ცარიელი დღეები (XXXVII ნაწილი)

Only for You

– Heartless Bastards

1.

Wall-ში ვიდექით – მე, დიანა, მაშო და სანდრო ჯავახიშვილი, გარშემო ბევრი ხალხი იყო, მიდიოდნენ-მოდიოდნენ, ჩვენ კიდე ვიდექით, ვიდექით და ათას რამეზე ვლაპარაკობდით, რაღაც მომენტში დიანამ – ნახეთ რა კაი გოგოაო და ერთ გოგოზე შეგვახედა, მაშოც დაეთანხმა, ჰოდა, მერე კაი ხანი ამ გოგოს ვუყურებდით და მიდიოდა მისი ქება, რო აქ ვინც არის ყველაზე კაი გოგოაო. თან ჰეტერო გოგოები რო გოგოს ასე აქებენ, ესე იგი, მართლა კაი გოგოა. მეც ვეთანხმებოდი, არც სანდროს უთქვამს რამე საწინააღმდეგო. ეს გოგო მანამდეც წინა კვირასაც შემჩნეული მყავდა, მაგრამ მახსოვს, რატომღაც შეგრძნება გამიჩნდა, რო თვითონ დიდად არ დაინტერესდა ჩემით, არ ვიცი, რატო ვიფიქრე ასე, მარა მისი გამოხედვისგან გამომდინარე ასეთი შთაბეჭდილება დამრჩა. ჰოდა, მოკლედ, ვიდექით ასე და ვაგრძელებდით მასზე კაი რაღაცეების ლაპარაკს და უცებ იმ გოგომ თავის მეგობარ მეორე გოგოს ხმამაღლა უთხრა – ავტონომია! მერე ერთმანეთს გადახედეს და გაეღიმათ, მერე კიდევ – ავტონომია! და თან ცოტა ეცინებათსავით, მეც ვუყურებ… ავტონომია! თქვა კიდევ უფრო ხმამაღლა და უცებ თავის მეგობარს ეუბნება – აი ამანაც გაიგო და ჩემზე ანიშნებს თვალებით. გავიგე, ხო, და ისიც გავიგე, რო ამან გაიგოო… ჰოდა, მოკლედ ასე გავიცანი ანა, რომელსაც მერე ძაან უნდოდა ჩემთვის სახეზე ბრჭყვიალების შემოყრა და რო ვთხოვე, არ მინდა-თქო, გმირულად შეიკავა თავი და მთელი ღამე ყველას აყრიდა ჩემს გარდა.

სახლში რო მივედი, ფბ-ზე რიქვესთი გავუგზავნე და ის ამბავი მოვუყევი, თავიდან რო მომეჩვენა, რო რაღაც უცნაურად უარყოფითად მიყურებდა და ამის მოყოლა ცოტა ისე გამომივიდა, რაღაცეებს რო იგონებენ ხოლმე იმისთვის, რო საპასუხოდ მოისმინონ სიტყვები: არა, არა, რას ამბობ, ეგრე არ ყოფილა! მარა მოკლედ, ასე იყო თუ ისე, იმ ღამეს ძილის წინ ერთი სიტყვა გამახსენდა.

ავტონომია.

2.

დილა მე და ნიკუშამ ვისკით და ჩემი ცოლის დაქალებით დავიწყეთ. საღამოსკენ პახმელია დამარცხებული იყო, გარეთ ციოდა, ანა თურმე რიფერში მუშაობდა. ეს ფიქრები მქონდა თავში და Wall-ისკენ წასასვლელად ვემზადებოდი, გავედი, ჩანთაში ჩემი ჰუდი ჩავტენე, გზად რიფერში შევიარე და ანას დავუტოვე, რომელსაც, რა თქმა უნდა, თხლად ეცვა და ღამე Wall-ში შესცივდებოდა.

Wall-ში ქეთოს დაბადების დღე იყო, რო მივედი, ცოტა ხანში მამაო ტორტით გამოვიდა, ერთი ნაჭერი მეც მერგო და საკმაოდ გემრიელი აღმოჩნდა, მერე მე და მარიამი ვისხედით, რაღაცეებს ვჭორაობდით და ამასობაში ანაც მოვიდა ჩემი ჰუდით, მოკლედ, კლასიკური საყვარლობა გამოვიდა – გოგოებს რო ბიჭების ცოტათი დიდი ზომის ტანსაცმელი აცვიათ ხოლმე.

ბევრი ხალხი არ იყო, სულ ასე ხდება, თუ პარასკევს ბევრი ხალხია, შაბათს ცოტაა, ან პირიქით. ჰოდა, ეს მოწყენილობა რო გადამეფარა, ფურცელი და პასტა ავიღე და მე და ანამ სიტყვობანა ვითამაშეთ, ნუ, ამან, რა თქმა უნდა, დიდი მხიარულება არ მოგვიტანა, მარა რაღაც მაინც იყო საკაიფო.

3.

ორნი იდგნენ, მაღალი და დაბალი.

– ეს რა პლანეტაა? – კითხა დაბალმა.

– დედამიწა, – უპასუხა მაღალმა.

– რას წარმოადგენენ?

– საკმაოდ უცნაური არსებებით არის დასახლებული, ძირითადად უხილავი ძალების ჯერათ…

– მაგალითად?

– მაგალითად, სიყვარულის, ან ღმერთის…

– ჰმ, ჩვენი?

– ჩვენი ნაკლებად.

– ჰაჰჰაჰ, ხო არ დავაჯეროთ…

– ჯერ ადრეა, ისედაც მაგარი აჭრილები არიან და თან ხო გეუბნებით, იმის უფრო ჯერათ, რასაც ვერ ხედავენ…

– კაი, ჰო, სად მცალია ამათთვის, – თქვა დაბალმა და ცაში ჩაიხედა.

გამეღვიძა.

4.

რიფერში დათო ლომიძის კონცერტი და დაბადების დღე იყო, კოჩაროვს მივწერე, ხო არ მოხვალ-თქო და, კიო. მივედით, დათო უკრავდა, მე და კოჩაროვი დავჯექით და დავიწყეთ ლაპარაკი სიყვარულზე, მერე სანდრო მოვიდა სულაქველიძე და ცოტა ხანი ალკოჰოლზე ვილაპარაკეთ, მარა არაფერი არ გამოვიდა და ისევ სიყვარულზე გავაგრძელეთ.

მერე ანაც მოვიდა, ლამაზი იყო – ვიწრო შავი ჯინსები და მოხსნილსაყელოიანი თეთრი „საროჩკა“ ეცვა, იმ დღეს არ მუშაობდა და ცოტა გავერთეთ. მე ლუდი დავლიე, ანამ არა, მუსიკას ვუსმენდით, რატომღაც ცოტა ხალხი იყო და ამიტომ რიფერისთვის დამახასიეთებელი სიგარეტის ბუღი და გაუსაძლისი სიტუაცია არ იდგა.

მერე ვიღაც გოგო მოგვიახლოვდა ტორტით, ჯერ ანას აძალებდა, მერე ანას დაქალს, ორივემ რო უარი უთხრა, შემომიტრიალდა – შენ შეჭამე, თორე ამათ ვაჭმევო… და მე, რა თქმა უნდა, როგორც ჭეშმარიტმა ჯენტლმენმა, პირი გავაღე და არც თუ ისე გემრიელი ტორტის ნაჭერი ჩამტენა.

5.

მეორე დღეს შრუტემ მომწერა, რას შვებიო, მეთქი რავის. ჰოდა, შევხვდით და წავედით რიფერში, 2-2 კათხა ლუდი დავლიეთ, თუ შეიძლება, რო პლასტმასის ჭიქაზე კათხა ვთქვა, და თან ანასაც გამოველაპარაკეთ, რო არ მოეწყინა, თორე დიდი არაფერი ხდებოდა, 3 კაცი შემოვიდა მოსაფსმელად და კოჩაროვმა შემოიარა ცოტა ხნით. თუმცა შეიძლება ანას სულაც არ ჭირდებოდა ეს გართობა და ამ სიწყნარეში მეცადინეობა ერჩივნა, მაგრამ მაგდენი ვეღარ მოვიფიქრე და ნუ, თან ბოლო-ბოლო უკვე ცოტა ხალხიც იწყებდა მოსვლას.

მოკლედ, ცოტა ხანში მე და შრუტე Wall-ში ჩავედით, სადაც რეზის დაბადების დღე უნდა ყოფილიყო, მარა ამის მაგივრად ისეთი სიცივე დაგხვდა, რო ეგრევე ყველანი მანქანებში გავნაწილდით, დიდი დინამიკებიც თან წავიღეთ და წავედით HOLMES&WATSON-ში, მერე მე რაღაც მომენტში დავთვერი, ჩავხტი ტაქსიში, ანას რიფერში გავუარე და ამოვბრუნდით უკან და მიუხედავად იმისა, რო ეს ყველაფერი ძალიან ოპერატიულად, სულ რაღაც 10 წუთში გავაკეთე, აღმოჩნდა, რო ამასობაში მეზობლებმა იჩივლეს, ხმაურიაო, პატრული მოვიდა და ყველანი ისევ Wall-ში ბრუნდებოდნენ. აი ასე ებრძოდა რეზის დაბდღეს ხან კლიმატი და ხან კანონი.

როგორც ჩანს, ალკოჰოლმა იმოქმედა და Wall-ში ხალხს თითქოს ისე აღარ ციოდა, თუმცა მე და ანა მაინც სკამზე დავდექით და გამათბობელთან ყველაზე ახლოს მოვხვდით – ანა, ხელში ჩაის ჭიქით და მე ვისკის, ზუსტად ამ მომენტში ელენემ ჩვენი პირველი ფოტოც გადაგვიღო. დიანამ ჩუმად მითხრა – შოკში ვარო. ამ დროს ბენჯერამ Night Pizza გამოიძახა ისე, ვერც მიხვდა, რო ანდროს ელაპარაკებოდა, თითო ნაჭერი ჩვენც გვერგო და მერე ანამ, მე წავედი ეხლა, სანამ დავიძინებ ცოტა უნდა ვიმეცადინოო, და წავიდა. ჩვენც მალე დავიშალეთ, უბრალოდ, სტელაში შევიარეთ და ცოტა კიდე ვჭამეთ.

