ცარიელი დღეები (XXXVI ნაწილი)

I just can’t leave it alone

– The Last Shadow Puppets

1.

ლიტ-კაფეში მივედი. ნათლიაჩემს გადაღებისთვის გოგოები რო ავარჩევინე, ერთ-ერთს უნდა შევხვედროდით. ყველაზე პუნქტუალური მე აღმოვჩნდი. ცოტა ხანში ის გოგოც მოვიდა და ბოლოს ნათლიაჩემიც. დავსხედით, ჩაი შევუკვეთეთ, გადაღებაც დაიწყო, მე რაღაც სისულელეებს ვხუმრობდი, ქასთინგზე მოსულს ვაცინებდი და არც კი ვიცი, ამითი ვეხმარებოდი, თუ პირიქით, შეიძლება ხელს ვუშლიდი მუშაობაში. იქიდან არტ-კაფეში გავიარეთ, ჩვენი „მსახიობი“ იქ დავტოვეთ, მე ჟაკეტი ავიღე, რომელიც წინა კვირას დამრჩა და მე და ნათლიაჩემი „ლინვილში“ ჩავედით, სადაც მეორე გოგო გველოდებოდა, რომელსაც მართლა ქონდა მსახიობის გამოცდილება. მე ისევ არ დავჯერდი უბრალო დამკავშირებლის როლს და რაღაცეებს ვმაიმუნობდი, სიტუაცია უფრო არაოფიციალური რო ყოფილიყო გადაღებისთვის, თუმცა საერთოდ არ ვარ დარწმუნებული, ეს ვინმეს ჭირდებოდა თუ არა.

მოკლედ, გადაღებას რო მოვრჩით, HOLMES&WATSON-ში შევიარე და იქიდან ყველანი ერთად წავედით მტკვარზე, სადაც მზესუმზირას ფართი იყო. პატარა ოთახში რატი უკრავდა, ხელს არ შეგიშლი-თქო, ვუთხარი, როგორც მიყვარს ხოლმე შევძვერი და მის გვერდით ვცეკვავდი, რა თქმა უნდა, მშვენივრად მესმის, რო უჩემოდ იქ არავის არაფერი დააკლდებოდა, მაგრამ მგონია, რო სულ ცოტათი მაინც ვხოდავ ხოლმე სიტუაციას, ამის დასტურად, 1 საათის მერე როცა გამოვძვერი, ეკა ყიფიანმა მითხრა – ოდესმე DJ-ის გვერდით მოცეკვავე ბიჭს თუ დავხატავ, აუცილებლად შენ იქნებიო.

მერე ერთი ნაცნობი შემეფეთა, ეხლა აქ დამელოდე, ბოთლს მოვიტან და მოვწიოთო, შეტრიალდა თუ არა, ეგრევე გავქრი. მოსაწევი არ მევასება! მერე კიდევ ერთმა ნაცნობმა რაღაც აბსოლუტურად საეჭვო სახელწოდების ნახევარი აბი ჩამიდო ხელში და მითხრა, მაგრა ადუნებსო. სულ არ მინდოდა მოდუნება, მოსახოდი და საერთოდაც ხარისხიანი დრაგები მიყვარს, ამიტომ ეგ აბი სხვას მივეცი და დიდ ოთახში გავედი. სადაც ერთი გოგო შემხვდა, მკერდი გავიდიდე და უნდა გაჩვენოო, მაისური გაიწია და მაჩვენა, მეთქი ვა.. კაია-თქო! – ერთ ნახევარ საათში ისევ მოვიდა – იცი მკერდი გავიდიდე უნდა გაჩვენოო, – კაი გოგო იყო, მკერდიც კარგი ქონდა, მარა ვუთხარი, უკვე მაჩვენე-თქო, ეტყობა ძაან წესიერი ვარ, თორე ხო ნახავდა სხვა იმ მკერდს მეორეჯერაც. მოკლედ, ასე გავერთე და 8-ის ნახევარზე წამოვედი სახლში. რო დავწექი, წვიმის ხმა გავიგე და რაღაცნაირად მყუდროდ ჩამეძინა.

