ყვითელი ჩაიდანი

 

Girl, you’re just a, a child

– Angus and Julia Stone

1.

რიფერში ვიყავი, 00:00 საათს ველოდებოდი, „ცარიელი დღეების“ ბოლო ნაწილი უნდა დამედო და აღმოჩნდა Wi-Fi არ იჭერდა. ვიფიქრე სახლში წავალ ავტვირთავ და დავბრუნდები-თქო, მარა ანამ მითხრა გაჩერებაზე გადი და Tbilisi Loves You-ს დაიჭერო, ჰოდა, ასე, ცოტა სასაცილოდ გამოვიდა, უკანასკნელი ნაწილი ქუჩიდან ავტვირთე და რიფერში ჩავბრუნდი.

ანა მუშაობას რო მორჩა, გადავწყვიტეთ დიდ გალერიში წავსულიყავით, ოღონდ ცოტა გვშიოდა და მანამდე სმარტში შევიარეთ, ანას მეგობარი მარიამიც ჩვენთან ერთად იყო. სმარტში ვიღაც ბიჭები შეგვხდნენ და ლობიანებზე დაგვპატიჟეს. ამასობაში გოგოებმა კოკის დაურეკეს, თხოვეს გამოსულიყო და გალერიში შევეყვანეთ.

კოკი გარეთ დაგხვდა და შევედით, იქ ცოტა დავლიეთ, კიდე სხვა მეგობრებიც შეგვხდნენ, ვიცეკვეთ, მომწონდა, ანა როგორც ცეკვავდა, გაფრთხილებული ვიყავი, რო ცეკვა მარტო უყვარდა, ამიტომ ვცდილობდი არ შემეწუხებინა, მაგრამ ისეთ დისტანციაზე ვყოფილიყავი, რომ არც ვინმე სხვას შეეწუხებინა. მოკლედ ნორმალურად გავერთეთ და გამოსვლისას აღმოჩნდა რო მასაც მოეწონა, როგორ ვცეკვავდი.

2.

მეორე დღეს ანა არ მუშაობდა და რიფერში ისე წავედით. შევდივართ და რას ვხედავთ… თურმე წინა ღამეს დაბადების დღე ვისაც მივულოცე, იქ არის და მეგობრებთან ერთად აღნიშნავს… ჰოდა, მივედი და ვუთხარი – გილოცავ, ბლოგიდანაც მოგილოცე და აი, პირადადაც გილოცავ-თქო – მადლობაო – მითხრა და დავბრუნდი ბართან.

კარგად ვიყავი – ანასთან ერთად ვიყავი… ცოტა დავლიეთ, ისინი ცეკვავდნენ, მერე ჩვენც მივედით სტუმრებთან ახლოს და ანას ვუთხარი – ამ ისტორიაში ყველაზე მეტად ეხლა 17 ათასი მკითხველია ცოდო, ამ ამბავს თუ ვერ გაიგებენ-თქო.

მოკლედ, მერე იუბილარი და სტუმრები წავიდნენ და ცოტა ხანში ჩვენც Wall-ში ჩავედით, 1-2 ჭიქა დავლიეთ და წავედით ბასიანზე, სადაც ისეთი ჭყლეტა იყო, 2 საათზე მეტი ვერ გავჩერდით და ამ 2 საათიდანაც ნახევარი სკამზე ვიჯექით და ვლაპარაკობდით.

3.

შემდეგ დღეს ანას რიფერში მუშაობის ბოლო დღე იყო, პატარა, ლამაზ, მყუდრო, საყვარელ, კუსკუსა კაფეში Carpe Diem-ში გადაწყვიტა გადასვლა. რიფერში ნათლიაჩემთან ერთად მივედი, კვირა დღე იყო და ბევრი ხალხი არ დაგვხდა, ნათლიაჩემი რაღაც საქმეებზე მელაპარაკა და მალე წავიდა.

მერე მეგობარი მოვიდა, იმასაც რაღაც თავისი ამბები ქონდა მოსაყოლი, თან ვწრუპავდით, სადღაც ერთ საათში ანა მუშაობას მორჩა და მეგობარმა შემოგვთავაზა მანქანით წაგიყვანთო, ანა ყველას გამოემშვიდობა, მერე მანქანაში ჩავსხედით და წავედით და ზუსტად იქ, სადაც ჩვენ მიგვიყვანა და უნდა ჩამოვსულიყავით, პატრულმა გაგვაჩერა, მეგობარმა ჩადით და მე ჩემი პომადიანი ტუჩებით ისე გავუღიმებ, არ დამაჯარიმებენო. ჰოდა წამოვედით.

ცოტა ხანში სმს მივიღე – დამაჯარიმესო – ჰმ, როგორც ჩანს ალკოჰოლმა მაინც გადაფარა პომადა…

4.

გვიან გავიღვიძე და გადავწყვიტე არსად გავსულიყავი, მანანას დაბადების დღე იყო, საღამოს სტუმრები მოვიდნენ, სოკოს ვჭამდი გემრიელად, რომელიც ძალიან მიყვარს და პოლიტიკაზე კამათს ვუსმენდი, რაც პირიქით ძალიან არ მიყვარს.

სტუმრები როცა წავიდნენ, ტელევიზორთან ჩავჯექი, რასაც ბოლო დროს იშვიათად ვაკეთებ ხოლმე, ჯერ ჩემპიონთა ლიგას ვუყურე, ბაიერნი ბენფიკას ხვდებოდა და ჩემ ბიჭებს დიდად არ გაუჭირდათ თამაში.

მერე ძილის წინ ცივი ყავა გავიკეთე, ტორტის მოზრდილი ნაჭერი მოვიჭერი და ჩემი ცოლის დაქალების სერიები ვნახე.

5.

ამასობაში როგორც იქნა მუშაობა დავიწყე, საქართველოს ბანკის ბრენდის მართვის დეპარტამენტში, კოპირაიტერის თანამდებობაზე. მოკლედ, მშვენიერი სამსახური აღმოჩნდა.

დედაჩემის და ბაბუაჩემის დაბადების დღე იყო, მივედი მივულოცე, დედაჩემს 3 თეთრი ვარდი ვაჩუქე, როგორც თვითონ მთხოვა, ბაბუას რაღაც კარგი კატალოგი. საღამოს ანას გავუარე Carpe Diem-ში და მუშაობას რო მორჩა ჯერ განახლებული ბაუჰაუსის გახსნაზე წავედით, სადაც ანას მეგობარმა ანიმ დაიწყო მუშაობა და იქიდან გალერიში დაბადების დღეზე, მაგრამ თან უკვე გვიანი იყო, თან ისედაც შუა კვირა და ამიტომ ცოტა ხალხი დაგვხდა, მოკლედ მალე წამოვედით სახლში.

გზაში ლუდი და რაღაც სახრამუნოები ვიყიდეთ, მერე უგემრიელესად დავსხედით, ჯერ გახმაურებული The Lobster ვნახეთ და ცნობილი იაპონური ანიმაცია Sprites Away-ც მივაყოლეთ.

6.

ბაუჰაუსში წავედით, მარიამიც მოვიდა, მერე იქიდან Wall-ში ჩავისეირნეთ, კოჩაროვი და ბაკურა შემოგვიერთდნენ და გადავწყვიტეთ გვებოდიალა, ჯერ წავედით ამქარში, სალიოს კონცერტზე, იქ მახსოვს ვიღაც გოგო მომადგა, მომხედეო მითხრა, მეთქი მარტო არ ვარ Sorry… მერე კიდე ვიღაც მოვიდა მე შენს ბლოგს ვკითხულობო, მეთქი მორჩა ბლოგი-თქო. მოკლედ იქიდან გადავწყვიტეთ რიფერში ჩასვლა და იქ კოჩაროვს ეცა ვიღაც გოგო, მეცნობიო, ნიკა ეუბნება მე არ გიცნობო, ამ დროს მე მივედი, ეს გოგო შემომიტრიალდა და რა საყვარელი ხარ, საყურე რო გიკეთიაო, მეთქი ვაჰ… მე და ნიკა ერთად ვართ-თქო, არ დაიბნა, თუ არ გჯერა აჰა-მეთქი და ტუჩებში ვაკოცე კოჩაროვს, აქ ცოტა უკვე დაიბნა, კაი ხო გეხუმრები-თქო ვუთხარი, აი ეს გოგოა ამის ცოლი-თქო და მარიამზე ვაჩვენე და მე ამათი მეჯვარე და შვილის ნათლია ვარ-თქო, ჰოდა, მოკლედ ამდენი რამის მერე, როგორც იქნა, დაგვანება თავი. მერე მახსოვს ისევ Wall-ში ჩავბრუნდით და ბოლოს ჩემთან მივედით ჩაის დასალევად, მარა აღმოჩნდა ჩაიდანი აღარ მქონდა და უცებ კარადაში აღმოვაჩინე ყვითელი ჩაიდანი, რომელიც მთელი ბავშვობა ჩემს სახლში, რომელიც 10 წლის წინ გავყიდეთ, სამზარეულოში იდგა კარადის თავზე და მე ქვემოდან სულ ვუყურებდი და ძალიან მომწონდა, ჰოდა გამოვიღეთ ეს ჩაიდანი და წყალი დავადგით.