6.

მაგიდასთან ვიჯექი და ნიუს ფიდს ვსქროლავდი, ტახტზე ჩემი ბავშვობის ძმაკაცი იჯდა და ტვ-ში რაღაც ფილმს უყურებდა.

– იცი დამესიზმრა, თანაც ორჯერ? – ვუთხარი და ნაუშნიკები მოვიხსენი.

– მერე?

– რავი, მერე არაფერი…

– რა არაფერი, მოყევი რა ხდებოდა სიზმრებში?

– ნუ, არაფერი არ ხდებოდა, ერთხელ დედამისთან ერთად დამესიზმრა და მეორედ სავარძელში იჯდა, მე ვუყურებდი და ბოლოს თვითონაც შემომხედა…

– როგორ შემოგხედა?

– უემოციოდ.

– ჰმმ…..

– მერე გამეღვიძა და მივხვდი, რო ბლოგის წერას უნდა მოვრჩე, თუ ძაან მომინდება სხვა ბლოგს დავწერ, სხვა სათაურით.

მეგობარმა თავი დამიქნია და ფილმს მიუბრუნდა. მე კიდე საათს დავხედე – 00:00. ცარიელი დღეების ვორდის ფაილი გავხსენი და უკანასკნელი აბზაცი მივაწერე:

2 აპრილი დადგა – გილოცავ დაბადების დღეს!.. ყოველგვარი პათეტიკის და დრამის გარეშე, უბრალოდ მინდა იცოდე, რომ მე თავს ბედნიერად ვგრძნობ და შენც სიყვარულს გისურვებ!

მხრებზე ჩამოსრიალებული ნაუშნიკებიდან Heartless Bastard-ის ვოკალისტის ხმა გამოდიოდა – Only for Youuuu….. და ეს იყო ცარიელ დღეებში პირველი სიმღერა, რომელიც მას არ ეძღვნებოდა.

მოკლედ, როგორც ერთმა საყვარელმა ბიჭმა თქვა – რაც მოხტა, მოხტა!

 

 

 

ცარიელი დღეები (XIX ნაწილი)

Featured image

It’s like a bad day that never ends

– Phoenix

1.

მეგობარმა მე და ჩემი ძმა კეჩხობში დაგვპატიჟა, სტუდენტებს უნდა შევხვედროდით, ჩემს ძმას თავის მოთხრობებზე და მე ჩემი ბლოგის შესახებ უნდა გვესაუბრა, თავიდან ვიფიქრე, ჩემი ბლოგი ვის რაში აინტერესებს-თქო, მაგრამ როდესაც დამაწყნარეს, ნუ ხარ შენ ასეთი თავმდაბალი, კითხულობენ და ძალიანაც აინტერესებთო. დავთანხმდი. ჩავედით, ჯერ ჩემი ძმა ელაპარაკა, მოთხრობაც წაუკითხა და ბოლოს უთხრა, ეხლა ჩემი ძმა გაგესაუბრებათ, რომელსაც ზუსტად ჩემნაირი ხმა აქვსო, ჰოდა რო დავიწყე ლაპარაკი, ამ სიტყვების დასტურად გაეცინათ. მოკლედ, მაშინ როდესაც რუსთავში Fatboy Slim უკრავდა, აი რა ვუთხარი სტუდენტებს:

„გამარჯობათ, მე ვარ ნოდარ ნონო ანთაძე და მე ვწერ ბლოგს “ცარიელი დღეები”. ჯერ 2 სიტყვით მოგიყვებით, თუ როგორ დავიწყე ამ ბლოგის წერა და შემდეგ რამდენიმე ნაწყვეტსაც წაგიკითხავთ.

ჩემი ბლოგი არის დღიურის ტიპის ჩანაწერები, მე ვყვები ჩვეულებრივ, ყოველდღიურ ამბებს – თუ რას ვაკეთებ, სად მივდივარ, ვის ვხვდები, ვის რას ვეუბნები, ვინ რას მეუბნება და ასე შემდეგ. მაგრამ ეს არ არის რაღაც საარქივო ტიპის მასალები, იმიტომ რომ, რომ ნახევარი, რასაც ვწერ, სინამდვილეა, ხოლო ნახევარი, როგორც მხატვრულ ნაწარმოებს შეეფერება, გამოგონილი. სხვათაშორის ჩემი მეგობრებისთვის ეს კარგი გასართობი გახდა, ცდილობენ გამოიცნონ ხოლმე, რა მოხდა მართლა და რა არის ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი. ამავე დროს, რაც მთავარია, ეს ბლოგი არის სიყვარულზე და მინდა გითხრათ, რომ სიყვარულზე წერა რთულია. სიყვარულზე კარგად წერა. იმიტომ რო საუკუნეების მანძილზე უამრავი გენიალური ნაწარმოები შექმნილა ამ თემაზე და კი, კარგად რო არ დაწერო, ალბათ ინტერესი მაინც ექნებათ, იმიტომ რო ხალხს უყვარს სხვის პირად ცხოვრებაში ცხვირის ჩაყოფა, მაგრამ თან რო თხრობის სტილი მოეწონოთ, ეს უკვე არც თუ ისე ადვილია. მოკლედ მთავარია, რომ ამბავი იყოს გადმოცემული ძალიან ბუნებრივად და ნამდვილად, იმიტომ, რომ თუ სიყვარულის ისტორიაში სიყალბე და პათეტიურობა გაიპარა, მორჩა, მერე ტექსტი საშინელი წასაკითხი და ძალიან ცუდი აღსაქმელი ხდება. სიყალბე, რა თქმა უნდა, არაფერს უხდება, მაგრამ სიყვარული ისეთი ნაზი და ფაქიზი თემაა, რომ ჩემი აზრით ყველაზე მეტად პათეტიკა აქ აფუჭებს საქმეს. და, ამის გარდა, კიდევ გამბედაობაც არის საჭირო, რომ არ მოგერიდოს და შენს სიყვარულზე  სხვებს საჯაროდ მოუყვე, თუ ამის სურვილი გაქვს.“

2.

1 წამით გავჩერდი, სტუდენტებს გავხედე. ბნელოდა, ასე 50 იქნებოდნენ, კოცონთან ისხდნენ და მისმენდნენ. ხოდა განვაგრძე:

„4 თვის წინ დავიწყე ამ ბლოგის წერა, არასოდეს მანამდე ბლოგი არ მიწარმოებია და მეტიც, არასოდეს ცხოვრებაში არანაირი ბლოგი არ წამიკითხავს, მოკლედ სრულიად უცხო რამ იყო ჩემთვის. ჰოდა, ამ 4 თვის მანძილზე ყოველ ოთხშაბათს ახალ ნაწილს ვაქვეყნებ, უკვე 18 ნაწილი მაქვს დაწერილი. ჯერ WordPress-ზე ვანთავსებ, შემდეგ კი ჩემი ძმა facebook-ზე აშეარებს, იმიტომ რო მე არ ვარ facebook-ის მომხმარებელი, და ასე ვრცელდება ხოლმე. ამის გამო ცოტა გაუგებარი სიტუაციაც შეიქმნა, ბევრს ეგონა, რომ ამ ბლოგს ჩემი ძმა წერდა და პერიოდულად გვიწევს იმის ახსნა, რომ ეს ასე არ არის, თუმცა შეიძლება ზოგიერთს დღემდე მაინც ასე გონია.

ახლა კი გეტყვით, თუ რა იყო ჩემი მიზანი თავიდან – ეს ყველაფერი, როგორც გამომივიდა, მე თვითონ ძალიან მომწონს, თითქოს ურთიერთობის რაღაც ახალი ფორმა გამოვიგონე. ნუ, მართალია ცალმხრივი ურთიერთობის, მაგრამ მაინც. გოგონას, რომელთან ერთადაც რაღაც პერიოდის მანძილზე ვიყავი, მოხდა ისე, რომ ვეღარ ვხედავდი – აღარ ვხედავდი, აღარც ვურეკავდი, აღარც ვწერდი, ანუ საერთოდ არანაირი კონტაქტი აღარ მქონდა, და ასეა დღემდეც. ხოდა დავიწყე ბლოგის წერა იმ იმედით, რომ ის წაიკითხავდა და მე თუ აღარაფერი ვიცოდი მის შესახებ, მას მაინც ეცოდინებოდა, თუ როგორ ვცხოვრობდი. ამის გარდა, ხანდახან ისეთ ეგრეთწოდებულ „დაფარულ მესიჯებს“ ვდებ ხოლმე ტექსტში, რასაც მხოლოდ ის მიხვდება და სხვა ვერავინ. მერე, როგორც ამბავი მომივიდა, გაირკვა, რომ ის კითხულობდა, ნუ, ყოველ შემთხვევაში, თავიდან, და ეხლა უკვე იმდენი ხანი გავიდა, აღარ ვიცი…  მაგრამ ასეა თუ ისე, რა თქმა უნდა, ეს სასიხარულო ფაქტი იყო ჩემთვის. ჰოდა, მერე მოხდა უცნაური რაღაც, რასაც მე ნამდვილად არ ველოდი. როგორც გითხარით, 1 კონკრეტული ადამიანისთვის დავიწყე წერა და ჯერ ჩემი მეგობრები-ახლობლები დაინტერესდნენ, ყველას მოეწონა და მერე მკითხველთა რაოდენობამ დაიწყო ზრდა, ისე რომ ეხლა WordPress-ის სტატისტიკური მაჩვენებლები 7 ათას მკითხველს აჩვენებს. რაც, სიმართლე გითხრათ, ძალიან მოულოდნელი იყო ჩემთვის, ანუ ეს აბსოლუტურად არ იყო ის, რის გამოც მე ამ ბლოგის წერა დავიწყე. უკვე სრულიად უცნობი ადამიანებიც კითხულობენ, მგულშემატკივრობენ, კომენტარებს მწერენ იმის შესახებ, თუ როგორ მიჭერენ მხარს და პრინციპში ეს საკმაოდ სასიამოვნოა. რაღაც მომენტში, 1-2 თვე რო გავიდა, შეიძლება დამემთავრებინა კიდეც წერა, მაგრამ ეხლა უკვე სულ სხვა პასუხისმგებლობას ვგრძნობ. ხშირად მხვდებიან ნაცნობები და მეუბნებიან – შენ ბლოგს ვკითხულობ, – და თვალს მიკრავენ, რო – ააა, მეც ვიცი შენზე ყველაფერი – მერე ხანდახან დავწერ, რო, აი, ის შემხვდა და ესე მითხრა, და რამდენჯერმე ასე რო მოვიქეცი, შევამჩნიე, ზოგი უკვე რაღაცას სპეციალურად მეუბნებოდა, იმ გათვლით, რო დამეწერა, და ამიტომ ნელ-ნელა უკვე ასეთი რამეების გაფილტვრა დავიწყე. მაგრამ გამოდის, მათ მოსწონთ რომ ჩართულები არიან ამ ჩემს მიერ გამოგონილ თამაშში, თუ არ ვიცი რა დავარქვა, რაღაც მიკროსამყაროში… და მე ყოველ ჯერზე, სანამ მათგან ამას ვგრძნობ, ვრწმუნდები, რო წერა უნდა გავაგრძელო… ახლა კი მოდით, როგორც დაგპირდით რამდენიმე ნაწყვეტს წაგიკითხავთ.“

3.

