურად ცოტა ფეისბუქიც ვსქროლე, #NBAVote Zaza Pachulia დავწერე და დავიძინე.

5.

ჩემს ძველ სამსახურში მივედი, Windfor’s-ში, წელს შეკრების პირველი დღე ქონდათ, ეზოში მწვადებს და სოსისებს წვავდნენ, რის გამოც მე მხოლოდ თონის პური და მჟავე კიტრი მერგო. მაგრამ ცოტა დავლიე, რაც მთავარია მეგობრები მოვინახულე და, მოკლედ, მაინც კარგი დრო გავატარე.

იქიდან HOLMES&WATSON-ში შევიარე, იქაურებიც მოვინახულე, ცოტა იქაც დავლიე, 2 ლეკვი ყავთ, იმათაც მოვესიყვარულე და ღამე მივედი სიხასთან, რომელიც გაცივდა და სახლში იჯდა. ჩაი დაასხა, მურაბა მოიტანა და დავიწყეთ ლაპარაკი… შუა საუბრის დროს დავაფიქსირეთ, რო ძალიან სასაცილოდ ვლაპარაკობდით, მგონი წლების განმავლობაში ჩამოგვიყალიბდა ასეთი მანერა. ის თავის ამბავს ყვებოდა, მე ჩემსას, ოღონდ დიალოგის ფორმა ქონდა ამ ყველაფერს და რაღაცნაირად გამოდიოდა, რო 2 თემაზე ვლაპარაკობდით ერთდროულად, მარა თან მაინც ერწყმოდა ეს ყველაფერი ერთმანეთში.

სახლში გვიან მივედი და გავიგე, რო დევიდ ბოუი გარდაიცვალა. ძალიან მეწყინა. ჩემი ბავშვობის სიყვარულებიდან ერთი კურტ ვონეგუტი მეწყინა ასე და ეხლა ეს.

6.

WordPress-მა მეილი გამომიგზავნა – “ცარიელი დღეები” იმდენმა ადამიანმა წაიკითხა, სიდნეის ოპერას გაავსებდნენ 13-ჯერო, 42 ქვეყანაში კითხულობდნენო და სულ ასეთი კარგი რამეები ეწერა!..

ზუსტად 2 თვენახევარია, რაც აღარ ვწერდი და ამ ხნის მანძილზე, ჯერ არცერთი დღე არ ყოფილა ისეთი, რომ დაახლოებით 10 ვიზიტორი მაინც არ დაფიქსირდეს. ანუ, ამ ხნის მანძილზე კიდევ 800-მა ადამიანმა წაიკითხა. ჰოდა, ასე გამოდის მთელი ეს პერიოდი ცოცხალი იყო ბლოგი, სუნთქავდა…

ამასობაში კი სრულიად უცნობმა ადამიანმა, მომწერა რომ თურმე “ცარიელი დღეები“ ამოუბეჭდავს, აუკინძავს და გაუვრცელებია. ჰოდა, ფოტოც გამომიგზავნა ამ ყველაფრის დასტურად. ამ ფიქრებში ძველი ახალი წლის აღსანიშნავად გაშვებული ფეიერვერკის ფონზე ჩამეძინა:

უცებ დიკაპრიო შემოვიდა ოთახში, სავარძელში ჩაჯდა და მითხრა:

– იცი, წავიკითხე ეს შენი საახალწლო ბლოგი და ისეთი კარგი არ იყო, როგორც ძველები, – თან ფეხი ფეხზე გადაიდო და სიგარეტს მოუკიდა.

– ოჰ, ეგრე საახალწლო შერლოკზეც ამბობენ, დიდი ამბავი ეხლა, – გავეცი მომზადებული პასუხი და ლოგინში ცოტა წამოვიმართე.

-არ ვიცი, მე შერლოკს არ ვუყურებ, – წამოდგა და სარკმელი გამოაღო.

-ნწ, გაჩერდი ეხლა იცოდე, თორე ოსკარს არ მოგცემენ, – ვუთხარი სიცილით.

-…

-ეგრე ნუ მიკეთებ თვალებს, ლედი გაგა კი არ ვარ, – და ორივეს გაგვეცინა.

გამეღვიძა… უფ, ლეო დამესიზმრა-თქო, გავიფიქრე და უცებ თავთან პატარა მაგიდაზე რაღაცამ გაიბრწყინა, მობილური მივანათე და ოსკარის ქანდაკება დავინახე… ვაჰ, ჯერ ვიფიქრე, იმას დარჩა-თქო, მერე გამახსენდა რო იმას არ აქვს და ამ დროს წარწერას კარგად მივანათე და – აკადემიის ჯილდო, ნონო ანთაძეს საუკეთესო ბლოგისთვის „ცარიელი დღეები“ – ეწერა, მეთქი ვუა, ჩემი კაი… ჰოდა, გადავტრიალდი და გავაგრძელე ძილი… ძილი კი არა და წერა…..

 

ცარიელი დღეები (VII ნაწილი)

Featured image

There’s intense gravity in you, I’m just your satellite

– Spoon

1.