Carpe-ში ხშირად მოდიოდნენ ხოლმე მეგობრები, არეშკა, ლადო, ცავკა, ნატა ჟღენტი, ნათლიაჩემიც იყო რამდენჯერმე, ერთხელ ნიკუშა, კოტე და ლევანიც იყვნენ, დიანა და ელენეც ყოფილან, მარა იმ დღეს ჩვენ არ ვიყავით და თითქმის ყველას მოწონდა. ამის გარდა, ჩვენც ბევრგან დავდიოდით, ერთ დღეს ტოფუ გავსინჯეთ ჩინურში, ერთხელ კივიში ვიყავით, ერთხელ ჩებურეკების საჭმელად, ერთხელ ფრის შაურმა ვჭამეთ გვიან, ერთხელ ვარშავაში ანასგან პატარა ინტერვიუ აიღეს, ერთხელ მზესუმზირის ფართიზეც ვიყავით, ერთხელ მტკვარზეც, ერთხელ Fire Wok-ში, ნელიკოსთანაც ვჭამეთ ბლინები, მერე კინოში ვიყავით „ელვისი და ნიქსონი“ ვნახეთ, მერე ანა ვეგეტარიანელი გახდა და ვენდისში ვეჯი ბურგერის გასასინჯად წავედით და სათამაშო ავტომატებითაც ვითამაშეთ, ცხვირიც გაიხვრიტა და სალონში ფოტოებს ვუღებდი, თუ როგორ გმირულად და ყოველგვარი გამაყუჩებლების გარეშე გაუძლო ამ ამბავს. მოდა-მოდაშიც ვიყავით, შემომეჭამაში ხინკლის მერე მამალოებიც ვჭამეთ, Night Pizzas ახალი ნუტელიანი პიცაც გავსინჯეთ ბანანებით, კიდე Flea Market-ზე ერთი სამჯერ გამაჩერეს უცნობებმა, შენი ბლოგი მოგვწონსო, მითხრეს და ერხელ საერთოდ ღამე ქუჩაში მოვდიოდით მეგობრებთან ერთად და უცებ თინა ხიდაშელი შემეჩეხა ჯარისკაცებთან ერთად და გამარჯობაო მითხრა, მერე უცებ შემომხედა და ბოდიში ვერ გიცანი, შემეშალეო და მე ვუთხარი, არა უშავს, მე გიცანით-თქო და ყველას ძაან გაეცინა, ჩვენც და ხიდაშელის გარშემო მყოფ ჯარისკაცებსაც. ანამ თქვა ალბათ ესეც შენ ბლოგს კითხულობდაო.

ერთხელაც, ანდერვილშიც წავედით სპრინგ სეტზე, სადაც ჯერ Ten Walls-ი უკრავდა და მერე Tummetott-ი, რომელიც ანას ძალიან მოწონს, ჩვენთან ერთად ასტერიქსი და ობელიქსი იყვნენ, მაგრამ სამწუხაროდ არ გაამართლეს, თუმცა მაინც კარგი იყო, ლამაზად გათენდა, ზემოდან გადმოვხედეთ ქალაქს, საბაგიროთი ჩამოვედით და ვიგრძენი, რო ანა მართლა კმაყოფილი იყო. მანამდე სახლიდან სანამ გამოვიდოდი, Tummetott-ის ანას ყველაზე საყვარელი კომპოზიცია ჩავრთე ხმამაღლა და ჩართული დავტოვე, ისე დაემთხვა, რო იმ დღეს Tummetott-მა ეგ არ დაუკრა და დილით სახლში რო მივედით, უცებ სიურპრიზად დაგვხვდა ჩართული, უკვე სადარბაზოში ისმოდა ხმა… ანას გაეღიმა.

მართლა ბედნიერი ვიყავი.

 

 

Advertisements

ცარიელი დღეები (XXXVII ნაწილი)

Only for You

– Heartless Bastards

1.

Wall-ში ვიდექით – მე, დიანა, მაშო და სანდრო ჯავახიშვილი, გარშემო ბევრი ხალხი იყო, მიდიოდნენ-მოდიოდნენ, ჩვენ კიდე ვიდექით, ვიდექით და ათას რამეზე ვლაპარაკობდით, რაღაც მომენტში დიანამ – ნახეთ რა კაი გოგოაო და ერთ გოგოზე შეგვახედა, მაშოც დაეთანხმა, ჰოდა, მერე კაი ხანი ამ გოგოს ვუყურებდით და მიდიოდა მისი ქება, რო აქ ვინც არის ყველაზე კაი გოგოაო. თან ჰეტერო გოგოები რო გოგოს ასე აქებენ, ესე იგი, მართლა კაი გოგოა. მეც ვეთანხმებოდი, არც სანდროს უთქვამს რამე საწინააღმდეგო. ეს გოგო მანამდეც წინა კვირასაც შემჩნეული მყავდა, მაგრამ მახსოვს, რატომღაც შეგრძნება გამიჩნდა, რო თვითონ დიდად არ დაინტერესდა ჩემით, არ ვიცი, რატო ვიფიქრე ასე, მარა მისი გამოხედვისგან გამომდინარე ასეთი შთაბეჭდილება დამრჩა. ჰოდა, მოკლედ, ვიდექით ასე და ვაგრძელებდით მასზე კაი რაღაცეების ლაპარაკს და უცებ იმ გოგომ თავის მეგობარ მეორე გოგოს ხმამაღლა უთხრა – ავტონომია! მერე ერთმანეთს გადახედეს და გაეღიმათ, მერე კიდევ – ავტონომია! და თან ცოტა ეცინებათსავით, მეც ვუყურებ… ავტონომია! თქვა კიდევ უფრო ხმამაღლა და უცებ თავის მეგობარს ეუბნება – აი ამანაც გაიგო და ჩემზე ანიშნებს თვალებით. გავიგე, ხო, და ისიც გავიგე, რო ამან გაიგოო… ჰოდა, მოკლედ ასე გავიცანი ანა, რომელსაც მერე ძაან უნდოდა ჩემთვის სახეზე ბრჭყვიალების შემოყრა და რო ვთხოვე, არ მინდა-თქო, გმირულად შეიკავა თავი და მთელი ღამე ყველას აყრიდა ჩემს გარდა.

სახლში რო მივედი, ფბ-ზე რიქვესთი გავუგზავნე და ის ამბავი მოვუყევი, თავიდან რო მომეჩვენა, რო რაღაც უცნაურად უარყოფითად მიყურებდა და ამის მოყოლა ცოტა ისე გამომივიდა, რაღაცეებს რო იგონებენ ხოლმე იმისთვის, რო საპასუხოდ მოისმინონ სიტყვები: არა, არა, რას ამბობ, ეგრე არ ყოფილა! მარა მოკლედ, ასე იყო თუ ისე, იმ ღამეს ძილის წინ ერთი სიტყვა გამახსენდა.

ავტონომია.

2.

დილა მე და ნიკუშამ ვისკით და ჩემი ცოლის დაქალებით დავიწყეთ. საღამოსკენ პახმელია დამარცხებული იყო, გარეთ ციოდა, ანა თურმე რიფერში მუშაობდა. ეს ფიქრები მქონდა თავში და Wall-ისკენ წასასვლელად ვემზადებოდი, გავედი, ჩანთაში ჩემი ჰუდი ჩავტენე, გზად რიფერში შევიარე და ანას დავუტოვე, რომელსაც, რა თქმა უნდა, თხლად ეცვა და ღამე Wall-ში შესცივდებოდა.

Wall-ში ქეთოს დაბადების დღე იყო, რო მივედი, ცოტა ხანში მამაო ტორტით გამოვიდა, ერთი ნაჭერი მეც მერგო და საკმაოდ გემრიელი აღმოჩნდა, მერე მე და მარიამი ვისხედით, რაღაცეებს ვჭორაობდით და ამასობაში ანაც მოვიდა ჩემი ჰუდით, მოკლედ, კლასიკური საყვარლობა გამოვიდა – გოგოებს რო ბიჭების ცოტათი დიდი ზომის ტანსაცმელი აცვიათ ხოლმე.

ბევრი ხალხი არ იყო, სულ ასე ხდება, თუ პარასკევს ბევრი ხალხია, შაბათს ცოტაა, ან პირიქით. ჰოდა, ეს მოწყენილობა რო გადამეფარა, ფურცელი და პასტა ავიღე და მე და ანამ სიტყვობანა ვითამაშეთ, ნუ, ამან, რა თქმა უნდა, დიდი მხიარულება არ მოგვიტანა, მარა რაღაც მაინც იყო საკაიფო.

3.

ორნი იდგნენ, მაღალი და დაბალი.

– ეს რა პლანეტაა? – კითხა დაბალმა.

– დედამიწა, – უპასუხა მაღალმა.

– რას წარმოადგენენ?

– საკმაოდ უცნაური არსებებით არის დასახლებული, ძირითადად უხილავი ძალების ჯერათ…

– მაგალითად?

– მაგალითად, სიყვარულის, ან ღმერთის…

– ჰმ, ჩვენი?

– ჩვენი ნაკლებად.

– ჰაჰჰაჰ, ხო არ დავაჯეროთ…

– ჯერ ადრეა, ისედაც მაგარი აჭრილები არიან და თან ხო გეუბნებით, იმის უფრო ჯერათ, რასაც ვერ ხედავენ…

– კაი, ჰო, სად მცალია ამათთვის, – თქვა დაბალმა და ცაში ჩაიხედა.

გამეღვიძა.

4.