მოკლედ მგონი მოეწონათ, რის გამოც მეც ძალიან კმაყოფილი დავრჩი. სიმბოლური იყო ეს შეხვედრა 11 სექტემბერს რომ შედგა – მე ხომ ბედნიერებისგან მივფრინავდი და ისე უეცრად ჩამოვვარდი, თითქოს ცათამბრჯენს შევეჯახე…

მერე გვიან როდესაც კოცონზე შემწვარ სიმინდს მივირთმევდით, ზოგიერთი პირადადაც გამომელაპარაკა, ამის გარდა, სხვა მოწვეული სტუმრებიც გავიცანი, პოეტები – კოშკა და ბიჭი. თან მე და ჩემ ძმას, 2 ჩვენი ძმაკაცი გვახლდა. ხოდა ასე საინტერესოდ გავატარეთ ღამე და გამთენიისას დავიძინეთ.

მეორე დღეს რო გავიღვიძეთ, კოშკა აღარ დაგხვდა, მაგრამ ბიჭი ადგილზე იყო. ისევ ერთად დავსხედით და გავაგრძელეთ საუბარი – შტეფან ეფენბერგზე, გალაკტიონ ტაბიძეზე, თუ ნაომი კემპბელზე. ამ დროს კი, სრულიად მოულოდნელად, ერთ-ერთი ორგანიზატორი მოგვიახლოვდა და მოგვახსენა, დღეს თქვენ აქ ვეღარ დარჩებითო. იმის ფონზე, რო ჩვენი მეგობარი, რომელმაც სტუმრად დაგვპატიჟა, ასევე ერთ-ერთი ორგანიზატორი იყო, ძალიან არაადეკვატური განცხადება გამოუვიდა. მე პირადად სიცილის გარდა აღარაფერი დამრჩენოდა. მალე მეგობარიც მოვიდა, რომელიც ბუნებრივია უხერხულობისგან ღელავდა, ფაქტი იყო, რაღაც შიდა გაუგებრობას ჰქონდა ადგილი, ჩვენ ის დავამშვიდეთ და სწრაფად გავეცალეთ იქაურობას.

4.

რას გააკეთებს 5 ადამიანი, რომლებსაც სრულიად არალოგიკური მოთხოვნით ერთად ყოფნა არ დააცადეს. დაიშლებიან? რა თქმა უნდა, არა. ჰოდა, ასე გადავწყვიტეთ ქუთაისში წასვლა, მთავარი იყო ტაქსიში ჩავტეულიყავით, ერთ-ერთს საბარგულში მოუწია წამოკოტრიალება, გზაში მეძინა. ჩავედით და აღმოჩნდა, რო ბიჭის მეგობარს ჰქონია ძალიან ლამაზი ბარ-რესტორანი Palaty. უბრალოდ გვიანი იყო და სამზარეულო დაკეტილი დაგხვდა, ამის გამო „ელდეპოში“ წავედით და იქიდან დასაძინებლად როცა მივდიოდით, ტაქსიში ტელეფონი დავკარგე, მერე ვრეკავდით 2 დღე, მაგრამ არავინ პასუხობდა. უკვე დრო იყო, ვინმეს ფეისბუქზე გვერდი შეექმნა „დავაბრუნოთ ნონო ანთაძე მაგთიზე“.

დილით სანამ ბიჭები ბიკენტიას ქაბაბს ჭამდნენ, მე ჭეშმარიტი ვეგეტარიანელივით გარეთ ვიცდიდი და მერე Palaty-ში მივედით, რომელიც, გარდა იმისა, რო ლამაზია, გემრიელიც ყოფილა. ამასობაში კი გაირკვა, რო მისი მეპატრონე 2 საათიით კვარიათში მიდიდოდა და თან ტევადი მანქანაც ყავდა, რის გამოც ჩვენც შემოგვთავაზა წასვლა, რაზეც სიამოვნებით დავთანხმდით. ისე სპონტანურად მივიწევდით დასავლეთისკენ, 1-2 დღეში სტამბულში რო აღმოვჩენილიყავით, აღარ გამიკვირდებოდა. მოკლედ, რამდენიმე საათში ზღვის სანაპიროზე „საზანდარში“ ვისხედით. ქუთაისში, რო ვბრუნდებოდით, გზაში ჩვენმა მასპინძელმა გააჩერა და მანქანაში უცხო პოლონელი გოგო-ბიჭი ჩაისვა, რომლებიც თურმე 2 კვირაა რაც საქართველოში იყვნენ და ბოლო დღე ჰქონდათ დარჩენილი სამოგზაუროდ.

ისევ Palaty-ში მივედით. არ ვიცი, ალკოჰოლისგან და, იმის გამო, რო ვესტიბულარული აპარატის ცენტრი მაქვს დარღვეული და მგზავრობა ბავშვობიდან განსაკუთრებულად მღლის ხოლმე, თუ, უბრალოდ, იმიტომ, რო მოვლენები კალეიდოსკოპური სისწრაფით იცვლებოდა, უკვე მეგონა, ბიჭის 2 დღე კი არა, რამდენიმე წელი იყო, რაც ვიცნობდი, Palaty-ს მფლობელს 1 დღე კი არა, რამდენიმე თვე, და ნახევარი საათის წინ გაცნობილ პოლონელ ჰიჩჰაიკერებს – რამდენიმე კვირა. იქვე ოთახის კუთხეში კი მიმი ისე ცეკვავდა, წარმოდგენაც კი არ ქონდა იმის შესახებ, რო „ცარიელი დღეების“ ერთ-ერთ ნაწილში ინტერვიუ ჰქონდა ჩემგან აღებული. მერე ჩცდ-ს კიდევ 1 პერსონაჟი, შეზარხოშებული და კეთილგანწყობილი ხერხე გადმოჯდა ჩვენს მაგიდასთან. მოკლედ როგორც ამ ყველაფრისგან გამომდინარე დავასკვენი  „თბილისი იყო ურთიერთობა“ და „ქუთაისი არის ურთიერთობა“.

5.

ამასობაში კი კალათბურთი იწყებოდა, ევროპის ჩემპიონატის მერვედფინალი – საქართველო vs ლიტვა. პირველ სართულზე ჩავედით ტელევიზორთან და მატჩიც დაიწყო, დაძაბული თამაში იყო, ჩვენები ძლიერ მეტოქეს ამარცხებდნენ. ამ დროს მანქანამ მოგვაკითხა, რომელსაც თბილისში უნდა წამოვეყვანეთ, რა ვქნა, არ მინდოდა, მარა სხვა გზა არ იყო, ვეღარ ვუყურებდი. გზაში წვიმდა, მეძინა, ერთ-ერთი ისევ საბარგულში იყო. მერე გავიგეთ, რო, სამწუხაროდ, ჩვენებს წაუგიათ. როგორეც იქნა ჩამოვედით და ეგრევე მივედით Wall-ში, სადაც, მიუხედავად იმისა, რო 2 მეგობარს დაბადების დღე მივულოცეთ, გადაღლილობის გამო ზუსტად მაინც ვერ გავიგე, რა გვინდოდა იქ. წინა დღეს რაღაც ჩხუბი მომხდარა და იმ ამბებს იხსენებდნენ, 1 უიკენდით დავტოვეთ და უჩვენოდ ეგრევე აურიეს.

სახლში მალე წამოვედი და გავითიშე. დამესიზმრა, ვითომ ცნობილი მსახიობი ვიყავი და ჟურნალისტები მეხვეოდნენ, რამე კურიოზს ხო ვერ გაიხსენებდით? და მსგავსი უაზრო შეკითხვებით.

– გვითხარით თუ შეიძლება, რომელია თქვენი საოცნებო როლი?

ბანალურად მინდოდა მეთქვა, ჰამლეტი-თქო, მარა შემეშინდა, გონაშვილი არ ეგონოთ მეთქი და ვუპასუხე:

– ჩემი საოცნებო როლია სუში.

უცებ ყველანი გაქრნენ და გამეღვიძა.

რაღაცეები მქონდა გადასახდელი და უფულოდ ვიყავი. მეგობარს მივწერე, ფულს ხომ ვერ მასესხებ-თქო? კიო, მომწერა და ცოტა ხანში დაამატა – მივხვდი, რო ფულის სასესხებლად კაცს როცა ეძებ, ისევე იქცევი, როგორც დილით ტანსაცმლის არჩევისას – ეძებ ყველაზე დიდი ხნის წინ რომელი გეცვა : ))

ბევრი ვიმხიარულე, ძალიან კარგი ნათქვამი იყო.

6.

რამოდენიმე დღე სახლში ვიჯექი. ვისვენებდი, ვკითხულობდი, ვწერდი.

უცებ ფიქრებში გართულს გამახსენდა, შარშან ზაფხულის ერთ დღეს საშინელი სიცხე იყო და უცებ ლექსი დავუწერე:

ცხელი ჰაერი მიძვრება ნესტოებში

მე იქ შენს გარდა არავის შეშვება მინდა

ვცდილობ, არ დავიწვა როგორც იკაროსი

იქნებ გავუძლო, სანამ შებინდდა

ნუ, სისულელე იყო, რა თქმა უნდა, უბრალოდ იმ მომენტში სახალისო.