2.

დილით, ძილში ხმა ჩამესმა, მამაჩემი ლაპარაკობდა ტელეფონზე:

– ჰო, კაია ძაან ეს პორნოგრაფიის პროექტი, კი, კი ხო იცი ახალგაზრდებს აინტერესებთ ეხლა ეს პორნოგრაფიის ამბები…

მეთქი ვახ… რა ხდება?! გამოვფხიზლდი და შევეცადე გამეგო რა ბაზარი იყო.

– ხო, ხო მოკლედ წარმატებები, აბა შენ იცი მიაწექი მაგ ფოტოგრაფიის პროექტს.

უჰ, მეთქი აი თურმე რა ხდება.. ამოვისუნთქე, თავში პახმელიის ფიქრები დავალაგე და ავდექი.

კაი ხანი ვერაფერი ვჭამე, მე და ჩემი ძმა ვისკით ვიწყებდით შაბათ დღეს, რო დაღამდა და Wall-ში წასვლის დრო მოახლოვდა, ვიფიქრე ვისადილებ-თქო და წიწიბურას მივაყოლე წიწიბურას კატლეტი და ყველაფერი რო შევჭამე, მერე გავიაზრე რაც გავაკეთე.

Wall-ში რო მივედი, ჯერ ვიღაც კაცი ინგლისურად გამომელაპარაკა, ლოს-ანჯელესიდან ვარო და უცებ მის გვერდით მდგომი ბიჭი, რომელიც მანამდე მეგონა რო ამასთან ერთად იყო, მეუბნება:

– აუ, ძმაო გატყუებს ეგ, მე წეღან მითხრა კალიფორნიიდან ვარო!

რა უნდა მეთქვა, ერთი გავხედე და უჰუ-თქო თავი დავუქნიე. მერე ლოს-ანჯელესელი კაცი წავიდა და ამან არ მომასვენა, მე ტელევიზორშიც გნახე და მინდოდა მეკითხა, რაღაც მაწუხებდა და შენ მაინც, როგორც ნაცნობი ექიმი მირჩევდი რამესო, – მეთქი მდაააა…

– ეხლა ხო უკეთ ხარ-თქო? – ვკითხე. – კიო, – ჰოდა, ვსო!.. დღეს შაბათია, გავერთოთ მეთქი. მარა იმდღეს გართობა მაინც არ გამოვიდა, ორმა უცხო და ნეგატიურმა ტიპმა ჯერ ნაცნობ გოგოებს შეუჭამეს ტვინი და მერე ჩვენ რო ჩავერიეთ, გადმოერთნენ და 1 საათი ატყდა რაღაც უაზრო საუბრები. მე არ ვერეოდი, იმიტომ, რო ჩემი ძმა და მეგობრები ერთობიან და კრეატიულად პინგ-პონგს ეთამაშებიან ხოლმე ეგეთებს, მე კიდე ნერვები არ მყოფნის, მინდა მივიდე და ვუთხრა – ე, ბიჭო, მოგიტყნავ ეხლა დედის ტრაკს, შაბათია, კარგ ხასიათზე ვართ და შენ ტვინს რატო გვიბურღავ! – და მერე მე გამოვალ ფსიხი და პათოლოგი. ჰოდა, ამიტომაც ვიყავი ჩუმად. ნუ ბოლოს, როგორც იქნა, მოვიშორეთ ესენი და წავედით საჭმელად „სტელაში“. ცოტა ხანში შევამჩნიეთ, რო გვერდით მაგიდასთან გოგო იჯდა მარტო და ძაან უცნაური იყო, ღამე 5 საათზე მარტო რატო იყო რესტორანში. ამიტომ მეგობარს ვთხოვე, მიდი გადაჯექი და გაარკვიე-თქო, გადაჯდა და მალე დაბრუნდა, iPhone დავტოვე მაგიდაზე და ეხლა შენ მიდი წამოსაღებადო, წავედი, აღმოჩნდა, რო გალერიში არ შეუშვეს ბიჭი, რომელთანაც ერთადაც იყო და მერე ის ბიჭი სახლში წავიდა, ამას შიოდა და მოვიდა აქ, ნუ, ცოტა მაინც უცნაური იყო, მაგრამ დავიკიდე. რაღაც მომენტში ლაპარაკის დროს ვუთხარი, ამსტერდამში ვსწავლობდი მეთქი, რაზეც მიპასუხა – ჰო, კაია გერმანიაო, – მეგობრის iPhone-ს ხელი დავავლე და ეგრევე ჩვენს მაგიდასთან დავბრუნდი.