რიფერში დათო ლომიძის კონცერტი და დაბადების დღე იყო, კოჩაროვს მივწერე, ხო არ მოხვალ-თქო და, კიო. მივედით, დათო უკრავდა, მე და კოჩაროვი დავჯექით და დავიწყეთ ლაპარაკი სიყვარულზე, მერე სანდრო მოვიდა სულაქველიძე და ცოტა ხანი ალკოჰოლზე ვილაპარაკეთ, მარა არაფერი არ გამოვიდა და ისევ სიყვარულზე გავაგრძელეთ.

მერე ანაც მოვიდა, ლამაზი იყო – ვიწრო შავი ჯინსები და მოხსნილსაყელოიანი თეთრი „საროჩკა“ ეცვა, იმ დღეს არ მუშაობდა და ცოტა გავერთეთ. მე ლუდი დავლიე, ანამ არა, მუსიკას ვუსმენდით, რატომღაც ცოტა ხალხი იყო და ამიტომ რიფერისთვის დამახასიეთებელი სიგარეტის ბუღი და გაუსაძლისი სიტუაცია არ იდგა.

მერე ვიღაც გოგო მოგვიახლოვდა ტორტით, ჯერ ანას აძალებდა, მერე ანას დაქალს, ორივემ რო უარი უთხრა, შემომიტრიალდა – შენ შეჭამე, თორე ამათ ვაჭმევო… და მე, რა თქმა უნდა, როგორც ჭეშმარიტმა ჯენტლმენმა, პირი გავაღე და არც თუ ისე გემრიელი ტორტის ნაჭერი ჩამტენა.

5.

მეორე დღეს შრუტემ მომწერა, რას შვებიო, მეთქი რავის. ჰოდა, შევხვდით და წავედით რიფერში, 2-2 კათხა ლუდი დავლიეთ, თუ შეიძლება, რო პლასტმასის ჭიქაზე კათხა ვთქვა, და თან ანასაც გამოველაპარაკეთ, რო არ მოეწყინა, თორე დიდი არაფერი ხდებოდა, 3 კაცი შემოვიდა მოსაფსმელად და კოჩაროვმა შემოიარა ცოტა ხნით. თუმცა შეიძლება ანას სულაც არ ჭირდებოდა ეს გართობა და ამ სიწყნარეში მეცადინეობა ერჩივნა, მაგრამ მაგდენი ვეღარ მოვიფიქრე და ნუ, თან ბოლო-ბოლო უკვე ცოტა ხალხიც იწყებდა მოსვლას.

მოკლედ, ცოტა ხანში მე და შრუტე Wall-ში ჩავედით, სადაც რეზის დაბადების დღე უნდა ყოფილიყო, მარა ამის მაგივრად ისეთი სიცივე დაგხვდა, რო ეგრევე ყველანი მანქანებში გავნაწილდით, დიდი დინამიკებიც თან წავიღეთ და წავედით HOLMES&WATSON-ში, მერე მე რაღაც მომენტში დავთვერი, ჩავხტი ტაქსიში, ანას რიფერში გავუარე და ამოვბრუნდით უკან და მიუხედავად იმისა, რო ეს ყველაფერი ძალიან ოპერატიულად, სულ რაღაც 10 წუთში გავაკეთე, აღმოჩნდა, რო ამასობაში მეზობლებმა იჩივლეს, ხმაურიაო, პატრული მოვიდა და ყველანი ისევ Wall-ში ბრუნდებოდნენ. აი ასე ებრძოდა რეზის დაბდღეს ხან კლიმატი და ხან კანონი.

როგორც ჩანს, ალკოჰოლმა იმოქმედა და Wall-ში ხალხს თითქოს ისე აღარ ციოდა, თუმცა მე და ანა მაინც სკამზე დავდექით და გამათბობელთან ყველაზე ახლოს მოვხვდით – ანა, ხელში ჩაის ჭიქით და მე ვისკის, ზუსტად ამ მომენტში ელენემ ჩვენი პირველი ფოტოც გადაგვიღო. დიანამ ჩუმად მითხრა – შოკში ვარო. ამ დროს ბენჯერამ Night Pizza გამოიძახა ისე, ვერც მიხვდა, რო ანდროს ელაპარაკებოდა, თითო ნაჭერი ჩვენც გვერგო და მერე ანამ, მე წავედი ეხლა, სანამ დავიძინებ ცოტა უნდა ვიმეცადინოო, და წავიდა. ჩვენც მალე დავიშალეთ, უბრალოდ, სტელაში შევიარეთ და ცოტა კიდე ვჭამეთ.

6.

მაგიდასთან ვიჯექი და ნიუს ფიდს ვსქროლავდი, ტახტზე ჩემი ბავშვობის ძმაკაცი იჯდა და ტვ-ში რაღაც ფილმს უყურებდა.

– იცი დამესიზმრა, თანაც ორჯერ? – ვუთხარი და ნაუშნიკები მოვიხსენი.

– მერე?

– რავი, მერე არაფერი…

– რა არაფერი, მოყევი რა ხდებოდა სიზმრებში?

– ნუ, არაფერი არ ხდებოდა, ერთხელ დედამისთან ერთად დამესიზმრა და მეორედ სავარძელში იჯდა, მე ვუყურებდი და ბოლოს თვითონაც შემომხედა…

– როგორ შემოგხედა?

– უემოციოდ.

– ჰმმ…..

– მერე გამეღვიძა და მივხვდი, რო ბლოგის წერას უნდა მოვრჩე, თუ ძაან მომინდება სხვა ბლოგს დავწერ, სხვა სათაურით.

მეგობარმა თავი დამიქნია და ფილმს მიუბრუნდა. მე კიდე საათს დავხედე – 00:00. ცარიელი დღეების ვორდის ფაილი გავხსენი და უკანასკნელი აბზაცი მივაწერე:

2 აპრილი დადგა – გილოცავ დაბადების დღეს!.. ყოველგვარი პათეტიკის და დრამის გარეშე, უბრალოდ მინდა იცოდე, რომ მე თავს ბედნიერად ვგრძნობ და შენც სიყვარულს გისურვებ!

მხრებზე ჩამოსრიალებული ნაუშნიკებიდან Heartless Bastard-ის ვოკალისტის ხმა გამოდიოდა – Only for Youuuu….. და ეს იყო ცარიელ დღეებში პირველი სიმღერა, რომელიც მას არ ეძღვნებოდა.

მოკლედ, როგორც ერთმა საყვარელმა ბიჭმა თქვა – რაც მოხტა, მოხტა!

 

 

 

ცარიელი დღეები (XXIX ნაწილი)

I’m on my way

– Air

1.

გამეღვიძა. რაღაც ხდებოდა, რაღაც სასიამოვნო. არა, თავში კი არ ამივარდა, უბრალოდ, ამ ეტაპზე ძალიან ინტენსიური სახე მიიღო ყველაფერმა და ცოტათი მაინც უცნაური იყო. ის ამობეჭდილი „ცარიელი დღეები“ ხომ დამიტოვეს და ავიღე. ჰოდა, მეორე დღეს ერთმა ნაცნობმა მომწერა საჩუქარი მაქვს შენთვისო, Wall-ში ვარ-თქო, მოვიდა, გადმომცა და წავიდა. ძაან კაი გასართობი მომიტანა, კერი სმიტის, „არ დაინდო ეს დღიური“, ასეთი წარწერით – ნონოს, რომელიც მჯერა ცარიელ დღეებს აუცილებლად აავსებს. – დღეებს არ ვიცი, მაგრამ ამ დღიურს კი შევავსებდი.

Wall-ში ბევრნი ვიყავით, მეგობარს ვაცილებდით, რომელიც 3 წლით მადრიდში წავიდა. მე ერთ გოგოსთან ერთად ვიყავი, რომელიც ჰელსინკიში სწავლობს, ჰოდა ვიჯექით მთელი საღამო მე და ეს ლამაზი გოგო და ვლაპარაკობდით, ერთმანეთს ამბებს ვუყვებოდით და თან იმაზე გვეცინებოდა ეხლა აქ ყველა იფიქრებს, რომ ჩვენს შორის რამე ხდებაო. გვიან დავიშალეთ, ის „ბასიანზე“  წავიდა, მე მეგობრებთან ერთად „ბერნარდში“.

მერე მომწერა, ფეისბუქზე მესიჯები დამხვდა, მეკითხებიან შენ და ნონო ერთად ხართ თუ რა ხდებაო. ძაან სასაცილო იყო, იმიტომ რომ მეც მომივიდა მსგავსი მესიჯი. მოკლედ, თბილისი თავის სტიქიაში იყო.

2.

გამეღვიძა. კიდევ ერთმა მეგობარმა მომწერა, დღეს შევხვდეთ რაღაც მინდა გაჩუქოო. უკვე ძაან მეცინებოდა და ასე ღიმილით წავედი საღამოს Wall-ში, ერთი ნახევარი საათი ველოდე და მერე მივწერე. აღმოჩნდა რომ იმას აერია და მოზაიკაში მიცდიდა. კარგი მოვალ-თქო და გავედი, თან მოზაიკაც ჩემი მეგობრის იყო და არ ვიყავი ნამყოფი. მოკლედ, მივედი მოზაიკაში, ჰოდა ეს ჩემი მეგობარი, გინეკოლოგია და სამსახურში აჩუქეს 200 ცალი საუკეთესო ხარისხის პრეზერვატივი და ნაწილი მე მომიტანა. ვერაფერს ვიტყვი, ესეც მშვენიერი საჩუქარი იყო.

მერე ვილაქლაქეთ, წითელი ღვინო ვწრუპეთ და ტუჩები გავიშავეთ.

