ცარიელი დღეები (XXXVI ნაწილი)

I just can’t leave it alone

– The Last Shadow Puppets

1.

ლიტ-კაფეში მივედი. ნათლიაჩემს გადაღებისთვის გოგოები რო ავარჩევინე, ერთ-ერთს უნდა შევხვედროდით. ყველაზე პუნქტუალური მე აღმოვჩნდი. ცოტა ხანში ის გოგოც მოვიდა და ბოლოს ნათლიაჩემიც. დავსხედით, ჩაი შევუკვეთეთ, გადაღებაც დაიწყო, მე რაღაც სისულელეებს ვხუმრობდი, ქასთინგზე მოსულს ვაცინებდი და არც კი ვიცი, ამითი ვეხმარებოდი, თუ პირიქით, შეიძლება ხელს ვუშლიდი მუშაობაში. იქიდან არტ-კაფეში გავიარეთ, ჩვენი „მსახიობი“ იქ დავტოვეთ, მე ჟაკეტი ავიღე, რომელიც წინა კვირას დამრჩა და მე და ნათლიაჩემი „ლინვილში“ ჩავედით, სადაც მეორე გოგო გველოდებოდა, რომელსაც მართლა ქონდა მსახიობის გამოცდილება. მე ისევ არ დავჯერდი უბრალო დამკავშირებლის როლს და რაღაცეებს ვმაიმუნობდი, სიტუაცია უფრო არაოფიციალური რო ყოფილიყო გადაღებისთვის, თუმცა საერთოდ არ ვარ დარწმუნებული, ეს ვინმეს ჭირდებოდა თუ არა.

მოკლედ, გადაღებას რო მოვრჩით, HOLMES&WATSON-ში შევიარე და იქიდან ყველანი ერთად წავედით მტკვარზე, სადაც მზესუმზირას ფართი იყო. პატარა ოთახში რატი უკრავდა, ხელს არ შეგიშლი-თქო, ვუთხარი, როგორც მიყვარს ხოლმე შევძვერი და მის გვერდით ვცეკვავდი, რა თქმა უნდა, მშვენივრად მესმის, რო უჩემოდ იქ არავის არაფერი დააკლდებოდა, მაგრამ მგონია, რო სულ ცოტათი მაინც ვხოდავ ხოლმე სიტუაციას, ამის დასტურად, 1 საათის მერე როცა გამოვძვერი, ეკა ყიფიანმა მითხრა – ოდესმე DJ-ის გვერდით მოცეკვავე ბიჭს თუ დავხატავ, აუცილებლად შენ იქნებიო.

მერე ერთი ნაცნობი შემეფეთა, ეხლა აქ დამელოდე, ბოთლს მოვიტან და მოვწიოთო, შეტრიალდა თუ არა, ეგრევე გავქრი. მოსაწევი არ მევასება! მერე კიდევ ერთმა ნაცნობმა რაღაც აბსოლუტურად საეჭვო სახელწოდების ნახევარი აბი ჩამიდო ხელში და მითხრა, მაგრა ადუნებსო. სულ არ მინდოდა მოდუნება, მოსახოდი და საერთოდაც ხარისხიანი დრაგები მიყვარს, ამიტომ ეგ აბი სხვას მივეცი და დიდ ოთახში გავედი. სადაც ერთი გოგო შემხვდა, მკერდი გავიდიდე და უნდა გაჩვენოო, მაისური გაიწია და მაჩვენა, მეთქი ვა.. კაია-თქო! – ერთ ნახევარ საათში ისევ მოვიდა – იცი მკერდი გავიდიდე უნდა გაჩვენოო, – კაი გოგო იყო, მკერდიც კარგი ქონდა, მარა ვუთხარი, უკვე მაჩვენე-თქო, ეტყობა ძაან წესიერი ვარ, თორე ხო ნახავდა სხვა იმ მკერდს მეორეჯერაც. მოკლედ, ასე გავერთე და 8-ის ნახევარზე წამოვედი სახლში. რო დავწექი, წვიმის ხმა გავიგე და რაღაცნაირად მყუდროდ ჩამეძინა.

2.