3.

მთელი დღე სახლში ვიყავი. ფბ-ზე დავძრებოდი. ჯერ ვიღაც ინგლისელი მოდელი მიამსგავსეს შოთა რუსთაველს და ამაზე გადაირია ერი, მაგრამ მერე ბიძინამ ხე ამოიღო, გემზე შემოდო და ამ ისტორიამ ყველა სხვა გადაფარა.

მერე აღმოვაჩინე, რო იმ გოგოს, ლიტ-კაფეში რომელიც იყო გადაღებაზე, ბლოგის წერა დაუწყია და მეც მომიხსენია, როგორც – ბლოგის სუპერსტარი. აი, ლინკი და ნახეთ, ყოველთვის ვავრცელებ ბლოგებს, სადაც მე ან „ცარიელი დღეებია“ ნახსენები, იქნებ იმითაც დაინტერესდეთ და ისიამოვნოთ:

https://maryaustinblog.wordpress.com/

4.

მეორე დღეს ქუჩაში გავედი, თბილოდა და გავისეირნე.

ვიღაც ტიპმა, რომელიც პლასტმასის უცხოპლანეტელს გავდა, ხელში ბუკლეტი შემომაჩეჩა, დავხედე და ეწერა – დასრულდება ოდესმე ტანჯვა? – ამ დროს ქუჩის იქითა მხრიდან ხმა გავიგე – What the hell am I doing here? I don’t belong here… – გავიხედე, ვიღაც ბიჭს გიტარა დინამიკებში ქონდა შეერთებული და მღეროდა. გამეღიმასავით – ეს წარწერა/მე/და ეს ნაწყვეტი Creep-დან – ნებისმიერ ინდი ფილმს დაამშვენებდა, ისეთი კადრი იყო.

მაგრამ მერე ბუკლეტი ურნაში ჩავაგდე, აღარც სიმღერა ისმოდა, მარშუტკა გავაჩერე და სახლში დავბრუნდი. მორჩა კინო.

5.

ანტრეში ვიჯექი – ყავა და დიდი ხნის უნახავი მეგობარი იყვნენ ჩემს წინ, გვერდით კი ტრადიციულად ყველგან გაშლილი ჩემი ლეპტოპი – ნოთიფიქეიშენი მომივიდა.

– უი, მერაბ ნინიძემ დამილაიქა „ცარიელი დღეეები“.

– მერაბს ფეისბუქი აქვს?

– კი, ოღონდ თავისი სახელი და გვარით არა.

– აუ, იცი რა გამახსენდა, ბავშვობაში ბიძაშენთან რო მოდიოდა სტუმრად და შენ ავტოგრაფებს ართმევდი და მერე გოგოებს ურიგებდი ხოლმე.

– ჰაჰჰაჰ, ხო… – ვუთხარი მე და ასეთ ლაპარაკში მოსაღამოვდა. დავიშალეთ.