გარედან ხმაური შემომესმა და აივანზე გავედი, ჩხუბობდნენ, ბრახ გააქანა და ლეწა ერთმა მეორეს, მეორე წაიქცა, ის კიდე მივიდა და კიდე ლეწა თავში, მეორე დიდად ვერაფერს აკეთებდა, პირველი არ ჩერდებოდა, აწია ეს მეორე და გადააგდო, მანქანაზე მიანარცხა, მივიდა კიდე დაარტყა, კიდე დაარტყა, ამ დროს მესამე მოვიდა იმანაც დაარტყა მეორეს, თან სულ თავში ურტყამდნენ. გაშეშებული ვიდექი, არ უნდა მეყურებინა, მარა გავძეგლდი, უბრალო ჩხუბი არ იყო, ზღვარგადასული და რაც მთავარია ცალმხრივი აგრესია იყო, არ ვიცი რა უნდა მოხდეს, რო ასე მოვექცე ვინმეს. ალბათ ჩემთვის საყვარელ ადამიანს თუ მოექცევიან ასე, მერე შევძლებ ასე და ამაზე უარესადაც მოვექცე მე მათ. მაგრამ აქ გამაოგნებელი იყო მიზეზი. პირველ, მეორე, მესამე, მეოთხე უმოწყალო-გამეტებულ დარტყმებს, ის ტიპი სულ ერთ წინადადებას ამატებდა ღრიალით – მე უნდა დავიჭირო ბიჭო შენი სიგარეტი? მე უნდა დავიჭირო?! მე უნდა დავიჭირო შენი სიგარეტი??? ჰა, შენი დედა მოვტყან! მე უნდა დავიჭირო სიგარეტი?..

3.

გამეღვიძა. თვალები ფრთხილად გავახილე, აბა დღეს ვინ რას მაჩუქებს-თქო. ფეისბუქზე შევძვერი და ერთი უცნობი მწერდა, რა კარგია, რო ბლოგის წერა გააგრძელეო. გავისაუბრეთ და შეხვედრა გადავწყვიტეთ, ჩემს მიუწვდომლობაზე მითი რომ დამსხვრეულიყო. მგონი კარგად გამოგვივიდა, თან Night Pizza-მ საჩუქარი გამიკეთა და საღამო გემრიელად გავატარეთ, ნახევარ მარგარიტასთან და ნახევარ პეპერონისთან ერთად.

საღამოს როცა წავიდა, ჩემმა მეგობარმა, ისრაელში რო ცხოვრობს, თავისი დოკუმენტური ფილმი Jerusalem Boxing Club გამომიგზავნა, ვუყურე. საერთოდ დოკუმენტურ ფილმებს არ ვუყურებ ხოლმე. მაგრამ ძაან ვისიამოვნე, ძალიან კარგად იყო ისტორია მოყოლილი, მუსიკითაც მშვენივრად იყო შეზავებული და რაც მთავარია, ადამიანურ ურთიერთობებზე იყო საინტერესო ისტორია.

ძილის წინ, უეცრად ერთი ამბავი გამახსენდა, როცა „ის“ გავიცანი, დედაჩემს მოვუყევი და დედაჩემმა მითხრა, ეხლა ძალიან მაგარი რამე უნდა გითხრაო და აღმოჩნდა რომ მისი სახელი, რომელიც უიშვიათესია და მეტი თითქმის არავის ქვია. დედაჩემს ეყენა ფეისბუქის პასვორდათ. სიგიჟე იყო, აღმოჩნდა რო დედაჩემსაც უყვარდა ის ისტორიული პერსონაჟი, როგორც დედამისს და მე რო გოგო ვყოფილიყავი, მეც ამ სახელს დამარქმევდნენ. მოკლედ ასე ვერ შეიკავა დედამ თავი, მითხრა ეს ამბავი და წავიდა პასვორდის გამოსაცვლელად. ისე კი, როცა ასეთი მშვენიერი ნიშნებიც კი ბოლოს ტრაკში მიდის, რისი უნდა გჯეროდეს ადამიანს აღარც კი ვიცი.

4.

გამეღვიძა. გვიანი იყო, მწერლის სახლში წავედი, მამაჩემმა ეროტიკული ტანკები თარგმნა და წიგნის პრეზენტაციაზე უნდა მიმესწრო. დარბაზი თითქმის სავსე დამხვდა და საღამომ კარგად ჩაიარა – სხარტად და საინტერესოდ.

ქუჩაში რო გამოვედი, ვიფიქრე დღეს მაინც სიწყნარეა-თქო, იქვე გარეთ 1 გოგო იდგა, ეწეოდა. მომესალმა, მეც მივესალმე, მე ის ვარო და ფეისბუქიდან შემახსენა თავი. ცოტა გამოველაპარაკე და დავიშალეთ. მერე სახლში როცა მივედი მოწერილი დამხვდა:

კომპლიმენტს გეტყვი – დავრწმუნდი რო ჩვეულებრივი ხარ )) თავმდაბალი და ადამიანური.

ეს გოგო რო წავიდა, ამ დროს მეგობარმა დამირეკა, გამოგივლი და „ამო რამე“-ში წავიდეთო, მოვიდა და წავედით. „ამო რამე“-ში ჩვენი მეგობარი მუშაობდა და 1 საათით შევუსეირნეთ, მოვინახულეთ. მგონი ცოტა გავამხიარულეთ კიდევაც, რაღაც სიგიჟეებს ვყვებოდი და ბევრი ვიცინეთ.

5.

გამეღვიძა. კიდევ ერთი მესიჯი მივიღე, კიდევ ერთი უცნობისგან, შედი ჩემს კედელზე და ნახე სტატუსი რო წერია, ეგ შენ გეძღვნებაო. შევედი და ვნახე. კარგი რაღაცეები ეწერა შავგრემან ბიჭზე… შეხვედრაზე შევთანხმდით, ამჯერად საჩუქრად ქინდერის კვერცხები მივიღე, ვისაუბრეთ, შოკოლადი და ჩაი მივირთვით და მერე საღამოს კიდევ ერთი სტატუსი მომიძღვნა, რომელიც ამჯერად უკვე ამ ჩვენს შეხვედრას ეძღვნებოდა.

მერე გვიან იმ გოგოს შევხვდი, ფინეთში რო ცხოვრობს, ჩემს ერთ მეგობარს მოეწონა და მე და ეს გოგო ერთად დაგვპატიჟა, ცოტა სადმე დავლიოთო, ცოტა არ გამოვიდა, ჯერ Peoples-ში ვიყავით, მერე Warszawa-ში, მერე მოზაიკაში, მერე ბერნარდში, იქიდან უკვე ბათუმში, თურქეთში, ბაჰამებზე, კაზინოში, სტრიპტიზ კლუბში და ბოულინგის სათამაშოდ გვინდოდა მოგზაურობა, საინფორმაციოში ვრეკავდით, რომ გაგვეგო სად იყო ავა გარდნერის საფლავი და მოგვენახულებინა, იქ ძალიან შეწუხდნენ, იწვალეს, ცდილობდნენ დაედგინათ, მაგრამ ვერ მოახერხეს, ამასობაში კი ჩვენ დროულად მივხვდით, რო ეხლა უკვე დასაძინებლად წასვლა აჯობებდა ყველაფერს.

სახლში რო მივედი, „ფრენდ რექუესთი“ დამხვდა, დავაკონფირმე და ფოტოები დავათვალიერე, ისეთი გოგო იყო, მეგონა ჟურნალ VOGUES-ს ვათვალიერებდი. მერე გამოველაპარაკე, აღმოჩნდა რო გერმანიაში ცხოვრობს, მერე ლაპარაკი საკაიფოდ ავაწყეთ, მერე ბევრი ვიცინეთ, მერე მოგვეჩვენა რო დიდი ხანია ერთმანეთს ვიცნობდით და მერე მოგვინდა, რო ერთმანეთს ვიცნობდეთ. რაღაც ხდებოდა, რაღაც სასიამოვნო. არა, თავში კი არ ამივარდა, უბრალოდ, ამ ეტაპზე ძალიან ინტენსიური სახე მიიღო ყველაფერმა და ცოტათი მაინც უცნაური იყო.

6.

გამეღვიძა. სამზარეულოში გავედი, ყავის მოსამზადებლად. შემეშინდა, მაგიდასთან ვიღაცეები ისხდნენ, შუქი ავანთე და ჯადოქარი დამხვდა, მეორე კი ის უცნაურად ლამაზ თვალებიანი ბავშვი იყო Wall-ის ეზოდან. ისხდნენ და ჩემი ვეგეტარიანული პაშტეტით საუზმობდნენ.

– აჰ, ესე იგი, თქვენ ერთად ხართ, ხო? – ვუთხარი და დოინჯი შემოვირტყი.

– ყოჩაღ! ძნელი მისახვედრი იყო, შერლოკ? – ლუკმით პირში მიპასუხმა ჯადოქარმა და ამომხედა.

– რა გინდათ, რატო მიძვრებით სახლში? – ვეცადე დამეძაბა სიტუაცია.

– სახლში არა, თავში… და საერთოდ როგორც შენს ლექსში იყო – შენი სახლის გასაღები იმას აქვს, ვინც არასოდეს მოვა – მოკლედ, შენ ვინც არ გინდა, თავში ვერ შემოგიძვრება. უი, და აი ეს გამომართვი, – ჯადოქრის დაძაბვა, როგორც ჩანს, სულაც არ იყო ადვილი საქმე. ჯიბიდან პატარა დაკეცილი ფურცელი ამოიღო და მომაწოდა.

