ცარიელი დღეები (XXXVI ნაწილი)

I just can’t leave it alone

– The Last Shadow Puppets

1.

ლიტ-კაფეში მივედი. ნათლიაჩემს გადაღებისთვის გოგოები რო ავარჩევინე, ერთ-ერთს უნდა შევხვედროდით. ყველაზე პუნქტუალური მე აღმოვჩნდი. ცოტა ხანში ის გოგოც მოვიდა და ბოლოს ნათლიაჩემიც. დავსხედით, ჩაი შევუკვეთეთ, გადაღებაც დაიწყო, მე რაღაც სისულელეებს ვხუმრობდი, ქასთინგზე მოსულს ვაცინებდი და არც კი ვიცი, ამითი ვეხმარებოდი, თუ პირიქით, შეიძლება ხელს ვუშლიდი მუშაობაში. იქიდან არტ-კაფეში გავიარეთ, ჩვენი „მსახიობი“ იქ დავტოვეთ, მე ჟაკეტი ავიღე, რომელიც წინა კვირას დამრჩა და მე და ნათლიაჩემი „ლინვილში“ ჩავედით, სადაც მეორე გოგო გველოდებოდა, რომელსაც მართლა ქონდა მსახიობის გამოცდილება. მე ისევ არ დავჯერდი უბრალო დამკავშირებლის როლს და რაღაცეებს ვმაიმუნობდი, სიტუაცია უფრო არაოფიციალური რო ყოფილიყო გადაღებისთვის, თუმცა საერთოდ არ ვარ დარწმუნებული, ეს ვინმეს ჭირდებოდა თუ არა.

მოკლედ, გადაღებას რო მოვრჩით, HOLMES&WATSON-ში შევიარე და იქიდან ყველანი ერთად წავედით მტკვარზე, სადაც მზესუმზირას ფართი იყო. პატარა ოთახში რატი უკრავდა, ხელს არ შეგიშლი-თქო, ვუთხარი, როგორც მიყვარს ხოლმე შევძვერი და მის გვერდით ვცეკვავდი, რა თქმა უნდა, მშვენივრად მესმის, რო უჩემოდ იქ არავის არაფერი დააკლდებოდა, მაგრამ მგონია, რო სულ ცოტათი მაინც ვხოდავ ხოლმე სიტუაციას, ამის დასტურად, 1 საათის მერე როცა გამოვძვერი, ეკა ყიფიანმა მითხრა – ოდესმე DJ-ის გვერდით მოცეკვავე ბიჭს თუ დავხატავ, აუცილებლად შენ იქნებიო.

მერე ერთი ნაცნობი შემეფეთა, ეხლა აქ დამელოდე, ბოთლს მოვიტან და მოვწიოთო, შეტრიალდა თუ არა, ეგრევე გავქრი. მოსაწევი არ მევასება! მერე კიდევ ერთმა ნაცნობმა რაღაც აბსოლუტურად საეჭვო სახელწოდების ნახევარი აბი ჩამიდო ხელში და მითხრა, მაგრა ადუნებსო. სულ არ მინდოდა მოდუნება, მოსახოდი და საერთოდაც ხარისხიანი დრაგები მიყვარს, ამიტომ ეგ აბი სხვას მივეცი და დიდ ოთახში გავედი. სადაც ერთი გოგო შემხვდა, მკერდი გავიდიდე და უნდა გაჩვენოო, მაისური გაიწია და მაჩვენა, მეთქი ვა.. კაია-თქო! – ერთ ნახევარ საათში ისევ მოვიდა – იცი მკერდი გავიდიდე უნდა გაჩვენოო, – კაი გოგო იყო, მკერდიც კარგი ქონდა, მარა ვუთხარი, უკვე მაჩვენე-თქო, ეტყობა ძაან წესიერი ვარ, თორე ხო ნახავდა სხვა იმ მკერდს მეორეჯერაც. მოკლედ, ასე გავერთე და 8-ის ნახევარზე წამოვედი სახლში. რო დავწექი, წვიმის ხმა გავიგე და რაღაცნაირად მყუდროდ ჩამეძინა.

2.

დილით, ძილში ხმა ჩამესმა, მამაჩემი ლაპარაკობდა ტელეფონზე:

– ჰო, კაია ძაან ეს პორნოგრაფიის პროექტი, კი, კი ხო იცი ახალგაზრდებს აინტერესებთ ეხლა ეს პორნოგრაფიის ამბები…

მეთქი ვახ… რა ხდება?! გამოვფხიზლდი და შევეცადე გამეგო რა ბაზარი იყო.

– ხო, ხო მოკლედ წარმატებები, აბა შენ იცი მიაწექი მაგ ფოტოგრაფიის პროექტს.

უჰ, მეთქი აი თურმე რა ხდება.. ამოვისუნთქე, თავში პახმელიის ფიქრები დავალაგე და ავდექი.

კაი ხანი ვერაფერი ვჭამე, მე და ჩემი ძმა ვისკით ვიწყებდით შაბათ დღეს, რო დაღამდა და Wall-ში წასვლის დრო მოახლოვდა, ვიფიქრე ვისადილებ-თქო და წიწიბურას მივაყოლე წიწიბურას კატლეტი და ყველაფერი რო შევჭამე, მერე გავიაზრე რაც გავაკეთე.

Wall-ში რო მივედი, ჯერ ვიღაც კაცი ინგლისურად გამომელაპარაკა, ლოს-ანჯელესიდან ვარო და უცებ მის გვერდით მდგომი ბიჭი, რომელიც მანამდე მეგონა რო ამასთან ერთად იყო, მეუბნება:

– აუ, ძმაო გატყუებს ეგ, მე წეღან მითხრა კალიფორნიიდან ვარო!

რა უნდა მეთქვა, ერთი გავხედე და უჰუ-თქო თავი დავუქნიე. მერე ლოს-ანჯელესელი კაცი წავიდა და ამან არ მომასვენა, მე ტელევიზორშიც გნახე და მინდოდა მეკითხა, რაღაც მაწუხებდა და შენ მაინც, როგორც ნაცნობი ექიმი მირჩევდი რამესო, – მეთქი მდაააა…

– ეხლა ხო უკეთ ხარ-თქო? – ვკითხე. – კიო, – ჰოდა, ვსო!.. დღეს შაბათია, გავერთოთ მეთქი. მარა იმდღეს გართობა მაინც არ გამოვიდა, ორმა უცხო და ნეგატიურმა ტიპმა ჯერ ნაცნობ გოგოებს შეუჭამეს ტვინი და მერე ჩვენ რო ჩავერიეთ, გადმოერთნენ და 1 საათი ატყდა რაღაც უაზრო საუბრები. მე არ ვერეოდი, იმიტომ, რო ჩემი ძმა და მეგობრები ერთობიან და კრეატიულად პინგ-პონგს ეთამაშებიან ხოლმე ეგეთებს, მე კიდე ნერვები არ მყოფნის, მინდა მივიდე და ვუთხრა – ე, ბიჭო, მოგიტყნავ ეხლა დედის ტრაკს, შაბათია, კარგ ხასიათზე ვართ და შენ ტვინს რატო გვიბურღავ! – და მერე მე გამოვალ ფსიხი და პათოლოგი. ჰოდა, ამიტომაც ვიყავი ჩუმად. ნუ ბოლოს, როგორც იქნა, მოვიშორეთ ესენი და წავედით საჭმელად „სტელაში“. ცოტა ხანში შევამჩნიეთ, რო გვერდით მაგიდასთან გოგო იჯდა მარტო და ძაან უცნაური იყო, ღამე 5 საათზე მარტო რატო იყო რესტორანში. ამიტომ მეგობარს ვთხოვე, მიდი გადაჯექი და გაარკვიე-თქო, გადაჯდა და მალე დაბრუნდა, iPhone დავტოვე მაგიდაზე და ეხლა შენ მიდი წამოსაღებადო, წავედი, აღმოჩნდა, რო გალერიში არ შეუშვეს ბიჭი, რომელთანაც ერთადაც იყო და მერე ის ბიჭი სახლში წავიდა, ამას შიოდა და მოვიდა აქ, ნუ, ცოტა მაინც უცნაური იყო, მაგრამ დავიკიდე. რაღაც მომენტში ლაპარაკის დროს ვუთხარი, ამსტერდამში ვსწავლობდი მეთქი, რაზეც მიპასუხა – ჰო, კაია გერმანიაო, – მეგობრის iPhone-ს ხელი დავავლე და ეგრევე ჩვენს მაგიდასთან დავბრუნდი.

3.

მთელი დღე სახლში ვიყავი. ფბ-ზე დავძრებოდი. ჯერ ვიღაც ინგლისელი მოდელი მიამსგავსეს შოთა რუსთაველს და ამაზე გადაირია ერი, მაგრამ მერე ბიძინამ ხე ამოიღო, გემზე შემოდო და ამ ისტორიამ ყველა სხვა გადაფარა.

მერე აღმოვაჩინე, რო იმ გოგოს, ლიტ-კაფეში რომელიც იყო გადაღებაზე, ბლოგის წერა დაუწყია და მეც მომიხსენია, როგორც – ბლოგის სუპერსტარი. აი, ლინკი და ნახეთ, ყოველთვის ვავრცელებ ბლოგებს, სადაც მე ან „ცარიელი დღეებია“ ნახსენები, იქნებ იმითაც დაინტერესდეთ და ისიამოვნოთ:

https://maryaustinblog.wordpress.com/

4.

მეორე დღეს ქუჩაში გავედი, თბილოდა და გავისეირნე.

ვიღაც ტიპმა, რომელიც პლასტმასის უცხოპლანეტელს გავდა, ხელში ბუკლეტი შემომაჩეჩა, დავხედე და ეწერა – დასრულდება ოდესმე ტანჯვა? – ამ დროს ქუჩის იქითა მხრიდან ხმა გავიგე – What the hell am I doing here? I don’t belong here… – გავიხედე, ვიღაც ბიჭს გიტარა დინამიკებში ქონდა შეერთებული და მღეროდა. გამეღიმასავით – ეს წარწერა/მე/და ეს ნაწყვეტი Creep-დან – ნებისმიერ ინდი ფილმს დაამშვენებდა, ისეთი კადრი იყო.