შარშან ჩემს ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული დღე იყო, როდესაც მასთან ერთად ზოოპარკში წავედი. დირექტორთან მივედით და პატარა ვეფხვებთან შესვლა ვთხოვეთ, ძალიან კეთილშობილი კაცი ჩანდა, სწრაფად დაგვთანხმდა და ბოკვერებთან შეგვიყვანა, რომლებიც მოგვახტნენ, გვეთამაშებოდნენ. ნამდვილი, პატარა, ულამაზესი ვეფხვები ხელში გვეჭირა, ვკოცნიდით, ფოტოებს ვუღებდით და ცოტას ვაწუხებდით. უბედნიერესები წამოვედით და მთელი კვირა დადებითი ემოციის და არაჩვეულებრივი შთაბეჭდილების ქვეშ ვიყავით. ეხლა ის ვეფხვები, როგორც ჩანს, ცოცხლები აღარ იყვნენ, ერთმა ადამიანიც კი შეჭამა და საერთოდ ზოოპარკი აღარ არსებობდა. სამაგიეროდ არსებობდნენ გოგოები და ბიჭები, რომლებსაც უყვარდათ თავიანთი ქალაქი, ცხოველები, ადამიანები, ერთმანეთი და რაც ჩვენი ქვეყნისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი სიახლე იყო, ქონდათ მაღალი მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობა.

საღამოს ერთ-ერთმა მათგანმა მომწერა – ამ წამს მოვედი მზიურიდან სახლში, ვზივარ მურიანი და შენს ბლოგს ვკითხულობ.

მერე დედაჩემის მეგობარმა დამირეკა.

– ბიჭო, სერგი გვარჯალაძესგან უნდა ვგებულობდე შენ ამბებს?

– ჰო, რავი, – ვითომ შემრცხვა მე.

– მე იმაზე ვკაიფობ, ფილმს როცა გადაიღებენ, მთავარი გმირის შემსრულებელი სულ ტანჯვაში რო იქნება.

ფილმი კი არა, ბლოგს რო ვწერ, წესიერად ჯერ ამასაც ვერ ვაცნობიერებდი. ძილის წინ კიდე 1 sms მივიღე – სოფელში ვარ, ინტერნეტი სახლში ცუდად იჭერს და ეხლა სერზე ავედი წასაკითხად.

2.

მეორე დღეს მეგობარმა მითხრა, ნორვეგიელი და ბელარუსი სტუმრები მყავს და Corner House-ში მოდი, საინტერესო ადამიანი მინდა გავაცნოო, არ ვიცი რამდენად საინტერესო ვიყავი, მაგრამ მაინც მივედი. ისე, წარმოდგენა არ მაქვს როგორი ვარ, მარტო ის ვიცი, სხვები როგორც მახასიათებენ, ვიღაცისთვის საინტერესო ვარ, ვიღაცისთვის შეიძლება მოსაწყენი. დავაგვიანე და რო მივედი ყველანი ცეკვავდნენ და მღეროდნენ. დავჯექი და დავლიე.

ღამე 3 საათზე გამოვედი და ფეხით გადავწყვიტე სახლში წასვლა, ჯერ კოსტავაზე ჩავიარე, მერე ზოოპარკთან. გზაში პატარა ძაღლი ამედევნა, ალბათ ასეთ დროს, არც ის გრძნობდა თავს დაცულად, მეც ისე გამიხარდა, თითქოს ევოლუციური განვითარების ერთ-ერთ პირველ საფეხურზე ვიყავი. მერე გამახსენდა, ამასწინათ არაფხიზელ მდგომარეობაში იმას მივხვდი, თუ რატომ მიყვარს მუსიკასთან ერთად ვოკალი, როგორც ჩანს „შეხება“ მაკლია. ოღონდ იდეაში ვერ ვიტან შეხებას, მარტო ერთის შეხება მინდა ხოლმე…

მოკლედ, საშიში მონაკვეთი მშვიდად გამოვიარე და უცებ ეზოში დიდი ძაღლი მეცა. ასეთ შეხებას ნამდვილად არ ვგულისხმობდი, დიდი ქვით შევაშინე და სადარბაზოში შევედი.

3.

ფიზიკურად ძლიერი არასოდეს ვყოფილვარ. სულიერად კი, მაგრამ ეხლა უკვე ესეც საეჭვო იყო. ტალახში ვიდექი. უნდა გამერკვია – პირდაპირ, თუ გადატანითი მნიშვნელობით? მეძინა თუ მეღვიძა? მესიზმრებოდა თუ არა? კი თუ არა? კი თუ არა? უკან ტალახიანი მეგობრები იდგნენ, „შენ ძლიერი ხარ, ძლიერი ხარ!“ მომდიოდა მათგან sms-ები. მე მაინც ჩვეული სიჯიუტით და სკეპტიციზმით ვუყურებდი ამ გამხნევებას, მეგონა ეს ფსიქოლოგიური თვითდაცვა იყო, უბრალოდ თავის მოტყუება. კარგად კონცენტრირებული ჩავძვერი ჩემს გონებაში, მუცელში, გულში.

მენატრებოდა. მენატრებოდა ბანანის წვენი. საშინელებათა ფილმების ყურებისას, შიშნარევი ინტერესით, ეკრანს მოუშორებელი ფართოდ გახელილი თვალები. Second hand-ში ნაყიდი, უხმარი, ლამაზი ფეხსაცმელები. ახალი ნაწერების წაკითხვა და მერე გადაშეარება. სამსახურიდან სახლში ერთამოსუნთქვაზე მისვლა და ის შეგრძნება, ჩემს საშინაო ტანსაცმელში გამოწყობილი რომ მხვდებოდა.

ეს იყო ჩემში არსებული რეალობა და მეძინა თუ მეღვიძა მნიშვნელობა აღარ ქონდა.

4.