გამოვართვი, გავშალე და ხმამაღლა წავიკითხე:

რამე მინდა ვნახო პირველად, ისეთი რამე რაც არ მინახავს

ის მინდა ვნახო

ის ხომ გინახავს?

მის დაბრუნებას ვნახავ პირველად

– იხვეწება ნელ-ნელა, ხო იცი, – უთხრა ბავშვს ჯადოქარმა. ბავშვმა შემომხედა, ლამაზი თვალები და საჭმლით გამოტენილი პირი ქონდა.

– რა არის ეს, რატომ გადამეკიდეთ ამ გოიმური ლექსებით? – წამოვიყვირე მე და ფურცელი მოვისროლე.

– ოოჰ, ეს რა ესთეტია რა, – თქვა ბავშვმა და გაიცინეს.

– კი არ გადაგეკიდეთ, ჩვენ გირჩევთ, შეეშვა ამ უაზრობას, ანუ ბლოგისგან გამოწვეული ინტერესით თავით ტკბობას და აქ დარჩე ჩვენთან. თან სიმართლე რო გითხრა, აქ მეტი შანსი გაქვს შეხვდე, – მითხრა, პირი მოიწმინდა და როგორც იცის ხოლმე, თვალი ჩამიკრა ღიმილით.

– არ მინდა, არ მინდა, არ მინდა, არ მინდა, ეგრე არ მინდა, – ვიმეორებდი, მაგრამ მივხვდი რო უბრალოდ ვფიქრობდი, პირი მოკუმული მქონდა…

გამეღვიძა.

 

ცარიელი დღეები (საახალწლო სპეც-გამოშვება)

I wish it was Christmas today

– Julian Casablancas

1.

შემხვდა.

ამ 10 თვის მანძილზე პირველად შემხვდა. ოთხშაბათი იყო, 6 იანვარი, ღამის 10 საათი, მამაჩემთან ვიყავი, არსად გასვლას არ ვაპირებდი. უცებ, დიდი ხნის უნახავმა ნაცნობმა მომწერა – რას შვები, ხომ არ გამოხვალო? – გავედი, პეკინზე მარშუტკა გავაჩერე, ავედი და პირველივე სკამზე იჯდა.

ათასჯერ მიფიქრია, თუ რა უნდა მექნა და როგორ მოვქცეულიყავი, როცა შემხვდებოდა და მგონი ყველაფერი გავაკეთე, ათასჯერ ნაფიქრის გარდა. ჩარლი ჩაპლინივით ვიქცეოდი. ჯერ მივესალმე, ცოტა შეცბა, ან მომეჩვენა რო შეცბა, ან არ მომეჩვენა და მეც შევცბი. ყურებიდან „ნაუშნიკები“ გამოიღო. გილოცავ-თქო ვუთხარი. ნუ, ახალი წელი ვიგულისხმე ალბათ, თუ ყველაფერი, თუ როგორც არის. მადლობაო. მერე წავედი უკან დავჯექი. ვიფიქრე მალე ჩავიდოდა სპორტის სასახლესთან, ამიტომ ცოტა რო გავიარეთ ავდექი და გავაჩერებინე მარშუტკა, მძღოლს 2-ის ფული მივეცი, გადახდილია-თქო ვუთხარი და ჩავედი, შემოვტრიალდი, ხურდას ველოდებოდი, უცებ კურტკა გავიხსენი, ჯემპრი ავიწიე და მაისური დავანახე, მისი ნაჩუქარი მაისური მეცვა, ერთადერთი ნივთი რაც მისგან დამრჩა და რომელიც ზუსტად იმდღეს მეცვა. ძაან გაეცინა, თან ისე როგორც იცის ხოლმე, ძაან კეთილად. ამ დროს მძღოლმა ხურდა დამიბრუნა. საშინლად ლამაზი იყო, კოცნა გავუგზავნე, კარი დავხურე და გზა ფეხით გავაგრძელე.

2.

ყავა დიდად არ მიყვარს, მაგრამ ქუჩაში დაფქვილი ყავის მძაფრი არომატი ვიგრძენი და მესიამოვნა. უცებ 1 სიზმარი გამახსენდა, რომელიც რამდენიმე თვის წინ დამესიზმრა.
ტელევიზორი ჩავრთე და ეკრანზე გამოვჩნდი, პირს მორგანთან ვიჯექი სტუდიაში.
– So, what about her? – აბა, რას ფიქრობ მასზე? – მკითხა პირსმა.
– I think, she knows, how to be good, but she is not ready for this, – მე მგონი მან იცის, თუ როგორ უნდა იყოს კარგი, მაგრამ ის უბრალოდ ჯერ მზად არ არის ამისთვის, – ვუპასუხე ღიმილით.
– Well… & what about you? – და შენზე რას იტყვი? – განაგრძო პირსმა.
– You know, I have bright sides & dark sides… & I try a lot to be good… – მე მაქვს ნათელი და ბნელი მხარეები და ბევრს ვცდილობ იმისთვის, რომ ვიყო კარგი, – ვთქვი მე და ყავა მოვსვი, რომელსაც ზუსტად ისეთი სუნი ჰქონდა, როგორიც ეხლა ვიგრძენი ქუჩაში.

მეგობართან ავედი, რომელმაც უეცრად მომწერა გამოდიო და რომელიც ბლოგს წერდა და თურმე რომ არა ჩემი ბლოგი, არ დაწერდა. სასიამოვნო ინფორმაცია იყო. აი ლინკიც:

http://tinyurl.com/hut8fc6

ცოტა დავლიე და კანუდოსში წავედით, რო მივედით მაგიდასთან 1 ბიჭი და 4 გოგო ისხდნენ, არცერთს არ ვიცნობდი და უცებ მითხრეს ჩვენ შენს ბლოგს ვკითხულობდითო. ესეც კიდევ 1 მოულოდნელი სიურპრიზი… იქიდან მტკვარზე წავედი. სიხა უკრავდა, როგორც „ასეთ დროს“ ფილმებში აკეთებენ ხოლმე, ძაან დავთვერი და დილამდე იქ ვიყავი.

3.

მეორე დღეს სიხას კონცერტი იყო რიფერში. ამჯერად მღეროდა. პეკინზე ტაქსი გავაჩერე:

– ოპერასთან 3 ლარად გამიყვან?
– მმმმ… სადაა ოპერა?

მეთქი რუსთაველზე და წავედით. რიფერში ბევრი ხალხი იყო, კონცერტი დაწყებული დამხვდა. სიხამ დაახლოებით 1 თვის წინ რაღაც ვიდეო დადო ფეისბუქზე, შარშანაც ქონდა აქ კონცერტი და იმის ნაწყვეტი იყო. მივაჭირე, YouTube-ზე გადავედი, ვუყურე და მერე გვერდით დავინახე სხვა ნაწყვეტებიც იდო იმ კონცერტიდან, კიდე მივაჭირე ერთს და უცებ რას ვხედავ: სიხა სცენაზეა, წინ ბევრი ხალხი დგას, მე სცენის კუთხესთან ვარ, ჯიბიდან მობილურს ვიღებ და SMS-ს ვაგზავნი – მოდი, სცენასთან ვდგავარ – ნუ, ეს ტექსტი არ ჩანს, მაგრამ, ხომ მახსოვს რაც დავწერე. მერე, უცებ ის შემოდის კადრში, ხალხს აქეთ-იქით წევს და ჩემთან მოდის, მკოცნის, ყურში რაღაცას მეუბნება, ვიცინით, მეხუტება, ცოტა ლუდს ვსვამთ, სიხას ვუსმენთ, ვცეკვავთსავით. ბოლოს სიმღერა მთავრდება, ხელს მკიდებს, ამ ხალხში ვძვრებით და კადრიდან გავდივართ. 5 წუთიანი სცენაა. არც ვიცოდი ვიდეოს თუ იღებდნენ.

ავიჭერი… ამ ვიდეომ ამრია.

ჰოდა, ეხლაც წავედი და იმ კუთხეში დავდექი… კონცერტი რო მორჩა, ცოტა დავლიეთ და მალე დავიშალეთ. სიხამ, ხვალ არტ-კაფეში ვუკრავო და მოდიო.

4.

მივედი. მაგარი ჭყლეტა იყო, ხალხი წუწუნებდა, სასმელი გვინდა და ბარებთან ისეთი ამბავია, ვერ ვყიდულობთო.

რაღაც მომენტში, 3 უცხო ბიჭი მაჩერებს:
– აუ, აუ, აუ, აუ! – ამბობს ერთი, მეორეს ყურში რაღაცას ეუბნება და თავს ჩემსკენ იქნევს.
– ვააახ, კი, ტო… – ამბობს მეორე, მესამეს ყურში რაღაცას ეუბნება და თავს ჩემსკენ იქნევს.
– ეე, მართლა ჩემი კაი, – ამბობს მესამე და სამივენი მიყურებენ.
რა უნდათ ვერ გავიგე, მუსიკა ძაან ხმამაღლაა. მე ვიღიმი, ვუყურებ და ველოდები, ფხიზელი ვარ, სიკეთის რეჟიმი მაქვს ჩართული.
– ირაკლის გავხარ ძმაო ძაან მაგრად ჩარკვიანს!.. – როგორც იქნა მითხრა პირველმა.
– აა, ჰო, ვიცი, ხშირად მეუბნებიან, – დავუქნიე თავი.
– ხო, მარა შენ დიდხანს იცოცხლე ძმაო! – დაამატა მეორემ და მხარზე ხელი მეგობრულად დამიტყაპუნა.
– გაიხარეთ! – ვუთხარი კოდური სიტყვა, რომელიც ასეთ დროს უნდა იხმარო ხოლმე და გზა გავაგრძელე.