მაგრამ მერე ბუკლეტი ურნაში ჩავაგდე, აღარც სიმღერა ისმოდა, მარშუტკა გავაჩერე და სახლში დავბრუნდი. მორჩა კინო.

5.

ანტრეში ვიჯექი – ყავა და დიდი ხნის უნახავი მეგობარი იყვნენ ჩემს წინ, გვერდით კი ტრადიციულად ყველგან გაშლილი ჩემი ლეპტოპი – ნოთიფიქეიშენი მომივიდა.

– უი, მერაბ ნინიძემ დამილაიქა „ცარიელი დღეეები“.

– მერაბს ფეისბუქი აქვს?

– კი, ოღონდ თავისი სახელი და გვარით არა.

– აუ, იცი რა გამახსენდა, ბავშვობაში ბიძაშენთან რო მოდიოდა სტუმრად და შენ ავტოგრაფებს ართმევდი და მერე გოგოებს ურიგებდი ხოლმე.

– ჰაჰჰაჰ, ხო… – ვუთხარი მე და ასეთ ლაპარაკში მოსაღამოვდა. დავიშალეთ.

სახლში რო მივედი, The Last Shadow Puppets-ის ახალი ვიდეო ვნახე და ისევ, როგორც წინა კვირას Suede-ს ვიდეოზე, ეხლაც სურვილი გამიჩნდა მე ვყოფილიყავი იქ, მე მემღერა სილაში ნიჩბით ხელში. მერე ამის გამო იმაზე დავფიქრდი, რო ეტყობა ბოლო დროს ემოციები, რომელიც დამიგროვდა, ბლოგში აღარ მეტევა-თქო და, როგორც მჩვევია, ვცადე თავი დამეწყნარებინა და საკუთარ კანში ჩავტეულიყავი.

6.

Wall-ში ბევრი ხალხი იყო, ბართან ვიდექი, უცებ მოვიხედე და ჩემს გვერდით ჯადოქარი იდგა.

– სულ მინდა რაღაც მოგიყვე და მავიწყდება, – ვუთხარი ისე, რო მიხვდა, მისი უცაბედი გაჩენა-გაქრობები აღარ მაკვირვებდა.

შემომხედა და თავი ამიქნია – გისმენო.

– რო გავიცანი, იმ ზაფხულს ერთ-ერთ ღამეს მასთან სოფელში აივანზე ვისხედით და ვლაპარაკობდით.

– გინდა რამე ვითამაშოთ? – ვკითხე მე.

– კი!

– მოდი, მე დავწერ სიტყვას და შენ უნდა გამოიცნო, მარტო პირველ და ბოლოს ასოებს გაჩვენებ და ეს პირველი და ბოლო ასოები სადმე შუაშიც თუ მეორდება, იქაც ჩავწერ, ჰოდა, მერე შენ ასოები უნდა მითხრა, ოღონდ ათჯერ თუ შეგეშლება წააგებ.

– მიდი დაწერე…

დავწერე და ფურცელი მივაწოდე, რომელზეც ეწერა: კ – – – ი – – – კ – – ი

დაახლოებით 2 წუთი უყურებდა ფურცელს.

– რას უყურებ, ასოები უნდა მითხრა და ნელ-ნელა გამოიცნობ, ან თუ შეგეშლება წააგებ, – ვცადე დამეჩქარებინა.

უცებ ფურცელი გაბრწყინებული სახით დამიბრუნა და თქვა:

– კალეიდოსკოპი!

გამოვშტერდი! ვერ გავიგე, ესე პირდაპირ რანაირად გამოიცნო!

– რაა? როგორ მიხვდი? – თან მეცინებოდა, თან მართლა ძაან გამიკვირდა.

თვითონაც კვდებოდა სიცილით, გაუხარდა, მარა თავის თავში დარწმუნებულიც ჩანდა.

– ვაახ, მოიცა კიდევ დავწერ რამეს, – ვუთხარი და ფურცელი ისევ დავუბრუნე, რომელზეც ამჯერად ეს ეწერა: ა – – – – ა – – – ა

ისევ უყურა ფურცელს უყურა, მე ცოტა სასიამოვნოდ დავიძაბე, მეთქი ეხლა კიდე თუ გამოიცნო გადავირევი-თქო.

– მიდი რა თქვი ასოები, ესე არ შეიძლება, – ერთხელაც ვცადე ჩვეულებრივად გვეთამაშა.

ამ დროს ფურცელი მომაწოდა, უკვე ძაან ეცინებოდა და მითხრა:

– აკრობატიკა!

ცოტა შემეშინდა, ვერაფერს ვხვდებოდი, შეუძლებელი იყო, სიცილის მეტი არაფერი შემეძლო, გიჟივით მარტო იმას ვიმეორებდი, როგორ აკეთებ ამას-თქო? თვითონ ოთახში შევარდა და იქ იცინოდა.

მეტი თამაში ვეღარ გავბედე. მაშინ ჩავთვალე, რო საოცრება იყო.

– კი, საოცრება იყო! – გაიმეორა ჯადოქარმა და თვალი თვალში გამიყარა. დიდ ხანს ვერ გავუძელი და თვალი მოვარიდე.

იმ ღამეს მე და ჯადოქარს მეტი აღარ გვილაპარაკია. უბრალოდ ორივენი მაგრად დავთვერით.

 

 

ცარიელი დღეები (XXVII ნაწილი)

 

Don’t make me wait forever

– Tame Impala

1.

რიფერში დევიდ ბოუის საღამოზე მოვდიოდი, მარა Going-ს არ დავაჭირე, ვიფიქრე, ვისი რა საქმეა, სად მივდივარ-თქო და უცებ ერთმა ფბ-მეგობარმა მომწერა:

– რიფერში მიდიხარ ხო?

– ვაჰ?! – მეთქი საიდან…

– ბლოგში წავიკითხე იმდღეს, რიფერში რო იყავი, ქავერად ბოუის ფოტო გიყენია და რო გავიგე, რო მისი საღამო იმართება, მივხვდიო, – რაღა უნდა მეთქვა, დედუქცია in Action!

მე და სიხა მივედით, მარა იმდენი ხალხი იყო და ისეთი ბუღი იდგა, შესვლა ვერ გავბედეთ და სტუმრად წავედით კოჩაროვთან, სადაც ცოტა ვილაპარაკეთ, ცოტა ლუდი დავლიეთ და მშვიდად დავიშალეთ.

სახლში რო მივედი, ტარანტინოს ახალ ფილმს The Hateful Eight-ს ვუყურე, ძალიან მიყვარს ტარანტინო და ცოტა გული დამწყდა, იმის გამო, რო დიდად არ მომეწონა…

2.

თოვლი დამესიზმრა და რო გავიღვიძე, ერთი ამბავი გამახსენდა. ასე, 11-12 წლის ვიყავი და საახალწლო არდადაგებზე წყნეთში ვისვენებდი, სადაც 2 ეზო და ეზოებს შორის დიდი დაღმართი იყო, იქ ვიკრიბებოდით ხოლმე და ციგებით ვეშვებოდით. როგორც ასეთ დროს ხდება, ამ ეზოებს შორის რაღაც გამოგონილი დაპირისპირება არსებობდა. ერთხელაც ვდგავარ და ველოდები ჩემი ჩასრიალების რიგს, უცებ მეორე ეზოელი ბიჭი მომადგა და მეკითხება – შენ მოგწონს ხო ანკუსა? – ანკუსა მეორე ეზოელი ძალიან ლამაზი გოგო იყო, თუმცა ეგეთი გოგოები არასოდეს მომწონდა, ცოტა მოდელის ცივი თესლი გარეგნობა ქონდა თავის სახელისნაირი და მე უფრო ადამიანური გოგოები მომწონს. მაგრამ ვინ მაცადა პასუხის გაცემა, გამომიქანა იმ ჩემისამ და მლეწა. დღემდე არ ვიცი, რა მოელანდა, ერთი სიტყვაც არ მქონდა ანკუსასთვის ნათქვამი. ჰოდა, ერთი 20 წამის მერე თვალი რო გავახილე, რას ვხედავ, თოვლში ვარ გაშხლართული, ის ტიპი არსად აღარ ჩანს და სამაგიეროდ ანკუსა მადგას თავზე და თვალზე თოვლს მადებს. ჰო, მოკლედ, იმის თქმა მინდოდა, რო ხანდახან ასეც ხდება ხოლმე.

ადრე ფეისბუქზე უცნობებს არ ვიმატებდი, მაგრამ იმის მერე, რაც ბლოგის წერა დავიწყე და ახალი ფბ გავხსენი, დავიმატე, იმიტომ რომ რაღაც სნობობა იქნებოდა მკითხველების არ დამატება. ჰოდა, საღამოს ერთ-ერთმა მომწერა, მიუნხენში ვცხოვრობ, ცოტა ხნით ვარ ჩამოსული და იქნებ შევხვდეთო, საკმაოდ თავშეკავებულად და აკადემიურ სტილში გააკეთა ეს ყველაფერი და გასაგები იყო, არაფერს „მეტს“ არ გულისხმობდა.

ჰოდა, შევხვდი ლიტ-კაფეში. ჩაი დავლიეთ, ვისაუბრეთ. ბოლოს ფოტოც გადავიღეთ ერთად. ცოტა სასაცილოც კი იყო, თითქოს მეც ეხლა ვინმე სელებრითი ვიყავი.

3.

ერთი ჩემი მეგობარი ჩინეთში ცხოვრობს. საინტერესოა… ჩინეთიც და ჩემი მეგობარიც. მომწერა, როგორ ხარო? და, რა თქმა უნდა, ბანალურად – ცუდად, ან კარგად, არ მიპასუხია. პასუხის შედეგად კი იმ დასკვნამდე მივედით, რომ მე „ჩულანში“ ვარ ჩაკეტილი, თან კარი შიგნიდან მე თვითონ ჩავკეტე და ზოგი კი ცდილობს ჩემს იქიდან გამოყვანას, მაგრამ მე კარს არ ვუღებ. მოკლედ, სასაცილო იყო, განსაკუთრებით სიტყვა „ჩულანი“, თორე ისე ვიცით, რომ საკუჭნაო ჰქვია.