საბუთებზე დავრბოდი, ლისაბონში და ბარსელონაში მინდოდა მეგობრებთან ერთად წასვლა. დილით ტურისტულში ვიყავი, მერე ბანკში, მერე საშემოსავლოში, მერე ფოტო გადავიღე, მერე ისევ ბანკში.

საღამოს იმ მეგობართან მივედი, ორიენტაციის შეცვლას რო ცდილობდა. აღმოჩნდა, ექსპერიმენტი წარუმატებლად დამთავრდა, თავის ბიჭს დაუბრუნდა და პრინციპში დიდად უხასიათოდ და იმედგაცრუებულადაც არ გამოიყურებოდა.

– შენ როგორ ხარ? – მკითხა თავის ამბების განხილვის შემდეგ.

და ვუთხარი:

რო ვყოფილვარ ცუდად, ძალიან ცუდადაც, მაგრამ ასე არა. რო მთელი ცხოვრება ველოდებოდი კონკრეტულ იდეალურ ურთიერთობას და როდესაც პრაქტიკაში ზუსტად ის მივიღე, რაც ყოველთვის ასე მინდოდა, ვიყავი უბედნიერესი. ხოლო ამის დაკარგვის შედეგად და მითუმეტეს ასეთი ფორმით, ბუნებრივია, კარგად ვერ ვიქნებოდი.

5.

უიკენდიც დადგა. საღამომდე სახლში ვიყავი, მეგობარმა დამირეკა – წამო Cavea-ში „Jurassic World”-ზეო. მეზარებოდა, ამიტომ ცოტა ვისკი ჩავურტყი და Drunken Bassment-ში გავედი, ყველანი არაყს სვამდნენ, მე 1 ბოთლი შამპანური დავლიე და წავედით მეგობრის ჯერ არ გახსნილ კაფეში, იქ უკვე არაყი და შამპანური შევურიე. მერე უცებ წამოვხტი, Heaven-ში დაბადების დღეზე მივდივარ-თქო, ხელში დიდი ერთჯერადი ჭიქა მეჭირა, ტაქსი გავაჩერე და ჩავხტი.

–  ნუ გეშინია არ გადაგისხამ, – ვუთხარი მძღოლს და ეგრევე გადამესხა.

მივედი გავიხედე-გამოვიხედე, ყველა ბიჭს წვერი ქონდა, აბა, თუ ტრაკი აქვთ, გაპარსულები გამოიყურებოდნენ სიმპატიურად-თქო გავიფიქრე და ჩემი საყვარელი კიტრის კოქტეილი მოვწრუპე. მალე უკან მეგობრის კაფეში დავბრუნდი. მერე ბანკომატთან კაი ხანი დამჭირდა იმის გასარკვევად, რო თურმე შიგნით ბანკის ბარათის მაგივრად Unicard-ის ბარათს ვტენიდი. მერე ჩემი მეგობარი დაკეტილ მაღაზიასთან იდგა და აკაკუნებდა, საიდანაც პოლიციელმა გამოიხედა – რა გინდაო? – და ამან – დამლაგებლად მინდა მუშაობის დაწყებაო – მიანიშნა იქვე გამოკრულ განცხადებაზე. ამხელა ხალხი დეგენერატებივით ვხითხითებდით. მერე მეგობართან სახლში ავედით, იქ უკვე ჭიქების რაოდენობა აღარ მახსოვს. ამ დროს ვიღაცამ მომწერა, გალერიში მოდიო, მარა წავედი Canudos-ში, მინდოდა ზუსტად გამერკვია, რა არ მომწონდა, მივედი და პრინციპში მალევე მივხვდი. შესული არ ვიყავი ვიღაც თეთრსაროჩკიანმა ტიპმა მკითხა.

– ძმაო რა უბნელი ხარ?

დდშვც-თქო ვიფიქრე და – რა მნიშვნელობა აქვს-თქო? – ვუთხარი.

– არა, ისე, ყველას ვეკითხებიო.

მივხვდი რო სოციოლოგიურ კვლევას ატარებდა. მოკლე პასუხი გავეცი და წავედი მტკვარზე. იქ აშკარად უკეთ დამხვდნენ, ვიღაც უცნობი გოგო მომაშტერდა და მკითხა.

– ნონო ანთაძე ხო?

ჯარმუშის Dead Man-ი გამახსენდა, ჯონი დეპს ეკითხებიან:

– You William Blake?

– Yes, I am. Do you know my poetry?

კიდე დავლიე და გამთენიისას რო გამოვდიოდით, მახსოვს ვიღაცამ რაღაც წაუზრდელება სცადა, დიდად ყურადღება არ მივაქციეთ და მანქანაში როცა ვჯდებოდი, დავინახე იმ ტიპს დაცვა როგორ მიათრევდა. თვალები დავხუჭე და გავითიშე. დამესიზმრა, დაცვა ჩემთან მოვიდა, მომაშტერდა და მკითხა.

– „უაზრო დღეები“ ხო?

მეორე დღეს თვალები რო გავახილე, პახმელიისგან თავი მძვრებოდა. მამაჩემმა რაღაც მომაწოდა. დავხედე და მოსაწვევზე ეწერა – 30 ივნისი. 19:00. სააკაშვილის საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკაში გაიმართება მიხეილ ანთაძის წიგნის „სიცილია გვალვაში“ პრეზენტაცია. – ზემოთ აწეული ცერა თითი ვაჩვენე. ხმას ვერ ვიღებდი.

6.