ბუგი-ვუგიში შევიხედე, არაფერი საინტერესო არ ხდებოდა, უკან დავბრუნდი, ცოტა ვიცეკვე და სახლში წამოვედი. მშიოდა და რა უნდა ქნას ადამიანმა, ღამე თუ მოშივდება… ღამე კი, როგორც მოგეხსენებათ, ყველა ნორმალურ ადამიანს შივდება, რა უნდა ქნას და Night Pizza უნდა გამოიძახოს, ხოდა დავრეკე 591 21 00 06 და შევუკვეთე მარგარიტა. მომიტანეს, გემრიელად მივირთვი, პარალელურად ცოტა ფეისბუქიც ვსქროლე, #NBAVote Zaza Pachulia დავწერე და დავიძინე.

5.

ჩემს ძველ სამსახურში მივედი, Windfor’s-ში, წელს შეკრების პირველი დღე ქონდათ, ეზოში მწვადებს და სოსისებს წვავდნენ, რის გამოც მე მხოლოდ თონის პური და მჟავე კიტრი მერგო. მაგრამ ცოტა დავლიე, რაც მთავარია მეგობრები მოვინახულე და, მოკლედ, მაინც კარგი დრო გავატარე.

იქიდან HOLMES&WATSON-ში შევიარე, იქაურებიც მოვინახულე, ცოტა იქაც დავლიე, 2 ლეკვი ყავთ, იმათაც მოვესიყვარულე და ღამე მივედი სიხასთან, რომელიც გაცივდა და სახლში იჯდა. ჩაი დაასხა, მურაბა მოიტანა და დავიწყეთ ლაპარაკი… შუა საუბრის დროს დავაფიქსირეთ, რო ძალიან სასაცილოდ ვლაპარაკობდით, მგონი წლების განმავლობაში ჩამოგვიყალიბდა ასეთი მანერა. ის თავის ამბავს ყვებოდა, მე ჩემსას, ოღონდ დიალოგის ფორმა ქონდა ამ ყველაფერს და რაღაცნაირად გამოდიოდა, რო 2 თემაზე ვლაპარაკობდით ერთდროულად, მარა თან მაინც ერწყმოდა ეს ყველაფერი ერთმანეთში.

სახლში გვიან მივედი და გავიგე, რო დევიდ ბოუი გარდაიცვალა. ძალიან მეწყინა. ჩემი ბავშვობის სიყვარულებიდან ერთი კურტ ვონეგუტი მეწყინა ასე და ეხლა ეს.

6.

WordPress-მა მეილი გამომიგზავნა – “ცარიელი დღეები” იმდენმა ადამიანმა წაიკითხა, სიდნეის ოპერას გაავსებდნენ 13-ჯერო, 42 ქვეყანაში კითხულობდნენო და სულ ასეთი კარგი რამეები ეწერა!..

ზუსტად 2 თვენახევარია, რაც აღარ ვწერდი და ამ ხნის მანძილზე, ჯერ არცერთი დღე არ ყოფილა ისეთი, რომ დაახლოებით 10 ვიზიტორი მაინც არ დაფიქსირდეს. ანუ, ამ ხნის მანძილზე კიდევ 800-მა ადამიანმა წაიკითხა. ჰოდა, ასე გამოდის მთელი ეს პერიოდი ცოცხალი იყო ბლოგი, სუნთქავდა…

ამასობაში კი სრულიად უცნობმა ადამიანმა, მომწერა რომ თურმე “ცარიელი დღეები“ ამოუბეჭდავს, აუკინძავს და გაუვრცელებია. ჰოდა, ფოტოც გამომიგზავნა ამ ყველაფრის დასტურად. ამ ფიქრებში ძველი ახალი წლის აღსანიშნავად გაშვებული ფეიერვერკის ფონზე ჩამეძინა:

უცებ დიკაპრიო შემოვიდა ოთახში, სავარძელში ჩაჯდა და მითხრა:

– იცი, წავიკითხე ეს შენი საახალწლო ბლოგი და ისეთი კარგი არ იყო, როგორც ძველები, – თან ფეხი ფეხზე გადაიდო და სიგარეტს მოუკიდა.

– ოჰ, ეგრე საახალწლო შერლოკზეც ამბობენ, დიდი ამბავი ეხლა, – გავეცი მომზადებული პასუხი და ლოგინში ცოტა წამოვიმართე.

-არ ვიცი, მე შერლოკს არ ვუყურებ, – წამოდგა და სარკმელი გამოაღო.

-ნწ, გაჩერდი ეხლა იცოდე, თორე ოსკარს არ მოგცემენ, – ვუთხარი სიცილით.

-…

-ეგრე ნუ მიკეთებ თვალებს, ლედი გაგა კი არ ვარ, – და ორივეს გაგვეცინა.

გამეღვიძა… უფ, ლეო დამესიზმრა-თქო, გავიფიქრე და უცებ თავთან პატარა მაგიდაზე რაღაცამ გაიბრწყინა, მობილური მივანათე და ოსკარის ქანდაკება დავინახე… ვაჰ, ჯერ ვიფიქრე, იმას დარჩა-თქო, მერე გამახსენდა რო იმას არ აქვს და ამ დროს წარწერას კარგად მივანათე და – აკადემიის ჯილდო, ნონო ანთაძეს საუკეთესო ბლოგისთვის „ცარიელი დღეები“ – ეწერა, მეთქი ვუა, ჩემი კაი… ჰოდა, გადავტრიალდი და გავაგრძელე ძილი… ძილი კი არა და წერა…..

 

დღეები (XXV ნაწილი)

Featured image

The truth is that I never shook my shadow

– Alex Ebert

1.

– გავიდეთ? – მკითხა თაშომ.

– რომელი საათია?

– სამი!

– წავედით, – ღამის 3 საათი იყო.

თაშომ ჯიპაში, მარისთან და გოგასთან ფოტოგრაფიის სწავლა დაიწყო და დავალება ჰქონდა. ღამე ხიდიდან უნდა გადაეღო ქვემოთ მიმავალი მანქანები. უფრო ადრე ვერ გავეტიეთ, იმიტომ რომ Night Pizza-ს ძალიან გემრიელი ვეგეტარიანული პიცა გამოვიძახეთ და თან ანიმაციურ ფილმს – Inside Out-ს ვუყურებდით. მოკლედ, გმირთა მოედანზე ჩავისეირნეთ, ესტაკადაზე ავედით და იქიდან შეუდგა საქმეს. მე თავიდან ოდნავ დაძაბული ვიყავი, აგორაფობია მჭირს და ხანდახან ხიდებზე გადასვლა მიჭირს ხოლმე, არაერთი სასაცილო ისტორია გადამხდენია ამის გამო. თუმცა ეხლა ეს შეგრძნება ნაკლებად გამძაფრებული მქონდა და ჩასაფრებულ თაშოს დიდი გულისყურით ვეხმარებოდი, თითქოს თვითონ ვერ გაიგებდა, მანქანა როდის მოგვიახლოვდებოდა.

ნახევარსაათიანი ჩხაკუნის შედეგად, ცოტათი შეციებულები სახლისკენ წავედით. გზაში იმაზე ვფიქრობდი – უკვე დროა ხელოსანი გამოვიძახო და ხელსაბანში ცხელი წყალი რო არ მოდის, გავაკეთებინო-თქო. ფოტოებმა კი, რაც მთავარია, მეორე დღეს, კარგი შეფასება დაიმსახურეს.

2.

უიკენდი დადგა და Wall-ში მივედით. გადაჭედილი დაგვხდა იქაურობა, გარეთ გათბობა დააყენეს და მიუხედავად იმისა, რო ოქტომბრის ბოლო იყო, ზოგს მხოლოდ მაისური ეცვა. თან ამ გათბობას ისეთი განათება ჰქონდა, გარედან დანახვისას აუცილებლად იფიქრებდი – იქ რაღაც კარგი ხდებაო და იმ აურაში მოგინდებოდა მოხვედრა.

თაშოს მეგობრებიც იქ იყვნენ და მერე, გვიან ღამე, დიდ გალერიში წავედით, Ellen Allien უკრავდა, რომლის შესახებაც, მანამდე საერთოდ არაფერი ვიცოდი, მაგრამ ძალიან მაგარი გოგო აღმოჩნდა, ხარისხიანი მუსიკა დაუკრა და თან საქმე იმაში იყო, რომ ჩვენ აქაურობისთვის იმ იშვიათ კონდიციაში ვიყავით, როდესაც მხოლოდ წყალს სვამ. ასეთ დროს კი, მოგეხსენებათ, განსაკუთრებით გემრიელად გერგება კარგი მუსიკა.

პირდაპირ Ellen-ის წინ ვიდექით, იმ ადგილას მუსიკა უფრო კარგად ისმოდა. პერიოდულად მომწონდა თვალდახუჭული განათების ციმციმს რო ვგრძნობდი, მერე მახსოვს თაშოს ყურში ჩავჩურჩულებდი, ყველა DJ ასე არ აკეთებს და კაია თვითონაც რო ცეკვავს, მასთან ერთად ვმოძრაობთ და ეგ ყველაზე კარგად გრძნობს ეხლა ამ მუსიკას-თქო.

3.