მოკლედ, ასე… როგორც თვითონ იტყოდა – ნახვამდის!

[To be continued]

ცარიელი დღეები (VIII ნაწილი)

Featured image

Express Yourself

– Charles Wright

1.

ღამის პირველ საათზე, მეშვიდე ნაწილი WordPress-ზე ავტვირთე და ჩემს ძმას დავურეკე, შეგიძლია უკვე facebook-ზე დადო-თქო. ვერ დავდებ, იმ უცნაური მიზეზის გამო რო სადაც ვარ, შუქი არ არისო. ხოდა, ცოტა ცუდ გუნებაზე დავდექი, არ მიყვარს, როცა რაღაც მაქვს დაგეგმილი და არ გამოდის. მერე დავფიქრდი – რატო ვწერდი, საერთოდ რაზე ვწერდი და ვიფიქრე, რო არანაირი მნიშვნელობა არ ქონდა როდის დავდებდი, დავდებდი თუ არა, დავწერდი თუ არა.

ჩავწექი. დეპრესიაში ჩავწექი. ვერ ვიძინებდი.

თითქოს რაღაც თამაში მოვიგონე, „ვითომ არ არსებობდა“. fb გავაუქმე, ფოტოები რო არ მენახა. თითქმის არსად არ დავდიოდი, სადაც შეიძლებოდა ყოფილიყო. არ ვხედავდი-ვერ ვხედავდი. მაგრამ ამ თამაშს მაინც ვაგებდი. ის და ყველაფერი მის გარშემო, იმდენად დიდი და ძლიერი იყო, ჩემს მიერ ხელოვნურად და ილუზორულად შექმნილი ბარიერები ვერ აკავებდნენ. თვალების დახუჭვაც არ მჭირდებოდა  იმის დასანახად, თუ როგორ იჯდა ეხლა თავის ლეპტოპთან და გამოცდებისთვის ემზადებოდა.

2.

დილიდან ძაან ცხელოდა, ვიზაზე საბუთები შევიტანე და მეგობართან წავედი, უკვე 1 წელია Cafe Teatret-ში მუშაობდა და როგორც იქნა ვესტუმრე. თინა ალექსიშვილის კაფე აღმოჩნდა, გავიცანი და მოვუყევი – რამდენი თინა დალაქიშვილს ვნახავ, რომელიც შეჩვეულია, რო ეუბნებიან მომწონხარო, მე იმდენი ვეუბნები დედაშენი მომწონს-თქო და გარშემო მყოფები იბნევიან, ვერ ხვდებიან რო „ჩემი ცოლის დაქალებზე“ ვლაპარაკობ-თქო. – თინამ მომისმინა, კარგ ხასიათზე იყო, ხელი აწია და ჩაკაო მითხრა. მეც ჩავკარი, 2 ჭიქა ცივი ლიმონათი დავლიე და ამასობაში მეგობრებიც შემოგვემატნენ.

– რას შვება Reality Show? – მკითხა ერთ-ერთმა.

– რომელი?!

– შენი ბლოგი. ყველა ოთხშაბათს ელოდება, ჩასაფრებულები ვართ, გავიგოთ, როგორ ხარ? სად იყავი? რა ქენი? – მითხრა სიცილით.

სიტყვა „ყველა“ იყო აქ მნიშვნელოვანი. კი, უკვე 2400 ადამიანი კითხულობდა და ჩვენი ინტერნეტ სივცრისთვის მშვენიერი რაოდენობა იყო, მარა მაინც ქართველი პოლიტიკოსები გამახსენდნენ, რომლებსაც გამოსვლა და მთელი ერის სახელით საუბარი უყვართ.

– facebook-ზე წავაწყდი, ვიღაცას ეწერა არ მომწონსო, – ჩაერთო საუბარში მეორე ოდნავ აღშფოთებული ტონით.

აი, ამას ველოდებოდი. თორე უკვე, შემაშინებლად და უინტერესოდ, მარტო კარგი მესმოდა. არმოწონება, თანაც იმდენად, რო ამას აღნიშნავდნენ,  უკვე სულ სხვა ლეველი იყო.

3.

– „ჩაის თემა“-ში ვუყურე ლევან გიგინეიშვილს და შენ გამახსენდი, – მომწერა იმ გოგომ, რომელთან ერთადაც პირდაპირი და არა გადატანითი მნიშვნელობით ვსვამდი ხოლმე ყავას.

მეც ჩავრთე და გავიგე – რო ფილოსოფია არ ყოფილა სტერილური ცოდნა და ტერმინების რახა-რუხი, ფილოსოფია მამარდაშვილის თქმით ყოფილა მარტოობის გაბედვა, დარჩე მარტო საკუთარ თავთან, გქონდეს ჩვევა მარტო დარჩენის და გაბედო იფიქრო შენი ფიქრი და არ იფიქრო ის ფიქრი, ყველა რო ფიქრობს ინერციით. საკუთარი ფიქრები დაბადო და მარტოობის სიღრმე გამოიმუშავო.

ინგლისელი მწერალი ჯილბერტ ჩესტერტონი ამბობდა – რატომ არ ვართ რეალურად ერთად? იქნებ იმიტომ რომ საკმარისად მარტოხელები არ ვართ, ნამდვილი ერთობა მათ შორისაა, ვინც საკმარისად მარტოხელა არისო.

ნამდვილი გამარჯვება ასეთ ერთობას მოყვება, როდესაც ადამიანი ეჩვევა მარტოობის კულტურას, თავის თავში იღრმავებს საკუთარ ხედვას, ბედავს დაბადოს საკუთარი აზრები რეალობაზე. – ამ სიტყვებით მთავრდებოდა 10 წუთიანი მონოლოგი.

– კარგად გაგხსენებივარ, საკმარისად მარტოხელა ვარ, – მივწერე პასუხი ჩემს Coffee Partner-ს.

4.

Drunken Bassment-ში, მართალია, გვიან მივედი, მარა მაინც უცნაურად ცოტა ხალხი დამხვდა. ცოტა და ძალიან მთვრალი. არც ლაპარაკის ხასიათზე ვიყავი და არც დალევის, ამიტომ ოთახში დავჯექი და მუსიკას ვუსმენდი.  – თხლაშ! თხლაშ! თხლაშ! – გავიგე უცებ ხმა, ეზოში გავიხედე და ვისკის ცარიელ ბოთლებს კედელზე ამსხვრევდნენ. თუმცა აგრესიისგან გამოწვეული მოქმედება არ იყო, რაღაც სიმთვრალეში მოზღვავებულ ეპატაჟს უფრო გავდა, ამიტომ არ გავედი და ისევ წყნარად გავაგრძელე ოთახში მარტოობა. ტახტზე ჩამეძინა და დილით აღმოვაჩინე, რო სხვებიც დარჩენილან.

ავიზლაზნეთ, ზოგს თავი ტკიოდა, ზოგს პირი ქონდა გამშრალი. ჩაი, ყავა, ნაბეღლავი და დავიშალეთ. მე გოგოებს გავყევი, Teatret-ი უნდა გაეხსნათ. მთელი დღე ჰამაკში გავატარე გრილად. ბევრი ხალხი არ მოსულა, სამაგიეროდ ამირანი სეირნობდა ამაყად, ამირანი იქაურობის სიმბოლო იყო, ბებერი, გაქუცული კატა. ცოტა კარტი ვითამაშეთ, 1 პატარა ნახატის დახატვაც მოვასწარი და როცა დაღამდა, კაფე დავხურეთ და ლისზე, მზესუმზირას ეზოში ავედით. საკმაოდ ბევრ მსგავს Event-ზე ვყოფილვარ საზღვარგარეთ და სამწუხაროდ ჩვენთან ძალიან თვალშისაცემია, რო ადამიანებს შინაგანი კულტურა აკლიათ. ასეთ ადგილებში, სადაც ფხიზელი არავინ არის, ეს განსაკუთრებით კარგად ჩანს. კი, რა თქმა უნდა, უზრდელები ყველგან არიან, მაგრამ არა ასე მასიურად. არაფერი კონკრეტული არ მომხდარა, უბრალოდ აბსოლუტურად ფხიზელი ვიყავი და დაკვირვებისთვის ბევრი დრო მქონდა.

ცოტა ხნით ტბასთან გავედით, რომელშიც დიდი მთვარე ირეკლებოდა, Teatret-იდან წამოღებული პლედი დავაფინეთ და მყუდროდ წამოვგორდით. უკან როცა ვბრუნდებოდით, ფეიერვერკი გაუშვეს, ვიდექი, ვუყურებდი განათებულ ცას და რატომღაც ვიფიქრე, რო ფეირვერკი ერთ-ერთ ყველაზე ყალბი სილამაზეა დედამიწაზე. ვიგრძენი, რო ძალიან დავიღალე ცუდად ყოფნისგან, მთავარი იყო ეს გრძნობაც ყალბი არ ყოფილიყო, მაგრამ ფხიზელი ვიყავი, ამიტომ ვენდობოდი ჩემს შეგრძნებებს და არ მერიდებოდა ჩემი ცუდად ყოფნის. არ მრცხვენოდა, რო ამას 2399 და ის 1 ადამიანი გაიგებდა, არც ის მადარდებდა თუ იფიქრებდნენ, რო სუსტი ვარ და არც იმის მეშინოდა, რო სუსტები არ უყვართ.

5.