მთელი დღე სახლში გავატარე. ცოტა ხნით მეგობარმა შემომიარა, მომიყვა, თუ როგორ მიწერა ჩატში დეიდაშვილმა რაღაც ფრაზა ჩემი ბლოგიდან და ამას როგორ გაუკვირდა – საერთოდ არ მეგონა თუ კითხულობდა, საშინლად დაკავებული ტიპიაო.

რო წავიდა, მთელი საღამო ვფიქრობდი, როგორც ასეთ დროს ხდება, ყველაფერზე და არაფერზე. ძალიან ცოტა თვისება მომწონს ჩემში, ერთ-ერთი ეს არის, დიდხანს შემიძლია ჩუმად ყოფნა. პირმოკუმული, ერთ წერტილში ვიყურებოდი.

როცა ამბობ „მიყვარს“, აუცილებლად გამოხტება ვინმე ჭკვიანი და გისვამს კითხვას – შენ, ან საერთოდ ვინმემ რა იცით, რა არის სიყვარული? – მე ვიცოდი. 5 წლის ვიყავი, ოთახში ისე შევედი, დიდმა ბებია მარგომ ვერ შემამჩნია, ბუხართან იჯდა და ჩურჩულებდა – ლადიკო, წამიყვანე შენთან, მალე წამიყვანე – ჩემი დიდი ბაბუა ლადო ახალი გარდაცვლილი იყო და ბებია მას თხოვდა, ისევ ერთად ყოფილიყვნენ. გავშეშდი. იმის მერე გაშეშებული ვარ და ვიცი რაც მინდა, როგორც მინდა.

ზუსტად ვიცოდი – მეც ასე მინდოდა.

[To be continued]

ცარიელი დღეები (VI ნაწილი)

Featured image

Once I had a love and it was divine

– Blondie

1.

ტელეფონმა დარეკა. ავიღე.

– უნდა გაცინო.

– მაცინე.

– გუშინ საღამოს კაფეში ვიყავით გოგოები და ძირითადი თემა ქონდათ შვილების დღის განრიგი, მე რა თქმა უნდა ამ თემაში არ ვერეოდი და მერე უცებ ერთ-ერთმა „ცარიელი დღეებიო“ და აყვა დანარჩენი ხუთიც.

– ჰაჰაჰ, ვინები იყვნენ? უთხარი რო მიცნობ?

– არ იცი შენ… კი, ვუთხარი, თან ცოტა ამაყადაც.

– და რას ამბობდნენ, კაიაო?

– ხო, აბა!

რო გავთიშე, ვიფიქრე რაღაცნაირად კარგად წაიღო და საკაიფოდ შეიძლებოდა ამ ყველაფრის განვითარება. არადა, 1 ადამიანისთვის დავიწყე წერა, მერე 50-მდე მეგობარს მოეწონა და ეხლა უკვე 1600 მკითხველი ყავდა.

2.

ქუჩაში მეგობრებს ველოდებოდი, ცოლ-ქმარს. ცხელოდა.

ახალგაზრდა გოგომ ჩაიარა, მაისურზე ჟაკეტი ეცვა და ყელზე თხელი შარფი ქონდა მოხვეული. დარწმუნებული ვიყავი, რომ დედამისსაც ასევე ეცვა, დეიდამისსაც და მამიდამისსაც. მინიმუმ 3 მაგალითი უნდა ქონოდა იმისათვის, რომ ასე ჩაეცვა. ეს იყო  45-55 წლის თბილისელ ინტელექტუალთა  ცოლების Dress code და ეს გოგო ვერ ხვდებოდა, რომ ზაფხულში უბრალოდ მაისურის ჩაცმას არაფერი ჯობდა.

ამასობაში ცოლი მოვიდა, ქმარი არა და ამ უაზრო, ცხელი ფიქრებიდან გამოვერკვიე.

– რა ვქნათ? – ვიკითხე მე.

– გინდა Canudos-ში წავიდეთ? და მერე ისიც იქ მოვა.

– აი, მომკალი თუ გინდა და ეს Canudos-ი არ შემიძლია.

– რატო? – ცოტა გაუკვირდა.

– რაღაცნაირად არ შემიძლია რა, არაფერს არ ვერჩი, მარა როგორც შარდენი არ შემიძლია, ეგრე არ შემიძლია Canudos-ი, ანუ მეორე უკიდურესობაა, იქით ბურჟუები და აქეთ პროლეტარები, მე ვარ სადღაც შუაში.

– სად შუაში? – მკითხა და გაეღიმა.

– ნუ, არ ვიცი, მაგალითად ლიტ-კაფეში, ან Althaus-ში.

– ა, შენ ხო ალკოჰოლი არ გიყვარს, შე ხანდაზმულო, უჟმურო. ოღონდ ეს Canudos-ზე ბლოგში არ დაწერო, იცოდე ფანებს დაკარგავ.

– ო, რა გახდა ეს ბლოგი, მალე პატარებს შეაშინებენ „კარგად მოიქეცი, თორე ნონო ბიძია შენზე დაწერს, ცუდი ბავშვიაო“. რამეს კი არ ვერჩი, უბრალოდ მე არ მომწონს.

– კაი, კაი, ხო გავიგე, წამო ლიტ-კაფეში.

უცებ, ორსული ბოშა ქალი შემოგვეფეთა, ერთი ბავშვი ხელში ეჭირა, მეორე ზურგზე ყავდა, მესამე კისერზე, კიდე 2 იღლიაში, 3 ფეხებში ებლანდებოდნენ და ძვლივს მოვიშორეთ თავიდან.

– იცი სულ რა მაინტერესებს?

– რა? – ვკითხე და ტაქსის ხელი დავუქნიე.