მერე მითხრა, დღეს ერთი კეთილი ამბავი გადამხდა და ეხლა მოგიყვებიო:

– ველოსიპედით მივდიოდი, გზას ვკვეთდი, მანქანები გაჩერებულები იყვნენ და ქუჩაზე ძალიან ნელა, ბებია გადადიოდა ჯოხით. მანქანებს შორის, შუა ტრასაზე დიდი მოტოციკლეტი იდგა, მძღოლი გადმოვიდა და ბებიას ეხმარებოდა გადასვლაში. მივედი და ვუთხარი – მალე მწვანე აინთება, „ნი ზაი ვო ბან“ ანუ შენ წადი, მე დავეხმარები-თქო. ჰოდა, გაიღიმა და წავიდა. მოკლედ, ერთი ხელით ველოსიპედი მიმყავს, მეორეთი ბებო და უცებ გოგო მოდის და „ნი ზაი ვო ბანო“ მეუბნება, ანუ შენ წადი მე დავეხმარებიო, გამეღიმა და წამოვედი.

– რაღაც ისეთი ამბავია, შენ თვითონ ბებია რო იქნები, შვილიშვილებს უნდა მოუყვე და საერთოდ დალაი-ლამა უნდა უყვებოდეს ხალხს, ან კოსმონავტები უცხოპლანეტელებს თუ შეხვდებიან. – ვუპასუხე, მეც გაღიმებულმა.

ამასობაში კი მეორე მეგობარმა მომწერა:

– ჩემი ექსი შემხვდა ქუჩაში. შენ გამახსენდი – დავანახე მისი ნაჩუქარი ჟაკეტი რომ მეცვა და წამოვედი სახლში.

მოკლედ, აი ასეთი ვირუსულია ჩემი ბლოგი.

ადრე ჩამეძინა, მერე ღამე 5 საათზე გამეღვიძა და დენი ბოილის „სტივ ჯობსი“ ვნახე, არ მომეწონა და ისევ დავიძინე.

4.

ჩემმა ძმამ, მეგობრებთან ერთად კინოში მივდივარ ინარიტუს Revenant-ზეო და წამოდი, დაგპატიჟებო. წავედით, დავსხედით და სანამ დაიწყებოდა, დარბაზში ვიღაც ბიჭმა ხელი სთხოვა თავის შეყვარებულს, ყველაფერი კარგად ქონდა დაგეგმილი, ეკრანზეც ვუყურებდით რა ხდებოდა და მოკლედ იყო დიდი აჟიოტაჟი და ერთი ამბავი ატეხილი. ფილმი რო დაიწყო, უცებ გამოსახულება გაქრა და დარჩა მხოლოდ ხმა, ამან გაცილებით დიდი ხმაური გამოიწვია, ვიდრე იმ წყვილის ისტორიამ, კიდევ კაი, რო მალე გადაახვიეს და მერე უკვე ყველაფერმა ექსცესების გარეშე ჩაიარა. ფილმი მომეწონა, ძალიან კარგად არის გადაღებული, კამერა ხან დაფრინავდა, ხან დაცურავდა და მოკლედ, უკვე თამამად შემიძლია, ვთქვა რო ინარიტუ ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი რეჟისორია.

იქიდან წავედით Wall-ში და პირველად მოხდა ეგეთი რამე, რო დაკეტილი დაგხვდა. ამიტომ მერე წავედით გალერიში და იქ გვიანობამდე ვიყავით, მიუხედავად იმისა, რო რაღაცნაირი მუსიკა იყო, თითქოს საზაფხულო და დიდად ვერ ვისიამოვნე.

პეკინზე დავრჩი და დილით რო გავიღვიძეთ, მე და ჩემმა ძმამ რიდლის სკოტის „მარსელი“ ვნახეთ, თავიდან შეგვეშინდა, 2 საათნახევარი რო გრძელდებოდა, მაგრამ, რომ ვუყურეთ, ძაანაც არ მოვიწყინეთ.

5.

დიდი ხანია რუსთაველზე ფეხით არ გამივლია. უკვე ბნელოდა, პირველი სკოლიდან ოპერამდე გავისეირნე. ჯერ 2 ღლაპი მომადგა:

– ასანთი არა გაქვს?

– არა.

15 ნაბიჯის მერე, ვიღაც აყლაყუდა მომიახლოვდა:

– სიგარეტს ვერ მომაწევინებ ჯიგარო?

– ვერა.

კიდევ 15 ნაბიჯის მერე გაბურძგნული ტიპი მობანცალდა:

– 60 თეთრი მომე რა…

– ნწ!

მეტი აღარ შემეძლო, ავტობუსში ავედი, ყველაზე მეტად მაღიზიანებს ფამილარობა. სკამზე მოვკალათდი, ფანჯარას თავი მივადე და ვიგრძენი, როგორ დავიღალე, ისე, ზოგადად, საერთოდ. ტირილიც კი მომინდა, მაგრამ უცებ მივხვდი, უბრალოდ, პოსტ ახალი წლების დეპრესია იყო და ამიტომ მალევე მომეშვა.

მობილურს დავხედე, 20 იანვარი მომხვდა თვალში – ანუ დღე, როდესაც ის სიტყვები მითხრა „ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ“. მერე ერთი ტრეკი გამახსენდა, რომელიც ერთხელ მაჩვენა და მომეწონა. ჰოდა, ეხლა ვიფიქრე, როგორც იმ ვიდეოშია კაცი, მეც ისეთი შეწუხებული და მოგონებებით სავსე დავდივარ… ზუსტად 1 წელია.

6.

ჩემი მეგობრის Triops-ი მოკვდა, პატარა კიბოსნაირი ტიპი, რომელსაც უშანგი ერქვა. ჰოდა, 2 ტარტი გამოაცხო ერთი შოკოლადის, მეორე ლიმნის და ამ ამბავთან დაკავშირებით წავედით სხვა მეგობრებთან. ტარტები ძალიან გემრიელი აღმოჩნდა, სახლის პატრონმა კი ტკბილეულის გარდა, საზეიმო ვითარებაში, კოლბში გასახმობად გამზადებული უშანგიანი წყალიც გადაკრა არაყთან ერთად და ეს ყველაფერი სამახსოვროდ ვიდეოზეც გადავიღეთ.

იქ ყველას ვიცნობდი, თითქმის ყველას. ერთი ტიპი იყო ცოტათი უცნაური, ჯადოქარი ვარო, ამბობდა და რაღაც მომენტში გამოველაპარაკე:

– რითი შეგიძლია დაამტკიცო, რო ჯადოქარი ხარ, მე არ მჯერა ჯადოქრობის და მისტიკის, – ვუთხარი მეგობრული ტონით.

– გინდა რომ დავამტკიცო? – მკითხა და გაეღიმა, არც მიყურებდა.

– ჰო, თუ გინდა დაამტკიცე…

– მე არა, ეს შენ გინდა. აი, მაგალითად მითხარი რამე, რაც არასოდეს გაგიკეთებია და მე გაგაკეთებინებ, – შემომხედა და პუნშით სავსე ჭიქა გამომიწოდა.

– ჰმ… რავი, ბევრი რამე გამიკეთებია. მაგრამ, კარგი, სიტყვაზე ლექსი არ დამიწერია არასოდეს, – ჭიქა გამოვართვი, მივუჭახუნე და მოვსვი.

– ok, გადაგაქცევ პოეტად, just for one day, მიდი ჩაჯექი სავარძელში, – უცებ დასერიოზულდა.

ბუხართან სავარძელში ჩავჯექი. გარშემო მყოფები მხიარული ინტერესით შეხვდნენ ამ ექსპერიმენტს. მან ამასობაში სკამი მოიტანა, წინ დამიჯდა და თითები გაატკაცუნა.

– თვალებში მიყურე და ჩემთან ერთად ხმამაღლა დაითვალე ათამდე, მანამდე კი ეს გამომართვი, – ჯიბიდან პატარა ფურცელი და პასტა ამოიღო და გამომიწოდა.

გამოვართვი. თან უნდობლობისგან მეღიმებოდა და დავიწყეთ:

ერთი, ორი, სამი, ოთხ…..

თვალები რო გავახილე ცოტა თავბრუ მეხვეოდა, არადა ბევრიც არ დამილევია. ის, ისევ სკამზე იჯდა, საათზე დაიხედა. დანარჩენები მე მიყურებდნენ.

– ზუსტად 8 წუთი გეძინა, თუმცა საკმაოდ პროდუქტიულად… წაგვიკითხე! – საათიდან მზერა მოაშორა და თვალებით ჩემი მარცხენა ხელისკენ მიმითითა.

ხელში ფურცელი მეჭირა, გაკვირვებულმა დავხედე და ხმამაღლა წავიკითხე:

იმ ფილმებს მინდა ვუყურო ჩემი სიკვდილის მერე რომ გადაიღებენ

ის მოთხრობები წავიკითხო ჩემი სიკვდილის მერე რომ დაწერენ

იმ მუსიკას მოვუსმინო ჩემი სიკვდილის მერე რომ შექმნიან

„ის“ მინდა მინდოდეს სულ.

მეგობრებმა ტაში დაუკრეს. ლექსს თუ ჯადოქარს ვერ მივხვდი. კალიგრაფია აშკარად ჩემი იყო. ავხედე, კმაყოფილი სახით წამოდგა და თვალი ჩამიკრა.

 

ცარიელი დღეები (VI ნაწილი)

Featured image

Once I had a love and it was divine

– Blondie

1.

ტელეფონმა დარეკა. ავიღე.

– უნდა გაცინო.

– მაცინე.

– გუშინ საღამოს კაფეში ვიყავით გოგოები და ძირითადი თემა ქონდათ შვილების დღის განრიგი, მე რა თქმა უნდა ამ თემაში არ ვერეოდი და მერე უცებ ერთ-ერთმა „ცარიელი დღეებიო“ და აყვა დანარჩენი ხუთიც.

– ჰაჰაჰ, ვინები იყვნენ? უთხარი რო მიცნობ?

– არ იცი შენ… კი, ვუთხარი, თან ცოტა ამაყადაც.

– და რას ამბობდნენ, კაიაო?

– ხო, აბა!

რო გავთიშე, ვიფიქრე რაღაცნაირად კარგად წაიღო და საკაიფოდ შეიძლებოდა ამ ყველაფრის განვითარება. არადა, 1 ადამიანისთვის დავიწყე წერა, მერე 50-მდე მეგობარს მოეწონა და ეხლა უკვე 1600 მკითხველი ყავდა.