დილის 6 საათზე, ქუჩაში ფეხით მივსეირნობდი, აღარ ბნელოდა, მაგრამ გარეთ ჯერ არავინ არ იყო გამოსული. მოკლედ იდეალური დრო იყო სასეირნოდ და ვფიქრობდი იმაზე, რაზეც მეფიქრებოდა:

ნუთუ არ ჯეროდა ჩემი ემოციის? არა! წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა, ერთად ყოფნისას ხო ხედავდა, ხო ზუსტად გრძნობდა და შეუძლებელი იყო ეხლაც არ ცოდნოდა რამდენად რეალური იყო ეს ყველაფერი. უბრალოდ ასე ერჩივნა, ასე აწყობდა, ასე უფრო მშვიდად იყო. ფიქრთან ახლოსაც კი აღარ იკარებდა ჩემს ინტენსიურ შეგრძნებებს…

ბებიაჩემის დაბადების დღე თენდებოდა, 29 ივნისი. მარკეტში შევედი და ერთი კოლოფი ბელგიური შოკოლადი ვიყიდე. ნელ-ნელა მივდიოდი სახლისკენ, ვიცოდი რვის ნახევარზე იღვიძებდა, რო მივედი მითხრა დღეს შვიდის ნახევარზე ავდექიო. ვაკოცე, შოკოლადი მივეცი და ძილის წინ ვიფიქრე, facebook-ი რო მქონდეს ეხლა ფოტოს დავდებდი და დავაწერდი – 79 წლის გახდა-თქო.

6.

მამაჩემის წიგნის პრეზენტაციაზე მივედი, სანამ ხალხი იკრიბებოდა, ვიჯექი და ფანჯარაში ვიყურებოდი, გვერდით მეგობარი მომიჯდა.

– რა გჭირს ნონ? – მკითხა ჩურჩულით.

– რა მჭირს?

– რაღაცნაირი მოღუშული სახე გაქვს?

– ესე მეტყობა?

– კი. რაზე ფიქრობ?

– დარწმუნებული ხარ რო გინდა მოსმენა?

თავი დამიქნია.

– რაზე ვფიქრობ და ძალიან მოწონდა ჩემს გარშემო ყველაფერი, საკმაოდ ყურადღებიანი იყო და არაერთხელ დაუფიქსირებია თავის აზრი, თუ როგორ აფასებდა და მოწონდა, სიტყვაზე, დედაჩემი, ბებიაჩემი, ბაბუაჩემი, ჩემი ძმები ან მაგალითად, უთქვამს, რა ბედნიერებაა ამდენი და ასეთი კარგი მეგობარი რო გყავსო. აქეთა მხრიდანაც ყველას შეუყვარდა და ნელ-ნელა ეს დიდი და დადებითი აურა მისი ნაწილიც ხდებოდა. და უცებ ერთ წამში გააქრო ეს ყველაფერი თავის ცხოვრებიდან. იმიტო რო მთავარი ობიექტი მე ვიყავი, მე აღარ ვაინტერესებდი და შესაბამისად ჩემს ანტურაჟსაც აღარ ქონდა მნიშვნელობა. აი, ამაზე ვფიქრობდი – გავხედე მეგობარს, რომელსაც უკვე ჩემსავით რაღაცნაირად მოღუშული სახე ქონდა.

მერე ღამე Teatret-ში ვიჯექი მეგობრებთან ერთად, მოახლოებულ Open Air-ზე ლაპარაკობდნენ, ყველანი აპირებდნენ წასვლას.

წინ 5 დღიანი ასკეტიზმი მელოდა…

[To be continued]

4

79 წლის გახდა ❤

ცარიელი დღეები (IV ნაწილი)

Featured image

When Did Your Heart Go Missing?

– Rooney

1.

მესამე ნაწილი ავტვირთე და დომინოს პრინციპით დაიწყო – ძალიან კარგია* – მოვიდა sms. – ნუ მატირებ! – მივიღე მეორე. – წავიკითხე, არ უნდა გეთქვა რო დადე?:) – მომწერა კიდევ ერთმა. – მიყვარხარ<3 – იქვე, ბლოგის ქვემოთ გაჩნდა ვიღაცის კომენტარი. ამ დროს ტელეფონმა დარეკა – ბიჭო, მისმინე, შენი მოთხრობა გავუგზავნე ნაცნობს, ნახავს, სცენარისტი ჭირდებათ და შეიძლება აგიყვანონ – სწრაფად მომაყარა მეგობარმა. – მეთქი მადლობა. – გამიხარდა ჩემზეც რო წერია, უკვე გაგრძელებას ველოდები^^ – მოვიდა მორიგი მესიჯი.

– თამთა ცხვიტავამ დაალაიქა, – შემოვიდა ოთახში ჩემი ძმა, ლეპტოპით ხელში.

– ვინ არის თამთა ცხვიტავა?

– მომღერალი როა, არ იცი? – და ფოტო მაჩვენა.

ვიცოდი. გამიკვირდა. იმიტო რო ქართველი მომღერლები საერთოდ არ ვიცი. მაგრამ ეს თან კარგად მღეროდა და თან მისი სიმღერის ფონზე, მოროშკინამ „არტილერიაში“ ჩაარტყა ვიღაცას ჩანგალი. სანამ ფოტოს ვუყურებდი, ჩემმა ძმამ სიმღერაც ჩართო და „წარმატების საათის“ პროდიუსერმა, მიმის უფროსმა ბექამაც დაალაიქა. ამ დროს WordPress-ზე შეტყობინება მოვიდა – Your stats is booming! Blog is getting lots of traffic. ვირუსული გასართობი იყო. ვაღიარებ, ძალიან ვხალისობდი.

2.

დილიდან ნერვები მომეშალა, ჯერ კიდე მარტის ხელფასი უნდა ამეღო და არ მაღირსეს. ლიტ-კაფეში გავედი და სანამ მეგობარს ველოდებოდი, წერა გავაგრძელე. მალე მოვიდა.

– ჩანთა გაქვს დასვრილი, – შემოვიდა თუ არა, მითხრა თავის დაკვირვებული თვალით.

– ვიცი, სტენსილს რო ვაკეთებდი, მაშინ დამესვარა, – ხელი გადავუსვი საღებავიან ადგილს და 2 ჩაი შევუკვეთე.

– აქაც წერ ხო, დაგირეკა ფინჩერმა? – მკითხა სიცილით.

– ხო, ეხლა იცოდე ამასაც ჩავწერ და მერე ფინჩერი შენც გადაგიღებს. – გამეღიმა მეც.

– ფინჩერი არ ვიცი, მარა ლიფონავა მგონი უკვე მართლა დაგირეკავს. – მითხრა და კიდევ უფრო გაეცინა.

ჩაის ბოლო ყლუპი რო დავლიე, ჩემმა ძმამ დარეკა, რაღაც ფართიზე ვარ, მოდიო, სად მოვიდე, რა მისამართზე-თქო ვკითხე და… დედამოტყნულის 1-შიო!

მივედით. მახსოვს ბევრი დავლიე და მეგობარს მივაშტერდი.

– რა იყო? – მიხვდა, რაღაცის თქმა მინდოდა.

– რა და როცა ვინმე რამეს ძალიან გვაწყენინებს, იმ ადამიანზე ადვილია თქმა, რო ბოროტია და ცუდად მოიქცა.

– უჰუ, – თვალები დახუჭა თანხმობის ნიშნად.

– როგორც წესი, ამ შეფასებით მთავრდება ყველაფერი და არავის არ უნდა ზედმეტი ენერგიის და დროის ხარჯვა  იმის გასარკვევად, თუ რამ ჩაადენინა ასეთი საქციელი. მითუმეტეს რო ამ მიზეზის ძიებამ, შეიძლება არც გამოიღოს არანაირი შედეგი.

– მერე? – მკითხა ცოტა დაღლილად, პატარა პაუზის შემდეგ.

– ხოდა, მე მინდა გარკვევა, –  ვთქვი და ოთახი მოვათვალიერე, ბევრი ხალხი და ნეონის განათება იყო. ყველას ტანსაცმელი თეთრად ანათებდა, მარტო მე მეცვა მუქ ფერებში. რის გამოც, ჩემს მაისურზე, პატარა ზომის თეთრი წარწერა  „IN OFF”, განსაკუთრებით გამოკვეთილად ჩანდა.

3.

მეორე დღეს წვიმის ხმამ გამაღვიძა. საერთოდ არ მერომანტიულება წვიმა, ამსტერდამში შემძულდა. მოკლედ, მთელი დღე სახლში ვიჯექი. არა, ვიწექი. ვიფიქრე, რამე ამინდის შესაფერისი უნდა გამეკეთებინა და დოკუმენტურ ფილმს ვუყურე, ამერიკელი ფსიქოლოგის სოლომონ აშის ექსპერიმენტზე. ოთახში 8 ადამიანი შეყავდათ, თეთრ ბურთს აჩვენებდნენ და ეკითხებოდნენ, რა ფერის არისო? 8-დან 7 გაფრთხილებული იყო, რო ეთქვათ შავი ბურთიაო. ბოლო ადამიანი, სოციალური კონფორმიზმის მსხვერპლი ხდებოდა და ქათქათა თეთრ ბურთზე, ისიც ამბობდა შავიაო. ამის შემხედვარემ, ვინერვიულე და ზოგადად ადამიანი ისე შემეცოდა, კინაღამ ვიტირე. ჰუჰ, ბოლო დროს, რაღაც, ძალიან სენსიტიური გავხდი.

ცოტა ხანში ნაცნობმა მომწერა – სად ხარ, რას შვები? – სახლში, ვწერ – ვუპასუხე სხარტად. – აუუუ, მაგიდასთან ზიხარ და წერ, სადაც ბევრი ფურცლები და ბიჩოკებით სავსე საფერფლე დევს, მეც მინდა მანდ ვიყო – დახატა კლასიკური მწერლის, რომანტიული სურათი. – სიგარეტს არ ვეწევი, ლეპტოპში ვწერ, ტახტზე ვზივარ და ამიტომ მაგიდაზე მარტო ფეხები მიდევს – მივწერე სიმართლე. – მე ვენაში ვარ. ხვალ ბავშვებთან ფრანკფურტში, ზეგ ნიუ-იორკში. ამაზე არ დაწერო, თორე დაგაჭრი ყურებს! – nice try ვიფიქრე ჩემთვის, აკრძალული ხილის პრინციპით მომიდგა და მიზანსაც მიაღწია.

სამზარეულოდან ბიჭების სიცილის ხმა გამოდიოდა. ცოტა ხანში გამომძახეს, გამო კანაფის ლუდი დავლიოთო, გავედი და ჩემმა ძმამ მომიყვა, ვიღაცას მიუწერია – „ცარიელ დღეებს“ ვკითხულობ, კარგია, მაგრამ მოწყენილი ხომ არ ხარო? – ჩემ ძმას უთქვამს – არა, ეგ მე არ ვარ, ჩემი ძმა არისო – და იმან – აა, შენ ძმაზე წერო?..