– ესენი ბავშვებს ვისგან აჩენენ? მთელი ცხოვრება ვხედავ ორსულ ბოშა ქალებს ბევრი ბავშვებით და ბოშა კაცი არასოდეს მინახავს.

ტაქსიში სიცილით ჩავჯექი.

3.

საპარიკმახეროში ვიყავი. ჩემს რიგს ველოდებოდი და მძულდა ეს ადგილი. ბოლო დღეს აქ ვიყავით ერთად, თმები შეიჭრა. თმები შეიჭრა და წავიდა. ხოდა ეხლა ვიჯექი და ყველა და ყველაფერი მძულდა, საპარიკმახეროში და მის გარეთაც და მიუხედავად ამისა, ალბათ რთული დასაჯერებელია, მაგრამ არ ვიყავი გაბოროტებული, დაბოღმილი, ან აგრესიული. იმიტომ რომ რეალურად არავინ არ მძულდა ჩემი თავის გარდა, დანარჩენი იყო შიში, შიში იმის, რო სხვებს ეს საკუთარი თავის მიმართ სიძულვილი არ შეემჩნიათ.

ასეთი განწყობის შედეგად საღამოს ის პრინციპი ამიმუშავდა, როცა უხასიათოდ ვარ, იმას რო ვაკეთებ, რაც არ მინდა და მტკვარზე წავედი. პირველი იანვრის მერე არ ვყოფილვარ. მაშინ ერთად ვიყავით, ბუნდოვნად მახსოვს ყველაფერი, იმიტომ რომ სიცხე მქონდა 40. მანამდე 5 დღე ვიწექი, ნორმალური ადამიანი ასეთ მდგომარეობაში იქ არ მივიდოდა, მაგრამ მასთან ერთად ყველაფერი მიხაროდა და ახალი წლის ღამეს ცოტა ხნით მაინც გავერთეთ. მერე კიდე 5 დღე ვიწექი. ამ 10 დღის განმავლობაში, არცერთი წამით არ მომშორებია. მივლიდა, ღამე სიცხიანს, როცა ვბოდავდი და დღისითაც, როცა ვერ ვჭამდი, ვერ ვსვამდი, ნერწყვსაც კი ვერ ვყლაპავდი, ნემსებს და გადასხმებს ვიკეთებდი და 5 კილო დავიკელი. ჰოდა, აღფრთოვანებული ვიყავი 20 წლის გოგოს სიძლიერით, როგორი სიყვარულით, ენერგიით, თავდადებით და, რაც მთავარია, თავისი ინიციატივით ზრუნავდა ჩემზე, თორე მე ასეთი მოთხოვნები არ მახასიათებს. და როდესაც ამ ისტორიიდან სულ რაღაც 2 კვირაში საპარიკმახეროში წავედით, მით უმეტეს შოკისმომგვრელი იყო ის, თუ როგორ განვითარდა მოვლენები.

მტკვარზე, რა თქმა უნდა, ბლოგს ვერ ავცდი.

– იცი, ვიღაც მიყვებოდა, თურმე შენი ბლოგის საშუალებით ძველი მეგობარი იპოვა. – ჩამყვირა ყურში ერთმა არც თუ ისე ახლო ნაცნობმა.

– რაა? რანაირად?!

– შენმა ძმამ ბლოგი ხო დადო, ამას დაუკომენტებია და მერე იქვე, კიდე ვიღაცამ რაღაც დაწერა. ხოდა, ამან, უი, შენ ის არ ხარო?.. იმან, კიო… და ვა, რა მაგარია, მოდი დაგამატოო… და ესე.

– მდაა, ახალ ფუნქციებს იძენს ბლოგი-თქო. – ვიფიქრე და Vodka Red Bull-ი შევუკვეთე.

4.

მეორე დღეს დედაჩემის ზარმა გამაღვიძა.

– პირველ არხზე, გადაცემა კომუნიკატორი ჩართე, შენ ბლოგზე ლაპარაკობენ!

ჩავრთე და თქვეს რო fb-დან გავქრი, გავაკეთე საინტერესო და კარგად წასაკითხი ბლოგი „ცარიელი დღეები“, სასიყვარულო ისტორიაზე, რომელიც ისე არ გაგრძელდა, როგორც მე მინდოდა და ბოლოს თქვეს, ალბათ წიგნადაც გამოიცემაო.

ძალიან სასიამოვნო იყო და თან უცნაური, გამეცინა, იმიტომ რო თითქოს არაფერს ვაკეთებდი საამისოდ. უბრალოდ მიყვარდა, მეტი არაფერი.

როგორც ერთმა ჩემმა მეგობარმა თქვა – „My life is like a game of chess when you have lost your queen“ – ძალიან კარგი ნათქვამი იყო და აბსოლუტურად შეესაბამებოდა ჩემს მდგომარეობასაც.

ის საღამო სასაცილოდ მახსოვს – „სუპერსტარი ხარ ჩემ თვალში!“, „i,m proud of you”, “ძაან პოპულარული ხარ)))“, „ჰაჰაჰა, ცნობილი ნონო“, „იმენა ჰიტი გახდი <3“, „მალე კოსმოსიდან ჩაკრულოს დააბრუნებენ და შენს ბლოგს გაუშვებენ : ))“. – მომდიოდა sms-ები მეგობრებისგან.

5.

მეექვსე ნაწილის წერის დროს, გადავწყვიტე ყველა ნაწილი გადამეკითხა, მომინდა  მეპოვა, ის, რის გამოც საერთოდ დავიწყე ამ მოთხრობის წერა.