სახლში რო მივედი, The Last Shadow Puppets-ის ახალი ვიდეო ვნახე და ისევ, როგორც წინა კვირას Suede-ს ვიდეოზე, ეხლაც სურვილი გამიჩნდა მე ვყოფილიყავი იქ, მე მემღერა სილაში ნიჩბით ხელში. მერე ამის გამო იმაზე დავფიქრდი, რო ეტყობა ბოლო დროს ემოციები, რომელიც დამიგროვდა, ბლოგში აღარ მეტევა-თქო და, როგორც მჩვევია, ვცადე თავი დამეწყნარებინა და საკუთარ კანში ჩავტეულიყავი.

6.

Wall-ში ბევრი ხალხი იყო, ბართან ვიდექი, უცებ მოვიხედე და ჩემს გვერდით ჯადოქარი იდგა.

– სულ მინდა რაღაც მოგიყვე და მავიწყდება, – ვუთხარი ისე, რო მიხვდა, მისი უცაბედი გაჩენა-გაქრობები აღარ მაკვირვებდა.

შემომხედა და თავი ამიქნია – გისმენო.

– რო გავიცანი, იმ ზაფხულს ერთ-ერთ ღამეს მასთან სოფელში აივანზე ვისხედით და ვლაპარაკობდით.

– გინდა რამე ვითამაშოთ? – ვკითხე მე.

– კი!

– მოდი, მე დავწერ სიტყვას და შენ უნდა გამოიცნო, მარტო პირველ და ბოლოს ასოებს გაჩვენებ და ეს პირველი და ბოლო ასოები სადმე შუაშიც თუ მეორდება, იქაც ჩავწერ, ჰოდა, მერე შენ ასოები უნდა მითხრა, ოღონდ ათჯერ თუ შეგეშლება წააგებ.

– მიდი დაწერე…

დავწერე და ფურცელი მივაწოდე, რომელზეც ეწერა: კ – – – ი – – – კ – – ი

დაახლოებით 2 წუთი უყურებდა ფურცელს.

– რას უყურებ, ასოები უნდა მითხრა და ნელ-ნელა გამოიცნობ, ან თუ შეგეშლება წააგებ, – ვცადე დამეჩქარებინა.

უცებ ფურცელი გაბრწყინებული სახით დამიბრუნა და თქვა:

– კალეიდოსკოპი!

გამოვშტერდი! ვერ გავიგე, ესე პირდაპირ რანაირად გამოიცნო!

– რაა? როგორ მიხვდი? – თან მეცინებოდა, თან მართლა ძაან გამიკვირდა.

თვითონაც კვდებოდა სიცილით, გაუხარდა, მარა თავის თავში დარწმუნებულიც ჩანდა.

– ვაახ, მოიცა კიდევ დავწერ რამეს, – ვუთხარი და ფურცელი ისევ დავუბრუნე, რომელზეც ამჯერად ეს ეწერა: ა – – – – ა – – – ა

ისევ უყურა ფურცელს უყურა, მე ცოტა სასიამოვნოდ დავიძაბე, მეთქი ეხლა კიდე თუ გამოიცნო გადავირევი-თქო.

– მიდი რა თქვი ასოები, ესე არ შეიძლება, – ერთხელაც ვცადე ჩვეულებრივად გვეთამაშა.

ამ დროს ფურცელი მომაწოდა, უკვე ძაან ეცინებოდა და მითხრა:

– აკრობატიკა!

ცოტა შემეშინდა, ვერაფერს ვხვდებოდი, შეუძლებელი იყო, სიცილის მეტი არაფერი შემეძლო, გიჟივით მარტო იმას ვიმეორებდი, როგორ აკეთებ ამას-თქო? თვითონ ოთახში შევარდა და იქ იცინოდა.

მეტი თამაში ვეღარ გავბედე. მაშინ ჩავთვალე, რო საოცრება იყო.

– კი, საოცრება იყო! – გაიმეორა ჯადოქარმა და თვალი თვალში გამიყარა. დიდ ხანს ვერ გავუძელი და თვალი მოვარიდე.