4.

უიკენდზე როგორც ყოველთვის Drunken Bassment-ის ეზოში მივედი, დაბადების დღე იყო. უკვე კაი მთვრალები დამხვდნენ და უცნაურ სიჩუმეში ისხდნენ, მუსიკა ქონდათ გამორთული, აღმოჩნდა მეზობელს გაუპათოლოგებია. მეგობარს მივუჯექი, თან ვლაპარაკობდით და თან მისი ტელეფონიდან ცალ-ცალი ყურსასმენით მუსიკას ვუსმენდით. ერთი საათი ასე ეგოისტურად ვერთობოდით და მერე მითხრა, უნდა წავიდეო, მეთქი okay, კარამდე გაგაცილებ-თქო, ავდექით და კიბესთან მივედით. ამდენ ახლობლებში ერთი უცხო ტიპი იყო, უცებ მაინცდამაინც ის ადგა და – მოდი აქო – დაუძახა. – მეგობარმა – მეჩქარებაო. – იმან კიდე – ეე, გოგო, რო გეუბნები მოდი აქო! – მოკლედ, კიბეზე ასვლისას მაინც დავაზუსტე – ის შენი ნაცნობია, რო დაგიძახა-თქო? – არა, დღეს პირველად ვნახეო. – ჰოდა, გავაცილე, ჩავბრუნდი, აუღელვებლად მივადექი და კულტურული ტონით ვუთხარი – მე მგონი, გოგოს, „ოე, მოდი აქ“, ესე რო უყვირი, არაეთიკური და უზრდელური საქციელია-თქო. – ჭკუას მასწავლიო? – გადმოყარა თვალები. – რა პრობლემაა-თქო? – გავაგრძელე წყნარად. – მე მეკითხები რა პრობლემააო? – მეთქი ხო, რა პრობლემაა, რო გკითხო რა პრობლემაა-თქო? – გავურთულე შეკითხვა. ამაზე წამოხტა და – მე, ვერც შენ და ვერც ვერავინ ვერ მეტყვის, სად, რა და როგორ უნდა ვთქვაო! – მეთქი თუ საჭირო იქნება, ყველგან და ყოველთვის გეტყვი-თქო – აქ უკვე ყველანი წამოიშალნენ. მოკიდეს ხელი, გაიყვანეს ქუჩაში და გაუშვეს სახლში. დაძაბულობის მოსახსნელად, ხმამაღლა ვთქვი, ახალი ბლოგისთვის მასალა მჭირდებოდა და ეს სკანდალი სპეციალურად მოვაწყე-თქო, ყველას გაეცინა. ოთახში შევედი, ტელევიზორთან ჩავიარე, ვიღაცეებს ჩცდ-ს ახალი სერია ქონდათ ჩართული – ქალს ჩემი თანდასწრებით ესე ნუ ეხები – მშვიდად და მკაცრად თქვა „გმირმა კოტემ“.

5.

ფსიქოლოგთან კაბინეტში ვიჯექი, ოთახს ვათვალიერებდი. მაგიდის თავზე, პოსტერზე ეწერა – „უყვარდე ყველაზე მეტად, ნამდვილი სიყვარულით. უმაღლესი სიამოვნებაა, რაც კი შეიძლება ადამიანმა დედამიწაზე განიცადო“ – სიორენ კირკეგორი.

– ხანდახან რაღაცეები მახსენდება მწარედ. – ვთქვი და ფანჯარაში გავიხედე. თავსხმა წვიმა იყო.

– მაგალითად რა გახსენდებათ?

– „მე ეს ურთიერთობა ამოვწურე“ – საყვარელი ადამიანისგან ამის გაგონება საკმაოდ მტკივნეული იყო. მითუმეტეს, როდესაც ის ჩემთვის ძალიან საინტერესო, ღრმა და ამოუწურავია.

– კონკრეტულად რა შეგრძნება გქონდათ იმ სიტყვების გაგონებისას?

– თვალებში დამიბნელდა. მაგრამ, მგონი არაფერი შემტყობია, თითქოს სახე გამიშეშდა. მარტო ხელები ამიკანკალდა და მაგიდის ქვემოთ დავმალე. შიგნით კი ყველაფერი ჩამწყდა. თან ეს ამდენი ემოცია ერთ წამში განვიცადე და პლუს მახსოვს, ძალიან შეურაცხყოფილი ვიყავი.

– თავმოყვარეობაზე შეგეხოთ?

– კი, იმიტომ რო არ მეგონა, თუ ასე მალე შეიძლებოდა ჩემი ამოწურვა.

– გინდოდათ გაგღვიძებოდათ?

– დიახ, ალბათ.

– ჰოდა გაიღვიძეთ… გა-იღ-ვი-ძეთ!

თვალები გავახილე. ფსიქოლოგთან სავარძელში ვიჯექი.

– ბოდიში, – ვთქვი და წამოვიწიე.

– მე რას მებოდიშებით, უბრალოდ სეანსის დრო გავიდა, 1 საათია გძინავთ, ძილში რაღაცას ბურტყუნებდით, მაგრამ ვერაფერი გავიგე. შემდეგში გამოძინებული მობრძანდით. – მითხრა სწრაფად და გამომისტუმრა.

გამოვედი, გარეთ მშვენიერი მზიანი ამინდი დამხვდა.

6.

Britain’s Got Talent-ის ფინალს ვუყურე, ძაღლმა გაიმარჯვა. მეორე ადგილზე გასულმა იხუმრა, ყველაზე ნიჭიერი მაინც მე გამოვდივარ, ადამიანებშიო. ამ დროს მეგობრებმა დამირეკეს Lisi Wood-ზე ამოდიო. ხო იცით, არსად არ დავდივარ, ვუპასუხე მე და შარშანდელი Lisi Wood-ი გამახსენდა.

ერთად ვიყავით, ხელის გულზე ორად გაყოფილი Extasy მედო, ერთმანეთს ვუყურებდით, არასდროს მინახავს ასეთი მეტყველი თვალები. გადავყლაპეთ. მერე მახსოვს ცეკვავდა, ზურგს უკან ვიდექი საშინლად ბედნიერი. ჩემს გვერდით მისი დაქალი შევნიშნე, რომლისკენაც გადავიხარე და ყურში ჩავყვირე.

– რაღაცას გეტყვი და მინდა რო კარგად დაიმახსოვრო. – ვგრძნობდი, მეხსნებოდა.

– გისმენ. – იყვირა იმანაც.

– ხო შენი უახლოესი მეგობარია და იცოდე რო ძალიან ძვირფასი და მნიშვნელოვანი ადამიანია ჩემთვის და მინდა სულ ასე იყოს. ოღონდ იმიტო არ გეუბნები რო უთხრა. უბრალოდ, შენ იცოდე, როგორც მისმა საუკეთესო მეგობარმა, თორე თვითონ ისედაც იცის, რო ვგიჟდები მაგაზე. – ერთ ამოსუნთქვაზე და გაბრწყინებულმა ვთქვი მე.

– კარგი, არ ვეტყვი და დავიმახსოვრებ, – დააქნია თავი გაღიმებულმა.

ეხლაც, ალბათ, ერთად იყვნენ Lisi Wood-ზე.

ნეტა, თუ ახსოვდა რაც ვუთხარი.

[To be continued]

ცარიელი დღეები (III ნაწილი)

Featured image

‘Cause you are my medicine

Damon Albarn

1.

პატარა კოღო იჯდა კედელზე, ვუყურე, ვუყურე და ისე დავიძინე, არ მოვკალი. რო გამეღვიძა, სულ დაკბენილი ვიყავი. სულხან-საბა არ იყო საჭირო იმის მისახვედრად, რო ისედაც ასე ხდება, ყოველთვის…..

სანამ დაუნდობლად დაკბენილ მკლავებს ვუყურებდი, მეგობარმა დამირეკა, მომენატრე, წამო დღეს სადმე დავჯდეთო. თან დააყოლა, იმ პონტში გეუბნები, შენი მოთხრობის შემდეგ ნაწილში რო მოვხვდეო და თვითონ მაგრად გაიცინა… ბოლო დღეებში, უკვე მეოთხე იყო ვინც ასე ხუმრობდა.

Bauhaus-ში წავედით და სახლში საშინლად მთვრალი დავბრუნდი, ერთადერთი რაც მახსოვდა, ვიღაც გოგომ ზედმეტად ახლოს ჩამიარა და ვიფიქრე, ზაფხულში face control-ის გარდა, კარგი იქნებოდა smell control-იც იყოს-თქო. ეხლა სურვილი გამიჩნდა ამ წინადადების ბოლოს სმაილები მიმეხატა, როგორც ჩანს fb-ს ჩვევები ჯერ კიდევ მყარად არიან ჩემში.

2.

უცხო ნომერი რეკავდა, ავიღე – გამარჯობათ, მიმი ვარ, „წარმატების საათიდან“. მინდა ჩემს შოუში მოხვიდეთ და “ცარიელი დღეების” შესახებ ვისაუბროთ. – ცოტა ხანში უკვე სტუდიაში, გადაცემის ჩაწერაზე ვიჯექი და მიმი ცდილობდა პირველ შეკითხვა დაესვა.

– თქვენი მოთხრობა, თუ ნოველა, თუ ნაწერი, დღიური, არ ვიცი ზუსტად რა ვუწოდო…

– როგორც გნებავთ, – იმდენად ტელე-ეთერისთვის დამახასიათებელი თავაზიანობით ჩავურთე, კინაღამ გამეცინა.

– კარგი, მოკლედ თქვენი ნაწარმოები, სერიალივით კვირაში ერთხელ გამოდის?..

–  დიახ, სერიალის პრინციპით, სანამ რეიტინგი ექნება, მანამდე გამოვაქვეყნებ ხოლმე.

– გასაგებია, ანუ მკითხველი გაძლევთ სტიმულს და ამბობენ, რომ რამდენიმე დღის წინ, „ცარიელი დღეების“ ეკრანიზაციასთან დაკავშირებით დევიდ ფინჩერი დაგიკავშირდათ? – მკითხა საზეიმო ტონით და – კლაპ-კლაპ-კლაპ – ჩაწერაზე დამსწრე სტუმრებმა ტაში დაუკრეს.