და ვიპოვე კიდევაც:

ყველაზე საზარლად ის წამი მახსენდება, როდესაც პირველად, გაყინული და უცხო ხმით მითხრა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

აბსოლუტური შეგრძნება მქონდა, რო ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანი ელექტრო სკამზე მიმათრევდა და ცივი ხმით მეუბნებოდა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

6.

უიკენდზე, წელს პირველად გადავწყვიტე რაღაც Event-ზე წასვლა და დღისით ლისის ტბაზე ავედი, მზესუმზირას ეზო-ფართი იყო. ბევრი ნაცნობი ვნახე – სად ხარ დაკარგული? შენ ბლოგს ვკითხულობ! – მოვისმინე ალბათ ასჯერ, რაც სულაც არ იყო მომაბეზრებელი. მერე ერთი მეგობარი შემხვდა, თვალი ჩამიკრა და ცოტა MDMA მომცა, მალე რაღაც ვიგრძენი. ცოტა ხანში კიდე ერთი თვალჩაკრული ახლობელი მომიახლოვდა, ამჯერად Dr. Hofmann-ი მიწილადეს, ეს უკვე სერიოზული საჩუქარი იყო, მივიღე და უცებ ძლიერი წვიმაც დაიწყო, იმის გამო, რო დასველება საშინელ დისკომფორტს მიქმნის, დიდი ქოლგის ქვეშ დავდექი, სადაც დაახლოებით 25 ადამიანი იდგა, წვიმა გადაღებას არ აპირებდა და ასე ვიდექი 4 საათი. ამასობაში კი, წყალმა ქალაქში სახლები წაიღო, ხალხი დაიხოცა, ქუჩაში ჰიპოპოტამი, ლომები, დათვები და ვეფხვები დარბოდნენ, რომლებსაც სპეცნაზი ხოცავდა. არ ვიცი ამ სიურეალისტურ ტრაგედიას ფხიზელი როგორ აღვიქვამდი, მაგრამ ამ მდგომარეობაში, როდესაც ფაქტიურად კოსმოსში ვიყავი, განსაკუთრებით უცნაურად მეჩვენებოდა ეს ყველაფერი. აპოკალიფსის მასშტაბი გავზარდე და წარმოვიდგინე, რო ვაკეში სახლების გარდა, მონმარტრზე ეიფელის კოშკიც ცურავდა, გმირთა მოედანზე ბეჰემოთს აძინებდნენ და ტრაფალგარზე ლოხ-ნესის ურჩხულს ნატოს არმია ებრძოდა.

დილით როცა უკვე მდგომარეობიდან გამოვდიოდი, Cavea Cinemas-ში წავედი და ვნახე „Inside Out”, ძალიან კარგი 3D ანიმაცია, 5 ემოციაზე, რომლებიც ადამიანის თავში ცხოვრობენ, ბედნიერება, შიში, ზიზღი, ბრაზი და სევდა. თან დავასკვენი რო ეტყობა სტრესის დროს ეს მშველის ხოლმე, იმიტო რო ამსტერდამში, ანა ფრანკის მუზეუმიდან რო გამოვედი, ისე მძიმედ ვიყავი, ეგრევე კინოთეატრში გავიქეცი „მადაგასკარზე“.

მოკლედ, მერე სახლში მივედი და გავითიშე, 30 საათიანი უძილობის შემდეგ 20 საათი მეძინა. როცა გავიღვიძე, ტელევიზორი ჩავრთე და დანგრეულ ქუჩებში საცობები დამხვდა, ცაში ვერტმფრენები, ხილიანზე ჩემს სახლთან 6 მგელი. მივხვდი უდროო და არაადეკვატური იყო ჩემი Trip-ი და ძილიც, მაგრამ რა მექნა, ასე დაემთხვა, თითქოს ჯუმანჯის ყუთი ვიპოვე და ვითამაშე.

ვფიქრობდი იმაზე, თუ რა ხდებოდა თბილისში და რამე ხომ არ ხდებოდა რუსთავში…

[To be continued]

ცარიელი დღეები

ყველაზე საზარლად ის წამი მახსენდება, როდესაც პირველად, გაყინული და უცხო ხმით მითხრა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

აბსოლუტური შეგრძნება მქონდა, რო ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანი ელექტრო სკამზე მიმათრევდა და ცივი ხმით მეუბნებოდა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

Featured image

Everybody was a mess

– Julian Casablancas

1.

ფირფიტა აიღო და ჩართო, თითქოს 80-ების ქართული კინო იყო. მე კიდე ლოგინზე წამოვწექი და ამდროს “მასზე” ვფიქრობდი, თან ისეთ ხასიათზე ვიდექი, მინდოდა ჩემს გასწვრივ ჭერზე დიდი რკინის ჭაღი რო ეკიდა, პირდაპირ სახეზე დამცემოდა. ეხლა მკითხავს რაზე ვფიქრობ… და ზუსტად 2 წამში მკითხა.

-რაზე ფიქრობ?

-რავი, მოთხრობაზე.

-რომელ მოთხრობაზე?

-რომელსაც დავწერ.

ფირფიტა მიჩუმდა, iPhone გამოვართვი, რატომღაც სოფია კოპოლას Somewhere გამახსენდა და Strokes-ი ჩავრთე, All the girls played mental games მღეროდა ჯულიანი. ისეთი მომენტი იყო, როცა უნდა ადგე, ფანჯარაში გაიხედო და სიგარეტი მოწიო, მაგრამ არ ვეწევი და ამიტომ ისევ ჭაღს ვუყურებდი.