დილით, ძილში ხმა ჩამესმა, მამაჩემი ლაპარაკობდა ტელეფონზე:

– ჰო, კაია ძაან ეს პორნოგრაფიის პროექტი, კი, კი ხო იცი ახალგაზრდებს აინტერესებთ ეხლა ეს პორნოგრაფიის ამბები…

მეთქი ვახ… რა ხდება?! გამოვფხიზლდი და შევეცადე გამეგო რა ბაზარი იყო.

– ხო, ხო მოკლედ წარმატებები, აბა შენ იცი მიაწექი მაგ ფოტოგრაფიის პროექტს.

უჰ, მეთქი აი თურმე რა ხდება.. ამოვისუნთქე, თავში პახმელიის ფიქრები დავალაგე და ავდექი.

კაი ხანი ვერაფერი ვჭამე, მე და ჩემი ძმა ვისკით ვიწყებდით შაბათ დღეს, რო დაღამდა და Wall-ში წასვლის დრო მოახლოვდა, ვიფიქრე ვისადილებ-თქო და წიწიბურას მივაყოლე წიწიბურას კატლეტი და ყველაფერი რო შევჭამე, მერე გავიაზრე რაც გავაკეთე.

Wall-ში რო მივედი, ჯერ ვიღაც კაცი ინგლისურად გამომელაპარაკა, ლოს-ანჯელესიდან ვარო და უცებ მის გვერდით მდგომი ბიჭი, რომელიც მანამდე მეგონა რო ამასთან ერთად იყო, მეუბნება:

– აუ, ძმაო გატყუებს ეგ, მე წეღან მითხრა კალიფორნიიდან ვარო!

რა უნდა მეთქვა, ერთი გავხედე და უჰუ-თქო თავი დავუქნიე. მერე ლოს-ანჯელესელი კაცი წავიდა და ამან არ მომასვენა, მე ტელევიზორშიც გნახე და მინდოდა მეკითხა, რაღაც მაწუხებდა და შენ მაინც, როგორც ნაცნობი ექიმი მირჩევდი რამესო, – მეთქი მდაააა…

– ეხლა ხო უკეთ ხარ-თქო? – ვკითხე. – კიო, – ჰოდა, ვსო!.. დღეს შაბათია, გავერთოთ მეთქი. მარა იმდღეს გართობა მაინც არ გამოვიდა, ორმა უცხო და ნეგატიურმა ტიპმა ჯერ ნაცნობ გოგოებს შეუჭამეს ტვინი და მერე ჩვენ რო ჩავერიეთ, გადმოერთნენ და 1 საათი ატყდა რაღაც უაზრო საუბრები. მე არ ვერეოდი, იმიტომ, რო ჩემი ძმა და მეგობრები ერთობიან და კრეატიულად პინგ-პონგს ეთამაშებიან ხოლმე ეგეთებს, მე კიდე ნერვები არ მყოფნის, მინდა მივიდე და ვუთხრა – ე, ბიჭო, მოგიტყნავ ეხლა დედის ტრაკს, შაბათია, კარგ ხასიათზე ვართ და შენ ტვინს რატო გვიბურღავ! – და მერე მე გამოვალ ფსიხი და პათოლოგი. ჰოდა, ამიტომაც ვიყავი ჩუმად. ნუ ბოლოს, როგორც იქნა, მოვიშორეთ ესენი და წავედით საჭმელად „სტელაში“. ცოტა ხანში შევამჩნიეთ, რო გვერდით მაგიდასთან გოგო იჯდა მარტო და ძაან უცნაური იყო, ღამე 5 საათზე მარტო რატო იყო რესტორანში. ამიტომ მეგობარს ვთხოვე, მიდი გადაჯექი და გაარკვიე-თქო, გადაჯდა და მალე დაბრუნდა, iPhone დავტოვე მაგიდაზე და ეხლა შენ მიდი წამოსაღებადო, წავედი, აღმოჩნდა, რო გალერიში არ შეუშვეს ბიჭი, რომელთანაც ერთადაც იყო და მერე ის ბიჭი სახლში წავიდა, ამას შიოდა და მოვიდა აქ, ნუ, ცოტა მაინც უცნაური იყო, მაგრამ დავიკიდე. რაღაც მომენტში ლაპარაკის დროს ვუთხარი, ამსტერდამში ვსწავლობდი მეთქი, რაზეც მიპასუხა – ჰო, კაია გერმანიაო, – მეგობრის iPhone-ს ხელი დავავლე და ეგრევე ჩვენს მაგიდასთან დავბრუნდი.