2.

ქუჩაში მეგობრებს ველოდებოდი, ცოლ-ქმარს. ცხელოდა.

ახალგაზრდა გოგომ ჩაიარა, მაისურზე ჟაკეტი ეცვა და ყელზე თხელი შარფი ქონდა მოხვეული. დარწმუნებული ვიყავი, რომ დედამისსაც ასევე ეცვა, დეიდამისსაც და მამიდამისსაც. მინიმუმ 3 მაგალითი უნდა ქონოდა იმისათვის, რომ ასე ჩაეცვა. ეს იყო  45-55 წლის თბილისელ ინტელექტუალთა  ცოლების Dress code და ეს გოგო ვერ ხვდებოდა, რომ ზაფხულში უბრალოდ მაისურის ჩაცმას არაფერი ჯობდა.

ამასობაში ცოლი მოვიდა, ქმარი არა და ამ უაზრო, ცხელი ფიქრებიდან გამოვერკვიე.

– რა ვქნათ? – ვიკითხე მე.

– გინდა Canudos-ში წავიდეთ? და მერე ისიც იქ მოვა.

– აი, მომკალი თუ გინდა და ეს Canudos-ი არ შემიძლია.

– რატო? – ცოტა გაუკვირდა.

– რაღაცნაირად არ შემიძლია რა, არაფერს არ ვერჩი, მარა როგორც შარდენი არ შემიძლია, ეგრე არ შემიძლია Canudos-ი, ანუ მეორე უკიდურესობაა, იქით ბურჟუები და აქეთ პროლეტარები, მე ვარ სადღაც შუაში.

– სად შუაში? – მკითხა და გაეღიმა.

– ნუ, არ ვიცი, მაგალითად ლიტ-კაფეში, ან Althaus-ში.

– ა, შენ ხო ალკოჰოლი არ გიყვარს, შე ხანდაზმულო, უჟმურო. ოღონდ ეს Canudos-ზე ბლოგში არ დაწერო, იცოდე ფანებს დაკარგავ.

– ო, რა გახდა ეს ბლოგი, მალე პატარებს შეაშინებენ „კარგად მოიქეცი, თორე ნონო ბიძია შენზე დაწერს, ცუდი ბავშვიაო“. რამეს კი არ ვერჩი, უბრალოდ მე არ მომწონს.

– კაი, კაი, ხო გავიგე, წამო ლიტ-კაფეში.

უცებ, ორსული ბოშა ქალი შემოგვეფეთა, ერთი ბავშვი ხელში ეჭირა, მეორე ზურგზე ყავდა, მესამე კისერზე, კიდე 2 იღლიაში, 3 ფეხებში ებლანდებოდნენ და ძვლივს მოვიშორეთ თავიდან.

– იცი სულ რა მაინტერესებს?

– რა? – ვკითხე და ტაქსის ხელი დავუქნიე.

– ესენი ბავშვებს ვისგან აჩენენ? მთელი ცხოვრება ვხედავ ორსულ ბოშა ქალებს ბევრი ბავშვებით და ბოშა კაცი არასოდეს მინახავს.

ტაქსიში სიცილით ჩავჯექი.

3.

საპარიკმახეროში ვიყავი. ჩემს რიგს ველოდებოდი და მძულდა ეს ადგილი. ბოლო დღეს აქ ვიყავით ერთად, თმები შეიჭრა. თმები შეიჭრა და წავიდა. ხოდა ეხლა ვიჯექი და ყველა და ყველაფერი მძულდა, საპარიკმახეროში და მის გარეთაც და მიუხედავად ამისა, ალბათ რთული დასაჯერებელია, მაგრამ არ ვიყავი გაბოროტებული, დაბოღმილი, ან აგრესიული. იმიტომ რომ რეალურად არავინ არ მძულდა ჩემი თავის გარდა, დანარჩენი იყო შიში, შიში იმის, რო სხვებს ეს საკუთარი თავის მიმართ სიძულვილი არ შეემჩნიათ.

ასეთი განწყობის შედეგად საღამოს ის პრინციპი ამიმუშავდა, როცა უხასიათოდ ვარ, იმას რო ვაკეთებ, რაც არ მინდა და მტკვარზე წავედი. პირველი იანვრის მერე არ ვყოფილვარ. მაშინ ერთად ვიყავით, ბუნდოვნად მახსოვს ყველაფერი, იმიტომ რომ სიცხე მქონდა 40. მანამდე 5 დღე ვიწექი, ნორმალური ადამიანი ასეთ მდგომარეობაში იქ არ მივიდოდა, მაგრამ მასთან ერთად ყველაფერი მიხაროდა და ახალი წლის ღამეს ცოტა ხნით მაინც გავერთეთ. მერე კიდე 5 დღე ვიწექი. ამ 10 დღის განმავლობაში, არცერთი წამით არ მომშორებია. მივლიდა, ღამე სიცხიანს, როცა ვბოდავდი და დღისითაც, როცა ვერ ვჭამდი, ვერ ვსვამდი, ნერწყვსაც კი ვერ ვყლაპავდი, ნემსებს და გადასხმებს ვიკეთებდი და 5 კილო დავიკელი. ჰოდა, აღფრთოვანებული ვიყავი 20 წლის გოგოს სიძლიერით, როგორი სიყვარულით, ენერგიით, თავდადებით და, რაც მთავარია, თავისი ინიციატივით ზრუნავდა ჩემზე, თორე მე ასეთი მოთხოვნები არ მახასიათებს. და როდესაც ამ ისტორიიდან სულ რაღაც 2 კვირაში საპარიკმახეროში წავედით, მით უმეტეს შოკისმომგვრელი იყო ის, თუ როგორ განვითარდა მოვლენები.

მტკვარზე, რა თქმა უნდა, ბლოგს ვერ ავცდი.

– იცი, ვიღაც მიყვებოდა, თურმე შენი ბლოგის საშუალებით ძველი მეგობარი იპოვა. – ჩამყვირა ყურში ერთმა არც თუ ისე ახლო ნაცნობმა.

– რაა? რანაირად?!

– შენმა ძმამ ბლოგი ხო დადო, ამას დაუკომენტებია და მერე იქვე, კიდე ვიღაცამ რაღაც დაწერა. ხოდა, ამან, უი, შენ ის არ ხარო?.. იმან, კიო… და ვა, რა მაგარია, მოდი დაგამატოო… და ესე.

– მდაა, ახალ ფუნქციებს იძენს ბლოგი-თქო. – ვიფიქრე და Vodka Red Bull-ი შევუკვეთე.

4.

მეორე დღეს დედაჩემის ზარმა გამაღვიძა.

– პირველ არხზე, გადაცემა კომუნიკატორი ჩართე, შენ ბლოგზე ლაპარაკობენ!

ჩავრთე და თქვეს რო fb-დან გავქრი, გავაკეთე საინტერესო და კარგად წასაკითხი ბლოგი „ცარიელი დღეები“, სასიყვარულო ისტორიაზე, რომელიც ისე არ გაგრძელდა, როგორც მე მინდოდა და ბოლოს თქვეს, ალბათ წიგნადაც გამოიცემაო.

ძალიან სასიამოვნო იყო და თან უცნაური, გამეცინა, იმიტომ რო თითქოს არაფერს ვაკეთებდი საამისოდ. უბრალოდ მიყვარდა, მეტი არაფერი.

როგორც ერთმა ჩემმა მეგობარმა თქვა – „My life is like a game of chess when you have lost your queen“ – ძალიან კარგი ნათქვამი იყო და აბსოლუტურად შეესაბამებოდა ჩემს მდგომარეობასაც.

ის საღამო სასაცილოდ მახსოვს – „სუპერსტარი ხარ ჩემ თვალში!“, „i,m proud of you”, “ძაან პოპულარული ხარ)))“, „ჰაჰაჰა, ცნობილი ნონო“, „იმენა ჰიტი გახდი <3“, „მალე კოსმოსიდან ჩაკრულოს დააბრუნებენ და შენს ბლოგს გაუშვებენ : ))“. – მომდიოდა sms-ები მეგობრებისგან.

5.

მეექვსე ნაწილის წერის დროს, გადავწყვიტე ყველა ნაწილი გადამეკითხა, მომინდა  მეპოვა, ის, რის გამოც საერთოდ დავიწყე ამ მოთხრობის წერა.

და ვიპოვე კიდევაც:

ყველაზე საზარლად ის წამი მახსენდება, როდესაც პირველად, გაყინული და უცხო ხმით მითხრა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

აბსოლუტური შეგრძნება მქონდა, რო ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანი ელექტრო სკამზე მიმათრევდა და ცივი ხმით მეუბნებოდა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

6.

უიკენდზე, წელს პირველად გადავწყვიტე რაღაც Event-ზე წასვლა და დღისით ლისის ტბაზე ავედი, მზესუმზირას ეზო-ფართი იყო. ბევრი ნაცნობი ვნახე – სად ხარ დაკარგული? შენ ბლოგს ვკითხულობ! – მოვისმინე ალბათ ასჯერ, რაც სულაც არ იყო მომაბეზრებელი. მერე ერთი მეგობარი შემხვდა, თვალი ჩამიკრა და ცოტა MDMA მომცა, მალე რაღაც ვიგრძენი. ცოტა ხანში კიდე ერთი თვალჩაკრული ახლობელი მომიახლოვდა, ამჯერად Dr. Hofmann-ი მიწილადეს, ეს უკვე სერიოზული საჩუქარი იყო, მივიღე და უცებ ძლიერი წვიმაც დაიწყო, იმის გამო, რო დასველება საშინელ დისკომფორტს მიქმნის, დიდი ქოლგის ქვეშ დავდექი, სადაც დაახლოებით 25 ადამიანი იდგა, წვიმა გადაღებას არ აპირებდა და ასე ვიდექი 4 საათი. ამასობაში კი, წყალმა ქალაქში სახლები წაიღო, ხალხი დაიხოცა, ქუჩაში ჰიპოპოტამი, ლომები, დათვები და ვეფხვები დარბოდნენ, რომლებსაც სპეცნაზი ხოცავდა. არ ვიცი ამ სიურეალისტურ ტრაგედიას ფხიზელი როგორ აღვიქვამდი, მაგრამ ამ მდგომარეობაში, როდესაც ფაქტიურად კოსმოსში ვიყავი, განსაკუთრებით უცნაურად მეჩვენებოდა ეს ყველაფერი. აპოკალიფსის მასშტაბი გავზარდე და წარმოვიდგინე, რო ვაკეში სახლების გარდა, მონმარტრზე ეიფელის კოშკიც ცურავდა, გმირთა მოედანზე ბეჰემოთს აძინებდნენ და ტრაფალგარზე ლოხ-ნესის ურჩხულს ნატოს არმია ებრძოდა.