-მუნჯი ხარ?

კი-თქო თავი დავუქნიე. მერე ვფიქრობდი წარსულზე, მომავალზე, სამსახურზე და ისევ წარსულზე. რო გამომეღვიძა, ტაქსი გამოვიძახე და წამოვედი. გამოსვლისას რამე უნდა მეთქვა და ვთქვი:

-მომწერე როცა გინდა.

-მე არ მოგწერ და თუ გინდა შენ მომწერე.

კარგი-თქო ვუთხარი, თუმცა იცოდა, რო არ მივწერდი. ლიფტში ისევ ჯულიანს ვღიღინებდი Everobody plays the game, And if you don’t you’re called insane. ისეთი წვიმა იყო, ტაქსიშიც წვიმდა. სად წავედი, არც მახსოვს. ალკოჰოლი მინდოდა. ვერ ვიტან სმას. როცა კარგად არ ვარ, სულ ისეთ რამეებს ვაკეთებ ხოლმე, რასაც ვერ ვიტან. ალბათ ერთხელ აუცილებლად დავწერ წიგნს სათაურით „დესტრუქციის და თვითგანადგურების მწვერვალებზე“. მოკლედ ეგ დღე არ მახსოვს, სავარაუდოდ ბიჭები ვნახე და ცოტა დავლიეთ. ერთადერთი რაც მახსოვს, ყელში ბურთი მქონდა გაჩხერილი, ეს შეგრძნება თითქოს რამდენიმე წამი გრძელდება ხოლმე, მე კიდე რამდენიმე თვე გამიგრძელდა. ხოდა ესე ვცხოვრობდი ბურთით ყელში. ჯადოსნური ბურთი იყო, ხან მუცელში ჩადიოდა, ხან პირიდან ამოდიოდა და ცეცხლებს უშვებდა. დრაკონი მაინც ვყოფილიყავი, ამის დედაც…

2.

მეორე დღეს ჩემმა ძმამ დამირეკა პრობლემა მაქვსო, შევხვდი. შეყვარებულს ვეჩხუბეო, მეთქი მოყევი რა ხდება. მოყვა. ჩვეულებრივი საგიჟეთი იყო. რაღაცეები ვურჩიე, მეთქი ესე ქენი, ესე უთხარი, აქ ჯობია მოიცადო, იქ გაატარო, ესე ქნა, ისე ქნა და მაგარიაო, მართალი ხარო, ეგ არიო, მადლობაო! ხოდა, რო წამოვედი, უცებ დავფიქრდი, მე თვითონ დედა მაქვს მოტყნული და სხვებთან ვითომ ძაან ჭკვიანი ვარ, „პიზდეც ბლიად!“.

ნახევარი აბი ვალიუმი დავლიე და 4-ზე სტომატოლოგთან მივედი. ეგრევე ანესტეზიოლოგი მოვითხოვე, 2 ნემსი გავაკეთებინე, მარა პირს წესიერად მაინც ვერ ვხსნიდი, გავოფლიანდი და სტომატოლოგის თანაშემწეს, რომელსაც ერთი ხელით ჩემი ლოყა ეჭირა, მეორე ხელზე ხელს ვუჭერდი. მოკლედ, არასდროს არავისთვის არ დამიმალავს, რო ძალიან მეშინია კბილის ექიმის. როცა ნერვი ამოიღეს და ყველაფერი მორჩა, ბოდიში მოვიხადე და წამოვედი.

იმ ღამეს ფეხბურთი იყო. ბიჭებმა დიდი ტელევიზორი ჩართეს, გარშემო ბევრი ლუდი დაილია, ბევრი ჩიფსი შეიჭამა და ყაყანი იყო. მაგრამ მე რაღაცნაირი, გამორთული ვიჯექი.

3.

მერე რაღაც დღეები საერთოდ მეძინა. ძალით რო არ იღვიძებ. რო არ იფიქრო. თითქოს ესე სპეციალურად თიშავ საკუთარ თავს. გინდა რო არ იყო. გინდა რო დრო მოკლა. ვინც იცით, ზუსტად იცით, რასაც ვამბობ, ვინც არ იცით, მაინც ვერ გაიგებთ. მოკლედ ზუსტად არ მახსოვს რამდენი დღე გავიდა ესე.

ერთხელაც ავდექი და გავედი, ასეთ დროს გარეთ რო გადიხარ, ყველაფერი უცნაურია, გადაჩვეული ხარ და უცხოა. ლიტ-კაფეში მივედი, დიდი ხნის უნახავი მეგობარი უნდა მენახა. შევედი და ადგილი არ იყო, ხოდა ვიდექი ესე, მეთქი აბა რა მოხდება. ოფიციანტმა გოგომ რამე ადგილს გამოგინახავთო… და გამონახა, მეგობარიც მოვიდა.

– შავი ჩაი და კაპუჩინო – შევუკვეთეთ ჩვენ და, მიუხედავად იმისა, რომ მე არ ვეწევი, სიგარეტი მოვწიეთ.

-ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, – ვუთხარი მე.

-ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, – მიპასუხა მეგობარმა.

ასე გავიდა 2 საათი და დავიშალეთ.

4.