მდაა… მეთქი, wtf is going on?! და კიდე კაი გამეღვიძა. – კლაპ-კლაპ-კლაპ – შემოდიოდა გარედან ხმა, მეზობელი ტანსაცმელს ბერტყავდა. მოკლედ რო ავდექი, რეალობა ბევრად კარგი აღმოჩნდა, ბებიაჩემმა ყავა და მარწვი დამახვედრა, მარწყვი არ მიყვარს, მაგრამ ვიზუალურ-ესთეტიურად, ძალიან საყვარელი სურათი იყო.

სანამ აბაზანიდან გამოვედი, ყავა ცოტა გაცივდა. სამაგიეროდ სამზარეულოში ჩემი ბიძაშვილი დამხვდა და სიზმარი მოვუყევი. რაზეც სიცილით მითხრა, ხო იცი ბუნუელი ამბობდა, მიყვარს ჩემი სიზმრები, მაშინაც კი, როცა კოშმარები მესიზმრებაო. ბუნუელისთვის, დალისთვის და იუნგისთვის ნამდვილად კარგი დასაკვირვებელი ობიექტი ვიქნებოდი-თქო ვთქვი, ბანანი გემრიელად ჩავკბიჩე და ტუჩზე მარწყვის წვენის წვეთი ენით მოვილოკე.  გამომხედა  – ფროიდისთვისაცო – მიპასუხა და ბევრი ვიცინეთ.

3.

ჩემი ძმის მანქანაში ბევრნი ვისხედით, მუსიკას ავუწიე და… You my lucky number – გაისმა დინამიკებიდან ჩემი მეგობრის ხმა. უკან მჯდომებზე ვიფიქრე, ეხლა რომელიმემ, მე როგორც ვაკეთებ, როცა სიმღერა მომწონს, ეს ტექსტი რო დაიმახსოვროს და მერე სახლში დასერჩონ, ამას ვერ იპოვნიან-თქო.

ცოტა ნასვამი ვიყავი, კიდე დასალევად მივდიოდით, მივხვდი რო აღარ მინდოდა და სადმე გამიჩერეთ, ფეხით მინდა გავისეირნო, გვიან თუ გინდათ შემეხმიანეთ-მეთქი და მანქანიდან გადმოვუხტი. კი გამომაყოლეს ცოტა გაკვირვებული მზერები და ერთი-ორი სიტყვაც მომაძახეს, მარა ბოლო პერიოდში ჩემს განდეგილობას შეგუებულები იყვნენ.

ვაკიდან ხილიანზე ფეხით გადავედი, სახლთან რო ჩავიარე, გავხედე და ვიფიქრე ცოტა ხნით შევალ-თქო. ცივი და ჩუმი დამხვდა, მკვდარი იყო. საძინებელში ლოგინზე ჩამოვჯექი, ჩემი გადაღებული ფოტოების და ნახატების ალბომები დავათვალიერე. დასკვნა კი ასეთი გამოვიტანე, მგონი ჩემი ფოტოები ისეთებია, როგორიც ვარ და ნახატები, როგორიც მინდა ვიყო. ნახატები უფრო მომწონდა.

4.

ამასობაში, ვიღაც იდუმალებით მოცულ პიროვნებას, თურმე არ დაეზარა, არც ფული დაენანა და facebook-ზე ჩემი ბლოგის რეკლამა გაუშვა. სადღაც ზემოთ, თუ არ ვიცი, შეიძლება ქვემოთ, ძალიან ზრუნავდნენ ჩემზე. რბილად რომ ვთქვა, უცნაური იყო ეს ყველაფერი.

საღამოს ბერლინიდან ნაცნობმა მომწერა, ვკითხულობ და ძალიან მომწონსო. WordPress-ის რუქას გავხედე და ეგრევე, იქვე გერმანიის დროშა გაჩნდა. მოკლედ სახალისო გასართობი იყო. პასუხად მივწერე სიმღერის სახელი, რომელსაც წერის დროს ვუსმენდი და მკაცრი ინსტრუქციაც მივაყოლე, კითხვისას მოუსმინე, თანაც მეტი სიმძაფრისთვის ყურსასმენებით-თქო.

იმ ღამეს, ჩემი ძმა სახლში კარგი ამბით მოვიდა: მისი მოთხრობა, უკვე მეხუთედ, წლის „15 საუკეთესო მოთხრობაში“ მოხვდა. მეორე დღეს მამაჩემმა წიგნი იყიდა და ხელი მომიწერეო, თხოვა.

– ვერ მოგიწერ, – გამოსძახა თავის ოთახიდან.

– რატო?

– წერა არ ვიცი, – აჰა, მოდი და ნუ მოგინდება სმაილების ხატვა.

5.

ფანჯარაში გავიხედე, კარგი ამინდი ჩანდა. Flea market-ზე წავედი, ძალიან დიდი ხნის უნახავი ნაცნობი შემხვდა და სპონტანურად, უცნაური დიალოგი გაიმართა.

– ვაა!.. – ხელები გაშალა.

– ვაააა… – არ ჩამოვრჩი მეც.

ერთი-ორი ტრადიციული ფრაზის მერე, უტრადიციულესი ხაზით გააგრძელა.

– ოჯახი?

– ნწ, არა.

– 37 წლის ხარ და შვილი არ გყავს ტო? – რაღაც ლოგიკური აქსიომის მსხვერპლი ჩანდა.

– ხო, არა, – მხრები ავიჩეჩე და უშედეგოდ შევეცადე, თავი დამნაშავედ მეგრძნო.

– რატო მერე?

უკვე ცოტა შევწუხდი და იმის გაფიქრება მოვასწარი, უსაქმური კრეტინია-თქო.

– იმიტო რო მინდა ვყლევდებოდე  ჩემი შვილის დედაზე, – გადავწყვიტე სიმართლე მეთქვა, რომელსაც სავარაუდოდ ვერ გაიგებდა.

დაბნეულმა გაიღიმა. პასუხმა გაჭრა, დაერორებული ჩანდა. მაგრამ მაინც არ დანებდა.

– მერე ვერ იპოვე ეგეთი?

– მე კი ვიპოვე, ეტყობა თვითონ ვერ მიპოვა, – იუმორით ვიფიქრე თავის შველა.

– მაგრა ართულებ რა, ყოველთვის გიყვარდა ეს ბევრი ფიქრი.

ამ დროს sms მივიღე.

– შეიძლება. აბა მიდი, მაგრად! – გავუღიმე ხელოვნურად, ტელეფონს ჩავხედე და სწრაფად გავეცალე. – გილოცავთ ჯინსის დაბადების დღეს – ასე იწყებოდა მესიჯი. – სულ გამოყლევდა ეს ხალხი – ჩავილაპარაკე ჩემთვის და sms წაუკითხავად წავშალე.

ღამე რო დავწექი, თავში ეს დიალოგი ამომიტივტივდა. ჩაძინების წინ ბოლო, რაც მახსოვს, ვიფიქრე – ადვილი იყო ასე ცხოვრება, როცა დასაკარგი არაფერი მქონდა. ადვილი და უინტერესო.

6.

2022 წელი, 9 აგვისტო. (ჟანრი: ფანტასტიკა)

ვგრძნობდი რო ძალიან დიდი ხანი გავიდა. ძალიან ბევრი რამ მოხდა. არც მინდოდა მცოდნოდა რა. უცებ გაჩნდა და მკითხა.

– შევრიგდეთ?

იმ წამს მოვკვდი. იცოდა რო მოვკვდებოდი. წარმოუდგენელი განცდა იყო. არ ვიცი რანაირად ვუპასუხე.

– არასოდეს შეგახსენებ ამას, მაგრამ სადღაც შიგნით უნდა გრძნობდე, როგორ მატკინე.

თვალები დახარა. ზუსტად ისე, როგორც ამას წლების წინ აკეთებდა. თავი დამიქნია. ისევ ისეთი ლამაზი იყო. ისევ ისე მომწონდა. შემომხედა და ღიმილით მითხრა.

– ჭაღარები მოგიხდა.

– ეხლა უკვე მართლა დავბერდი, – ვთქვი მე. მიხაროდა.

– ჰო, მარა ისევ არ გავხარ იმხელას, რამხელაც ხარ.

– როგორ გაზრდილხარ, – ვეცადე ბედნიერი, სველი თვალები მომერიდებინა და ვინანე, იმიტომ რო მეტი შეხედვა ვეღარ მოვასწარი.

გამეღვიძა. მთლიანად სველი ვიყავი.

მარტო თვალები მქონდა მშრალი.

[To be continued]

ცარიელი დღეები (II ნაწილი)

Featured image

It Starts And Ends With You

– Suede

1.

პატარა მოთხრობა დავწერე, დღიურის სტილში. მამაჩემს წავაკითხე და სელინჯერივით იკითხებაო. სასიამოვნო კომპლიმენტი იყო. მაგრამ აი, სად დამჭირდა facebook-ი, დავდებდი, სხვებიც წაიკითხავდნენ. რამე უნდა მექნა, ხოდა WordPress-ზე  ბლოგი გავაკეთე და მერე ჩემმა ძმამ, ბლოგის ლინკი დადო თავის facebook-ზე.

მოკლედ სანამ ხალხი ალაიქებდა და აკომენტებდა, ვიჯექი, მაგიდაზე  ნივთებს ვუყურებდი და ვფიქრობდი, 21-ე საუკუნეში ნივთებს შეიძლება გაუჩნდეთ უნარი, ერთმანეთისგან თვისებები გადაიღონ. მაგალითად, საფერფლემ გამოუშვას ისეთი ხმა, როგორსაც მობილური ტელეფონი უშვებს ვიბრაციის დროს… მივხვდი მეძინებოდა და დავიძინე.

დამესიზმრა ვითომ Durex-ის სლოგანი მოვიფიქრე და მთელ ქალაქში ბილბორდებზე და ავტობუსებზე ეწერა – „არ დაიკიდო. გაიკეთე.“. გამეღვიძა. ძაან მომწონდა. მარა რეალობას დავუბრუნდი. ჩემი სლოგანი თოლიასი იყო – „სიგრილე რომელიც გათბობს“. არც ეს იყო ცუდი და WordPress-ზე ამასობაში 500-ზე მეტი მნახველი იყო დაფიქსირებული, მათ შორის ტაივანიდანაც კი.