იმ ღამეს მე და ჯადოქარს მეტი აღარ გვილაპარაკია. უბრალოდ ორივენი მაგრად დავთვერით.

 

 

Advertisements

ცარიელი დღეები (XXXIV ნაწილი)

And it’s cause you’re mine

– Oscar and the Wolf

1.

ფეისბუქზე 1 გოგო გავიცანი და Wall-ში შეხვედრაზე ვთანხმდებოდით.

– რო მივალთ, მე გეტყვი, რო ვგიჟდები შენს ფეხებზე და მუხლზე დაგადებ ხელს. შენ მითხარი, რო არ მოგწონვარ და გამარტყი სახეში, – მივწერე სმაილებით.

– სიამოვნებით.

– მერე სასმელი შემასხი და მერე შენი კაბით შემამშრალე და ამ დროს გაკოცებ კისერში და Wall-ი დაიძაბება, – ვაგრძელებდი მხიარულ სცენარს.

– კარგი, – იცინოდა ისიც.

– მერე ხელი მკარი და წავიქცევი და შენც წაგიყოლებ და Wall-ი პატრულს გამოიძახებს, – ბოლომდე გავთრეშე მე.

– მართლა ვქნათ, რა!..

– ჰო, მართლა… ბევრი ხალხი რო იქნება, განიშნებ და უცებ დავიწყოთ.

მოკლედ Warszawa-სთან შევხვდი.

– მარტინი გიყვარს? – ვკითხე და რატომღაც არც მიფიქრია, რომ არას იტყოდა.

– კი!

Warszawa-დან 2 ცარიელი ჭიქა გამოვიტანე, ზურგჩანთიდან 1 ბოთლი მარტინი ამოვაძვრინე, რომელიც წინა დღეს მაჩუქეს, ჭიქებში დავასხი და ასე ჩავისეირნეთ Wall-ისკენ… რო მივედით, დავსხედით და ლაპარაკ-ლაპარაკში მთელი ბოთლი გამოვცალეთ, რაღაც მომენტში შრუტეც შემოგვიერთდა, გარშემო ბევრი ხალხი იყო, ვიგრძენი, რო მომენტი დადგა, მუხლზე ხელი დავადე და თვალი ჩავუკარი, გაეღიმა და ჩემი ხელი უხეშად მოიშორა, წამოვდექი და კისერში ვაკოცე, ხელი მკრა, წავიქეცი და თან წავიყოლე, სულ რამდენიმე წამი ვიყავით ძირს, მაგრამ ეს საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის რო, მაგიდასთან დაბრუნებულებს, გაკვირვებულმა შრუტემ უამრავი რამე მოგვიყვა, თუ რა ხდებოდა ამ დროს ჩვენს გარშემო და ვის რა რეაქცია ქონდა. მოკლედ, ნომერი შედგა. მერე ის სახლში წავიდა – მე „ბასიანზე“.

2.

წინა კვირას „ბასიანზე“ ფხიზელი რო ვიყავი, არ მომეწონა. ამიტომაც ეხლა ენის ქვეშ „შივა“ დავიდე და ისე მივედი.

როგორც კი შევედი, DJ-ს პირდაპირ დავდექი და შევამჩნიე, რო კედლებზე ჩრდილები იზრდებოდნენ, კვამლი ლაპარაკობდა, ყველა უცხო ბიჭის შემთხვევითი ოდნავი მხარზე მოკარება, თუ გოგოს გრძელი თმის სახეზე შეხება დიდ ინფორმაციას მაწვდიდა მათზე. ფეხზე ყველას გორგოლაჭები ეკეთა. სცენა ხან ზემოთ ადიოდა, ხან ქვემოთ ჩამოდიოდა. თვალები დავხუჭე და ანიმეს ვუყურებდი, მერე გავახილე და ჩემს წინ მუსულმანი გოგო იდგა ჩადრში, მივხდი, რომ „ბასიანზე“ მუსულმანი გოგო ჩადრში არ იდგებოდა და ვიფიქრე, რო ბიჭი იდგა ჰუდში, მაგრამ უცებ შემოტრიალდა და აღმოჩნდა, რო გოგო იყო და თუ გოგო იყო, ესე იგი გამოდიოდა, რო ჩადრში იყო?! დენსფლორს მოვშორდი და ბარის უკან სადღაც შევუხვიე, ტყეში აღმოვჩნდი, იმ ტყეს გავდა, იმის ტყეს, მაშინ რო ჩავედი, ღამით ფეხით ვიარე და რო არ დამხვდა. იქვე ვიღაც უცნაური მოხუცი არსება იდგა, მაისურზე სულელური წარწერით What Doesn’t Kill You Makes You Stronger და რო მივუახლოვდი მკითხა:

– შენ ხარ ხო „ტარიელის დღეების“ ავტორი? – და თან ისე შემომხედა, თავი გამჭვირვალედ ვიგრძენი.

– ჰო… წყალი რო დავლიო, ცუდად ხომ არ გავხდები? – ვკითხე მე და შემაკანკალა.

– არა… ხო იცი, შოთაც ეგრე წერდა თამარზე, – გავიგე ხმა და მერე უკვე აივანზე ვიდექი და DJ-ს ზემოდან დავყურებდი, ქვემოდან კი თითქოს ვიღაცეები მოძვრებოდნენ. მე ერთ ხელში წყალი მეჭირა, მეორე მოაჯირზე მედო, მესამეთი ცხვირს ვიხოცავდი, მეოთხე ჯიბეში ჩავიყავი და „Wrigley’s“ ვეძებდი, დანარჩენები არ მახსოვს, იმიტო რო წყლის ბოთლში ჩავიხედე და შიგნით ჩავედი. იქ კიდე ის დავინახე!.. ცეკვავდა და მივხვდი, როდესაც მახსენდება ხოლმე, უმეტესად ვხედავ, თუ როგორ ცეკვავს და ეს იმიტომ, რომ ცეკვის დროს, ყველაზე ნამდვილი და თავისუფალი იყო და მივხვდი, რო მაგიტომაც წავიდა – მისთვის თავისუფლება არის ყველაზე ბუნებრივი მდგომარეობა! როგორც კი ეს გავიაზრე, წყლის ბოთლიდან ამოვედი და ქუჩაში გავედი.

3.

უკვე თენდებოდა, გარეთ მეგობრები დამხვდნენ და ერთ-ერთთან წავედით სახლში. რო მივედით, დარაბები დავხურეთ და ისევ დაღამდა. დავჯექით, ვლაპარაკობდით, ცივ ბანანებს და ნაყინს ვჭამდით, მუსიკას ვუსმენდით – Oscar and the Wolf-ის You’re Mine ჩავრთე ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ,  შვიდჯერ, ასჯერ… უცებ დავაფიქსირეთ, რო სიმღერა 5 წუთიანი იყო და ამ დროს, სანამ ხელმეორედ ჩართვას დავაჭერდით, იმდენი რამე ხდებოდა, 20-25 წუთი გადიოდა ხოლმე, ბევრი ვიცინეთ, ამაზე ვილაპარაკეთ და მერე თითქოს სპეციალურად ჩავუსაფრდით ამ 5 წუთს, რომ გაგვეგო, რანაირად ხდებოდა ესე, მარა არაფერმა უშველა, ყოველ ჯერზე ეს 5 წუთი აშკარად 4-ჯერ მეტ ხანს გრძელდებოდა, ჩვენც ისევ გვიკვირდა და გვიკვირდა.