3.

მთელი დღე სახლში ვიყავი. ფბ-ზე დავძრებოდი. ჯერ ვიღაც ინგლისელი მოდელი მიამსგავსეს შოთა რუსთაველს და ამაზე გადაირია ერი, მაგრამ მერე ბიძინამ ხე ამოიღო, გემზე შემოდო და ამ ისტორიამ ყველა სხვა გადაფარა.

მერე აღმოვაჩინე, რო იმ გოგოს, ლიტ-კაფეში რომელიც იყო გადაღებაზე, ბლოგის წერა დაუწყია და მეც მომიხსენია, როგორც – ბლოგის სუპერსტარი. აი, ლინკი და ნახეთ, ყოველთვის ვავრცელებ ბლოგებს, სადაც მე ან „ცარიელი დღეებია“ ნახსენები, იქნებ იმითაც დაინტერესდეთ და ისიამოვნოთ:

https://maryaustinblog.wordpress.com/

4.

მეორე დღეს ქუჩაში გავედი, თბილოდა და გავისეირნე.

ვიღაც ტიპმა, რომელიც პლასტმასის უცხოპლანეტელს გავდა, ხელში ბუკლეტი შემომაჩეჩა, დავხედე და ეწერა – დასრულდება ოდესმე ტანჯვა? – ამ დროს ქუჩის იქითა მხრიდან ხმა გავიგე – What the hell am I doing here? I don’t belong here… – გავიხედე, ვიღაც ბიჭს გიტარა დინამიკებში ქონდა შეერთებული და მღეროდა. გამეღიმასავით – ეს წარწერა/მე/და ეს ნაწყვეტი Creep-დან – ნებისმიერ ინდი ფილმს დაამშვენებდა, ისეთი კადრი იყო.

მაგრამ მერე ბუკლეტი ურნაში ჩავაგდე, აღარც სიმღერა ისმოდა, მარშუტკა გავაჩერე და სახლში დავბრუნდი. მორჩა კინო.

5.

ანტრეში ვიჯექი – ყავა და დიდი ხნის უნახავი მეგობარი იყვნენ ჩემს წინ, გვერდით კი ტრადიციულად ყველგან გაშლილი ჩემი ლეპტოპი – ნოთიფიქეიშენი მომივიდა.

– უი, მერაბ ნინიძემ დამილაიქა „ცარიელი დღეეები“.

– მერაბს ფეისბუქი აქვს?

– კი, ოღონდ თავისი სახელი და გვარით არა.

– აუ, იცი რა გამახსენდა, ბავშვობაში ბიძაშენთან რო მოდიოდა სტუმრად და შენ ავტოგრაფებს ართმევდი და მერე გოგოებს ურიგებდი ხოლმე.

– ჰაჰჰაჰ, ხო… – ვუთხარი მე და ასეთ ლაპარაკში მოსაღამოვდა. დავიშალეთ.

სახლში რო მივედი, The Last Shadow Puppets-ის ახალი ვიდეო ვნახე და ისევ, როგორც წინა კვირას Suede-ს ვიდეოზე, ეხლაც სურვილი გამიჩნდა მე ვყოფილიყავი იქ, მე მემღერა სილაში ნიჩბით ხელში. მერე ამის გამო იმაზე დავფიქრდი, რო ეტყობა ბოლო დროს ემოციები, რომელიც დამიგროვდა, ბლოგში აღარ მეტევა-თქო და, როგორც მჩვევია, ვცადე თავი დამეწყნარებინა და საკუთარ კანში ჩავტეულიყავი.

6.

Wall-ში ბევრი ხალხი იყო, ბართან ვიდექი, უცებ მოვიხედე და ჩემს გვერდით ჯადოქარი იდგა.