დილით ტელეფონს დავხედე და 2 missed call მქონდა, ერთი ჩემი ძმის შეყვარებულისგან და მეორე, ჩემი მეორე ძმის შეყვარებულისგან. ჰმმ, მეთქი სერიალს გადავიღებ „ჩემი ძმების შეყვარებულები“. გადავრეკე-გადმოვრეკე, ტრადიციული ამბები იყო, როცა ბიჭები გოგოებს აბრაზებენ, გოგოები უფროს ძმასთან ჩივიან ხოლმე. თუმცა უფრო დარდის გასაზიარებლად, თორე ისე შენიშვნებს აღარ ვიძლევი. ბიჭები დიდები არიან და თავიანთი საქმე იციან.

საღამოს კი ერთი ამბავი ატყდა, მახარეს, რო ფეისბუქზე ვიღაცას გვერდი შეუქმნია – „დავაბრუნოთ ნონო ანთაძე fb-ზე“, საგიჟეთი იყო, ზოგს ეგონა, რო მე თვითონ გავაკეთე, მე მეგონა, რო ამ ზოგმა გააკეთა და სინამდვილეში „ხუი ეგო ზნაეტ“ ვინ იყო. 60 like-ზე მეტი კი ქონდა. გამეცინა, მეთქი ბარემ აქცია მოაწყონ-თქო და ამაზე ბევრი აღარ მიფიქრია. მითუმეტეს რო უკვე ისე მქონდა გაუქმებული, აღარც აღდგებოდა.

გარეთ ციოდა და ვფიქრობდი, ნეტა ეხლა იმასაც თუ სცივა-თქო. მერე ცოტა დავლიე და გვიან გალერიში შევიხედე, მაგიდის კიდეზე ჩამოვჯექი და თავი გავაქნიე-გამოვაქნიე, ცეკვის ტრაკი არ მქონდა. ძალიან ბევრი გეი იყო და უფრო მეტი უშნო გოგო, მაგრამ მაინც აქ ჯობდა, იმიტომ, რომ უცხოები იყვნენ, მტკვარზე რო მივსულიყავი, 200 კაცი მკითხავდა, ხო კარგად ხარ/სად დაიკარგე/ფეისბუქზე რატო აღარ ხარ და ამ ყველაფრის თავი არ მქონდა. მოკლედ ესე ვიჯექი და ყველასთვის რო თვალი ამეცილებინა, სადღაც ერთ წერტილში ვიყურებოდი. მერე წარმოვიდგინე, ნეტა ის როგორ იცეკვებდა-მეთქი, ეგრევე ყლე ხასიათზე დავდექი და სახლში წამოვედი.

5.

სახლში ჩემები საერთოდ ვერ ხვდებოდნენ, რა მინდოდა. 15 წლის წინ წავედი სახლიდან და უცებ ამ ასაკში, ჩემოდნით ხელში გამოვცხადდი, დავბრუნდი-თქო. ბინა კი, რომელშიც მარტო ვცხოვრობდი, ნამდვილი მანიაკის ბინას გავდა, ჰოლივუდის ფილმიდან. ბევრი მტვერი იდო. ელექტროენერგია, ინტერნეტი, ტელევიზია, ტელეფონი გადაუხდელობის გამო გათიშული  და კედლებზე მისი წერილები გაკრული. მოკლედ იქ შესვლა მიჭირდა და ამიტომაც  ჩემებთან გადასვლა გადავწყვიტე,  ოღონდ გავაფრთხილე, რო კონტაქტში მინიმალურად შემოსულიყვნენ  და ამ თხოვნას მისრულებდნენ კიდევაც.

მაგალითად, ერთ დილას დედაჩემი გამოვიდა – ქრისტე აღსდგაო – და მე ესე უხმოდ, NBA-ს სტილში ხელი ხელში ჩავარტყი. ხანდახან ჩემი ათეიზმის და შავი იუმორის ნაზავის ვუდი ალენს და კურტ ვონეგუტსაც კი შეშურდებოდათ, ისეთი გემოვნებიანი ხუმრობები გამოდის ხოლმე.

6.

მეორე დღეს რო გავიღვიძე, კეტები ვიყიდე. წვიმდა, ამიტომ იქვე არ ჩავიცვი, ზურგჩანთაში ჩავდე და წავედი ყავის დასალევად, გოგოსთან ერთად, რომელთანაც ძალიან სასიამოვნო იყო ყავის სმა იმის გამო, რომ ამ ეტაპზე  მისგან არაფერი არ მინდოდა ყავის დალევის მეტი.

საღამოს კი ისევ ისეთი რამე გავაკეთე, რაც არ მიყვარდა – აჭარაბეთზე შევედი, თამაშები ამოვარჩიე, გადავაბი და  ფული დავდე. თან ვფიქრობდი იმაზე, თუ როგორი არააზარტული ვარ და რო ალბათ უკვე რამდენიმე წელია, რაც არ მითამაშია. რაღაც სიმღერა ვიპოვე და როგორც მჩვევია Repeat-ზე, ზედიზედ ალბათ ერთი 30-ჯერ მოვუსმინე,  ვიღაც შვედი მღეროდა, რომელიც აღმოჩნდა რო რამდენიმე წლის წინ, 31 წლის ასაკში მოკვდა. მერე რა რო 27-ის არ იყო, ცოტა მაინც მოვიწყინე. მარა ამასობაში თამაშებიც მორჩა, გაირკვა რო 400 ლარი მოვიგე და წავედი Hevean-ში.

ძალიან ცოტა ხალხი იყო და საკმაოდ კარგი მუსიკა. კედელზე მივეყუდე, თვალები დავხუჭე, კიტრის კოქტეილი მოვსვი და საოცრად დიდი სურვილი გამიჩნდა, რო სულ ეს წამი გაგრძელებულიყო.

[To be continued]