ქუჩაში რო გამოვედით, უკვე დღე იყო. ბასკი იყო წასაყვანი ვეტერინართან. გავუარეთ, მოვამზადეთ, მერე ტაქსით მოაკითხეს და წაიყვანეს. ჩვენ კი ამასობაში იქვე კაფეში შევედით და სუპები შევუკვეთეთ. მე წითელი ოსპის სუპი ავირჩიე და კი გემრიელი იყო, მაგრამ ისეთი ცხარე აღმოჩნდა რო მივირთვი, ბოლოს ზუსტად ვეღარ ვხვდებოდი, მე დავლიე სუპი, თუ სუპმა მე.

ერთმანეთს გადავხედეთ – უსიტყვოდ გასაგები იყო, ჩვენი თრიფი მთავრდებოდა და სახლებში დავიშალეთ, ბასკი უკვე იქ დამხვდა და სიხარულისგან ფეხზე მომაფსა. ეზოში გავიყვანე, ძაან კარგი იყო – სიწყნარე, მე და ძაღლი.

4.

ცოტა გამოვიძინე და საღამოს ისევ Wall-ში წავედი.

მეგობარს შევხვდი, რომელიც თავის მეგობრებთან ერთად იყო, მაგიდასთან დავჯექი, ჩემი მეგობარი ჩემს მარჯვნივ იჯდა, მისი მეგობრები, ორნი, ჩემს პირდაპირ და ორნი ჩემს მარცხნივ. წინ მჯდომები უფრო კეთილგანწყობილები ჩანდნენ და მათ ვეკონტაქტებოდი, რაღაც მომენტში ერთ-ერთი მარცხნივ მჯდომი ჩაერთო და კომენტარი გააკეთა, რაზეც ვუთხარი – არა, შენ არ გვისმენდი რაზე ვლაპარაკობდით და ეგრეც არ არის-მეთქი. ამაზე მიპასუხა – მერე რაო, ჩემთვის სულ ერთია, მე როცა მინდა, რასაც მინდა იმას ვიტყვიო. მეთქი, ჰოდა ჩემთან ნუ მოიქცევი ეგრე-თქო… და უცებ მეორე-მარცხენა ჩაერთო ადვოკატის სახით, კი, ეგრეა, რასაც უნდა იმას იტყვისო! – მეთქი, ვაა, ეგ როგორ?! – და თან გამეცინა. – ეგრეო, მთავარია სისხლის სამართლის კოდექსი არ დავარღვიოთ და დანარჩენი ყველაფერი შეიძლებაო – ვაჰ, მეთქი, რა ხდება?! – მივხვდი რო განვითარების რაღაც ეტაპზე იყო გაჭედილი, რომელზეც ესე ბრმად იციან, რა არის მთავარი და იმდენი აღარ ესმით, რო, რა თქმა უნდა, სისხლის სამართლის კოდექსი კარგია, მაგრამ ცივილიზებულ ადამიანებს ამაზე არც უწევთ საუბარი და მანამდე ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ადამიანი იყოს ზრდილობიანი, ტაქტიანი, მეგობრული, თავაზიანი, ან მინიმუმ ადეკვატურად ნეიტრალური მაინც. მაგრამ არაერთხელ დავრწმუნებულვარ, რომ ზოგს სამწუხაროდ ესე მოქცევა უბრალოდ არ შეუძლია. – კაი, არ მაინტერესებს ეს ყველაფერი-თქო – ვუთხარი და ისევ მეგობარს და მის კეთილგანწყობილ მეგობრებს დავუბრუნდი.

ღამე გვიან სახლში ტაქსით რო ვბრუნდებოდი, უიკენდისგან გადაღლილმა თავი ფანჯარას მივადე და თვალები დავხუჭე.

– სულ მასზე ფიქრობ, – თქვა უცებ ტაქსისტმა.

გავხედე და ჯადოქარი იყო.

5.

დილით ადრე ავდექი, რო მეძინა, გერმანიიდან მეგობარს მოუწერია – ბოლო ნაწილი არ მქონდა წაკითხული, ეხლა გავხსენი და იმით იწყება, ვიღაც გეკითხება, მძიმე კაცი რატომ არ გიწვევსო. მოვკვდი სიცილით, იმიტომ, რომ იმ დღეს დავაკომენტე მძიმე კაცის ფეისბუქ ფეიჯზე – იქნებ ნონო ანთაძე მიიწვიოთ, დარწმუნებული ვარ ბევრი მნახველი ეყოლება გადაცემას-თქო. – გამეცინა და რადიოში გავიქეცი.