– სულ მინდა რაღაც მოგიყვე და მავიწყდება, – ვუთხარი ისე, რო მიხვდა, მისი უცაბედი გაჩენა-გაქრობები აღარ მაკვირვებდა.

შემომხედა და თავი ამიქნია – გისმენო.

– რო გავიცანი, იმ ზაფხულს ერთ-ერთ ღამეს მასთან სოფელში აივანზე ვისხედით და ვლაპარაკობდით.

– გინდა რამე ვითამაშოთ? – ვკითხე მე.

– კი!

– მოდი, მე დავწერ სიტყვას და შენ უნდა გამოიცნო, მარტო პირველ და ბოლოს ასოებს გაჩვენებ და ეს პირველი და ბოლო ასოები სადმე შუაშიც თუ მეორდება, იქაც ჩავწერ, ჰოდა, მერე შენ ასოები უნდა მითხრა, ოღონდ ათჯერ თუ შეგეშლება წააგებ.

– მიდი დაწერე…

დავწერე და ფურცელი მივაწოდე, რომელზეც ეწერა: კ – – – ი – – – კ – – ი

დაახლოებით 2 წუთი უყურებდა ფურცელს.

– რას უყურებ, ასოები უნდა მითხრა და ნელ-ნელა გამოიცნობ, ან თუ შეგეშლება წააგებ, – ვცადე დამეჩქარებინა.

უცებ ფურცელი გაბრწყინებული სახით დამიბრუნა და თქვა:

– კალეიდოსკოპი!

გამოვშტერდი! ვერ გავიგე, ესე პირდაპირ რანაირად გამოიცნო!

– რაა? როგორ მიხვდი? – თან მეცინებოდა, თან მართლა ძაან გამიკვირდა.

თვითონაც კვდებოდა სიცილით, გაუხარდა, მარა თავის თავში დარწმუნებულიც ჩანდა.

– ვაახ, მოიცა კიდევ დავწერ რამეს, – ვუთხარი და ფურცელი ისევ დავუბრუნე, რომელზეც ამჯერად ეს ეწერა: ა – – – – ა – – – ა

ისევ უყურა ფურცელს უყურა, მე ცოტა სასიამოვნოდ დავიძაბე, მეთქი ეხლა კიდე თუ გამოიცნო გადავირევი-თქო.

– მიდი რა თქვი ასოები, ესე არ შეიძლება, – ერთხელაც ვცადე ჩვეულებრივად გვეთამაშა.

ამ დროს ფურცელი მომაწოდა, უკვე ძაან ეცინებოდა და მითხრა:

– აკრობატიკა!

ცოტა შემეშინდა, ვერაფერს ვხვდებოდი, შეუძლებელი იყო, სიცილის მეტი არაფერი შემეძლო, გიჟივით მარტო იმას ვიმეორებდი, როგორ აკეთებ ამას-თქო? თვითონ ოთახში შევარდა და იქ იცინოდა.

მეტი თამაში ვეღარ გავბედე. მაშინ ჩავთვალე, რო საოცრება იყო.

– კი, საოცრება იყო! – გაიმეორა ჯადოქარმა და თვალი თვალში გამიყარა. დიდ ხანს ვერ გავუძელი და თვალი მოვარიდე.

იმ ღამეს მე და ჯადოქარს მეტი აღარ გვილაპარაკია. უბრალოდ ორივენი მაგრად დავთვერით.

 

 

ცარიელი დღეები (XXXV ნაწილი)

But you’re walking away

– Suede

1.

საბანაოდ შევედი, საშხაპო კაბინის რადიო ჩავრთე და მასეო პლექსის სეტი ჩაირთო. როგორ ვიბანავე არ მახსოვს, როგორ გავიმშრალე, არც ეგ მახსოვს, საერთოდ სწრაფად ვბანაობ და დიდი ხანი კაბინიდან რო ვერ გამოვდიოდი, აი ეგ კი დამამახსოვრდა. ბანაობის დროს სიმღერაზე ბევრი მსმენია, ცეკვა კი ნამდვილად სიახლე იყო.