2.

მეორე დღეს ყველა 4GB-ზე მიდიოდა, აი თითქმის მართლა საერთოდ ყველა. მე არ ვაპირებდი და ერთი გენიალური იდეა გამიჩნდა. ვისაც სხვადასხვა მიზეზების გამო არ გვინდოდა ექს-ებთან გადაკვეთა, უნდა წავსულიყავით სადმე სხვაგან და მაგარი ფართი გაგვეკეთებინა. ბლომად ხალხი შევგროვდებოდით და თან შეკრებისთვის სასაცილო მიზეზიც გვექნებოდა. მარა უფრო სასაცილო ის იქნებოდა, ისიც იგივე მიზეზით არ წასულიყო 4GB-ზე და ერთმანეთს ამ ფართიზე შევხვედრილიყავით. თუმცა რომელ ფართიზე ვლაპარაკობ, ასეთი მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში არსებობდა და სამწუხაროდ ალბათ სასაცილოც არაფერი იქნებოდა. 4GB-ზე კი, საბოლოო ჯამში, აღმოჩნდა, რო არ წავედი, სწორად მოვქცეულვარ.

საღამოს მეგობარი ვნახე, რომელიც მიყვებოდა, თუ როგორ ეჩეტავებოდა წინა ღამეს ვიღაც ფილიპინელ ბოზს კანადიდან. ის თურმე დათვრა და ამის ბავშვობის მეტსახელს იძახდა სასაცილოდ, ჩატში Nickname-ად რაც აქვს დაყენებული. მოკლედ ვერ ვიტყვი რო სექსუალური ისტორია იყო, მარა კი გამეცინა.

მერე მთელი ღამე მესიზმრებოდა, რო სახლში რუსი ჯარისკაცები შემოვარდნენ, ბოლოს ქალმა ჯარისკაცმა ოთახში ყუმბარა შემომიგდო, კაც ჯარისკაცს გადახედა და წყნარი ხმით უთხრა – Oн сейчас умрет! – ბებიათქვენისამ-თქო ვიფიქრე და აფეთქებამდე გავიღვიძე. საათს დავხედე, 9 მაისი იყო.

3.

დილით ავდექი და ესპანეთიდან ახალჩამოსულ მეგობარს შევხვდი, რომელიც ჩამეხუტა და გაღიმებულმა მკითხა.

-ჰა, აბა მოყევი რა ხდება?

-ვარ რა, შენ მოყევი რა ხდებოდა, – ჩვეულებრივად ვუპასუხე მე.

-ამბობენ გამოვიდა დეპრესიიდანო, – განაგრძობდა ეშმაკური ღიმილით.

– ძირითადად მძინავს, თან ისე მაგრად, რო მესიზმრება, რო მძინავს, – ვთქვი გულახდილად.

-მე კიდე მითხრეს მაგრა მოიხოდაო, – ბოლომდე თავისას აწვებოდა.

-რას გულისხმობ? – გულწრფელად დავინტერესდი.

-გოგოებს, შეჩემა.

-ა, ხო…

-რა, არა? – და ისე გაიცინა, ვიფიქრე დილიდან დალევა მოუსწრია-მეთქი.

-კი. სამს ვხვდები სტაბილურად, მეოთხესთან უბრალოდ ყავას ვსვამ, მეხუთესთან ერთად ჯერ მარტო ჟუაჩკას ვღეჭავ და ესე – როგორც იქნა, გავიღიმე მეც.

-ხოდა კაია, მაგარია ბიჭო! – აშკარად გაუხარდა.

-არა!… ხუთივემ იცის სიმართლე…..

ღიმილი გაუქრა. თვალებში შემომხედა. მიხვდა, რომ ჩემი მოხოდვის ამბავი ჭორი იყო და მხარზე ხელი დამადო. ის ნამდვილი, მთვრალი მეგობარი იყო.

4.

საღამოს ლიტ-კაფეში წავედი, მეგობრებს შევხვდი, ცოტა ნეიტრალურ თემებზე ვილაპარაკეთ, მერე ჩუმად ვისხედით და ბოლოს ერთ-ერთმა მკითხა.

-როდის უნდა გახდე ეხლა კარგად?

-კაი რა, – დამეზარა მე.

-როცა ვირი ხეზე ავა? – ჩაერთო მეორე.

-ავა გარდნერი რო ავა, – ვთქვი მე და ყველას გაგვეცინა.

ამ დროს ვიღაც თბილისურად გაპრანჭული ბიჭი შემოვიდა, გამყიდველ გოგოს მიუახლოვდა და კითხა.

-კერუაკი გააქვთ?

-მმმ… – დაიბნა გოგონა და ნამცხვრებს გადახედა.

უხერხული პაუზა იყო.

იქიდან გალერიში მივედით და ვიღაც უცხო ხალხს, ბოლო დროის ჩემი საყვარელი თამაში „აბა გამოიცანით, რამდენი წლის ვარ” ვეთამაშე. 23-დან 30-მდე მერყეობდნენ, ვიღაცამ 35 გარისკა, უმრავლესობა 27-ზე შეთანხმდა, ერთმა 17-იო, სამწუხაროდ ფხიზელი ჩანდა, ანუ დებილი აღმოჩნდა. ბოლოს ყველაფერი, რა თქმა უნდა, პირადობის ამოღებით დამთავრდა. დილით რო გამოვედით, ჩემი ძმა საჭესთან ნასვამი დაჯდა, პატრულმა მანქანა წაართვა და მაგარი ტვინის ბურღვა იყო, ეს გადახტა, სულ მუნდირი და ღარიბაშვილ-ივანიშვილ-პუტინი აგინა, ძვლივს დავამშვიდე, თორე უკვე ხელბორკილებს ადებდნენ.

მოკლედ ასეთი ფორმულა ყალიბდებოდა: ცარიელი დღეები + სავსე ღამეები = ბედნიერება ნოლი.

5.

რო გავიღვიძე, ბაბუაჩემი ნერვიულობდა, ბებიაშენი კაი ხანია წასულია და მობილური არა აქვს თან წაღებულიო. მეთქი, ბაბუ, მოთხრობა დავწერე და თუ გინდა წაგაკითხებ-თქო. მოთხრობა უკვე  წავიკითხე ფეისბუქზე და კარგიაო. ჰმ, ნეტა მე თუ ვიქნები 50 წლის მერე ასეთი პროგრესული. თუმცა 50 წლის მერე პროგრესული კი არა, ალბათ საერთოდ აღარ ვიქნები. ამასობაში ბებიაჩემიც მოვიდა და როცა ვკითხე, ამდენი ხანი სად იყავი-თქო, ასე მითხრა ძნელია სიბერეო, როდიდან იწყება-თქო, ცოტა ჩაფიქრდა და 75 წლიდანო მიპასუხა. მოკლედ აი ასეთი დასაფიქრებელი დილა მქონდა.

საღამოს Schrüte-მ დამირეკა, Bonobo-ზე წამოდი, ბილეთი მაქვს შენთვისო. მეთქი მადლობა, გამიხარდა! მაგრამ ვერა-თქო. მიხვდა. უმეტესობას არ ესმის, რატომ ვიქცევი ასე. არავის არ ვემალები, უბრალოდ ვიცი ჩემი თავი და ვუფრთხილდები. საკმაოდ ემოციური აღქმები მაქვს, ხოდა როდესაც გულგრილი არ ვარ, რამე რო იყოს, შეიძლება ძალიან მტკივნეულად შემეხოს, მძაფრი განცდები კი ნამდვილად არ მაკლია.

იმ ღამეს ცოტა უხასიათოდ ვიყავი და ქუჩაში ფეხით მივსეირნობდი, კედლებზე რაღაც უშნო, გაურკვეველი პოსტერი იყო გაკრული. თინეიჯერები იდგნენ და ეწერა, აიფონის თაობა. აიფონის თაობა არა ტრაკი. ეს არის თაობა, რომელიც პარასკევს და შაბათს გალერიში ათენებს და დილით სახლში რო მიდიან, ჩაძინებამდე ჩემი ცოლის დაქალებს უყურებენ. პოსტერის გვერდით კიდე დიდად ეწერა, ბექა კრიმინალი არ არის! აბა რა ჩემი ფეხებია-თქო ვიფიქრე და დალევა მომინდა, მარა დამეზარა და დასაძინებლად წავედი.

6.

ერთი დღე მახსენდება ხშირად: იმერეთში, ტრასაზე, გაჩერებაზე 6 საათი ვიჯექი, თან 2 ღამის უძინარი ვიყავი. გარშემო საერთოდ არავინ იყო. მარტო ზამთრის მზე მათბობდა. როგორც იქნა მარშუტკა გაჩერდა, გადმოვიდა, დამინახა და წამის მეასედით თვალები გაოცებისგან გაუფართოვდა, საერთოდ არ მელოდებოდა იმ მომენტში, იმ წერტილში. მეთქი, პირველად აქ გნახე, ამ გაჩერებაზე, მაშინ შენ მელოდებოდი, ხოდა ბოლოსაც აქ გნახავ, ეხლა მე დაგხვდი-თქო.

მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ არსებობს მომენტები, როცა ხვდები, ისე კი არ იქცევი, როგორც კინოში გაქვს ნანახი, ისე იქცევი, როგორც მერე გადაიღებენ კინოში.

დღეს ღამე ქუჩაში რო მივდიოდი, უცებ მომეჩვენა, რო უფრო ძლიერი ვიყავი, ვიდრე წინა ცხოვრებაში. ცოტა უფრო პროჭი და ცოტა მეტად თესლი. ცოტათი ნაკლებ სითბოს გავცემდი. თუმცა ჩემი ნაკლები სითბო ზოგისთვის საკმარისი იყო. მაგრამ მაინც, 20 წლის გოგომ მიმახვედრა უბრალო რამეს – სიყვარულზე უფრო მნიშვნელოვანია, მიხედო საკუთარ თავს.

[To be continued]