ნათლიაჩემმა დამირეკა, მომენატრე და ყავაზე და ნამცხვარზე „ო, მოდა, მოდა“-ში მოდიო. ეს მეორე ნათლია იყო, ის არა, ვინც კეტები ჩამომიტანა. ასეთი ტრადიცია გვქონდა, ჩემს დაბადების დღეზე კაფეში მპატიჟებდა ხოლმე, ამ ზაფხულს ვერ მოახერხა და ამიტომ ეხლა შევხვდი.

როგორც გვჩვევია, შეძლებისდაგვარად მოვუყევი მთელი წლის თავგადასავლები, პირად ცხოვრებაზე თუ საქმეზე. ბლოგზე რო ვუთხარი, მიპასუხა – ხო იცი ასტრიდ ლინდგრენმაც ეგრე დაიწყო თავიდან, უბრალოდ საკუთარ შვილს უწერდაო. მერე ცოტა თავის ამბებზეც მითხრა. მე კი ამასობაში იმაზე ვფიქრობდი, რო ნათლიაჩემი მგონი ყველაზე ღრმადმორწმუნე ადამიანია, ვისაც კი ვიცნობ და მე, როგორც ათეისტი, თამამად ვიტყვი, რო ყველა მორწმუნე ზუსტად ასეთი კეთილშობილი და რელიგიური თემატიკით აბსოლუტურად არათავსმომხვევი უნდა იყოს.

კაფედან რო წამოვედი, ვიფიქრე – მირონი და მადლი მე არ ვიცი, მაგრამ მიხარია, რო ორივე ნათლია ჩემი მეგობარია და, რა კარგი იქნება, თუ მე და ჩემი ერთადერთი ნათლული, პატარა, საყვარელი ალექსანდრაც, ასე ვიმეგობრებთ, როცა გაიზრდება-თქო.

4.

ფეისბუქზე უცნაური წერილი დამხვდა, დასაწყისი ისეთივე ჰქონდა, როგორც ბოლო პერიოდში მოსულ წერილებს, მაგრამ გაგრძელება აღმოაჩნდა სასაცილო:

„სულ შემთხვევით წავაწყდი და გუშინ ყველა ნაწილი ერთად წავიკითხე სიამოვნებით. საინტერესოა – თხრობის მანერა, დინამიკა, აქცენტები. ბლოგს ვგულისხმობ, მიხვდებოდი. რთულია ცარიელი დღეები ასე სავსედ გადმოსცე. ზოგ მონაკვეთში, გეოგრაფიული თვალსაზრისით იმდენად ნაცნობი გარემო იყო აღწერილი, ცოტაც და შემოგძახე… გამარჯობა ნონო! თურმე მეზობლებიც გკითხულობენ. მოკლედ, წარმატებები.“

თავიდან ტრადიციულად მადლობა გადავუხადე, მიხარია რო მოგწონს-თქო, მაგრამ მერე მივწერე, არ ვიცი, რომელი მეზობელი ხართ-თქო და თან ვფიქრობდი იქნებ ეშლება მეთქი. თუმცა აღმოჩნდა, რო ეშლება კი არა, ჩემს სადარბაზოში, ჩემსავე სართულზე ცხოვრობს და იმის გამო, რო ჩემსავით მეზობლებთან დიდად კონტაქტურობით არ გამოირჩევა, ერთმანეთს არ ვიცნობთ. სამართლიანობისთვის ისიც უნდა აღვნიშნო, რო ჩემს სართულზე 6 ბინაა, მაგრამ ნანახი მაინც ხომ უნდა მყოლოდა ადამიანი…

5.

ის ბლოგი გადავიკითხე, სადაც ჩემი ბლოგი იყო ნახსენები, ამასწინათ ავტორმა რო მომწერა. ჰოდა ვიფიქრე, რო აი, მაინც აქ იყოს ლინკი:

http://tinyurl.com/znlvhx7

და კიდე 1 ბლოგი გამხსენდა, სადაც ადრე ჩემი ბლოგი ახსენეს, და ესე იყოს აქ:

http://tinyurl.com/hogyhfr

მერე კი გასაუბრებაზე წავედი. შეიძლება ახალი სამსახური დავიწყო. რაღაც დამავალეს და რასაც მოვიფიქრებ, თუ მოეწონებათ, ძალიან კარგი იქნება. მოკლედ ვნახოთ რა გამოვა, ჩემზეა დამოკიდებული.

6.

დღეს რო გავიღვიძე, მივხვდი, რო მთელი კვირა გავიდა და წინა ნაწილისთვის თაგები არ მქონდა გაკეთებული. გავუკეთე, მარა ნიშანი იყო, იმის, რო არ ვიცი მართლა ყველაფერს აქვს თუ არა დასასრული, მაგრამ ამ ამბავს აღმოაჩნდა. ჩემი ბლოგი, 6 თვიანი არსებობის შემდეგ უნდა დასრულებულიყო.

მერე უცებ გამახსენდა, ბარსელონაში, რო ვიყავი, ერთ ძალიან ლამაზ კაფეში შევედი, კედლები სულ პატარ-პატარა ფერადი ფურცლებით იყო სავსე და ყველა რასაც უნდა აწერდა. ხოდა მეც მივაწერე. მაგრამ ეს ისტორია დამთავრდა. მე ბედნიერი ვარ და მასაც იგივეს ვუსურვებ.

არ ვიცი, შეიძლება მალე კიდევ მომინდეს, დავწერო რამე და იმედი მაქვს, ისევ მოუთმენლად და ინტერესით დაელოდებით ხოლმე ოთხშაბათს, ან რაღაცშაბათს. ყოველ შემთხვევაში ამის შესახებ თუ სურვილი გაგიჩნდებათ ფეისბუქიდან შეიტყობთ: https://www.facebook.com/nono.antadze.1

მადლობა ყველას – ვინც მწერდა, თუ როგორ მოწონს ჩემი ბლოგი, ვინც მწერდა რო წერა მოვანდომე, ვინც მწერდა, რო დავეხმარე, ან ვინც უბრალოდ ჩუმად კითხულობდა.

The End

Featured image

მეგობრების დღეები (XXIII ნაწილი)

Featured image

It’s not like the movies

– Radiohead

1.

მეგობარმა მომწერა, გერმანიაში მივდივარ და ვისაც ჩემი ნახვა გინდათ, საღამოს Althaus-ში მოდითო. მივედი. მენიუ მოვიმარჯვე და კაი ხანი ვარჩევდი, ცივი ჩაის კოქტეილებიდან რომელი დამელია. მიმტანი გოგონა რო მოგვიახლოვდა, უკვე მზად ვიყავი.

– მე მინდა კივი კოლადა, – გავუღიმე ოფიციანტს, რომელმაც თავი დამიქნია და წავიდა.

– ეხლა ნახეთ, მოვა და მეტყვის არ გვაქვსო, ყველგან ასე ხდება, – გადავხედე ბიჭებს და მიმტანიც გამოჩნდა.

– უკაცრავად, მაგრამ კივი კოლადა არ გვაქვს, – ბიჭებს გაეცინათ, მე კვლავ მენიუში ჩავძვერი.

– მაშინ მინდა, კასაბლანკა პიტნა, – ისევ ღიმილით გავუწოდე მენიუ.

წავიდა, თუმცა 2 წუთში დაბრუნდა მორიდებული ღიმილით და მენიუთი ხელში.

– თურმე არც კასაბლანკა პიტნა არ გვაქვს, – ყველა იცინოდა, მათ შორის მეც – სიმწრისგან.

– აბა რა გაქვთ? – კიდევ ერთხელ გადავშალე მენიუ. სულ ასე ხდება-თქო, თავიდან ბიჭებს როცა ვუთხარი, ამას არ ვგულისხმობდი.

– ჟასმინის ბაღი გაქვთ?

– ერთი წუთით ვიკითხავ, – წავიდა, მალე დაბრუნდა, თვალებში ვეღარ მიყურებდა.

– მაპატიეთ, იცით არც ჟასმინის ბაღი არ გვქონია, – აქ უკვე მინდოდა მეთქვა, როცა გითავდებათ, ან უნდა შემოიტანოთ, ან მენიუში გადაშალოთ-თქო, მაგრამ კარგ ხასიათზე ვიყავი, თავი შევიკავე.

– მაშინ თქვენ უნდა მითხრათ რა გაქვთ, წითელი ხილის გაელვება გაქვთ? – გავუწოდე მენიუ.

– არა, არც ეგ… აი, იქნებ ჯინჯერის ნიავი, სიცილიური ფორთოხალი, ან ფრანგული ვარდი დალიოთ.

– არ მინდა ჯინჯერი, ფორთოხალი და ვარდი, – დამეტყო უხასიათობა, რაც მინდოდა არ ქონდათ და ამის გამო, რაც არ მიყვარდა, იმას ვერ დავლევდი.

– მაშინ ცისფერი ანგელოზი, – განაგრძო შემოთავაზება.

– ეგ რა არის? აქ არ წერია.

– მეორე მენიუშია.

– კარგი, იყოს ცისფერი ანგელოზი და მეორე მენიუც მომიტანეთ, – ვუთხარი დაღლილმა.

ცოტა ხანში, როგორც იქნა მაღირსეს ცივი ჩაის კოქტეილი. ბოლოს მიმტანმა ყურადღება გამოიჩინა და მკითხა თუ მოგეწონაო.

– არა, იმიტო რო ასკილით ყოფილა, – ვუთხარი კეთილად და მეორე მენიუში ინგრედიენტებზე მივუთითე.