დილით როცა უკვე მდგომარეობიდან გამოვდიოდი, Cavea Cinemas-ში წავედი და ვნახე „Inside Out”, ძალიან კარგი 3D ანიმაცია, 5 ემოციაზე, რომლებიც ადამიანის თავში ცხოვრობენ, ბედნიერება, შიში, ზიზღი, ბრაზი და სევდა. თან დავასკვენი რო ეტყობა სტრესის დროს ეს მშველის ხოლმე, იმიტო რო ამსტერდამში, ანა ფრანკის მუზეუმიდან რო გამოვედი, ისე მძიმედ ვიყავი, ეგრევე კინოთეატრში გავიქეცი „მადაგასკარზე“.

მოკლედ, მერე სახლში მივედი და გავითიშე, 30 საათიანი უძილობის შემდეგ 20 საათი მეძინა. როცა გავიღვიძე, ტელევიზორი ჩავრთე და დანგრეულ ქუჩებში საცობები დამხვდა, ცაში ვერტმფრენები, ხილიანზე ჩემს სახლთან 6 მგელი. მივხვდი უდროო და არაადეკვატური იყო ჩემი Trip-ი და ძილიც, მაგრამ რა მექნა, ასე დაემთხვა, თითქოს ჯუმანჯის ყუთი ვიპოვე და ვითამაშე.

ვფიქრობდი იმაზე, თუ რა ხდებოდა თბილისში და რამე ხომ არ ხდებოდა რუსთავში…

[To be continued]

ცარიელი დღეები (IV ნაწილი)

Featured image

When Did Your Heart Go Missing?

– Rooney

1.

მესამე ნაწილი ავტვირთე და დომინოს პრინციპით დაიწყო – ძალიან კარგია* – მოვიდა sms. – ნუ მატირებ! – მივიღე მეორე. – წავიკითხე, არ უნდა გეთქვა რო დადე?:) – მომწერა კიდევ ერთმა. – მიყვარხარ<3 – იქვე, ბლოგის ქვემოთ გაჩნდა ვიღაცის კომენტარი. ამ დროს ტელეფონმა დარეკა – ბიჭო, მისმინე, შენი მოთხრობა გავუგზავნე ნაცნობს, ნახავს, სცენარისტი ჭირდებათ და შეიძლება აგიყვანონ – სწრაფად მომაყარა მეგობარმა. – მეთქი მადლობა. – გამიხარდა ჩემზეც რო წერია, უკვე გაგრძელებას ველოდები^^ – მოვიდა მორიგი მესიჯი.

– თამთა ცხვიტავამ დაალაიქა, – შემოვიდა ოთახში ჩემი ძმა, ლეპტოპით ხელში.

– ვინ არის თამთა ცხვიტავა?

– მომღერალი როა, არ იცი? – და ფოტო მაჩვენა.

ვიცოდი. გამიკვირდა. იმიტო რო ქართველი მომღერლები საერთოდ არ ვიცი. მაგრამ ეს თან კარგად მღეროდა და თან მისი სიმღერის ფონზე, მოროშკინამ „არტილერიაში“ ჩაარტყა ვიღაცას ჩანგალი. სანამ ფოტოს ვუყურებდი, ჩემმა ძმამ სიმღერაც ჩართო და „წარმატების საათის“ პროდიუსერმა, მიმის უფროსმა ბექამაც დაალაიქა. ამ დროს WordPress-ზე შეტყობინება მოვიდა – Your stats is booming! Blog is getting lots of traffic. ვირუსული გასართობი იყო. ვაღიარებ, ძალიან ვხალისობდი.

2.

დილიდან ნერვები მომეშალა, ჯერ კიდე მარტის ხელფასი უნდა ამეღო და არ მაღირსეს. ლიტ-კაფეში გავედი და სანამ მეგობარს ველოდებოდი, წერა გავაგრძელე. მალე მოვიდა.

– ჩანთა გაქვს დასვრილი, – შემოვიდა თუ არა, მითხრა თავის დაკვირვებული თვალით.

– ვიცი, სტენსილს რო ვაკეთებდი, მაშინ დამესვარა, – ხელი გადავუსვი საღებავიან ადგილს და 2 ჩაი შევუკვეთე.

– აქაც წერ ხო, დაგირეკა ფინჩერმა? – მკითხა სიცილით.

– ხო, ეხლა იცოდე ამასაც ჩავწერ და მერე ფინჩერი შენც გადაგიღებს. – გამეღიმა მეც.

– ფინჩერი არ ვიცი, მარა ლიფონავა მგონი უკვე მართლა დაგირეკავს. – მითხრა და კიდევ უფრო გაეცინა.

ჩაის ბოლო ყლუპი რო დავლიე, ჩემმა ძმამ დარეკა, რაღაც ფართიზე ვარ, მოდიო, სად მოვიდე, რა მისამართზე-თქო ვკითხე და… დედამოტყნულის 1-შიო!

მივედით. მახსოვს ბევრი დავლიე და მეგობარს მივაშტერდი.

– რა იყო? – მიხვდა, რაღაცის თქმა მინდოდა.

– რა და როცა ვინმე რამეს ძალიან გვაწყენინებს, იმ ადამიანზე ადვილია თქმა, რო ბოროტია და ცუდად მოიქცა.

– უჰუ, – თვალები დახუჭა თანხმობის ნიშნად.

– როგორც წესი, ამ შეფასებით მთავრდება ყველაფერი და არავის არ უნდა ზედმეტი ენერგიის და დროის ხარჯვა  იმის გასარკვევად, თუ რამ ჩაადენინა ასეთი საქციელი. მითუმეტეს რო ამ მიზეზის ძიებამ, შეიძლება არც გამოიღოს არანაირი შედეგი.

– მერე? – მკითხა ცოტა დაღლილად, პატარა პაუზის შემდეგ.

– ხოდა, მე მინდა გარკვევა, –  ვთქვი და ოთახი მოვათვალიერე, ბევრი ხალხი და ნეონის განათება იყო. ყველას ტანსაცმელი თეთრად ანათებდა, მარტო მე მეცვა მუქ ფერებში. რის გამოც, ჩემს მაისურზე, პატარა ზომის თეთრი წარწერა  „IN OFF”, განსაკუთრებით გამოკვეთილად ჩანდა.

3.

მეორე დღეს წვიმის ხმამ გამაღვიძა. საერთოდ არ მერომანტიულება წვიმა, ამსტერდამში შემძულდა. მოკლედ, მთელი დღე სახლში ვიჯექი. არა, ვიწექი. ვიფიქრე, რამე ამინდის შესაფერისი უნდა გამეკეთებინა და დოკუმენტურ ფილმს ვუყურე, ამერიკელი ფსიქოლოგის სოლომონ აშის ექსპერიმენტზე. ოთახში 8 ადამიანი შეყავდათ, თეთრ ბურთს აჩვენებდნენ და ეკითხებოდნენ, რა ფერის არისო? 8-დან 7 გაფრთხილებული იყო, რო ეთქვათ შავი ბურთიაო. ბოლო ადამიანი, სოციალური კონფორმიზმის მსხვერპლი ხდებოდა და ქათქათა თეთრ ბურთზე, ისიც ამბობდა შავიაო. ამის შემხედვარემ, ვინერვიულე და ზოგადად ადამიანი ისე შემეცოდა, კინაღამ ვიტირე. ჰუჰ, ბოლო დროს, რაღაც, ძალიან სენსიტიური გავხდი.

ცოტა ხანში ნაცნობმა მომწერა – სად ხარ, რას შვები? – სახლში, ვწერ – ვუპასუხე სხარტად. – აუუუ, მაგიდასთან ზიხარ და წერ, სადაც ბევრი ფურცლები და ბიჩოკებით სავსე საფერფლე დევს, მეც მინდა მანდ ვიყო – დახატა კლასიკური მწერლის, რომანტიული სურათი. – სიგარეტს არ ვეწევი, ლეპტოპში ვწერ, ტახტზე ვზივარ და ამიტომ მაგიდაზე მარტო ფეხები მიდევს – მივწერე სიმართლე. – მე ვენაში ვარ. ხვალ ბავშვებთან ფრანკფურტში, ზეგ ნიუ-იორკში. ამაზე არ დაწერო, თორე დაგაჭრი ყურებს! – nice try ვიფიქრე ჩემთვის, აკრძალული ხილის პრინციპით მომიდგა და მიზანსაც მიაღწია.

სამზარეულოდან ბიჭების სიცილის ხმა გამოდიოდა. ცოტა ხანში გამომძახეს, გამო კანაფის ლუდი დავლიოთო, გავედი და ჩემმა ძმამ მომიყვა, ვიღაცას მიუწერია – „ცარიელ დღეებს“ ვკითხულობ, კარგია, მაგრამ მოწყენილი ხომ არ ხარო? – ჩემ ძმას უთქვამს – არა, ეგ მე არ ვარ, ჩემი ძმა არისო – და იმან – აა, შენ ძმაზე წერო?..

4.