კიდევ ერთხელ უნდოდათ ჩემი ხმა გაეტესტათ, რაღაც ინფორმაციები მოვამზადე და წავიკითხე, მერე მითხრეს, ცოტა სწრაფადო და ცოტა სწრაფადაც წავიკითხე. წამოსვლისას ვუთხარი, ეგ ინფორმაციები მე მოვიგონე და მართლა არ გაუშვათ ეთერში-თქო.

მერე იქიდან ერთ-ერთ ბანკში წავედი, ახალი ბუკლეტების გამოშვებას აპირებენ და უნდათ, რო ტექსტები დავუწერო. რო მივედი, მითხრეს – გამარჯობათ, ჩვენ თქვენს ბლოგს ვკითხულობთო – და ოფიციალური ბანკური განწყობა ეგრევე მოიხსნა. ამიხსნეს, რა უნდა დავწერო და ვუთხარი, რომ იქით კვირაში გავუგზავნიდი საცდელ ვარიანტს.

6.

სახლში რო მოვედი და ფბ-ზე რამდენიმე მესიჯი დამხდა, პირველი გავხსენი და ეწერა:

დამესიზმრე – სასტუმროში ვისვენებდით სადღაც და იმდენი ჟურნალისტი დაგსდევდა, ძაან პოპულარული იყავი, სად გავქცეულიყავით არ ვიცოდით. სასტუმროში სირბილისგან დავიღალე და ბოლოს სახურავზე ავედით, წყნარად ვიქნებით-თქო და ვიღაც ტიპი მოგვადგა და მომკიდე ხელი და გადავხტით, მივფრინავდით და კაი შეგრძნება იყო, თან შიშის და თან ადრენალინის.

მერე მეორე მესიჯი გავხსენი:

დამესიზმრე – ვითომ დაგპატიჟეს რაღაც დიდ თოქ-შოუზე, პირადპირი ეთერი იყო და რატომღაც მე წამიყვანე, ხოდა, ვისხედით ამ დიდ დარბაზში ბევრი ხალხი, ოღონდ რას ლაპარაკობდნენ და რა თემა იყო არ მახსოვს.

მესამე ადამიანის მესიჯი უკვე ცოტა ფრთხილად გავხსენი:

დამესიზმრე – რაღაც უგრძესი ფანტასტიკა იყო, სხვა პლანეტაზე ვცხოვრობდით, ოღონდ ჯერ სახლებს ვაშენდებდით. დედამიწა და მთვარე ჩანდა და ერთად ვუყურეთ, როგორ დაეჯახა რაღაცა დედამიწას და აფეთქდა. იქ ვიღაცეები ცხოვრობდნენ და სისხლს სვამდნენ და ადამიანებს ეგეთი ბიზნესი ქონდათ ახალ ჩამოსულ ტიპებს სისხლს უღებდნენ ვითომ ქველმოქმედების პონტში და მერე იქაურ ვიღაცეებზე ყიდდნენ, ჰოდა ეგრე მოგატყუეს შენც და მერე ცუდად იყავი და მე მეჩხუბებოდი რატო არ გამაფრთხილეო. არადა გირეკავდი რო მეთქვა, მარა რო დავრეკე უკვე ამაყად მითხარი, სისხლი ჩავაბარეო.

მეოთხე მესიჯი უკვე ცოტა შიშით გავხსენი:

დამესიზმრე… ასე იწყებოდა ისიც………..

მოკლედ, ძალიან უცნაური იყო, მგონი ვირუსი ვარ-თქო გავიფიქრე და ლეპტოპი ჩავკეცე.