– არა, არ აქვს მაგას ასკილი, ეგ ისე წერია…..

მოკლედ, საერთოდ ვეღარაფერი ვერ გავიგე და ასე დაბნეულმა გავაცილე მეგობარი შორ გზაზე.

2.

დილით მეგობრისგან საქმიანი წერილი მივიღე – ნონო, ქართულ სივრცეში იქმნება ახალი პლატფორმა, რომელიც გააერთიანებს ლიბერალური ღირებულებების ადამიანებს. პლატფორმის მთავარი მიზანი იქნება პროექტების და სხვა აქტივობების ჩატარება, რომელიც მიზნად დაისახავს ლიბერალური ცოდნის დონის ამაღლებას და ლიბერალური იდეების გავრცელებას, ინოვაციების დანერგვას, დამოუკიდებელი მედიის შექმნას, მხარდაჭერას და სხვა. – თუ გაინტერესებს საღამოს მოდი, ვიკრიბებითო.

ჰოდა, წავედი, ვნახო ერთი რა ხდება-თქო, ქუჩა შემეშალა და სხვა მისამართზე მივედი, თუმცა იქვე ახლოს იყო და ფეხით ავუყევი აღმართს, ზურგჩანთას ლეპტოპი მიმძიმებდა და გაბრაზებული ვილანძღებოდი, რა დროს მისამართების არევა იყო-თქო და თან მეცინებოდა, ლიბერალური იდეების გასავრცელებლად გინებ-გინებით რო მივდიოდი.

იქიდან საღამოს Wall-ში მივედი, კიდევ ერთი მეგობარს შევხვდი, რომელიც ამერიკიდან ჩამოვიდა. ვიჯექით, ვლაპარაკობდით. ჯერ ჩაი დავლიეთ, მერე ყავა, ბოლოს ლუდზე გადავედით. გვერდით მაგიდიდან მეგობარი მომიახლოვდა და ყურში ჩამჩურჩულა – ეს ალბათ, ბლოგში რო წერ ხოლმე, ერთ-ერთი შენი ისეთი მეგობარია, რომელიც საზღვარგარეთ ცხოვრობს და ცოტა ხნით ჩამოვიდაო. – ნამდვილად ასეა-თქო, ვუთხარი სიცილით და მიხვედრილობაც დავუფასე. ამის მერე კი უცნობი გოგო მოვიდა და მკითხა:

– შენ ხარ ნონო ანთაძე?

– კი მე ვარ.

– გამიხარდა პირადად რო გაგიცანი.

– ჩემთვისაც სასიამოვნოა.

– კაი, აბა წავედი. კარგად, – საკმაოდ თავშეკავებული ჩანდა.

– ნახვამდის.

– ეს შენი ფანი იყო? – მკითხა მეგობარმა.

– აჰა, ეგრე გამოდის, – გაგვეცინა.

ღამე ჩემი ძმები მოვიდნენ, ბიძაშვილები, თაშო, მეგობრები და ასე ტრადიციულად აივსო Wall-ი მხიარულებით…

3.

– მინდა გითხრა რომ დრამა მოაკლდა შენს ბლოგს, – შემომაპარა მეგობრული ტონით.

– ჰო, ბუნებრივია, მოაკლდებოდა, – დავეთანხმე მე.

– ჰოდა რამე უნდა ქნა.

– რა ვქნა?

– ხომ, იცი ხალხი დრამაზე და მსხვერპლზე ანძრევს.

აქ მივხვდი რო კაცი მესაუბრებოდა, თორე ქალი „სველდებას“ მეტყოდა. თვალები გავახილე. ჯონი დეპი მელაპარაკებოდა, ჩემი ოთახის კედელზე გაკრული Dead Man-ის პოსტერიდან.

– და რა გავაკეთო ჯონი?

– მე არ ვიცი, მე არ ვწერ ამ ბლოგს, შენ წერ.

– უჰ… ჰო, კაი მოვიფიქრებ რამეს.

– იმას ხო კარგად წერდი, „როგორ გვქონდეს სექსი ჯონი დეპთან“, – მითხრა თავისებური აქცენტით, გამიღიმა და თვალი ჩამიკრა.

სახეზე ღიმილით გამეღვიძა, ჩემი ოთახის კედელზე გაკრული Dead Man-ის პოსტერს ვუყურებდი.

4.

თაშომ, დღეს საღამოს ჩემთან მოდი, ბლინები უნდა გამოვაცხო და ჩემი მეგობრები გაგაცნოო. უგემრიელესი ბლინები გამოაცხო, მივირთვი არაჟნით, მურაბით, ბანანით, ძალიან ვისიამოვნე. მეგობრებიც გავიცანი და მშვენივრად გავერთეთ.

ღამე ფეხბურთი იყო და ის უიშვიათესი შემთხვევა, როდესაც გერმანია თამაშობდა და მე ბუნდესნაკრებისკენ არ ვიქნებოდი, იმიტომ, რო ჩვენებს ხვდებოდნენ. მაგრამ ქართველებს ჩემი გულშემატკივრობით მაინც ვერ ვუშველე და 2:1 წავაგეთ. თუმცა სამართლიანობისთვის უნდა ავღნიშნო, რო გერმანელებს ჩვენი დამარცხება საკმაოდ გაუჭირდათ.

მერე თაშოს ვუყვებოდი სულელურ ამბებს, მაგალითად როგორ მიყვარს – 22:22… და ამსტერდამში პირველ წელს, ყოველ საღამოს აკადემიიდან რო გამოვდიოდი, ჩემი ავტობუსი ზუსტად 22:22-ზე მოდიოდა ხოლმე და შარშან მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში გოტცემ 113-ე წუთზე გამარჯევბის გოლი რო გაიტანა, იმ გოლს ხშირად ვუყურებ და ეხლა 1 წლის მერე აღმოვაჩინე, რო BBC-ზე გოლი რო გადის, იმ წამს ზუსტად 22:22 წერია ეკრანის კუთხეში, იმიტო რო იქ თურმე დამატებითი 30 წუთი ცალკე ითვლება და როგორც სხვა არხების წამზომებზე 90-ს არ ემატება-თქო. ჰოდა ასეთ რაღაცეებს ვყვებოდი და აბა ვინ მოისმენდა, ასეთ უაზრო დაკვირვებებს, თანაც ინტერესით, შეყვარებულის გარდა.

5.

ბებიაჩემმა, მოდი ღომს ვაკეთებო და, რა თქმა უნდა, მივედი. ძალიან გემრიელი იყო და ისედაც ძალიან კარგია იქ მისვლა, სიმყუდროვეში. ბებიაჩემი თან ტელევიზორს უყურებს, თან მელაპარაკება და თან გემრიელობებს მივირთმევ. მერე ერთ ოთახში შევიხედავ და დედაჩემი ზის ლეპტოპთან, მეორეში ბაბუაჩემი კომპიუტერთან და ასე ვბრუნდები ხოლმე, კარგ განწყობაზე.

საღამოს მე და თაშომ „ცისფერ მთებს“ ვუყურეთ, ერთმანეთს არ ვაცლიდით, ვინ რომელ ფრაზის თქმას დაასწრებდა, ბევრი ვიცინეთ და რო მორჩა, წავედით თაშოს მეგობართან. რომელსაც პატარა ძაღლი ყავს სახლში, სახელად რომეო. ჰოდა, მე და რომეო ისე დავმეგობრდით, ყველანი ეჭვიანობდნენ ჩვენზე, პატრონიც და თაშოც.

მერე, გვიან თაშოს მეგობრის დაბადების დღეზეც აღმოვჩნდი, სადაც მისვლისთანავე, აქ ასეთი წესი გვაქვსო, თავდაყირა ხელებზე დამაყენეს და ასეთ უცნაურ პოზაში დამალევინეს 1 ჭიქა.

იმ დღეს კიდევ ერთი კარგი ამბავი მოხდა, ჩემმა მეგობრებმა პიცერია გახსნეს, სახელად „Night Pizza” და აწი ღამით როცა კი მოგვშივდება, დავრეკავთ და გამოვიძახებთ.

6.

სახლს ვალაგებდი, პატარა ბლოკნოტი ვიპოვე, რომელშიც რაღაცეებს ვწერდი ხოლმე და 1 წელია თვალში აღარ მომხვედრია, ნამდვილად აღარ მახსოვდა, ბოლოს რა ჩავწერე, დიდი ინტერესით გადავფურცლე და შევკრთი:

ძალიან კარგად და ბედნიერად ვარ… დღეს მაგალითად ბიბლიოთეკაში ვიყავი, მერე სამსახურში, მერე ******-ს ვარჯიშზე გავუარე და ჩემთან წამოვედით, მარწყვი ვიყიდეთ და ვჭამეთ. მერე გავაცილე, რაღაც ცოტა კიდე წავიმუშავე, ეხლა ცოტას წავიკითხავ, ******-მ ლაგერკვისტი მათხოვა, მერე რამეს დავხატავ და დავიძინებ… ძალიან უნდა ვეცადო, რომ მასთან ერთად სულ კარგად ვიყო, ანუ კარგად ვიყოთ ერთად!

17 ოქტომბერი. 2014

რა უნდა ვთქვა ეხლა? რამე უნდა ვთქვა? არ დააფასა ეს ყველაფერი, არ უნდოდა და არ დააფასა. Dead Man-ის პლაკატს გავხედე და თვალი ჩავუკარი.

– ესე მოგწონს ჯონი?

[To be continued]

Featured image