უიკენდზე როგორც ყოველთვის Drunken Bassment-ის ეზოში მივედი, დაბადების დღე იყო. უკვე კაი მთვრალები დამხვდნენ და უცნაურ სიჩუმეში ისხდნენ, მუსიკა ქონდათ გამორთული, აღმოჩნდა მეზობელს გაუპათოლოგებია. მეგობარს მივუჯექი, თან ვლაპარაკობდით და თან მისი ტელეფონიდან ცალ-ცალი ყურსასმენით მუსიკას ვუსმენდით. ერთი საათი ასე ეგოისტურად ვერთობოდით და მერე მითხრა, უნდა წავიდეო, მეთქი okay, კარამდე გაგაცილებ-თქო, ავდექით და კიბესთან მივედით. ამდენ ახლობლებში ერთი უცხო ტიპი იყო, უცებ მაინცდამაინც ის ადგა და – მოდი აქო – დაუძახა. – მეგობარმა – მეჩქარებაო. – იმან კიდე – ეე, გოგო, რო გეუბნები მოდი აქო! – მოკლედ, კიბეზე ასვლისას მაინც დავაზუსტე – ის შენი ნაცნობია, რო დაგიძახა-თქო? – არა, დღეს პირველად ვნახეო. – ჰოდა, გავაცილე, ჩავბრუნდი, აუღელვებლად მივადექი და კულტურული ტონით ვუთხარი – მე მგონი, გოგოს, „ოე, მოდი აქ“, ესე რო უყვირი, არაეთიკური და უზრდელური საქციელია-თქო. – ჭკუას მასწავლიო? – გადმოყარა თვალები. – რა პრობლემაა-თქო? – გავაგრძელე წყნარად. – მე მეკითხები რა პრობლემააო? – მეთქი ხო, რა პრობლემაა, რო გკითხო რა პრობლემაა-თქო? – გავურთულე შეკითხვა. ამაზე წამოხტა და – მე, ვერც შენ და ვერც ვერავინ ვერ მეტყვის, სად, რა და როგორ უნდა ვთქვაო! – მეთქი თუ საჭირო იქნება, ყველგან და ყოველთვის გეტყვი-თქო – აქ უკვე ყველანი წამოიშალნენ. მოკიდეს ხელი, გაიყვანეს ქუჩაში და გაუშვეს სახლში. დაძაბულობის მოსახსნელად, ხმამაღლა ვთქვი, ახალი ბლოგისთვის მასალა მჭირდებოდა და ეს სკანდალი სპეციალურად მოვაწყე-თქო, ყველას გაეცინა. ოთახში შევედი, ტელევიზორთან ჩავიარე, ვიღაცეებს ჩცდ-ს ახალი სერია ქონდათ ჩართული – ქალს ჩემი თანდასწრებით ესე ნუ ეხები – მშვიდად და მკაცრად თქვა „გმირმა კოტემ“.

5.

ფსიქოლოგთან კაბინეტში ვიჯექი, ოთახს ვათვალიერებდი. მაგიდის თავზე, პოსტერზე ეწერა – „უყვარდე ყველაზე მეტად, ნამდვილი სიყვარულით. უმაღლესი სიამოვნებაა, რაც კი შეიძლება ადამიანმა დედამიწაზე განიცადო“ – სიორენ კირკეგორი.

– ხანდახან რაღაცეები მახსენდება მწარედ. – ვთქვი და ფანჯარაში გავიხედე. თავსხმა წვიმა იყო.

– მაგალითად რა გახსენდებათ?

– „მე ეს ურთიერთობა ამოვწურე“ – საყვარელი ადამიანისგან ამის გაგონება საკმაოდ მტკივნეული იყო. მითუმეტეს, როდესაც ის ჩემთვის ძალიან საინტერესო, ღრმა და ამოუწურავია.

– კონკრეტულად რა შეგრძნება გქონდათ იმ სიტყვების გაგონებისას?

– თვალებში დამიბნელდა. მაგრამ, მგონი არაფერი შემტყობია, თითქოს სახე გამიშეშდა. მარტო ხელები ამიკანკალდა და მაგიდის ქვემოთ დავმალე. შიგნით კი ყველაფერი ჩამწყდა. თან ეს ამდენი ემოცია ერთ წამში განვიცადე და პლუს მახსოვს, ძალიან შეურაცხყოფილი ვიყავი.

– თავმოყვარეობაზე შეგეხოთ?

– კი, იმიტომ რო არ მეგონა, თუ ასე მალე შეიძლებოდა ჩემი ამოწურვა.

– გინდოდათ გაგღვიძებოდათ?

– დიახ, ალბათ.

– ჰოდა გაიღვიძეთ… გა-იღ-ვი-ძეთ!

თვალები გავახილე. ფსიქოლოგთან სავარძელში ვიჯექი.

– ბოდიში, – ვთქვი და წამოვიწიე.

– მე რას მებოდიშებით, უბრალოდ სეანსის დრო გავიდა, 1 საათია გძინავთ, ძილში რაღაცას ბურტყუნებდით, მაგრამ ვერაფერი გავიგე. შემდეგში გამოძინებული მობრძანდით. – მითხრა სწრაფად და გამომისტუმრა.

გამოვედი, გარეთ მშვენიერი მზიანი ამინდი დამხვდა.

6.

Britain’s Got Talent-ის ფინალს ვუყურე, ძაღლმა გაიმარჯვა. მეორე ადგილზე გასულმა იხუმრა, ყველაზე ნიჭიერი მაინც მე გამოვდივარ, ადამიანებშიო. ამ დროს მეგობრებმა დამირეკეს Lisi Wood-ზე ამოდიო. ხო იცით, არსად არ დავდივარ, ვუპასუხე მე და შარშანდელი Lisi Wood-ი გამახსენდა.

ერთად ვიყავით, ხელის გულზე ორად გაყოფილი Extasy მედო, ერთმანეთს ვუყურებდით, არასდროს მინახავს ასეთი მეტყველი თვალები. გადავყლაპეთ. მერე მახსოვს ცეკვავდა, ზურგს უკან ვიდექი საშინლად ბედნიერი. ჩემს გვერდით მისი დაქალი შევნიშნე, რომლისკენაც გადავიხარე და ყურში ჩავყვირე.

– რაღაცას გეტყვი და მინდა რო კარგად დაიმახსოვრო. – ვგრძნობდი, მეხსნებოდა.

– გისმენ. – იყვირა იმანაც.

– ხო შენი უახლოესი მეგობარია და იცოდე რო ძალიან ძვირფასი და მნიშვნელოვანი ადამიანია ჩემთვის და მინდა სულ ასე იყოს. ოღონდ იმიტო არ გეუბნები რო უთხრა. უბრალოდ, შენ იცოდე, როგორც მისმა საუკეთესო მეგობარმა, თორე თვითონ ისედაც იცის, რო ვგიჟდები მაგაზე. – ერთ ამოსუნთქვაზე და გაბრწყინებულმა ვთქვი მე.

– კარგი, არ ვეტყვი და დავიმახსოვრებ, – დააქნია თავი გაღიმებულმა.

ეხლაც, ალბათ, ერთად იყვნენ Lisi Wood-ზე.

ნეტა, თუ ახსოვდა რაც ვუთხარი.

[To be continued]

ცარიელი დღეები (II ნაწილი)

Featured image

It Starts And Ends With You

– Suede

1.

პატარა მოთხრობა დავწერე, დღიურის სტილში. მამაჩემს წავაკითხე და სელინჯერივით იკითხებაო. სასიამოვნო კომპლიმენტი იყო. მაგრამ აი, სად დამჭირდა facebook-ი, დავდებდი, სხვებიც წაიკითხავდნენ. რამე უნდა მექნა, ხოდა WordPress-ზე  ბლოგი გავაკეთე და მერე ჩემმა ძმამ, ბლოგის ლინკი დადო თავის facebook-ზე.

მოკლედ სანამ ხალხი ალაიქებდა და აკომენტებდა, ვიჯექი, მაგიდაზე  ნივთებს ვუყურებდი და ვფიქრობდი, 21-ე საუკუნეში ნივთებს შეიძლება გაუჩნდეთ უნარი, ერთმანეთისგან თვისებები გადაიღონ. მაგალითად, საფერფლემ გამოუშვას ისეთი ხმა, როგორსაც მობილური ტელეფონი უშვებს ვიბრაციის დროს… მივხვდი მეძინებოდა და დავიძინე.

დამესიზმრა ვითომ Durex-ის სლოგანი მოვიფიქრე და მთელ ქალაქში ბილბორდებზე და ავტობუსებზე ეწერა – „არ დაიკიდო. გაიკეთე.“. გამეღვიძა. ძაან მომწონდა. მარა რეალობას დავუბრუნდი. ჩემი სლოგანი თოლიასი იყო – „სიგრილე რომელიც გათბობს“. არც ეს იყო ცუდი და WordPress-ზე ამასობაში 500-ზე მეტი მნახველი იყო დაფიქსირებული, მათ შორის ტაივანიდანაც კი.

2.

მეორე დღეს ყველა 4GB-ზე მიდიოდა, აი თითქმის მართლა საერთოდ ყველა. მე არ ვაპირებდი და ერთი გენიალური იდეა გამიჩნდა. ვისაც სხვადასხვა მიზეზების გამო არ გვინდოდა ექს-ებთან გადაკვეთა, უნდა წავსულიყავით სადმე სხვაგან და მაგარი ფართი გაგვეკეთებინა. ბლომად ხალხი შევგროვდებოდით და თან შეკრებისთვის სასაცილო მიზეზიც გვექნებოდა. მარა უფრო სასაცილო ის იქნებოდა, ისიც იგივე მიზეზით არ წასულიყო 4GB-ზე და ერთმანეთს ამ ფართიზე შევხვედრილიყავით. თუმცა რომელ ფართიზე ვლაპარაკობ, ასეთი მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში არსებობდა და სამწუხაროდ ალბათ სასაცილოც არაფერი იქნებოდა. 4GB-ზე კი, საბოლოო ჯამში, აღმოჩნდა, რო არ წავედი, სწორად მოვქცეულვარ.

საღამოს მეგობარი ვნახე, რომელიც მიყვებოდა, თუ როგორ ეჩეტავებოდა წინა ღამეს ვიღაც ფილიპინელ ბოზს კანადიდან. ის თურმე დათვრა და ამის ბავშვობის მეტსახელს იძახდა სასაცილოდ, ჩატში Nickname-ად რაც აქვს დაყენებული. მოკლედ ვერ ვიტყვი რო სექსუალური ისტორია იყო, მარა კი გამეცინა.

მერე მთელი ღამე მესიზმრებოდა, რო სახლში რუსი ჯარისკაცები შემოვარდნენ, ბოლოს ქალმა ჯარისკაცმა ოთახში ყუმბარა შემომიგდო, კაც ჯარისკაცს გადახედა და წყნარი ხმით უთხრა – Oн сейчас умрет! – ბებიათქვენისამ-თქო ვიფიქრე და აფეთქებამდე გავიღვიძე. საათს დავხედე, 9 მაისი იყო.

3.

დილით ავდექი და ესპანეთიდან ახალჩამოსულ მეგობარს შევხვდი, რომელიც ჩამეხუტა და გაღიმებულმა მკითხა.

-ჰა, აბა მოყევი რა ხდება?

-ვარ რა, შენ მოყევი რა ხდებოდა, – ჩვეულებრივად ვუპასუხე მე.

-ამბობენ გამოვიდა დეპრესიიდანო, – განაგრძობდა ეშმაკური ღიმილით.

– ძირითადად მძინავს, თან ისე მაგრად, რო მესიზმრება, რო მძინავს, – ვთქვი გულახდილად.

-მე კიდე მითხრეს მაგრა მოიხოდაო, – ბოლომდე თავისას აწვებოდა.

-რას გულისხმობ? – გულწრფელად დავინტერესდი.

-გოგოებს, შეჩემა.

-ა, ხო…

-რა, არა? – და ისე გაიცინა, ვიფიქრე დილიდან დალევა მოუსწრია-მეთქი.

-კი. სამს ვხვდები სტაბილურად, მეოთხესთან უბრალოდ ყავას ვსვამ, მეხუთესთან ერთად ჯერ მარტო ჟუაჩკას ვღეჭავ და ესე – როგორც იქნა, გავიღიმე მეც.

-ხოდა კაია, მაგარია ბიჭო! – აშკარად გაუხარდა.

-არა!… ხუთივემ იცის სიმართლე…..

ღიმილი გაუქრა. თვალებში შემომხედა. მიხვდა, რომ ჩემი მოხოდვის ამბავი ჭორი იყო და მხარზე ხელი დამადო. ის ნამდვილი, მთვრალი მეგობარი იყო.

4.

საღამოს ლიტ-კაფეში წავედი, მეგობრებს შევხვდი, ცოტა ნეიტრალურ თემებზე ვილაპარაკეთ, მერე ჩუმად ვისხედით და ბოლოს ერთ-ერთმა მკითხა.

-როდის უნდა გახდე ეხლა კარგად?

-კაი რა, – დამეზარა მე.

-როცა ვირი ხეზე ავა? – ჩაერთო მეორე.

-ავა გარდნერი რო ავა, – ვთქვი მე და ყველას გაგვეცინა.

ამ დროს ვიღაც თბილისურად გაპრანჭული ბიჭი შემოვიდა, გამყიდველ გოგოს მიუახლოვდა და კითხა.

-კერუაკი გააქვთ?

-მმმ… – დაიბნა გოგონა და ნამცხვრებს გადახედა.

უხერხული პაუზა იყო.

იქიდან გალერიში მივედით და ვიღაც უცხო ხალხს, ბოლო დროის ჩემი საყვარელი თამაში „აბა გამოიცანით, რამდენი წლის ვარ” ვეთამაშე. 23-დან 30-მდე მერყეობდნენ, ვიღაცამ 35 გარისკა, უმრავლესობა 27-ზე შეთანხმდა, ერთმა 17-იო, სამწუხაროდ ფხიზელი ჩანდა, ანუ დებილი აღმოჩნდა. ბოლოს ყველაფერი, რა თქმა უნდა, პირადობის ამოღებით დამთავრდა. დილით რო გამოვედით, ჩემი ძმა საჭესთან ნასვამი დაჯდა, პატრულმა მანქანა წაართვა და მაგარი ტვინის ბურღვა იყო, ეს გადახტა, სულ მუნდირი და ღარიბაშვილ-ივანიშვილ-პუტინი აგინა, ძვლივს დავამშვიდე, თორე უკვე ხელბორკილებს ადებდნენ.

მოკლედ ასეთი ფორმულა ყალიბდებოდა: ცარიელი დღეები + სავსე ღამეები = ბედნიერება ნოლი.

5.

რო გავიღვიძე, ბაბუაჩემი ნერვიულობდა, ბებიაშენი კაი ხანია წასულია და მობილური არა აქვს თან წაღებულიო. მეთქი, ბაბუ, მოთხრობა დავწერე და თუ გინდა წაგაკითხებ-თქო. მოთხრობა უკვე  წავიკითხე ფეისბუქზე და კარგიაო. ჰმ, ნეტა მე თუ ვიქნები 50 წლის მერე ასეთი პროგრესული. თუმცა 50 წლის მერე პროგრესული კი არა, ალბათ საერთოდ აღარ ვიქნები. ამასობაში ბებიაჩემიც მოვიდა და როცა ვკითხე, ამდენი ხანი სად იყავი-თქო, ასე მითხრა ძნელია სიბერეო, როდიდან იწყება-თქო, ცოტა ჩაფიქრდა და 75 წლიდანო მიპასუხა. მოკლედ აი ასეთი დასაფიქრებელი დილა მქონდა.

საღამოს Schrüte-მ დამირეკა, Bonobo-ზე წამოდი, ბილეთი მაქვს შენთვისო. მეთქი მადლობა, გამიხარდა! მაგრამ ვერა-თქო. მიხვდა. უმეტესობას არ ესმის, რატომ ვიქცევი ასე. არავის არ ვემალები, უბრალოდ ვიცი ჩემი თავი და ვუფრთხილდები. საკმაოდ ემოციური აღქმები მაქვს, ხოდა როდესაც გულგრილი არ ვარ, რამე რო იყოს, შეიძლება ძალიან მტკივნეულად შემეხოს, მძაფრი განცდები კი ნამდვილად არ მაკლია.

იმ ღამეს ცოტა უხასიათოდ ვიყავი და ქუჩაში ფეხით მივსეირნობდი, კედლებზე რაღაც უშნო, გაურკვეველი პოსტერი იყო გაკრული. თინეიჯერები იდგნენ და ეწერა, აიფონის თაობა. აიფონის თაობა არა ტრაკი. ეს არის თაობა, რომელიც პარასკევს და შაბათს გალერიში ათენებს და დილით სახლში რო მიდიან, ჩაძინებამდე ჩემი ცოლის დაქალებს უყურებენ. პოსტერის გვერდით კიდე დიდად ეწერა, ბექა კრიმინალი არ არის! აბა რა ჩემი ფეხებია-თქო ვიფიქრე და დალევა მომინდა, მარა დამეზარა და დასაძინებლად წავედი.

6.

ერთი დღე მახსენდება ხშირად: იმერეთში, ტრასაზე, გაჩერებაზე 6 საათი ვიჯექი, თან 2 ღამის უძინარი ვიყავი. გარშემო საერთოდ არავინ იყო. მარტო ზამთრის მზე მათბობდა. როგორც იქნა მარშუტკა გაჩერდა, გადმოვიდა, დამინახა და წამის მეასედით თვალები გაოცებისგან გაუფართოვდა, საერთოდ არ მელოდებოდა იმ მომენტში, იმ წერტილში. მეთქი, პირველად აქ გნახე, ამ გაჩერებაზე, მაშინ შენ მელოდებოდი, ხოდა ბოლოსაც აქ გნახავ, ეხლა მე დაგხვდი-თქო.

მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ არსებობს მომენტები, როცა ხვდები, ისე კი არ იქცევი, როგორც კინოში გაქვს ნანახი, ისე იქცევი, როგორც მერე გადაიღებენ კინოში.

დღეს ღამე ქუჩაში რო მივდიოდი, უცებ მომეჩვენა, რო უფრო ძლიერი ვიყავი, ვიდრე წინა ცხოვრებაში. ცოტა უფრო პროჭი და ცოტა მეტად თესლი. ცოტათი ნაკლებ სითბოს გავცემდი. თუმცა ჩემი ნაკლები სითბო ზოგისთვის საკმარისი იყო. მაგრამ მაინც, 20 წლის გოგომ მიმახვედრა უბრალო რამეს – სიყვარულზე უფრო მნიშვნელოვანია, მიხედო საკუთარ თავს.

[To be continued]

ცარიელი დღეები

ყველაზე საზარლად ის წამი მახსენდება, როდესაც პირველად, გაყინული და უცხო ხმით მითხრა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

აბსოლუტური შეგრძნება მქონდა, რო ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანი ელექტრო სკამზე მიმათრევდა და ცივი ხმით მეუბნებოდა.

– მე ასე გადავწყვიტე და ნუ პანიკობ!.. შენ ხომ ძლიერი ხარ.

Featured image

Everybody was a mess

– Julian Casablancas

1.

ფირფიტა აიღო და ჩართო, თითქოს 80-ების ქართული კინო იყო. მე კიდე ლოგინზე წამოვწექი და ამდროს “მასზე” ვფიქრობდი, თან ისეთ ხასიათზე ვიდექი, მინდოდა ჩემს გასწვრივ ჭერზე დიდი რკინის ჭაღი რო ეკიდა, პირდაპირ სახეზე დამცემოდა. ეხლა მკითხავს რაზე ვფიქრობ… და ზუსტად 2 წამში მკითხა.

-რაზე ფიქრობ?

-რავი, მოთხრობაზე.

-რომელ მოთხრობაზე?

-რომელსაც დავწერ.

ფირფიტა მიჩუმდა, iPhone გამოვართვი, რატომღაც სოფია კოპოლას Somewhere გამახსენდა და Strokes-ი ჩავრთე, All the girls played mental games მღეროდა ჯულიანი. ისეთი მომენტი იყო, როცა უნდა ადგე, ფანჯარაში გაიხედო და სიგარეტი მოწიო, მაგრამ არ ვეწევი და ამიტომ ისევ ჭაღს ვუყურებდი.

-მუნჯი ხარ?

კი-თქო თავი დავუქნიე. მერე ვფიქრობდი წარსულზე, მომავალზე, სამსახურზე და ისევ წარსულზე. რო გამომეღვიძა, ტაქსი გამოვიძახე და წამოვედი. გამოსვლისას რამე უნდა მეთქვა და ვთქვი:

-მომწერე როცა გინდა.

-მე არ მოგწერ და თუ გინდა შენ მომწერე.

კარგი-თქო ვუთხარი, თუმცა იცოდა, რო არ მივწერდი. ლიფტში ისევ ჯულიანს ვღიღინებდი Everobody plays the game, And if you don’t you’re called insane. ისეთი წვიმა იყო, ტაქსიშიც წვიმდა. სად წავედი, არც მახსოვს. ალკოჰოლი მინდოდა. ვერ ვიტან სმას. როცა კარგად არ ვარ, სულ ისეთ რამეებს ვაკეთებ ხოლმე, რასაც ვერ ვიტან. ალბათ ერთხელ აუცილებლად დავწერ წიგნს სათაურით „დესტრუქციის და თვითგანადგურების მწვერვალებზე“. მოკლედ ეგ დღე არ მახსოვს, სავარაუდოდ ბიჭები ვნახე და ცოტა დავლიეთ. ერთადერთი რაც მახსოვს, ყელში ბურთი მქონდა გაჩხერილი, ეს შეგრძნება თითქოს რამდენიმე წამი გრძელდება ხოლმე, მე კიდე რამდენიმე თვე გამიგრძელდა. ხოდა ესე ვცხოვრობდი ბურთით ყელში. ჯადოსნური ბურთი იყო, ხან მუცელში ჩადიოდა, ხან პირიდან ამოდიოდა და ცეცხლებს უშვებდა. დრაკონი მაინც ვყოფილიყავი, ამის დედაც…

2.

მეორე დღეს ჩემმა ძმამ დამირეკა პრობლემა მაქვსო, შევხვდი. შეყვარებულს ვეჩხუბეო, მეთქი მოყევი რა ხდება. მოყვა. ჩვეულებრივი საგიჟეთი იყო. რაღაცეები ვურჩიე, მეთქი ესე ქენი, ესე უთხარი, აქ ჯობია მოიცადო, იქ გაატარო, ესე ქნა, ისე ქნა და მაგარიაო, მართალი ხარო, ეგ არიო, მადლობაო! ხოდა, რო წამოვედი, უცებ დავფიქრდი, მე თვითონ დედა მაქვს მოტყნული და სხვებთან ვითომ ძაან ჭკვიანი ვარ, „პიზდეც ბლიად!“.

ნახევარი აბი ვალიუმი დავლიე და 4-ზე სტომატოლოგთან მივედი. ეგრევე ანესტეზიოლოგი მოვითხოვე, 2 ნემსი გავაკეთებინე, მარა პირს წესიერად მაინც ვერ ვხსნიდი, გავოფლიანდი და სტომატოლოგის თანაშემწეს, რომელსაც ერთი ხელით ჩემი ლოყა ეჭირა, მეორე ხელზე ხელს ვუჭერდი. მოკლედ, არასდროს არავისთვის არ დამიმალავს, რო ძალიან მეშინია კბილის ექიმის. როცა ნერვი ამოიღეს და ყველაფერი მორჩა, ბოდიში მოვიხადე და წამოვედი.

იმ ღამეს ფეხბურთი იყო. ბიჭებმა დიდი ტელევიზორი ჩართეს, გარშემო ბევრი ლუდი დაილია, ბევრი ჩიფსი შეიჭამა და ყაყანი იყო. მაგრამ მე რაღაცნაირი, გამორთული ვიჯექი.

3.

მერე რაღაც დღეები საერთოდ მეძინა. ძალით რო არ იღვიძებ. რო არ იფიქრო. თითქოს ესე სპეციალურად თიშავ საკუთარ თავს. გინდა რო არ იყო. გინდა რო დრო მოკლა. ვინც იცით, ზუსტად იცით, რასაც ვამბობ, ვინც არ იცით, მაინც ვერ გაიგებთ. მოკლედ ზუსტად არ მახსოვს რამდენი დღე გავიდა ესე.

ერთხელაც ავდექი და გავედი, ასეთ დროს გარეთ რო გადიხარ, ყველაფერი უცნაურია, გადაჩვეული ხარ და უცხოა. ლიტ-კაფეში მივედი, დიდი ხნის უნახავი მეგობარი უნდა მენახა. შევედი და ადგილი არ იყო, ხოდა ვიდექი ესე, მეთქი აბა რა მოხდება. ოფიციანტმა გოგომ რამე ადგილს გამოგინახავთო… და გამონახა, მეგობარიც მოვიდა.

– შავი ჩაი და კაპუჩინო – შევუკვეთეთ ჩვენ და, მიუხედავად იმისა, რომ მე არ ვეწევი, სიგარეტი მოვწიეთ.

-ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, – ვუთხარი მე.

-ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, ბლა, – მიპასუხა მეგობარმა.

ასე გავიდა 2 საათი და დავიშალეთ.

4.

დილით ტელეფონს დავხედე და 2 missed call მქონდა, ერთი ჩემი ძმის შეყვარებულისგან და მეორე, ჩემი მეორე ძმის შეყვარებულისგან. ჰმმ, მეთქი სერიალს გადავიღებ „ჩემი ძმების შეყვარებულები“. გადავრეკე-გადმოვრეკე, ტრადიციული ამბები იყო, როცა ბიჭები გოგოებს აბრაზებენ, გოგოები უფროს ძმასთან ჩივიან ხოლმე. თუმცა უფრო დარდის გასაზიარებლად, თორე ისე შენიშვნებს აღარ ვიძლევი. ბიჭები დიდები არიან და თავიანთი საქმე იციან.

საღამოს კი ერთი ამბავი ატყდა, მახარეს, რო ფეისბუქზე ვიღაცას გვერდი შეუქმნია – „დავაბრუნოთ ნონო ანთაძე fb-ზე“, საგიჟეთი იყო, ზოგს ეგონა, რო მე თვითონ გავაკეთე, მე მეგონა, რო ამ ზოგმა გააკეთა და სინამდვილეში „ხუი ეგო ზნაეტ“ ვინ იყო. 60 like-ზე მეტი კი ქონდა. გამეცინა, მეთქი ბარემ აქცია მოაწყონ-თქო და ამაზე ბევრი აღარ მიფიქრია. მითუმეტეს რო უკვე ისე მქონდა გაუქმებული, აღარც აღდგებოდა.

გარეთ ციოდა და ვფიქრობდი, ნეტა ეხლა იმასაც თუ სცივა-თქო. მერე ცოტა დავლიე და გვიან გალერიში შევიხედე, მაგიდის კიდეზე ჩამოვჯექი და თავი გავაქნიე-გამოვაქნიე, ცეკვის ტრაკი არ მქონდა. ძალიან ბევრი გეი იყო და უფრო მეტი უშნო გოგო, მაგრამ მაინც აქ ჯობდა, იმიტომ, რომ უცხოები იყვნენ, მტკვარზე რო მივსულიყავი, 200 კაცი მკითხავდა, ხო კარგად ხარ/სად დაიკარგე/ფეისბუქზე რატო აღარ ხარ და ამ ყველაფრის თავი არ მქონდა. მოკლედ ესე ვიჯექი და ყველასთვის რო თვალი ამეცილებინა, სადღაც ერთ წერტილში ვიყურებოდი. მერე წარმოვიდგინე, ნეტა ის როგორ იცეკვებდა-მეთქი, ეგრევე ყლე ხასიათზე დავდექი და სახლში წამოვედი.

5.

სახლში ჩემები საერთოდ ვერ ხვდებოდნენ, რა მინდოდა. 15 წლის წინ წავედი სახლიდან და უცებ ამ ასაკში, ჩემოდნით ხელში გამოვცხადდი, დავბრუნდი-თქო. ბინა კი, რომელშიც მარტო ვცხოვრობდი, ნამდვილი მანიაკის ბინას გავდა, ჰოლივუდის ფილმიდან. ბევრი მტვერი იდო. ელექტროენერგია, ინტერნეტი, ტელევიზია, ტელეფონი გადაუხდელობის გამო გათიშული  და კედლებზე მისი წერილები გაკრული. მოკლედ იქ შესვლა მიჭირდა და ამიტომაც  ჩემებთან გადასვლა გადავწყვიტე,  ოღონდ გავაფრთხილე, რო კონტაქტში მინიმალურად შემოსულიყვნენ  და ამ თხოვნას მისრულებდნენ კიდევაც.

მაგალითად, ერთ დილას დედაჩემი გამოვიდა – ქრისტე აღსდგაო – და მე ესე უხმოდ, NBA-ს სტილში ხელი ხელში ჩავარტყი. ხანდახან ჩემი ათეიზმის და შავი იუმორის ნაზავის ვუდი ალენს და კურტ ვონეგუტსაც კი შეშურდებოდათ, ისეთი გემოვნებიანი ხუმრობები გამოდის ხოლმე.

6.

მეორე დღეს რო გავიღვიძე, კეტები ვიყიდე. წვიმდა, ამიტომ იქვე არ ჩავიცვი, ზურგჩანთაში ჩავდე და წავედი ყავის დასალევად, გოგოსთან ერთად, რომელთანაც ძალიან სასიამოვნო იყო ყავის სმა იმის გამო, რომ ამ ეტაპზე  მისგან არაფერი არ მინდოდა ყავის დალევის მეტი.

საღამოს კი ისევ ისეთი რამე გავაკეთე, რაც არ მიყვარდა – აჭარაბეთზე შევედი, თამაშები ამოვარჩიე, გადავაბი და  ფული დავდე. თან ვფიქრობდი იმაზე, თუ როგორი არააზარტული ვარ და რო ალბათ უკვე რამდენიმე წელია, რაც არ მითამაშია. რაღაც სიმღერა ვიპოვე და როგორც მჩვევია Repeat-ზე, ზედიზედ ალბათ ერთი 30-ჯერ მოვუსმინე,  ვიღაც შვედი მღეროდა, რომელიც აღმოჩნდა რო რამდენიმე წლის წინ, 31 წლის ასაკში მოკვდა. მერე რა რო 27-ის არ იყო, ცოტა მაინც მოვიწყინე. მარა ამასობაში თამაშებიც მორჩა, გაირკვა რო 400 ლარი მოვიგე და წავედი Hevean-ში.

ძალიან ცოტა ხალხი იყო და საკმაოდ კარგი მუსიკა. კედელზე მივეყუდე, თვალები დავხუჭე, კიტრის კოქტეილი მოვსვი და საოცრად დიდი სურვილი გამიჩნდა, რო სულ ეს წამი გაგრძელებულიყო.

[To be continued]