Wall-ში წავედი, სადაც ძალიან კარგი ამბები დამხვდა. 12 საათზე ჩემი მეგობრის მარიამის დაბადების დღე დგებოდა და მისმა შეყვარებულმა, ასევე ჩემმა მეგობარმა მემარნამ, საჩუქრად საქორწინო ბეჭედი აჩუქა. მარიამის გარდა ყველანი გაფრთხილებულები ვიყავით და 12-ზე ბართან შევიკრიბეთ, რომ ის ღირშესანიშნავი მომენტი არ გამოგვრჩენოდა. ჰოდა, მოკლედ ასეთი სახალისო ამბავი შედგა. ბედნიერება ვუსურვეთ, ჩავეხუტეთ და გავაგრძელეთ გართობა.

მე ჯერ ჩემს ბავშვობის ძმაკაცთან ერთად ვიჯექი, ცოტას ვწრუპავდი და მერე ერთ ახალგაცნობილ გოგოს ვუხსნიდი, რო ნიკუშა და ანდრო არიან ჩემი ძმები, ლადო კი ჩემი ბიძაშვილი, მარა ლადო არ არის ნიკუშას და ანდროს ბიძაშვილი და სანდრო არის ლადოს ძმა, მაგრამ ჩემი ბიძაშვილი არ არის. მერე ამას დავუმატე ის, რო ანა ლადოს დაა, ხოლო სანდროს და ლიზაა. ნატა და ანდრია კი სანდროს დეიდაშვილები არიან. ამ ყველაფერს იმიტომ ვყვებოდი, რომ ესენი ყველანი იქ იყვნენ. გოგომ, რა თქმა უნდა, ვერაფერი ვერ გაიგო. ნუ, ვერავინ ვერასოდეს იგებდა ჩვენი ოჯახის ამ რთულ სქემას. მაგრამ, მაინც აინტერესებდათ ხოლმე და ესენი ყველანი კი იქვე ბარში იყვნენ, მარა ერთად ვერ შევკრიბავდი, ამიტომაც ვცადე მაგიდაზე მყოფი ნივთების მეშვეობით ამეხსნა – აი, ეს ვარ მე, მოვკიდე ხელი ჭიქას, ეს არის… და ხელში საფერფლე ავიღე… მოკლედ, 4-5 ნივთის ერთ კუთხეში დახვავების შემდეგ სიტუაცია კვლავ ბუნდოვანი გახდა და ბოლოს მახსოვს, თუ როგორ ვხატავდი ფურცელზე დიდ ხეს.

2.

დილით, რო გავიღვიძე, გამახსენდა ღამე Wall-ში სულ რაღაც 1 წამით ის ლამაზი გოგოც ვნახე, სათამაშოების მაღაზიაში რო შევხვდი და როგორც ყველაფერი გარშემო, თვითონაც ფერადი რო იყო. აქვე ჩავიარე, დაგინახე და შემოვედიო, მომესალმა და წავიდა, ერთადერთი რაც მოვასწარი, ჯიბიდან პატარა სათამაშო ამოვიღე და ვაჩუქე.

საღამოს ნათლიაჩემთან ავედი, ისევ მუსიკალური ვიდეოს სინჯებისთვის მთხოვდა ვინმე შემარჩევინეო და ერთად ვეძებდით კანდიდატებს ჩემს ფრენდებში.

ღამე სად წავიდოდი?..  მართალია – Wall-ში. მაგრამ, ციოდა და ცოტა ხალხი იყო, ამიტომ გადავწყვიტეთ არტ-კაფეში ასვლა, იქაურობა გადატენილი იყო, თავიდან შესვლისას დაცვამ ცოტა ნერვები მომიშალა – რაღაც აქ ნუ დადგები-იქით დადექი სისულელე ბაზარით, მარა მალე გადავიტანე ყურადღება ერთ ფერად-ტატუებიან გოგოზე და ნერვებიც დამიწყნარდა, დავლიეთ-ვიცეკვეთ და მერე ეს გოგო ძაან ცუდად გახდა და ბოლოს მაინც გართობის მაგივრად გამოვიდა ზრუნვა. მაგრამ, არა უშავს, ეგეც კარგად გამომდის. სამაგიეროდ, მე დამრჩა იქ ჟაკეტი, მარა დავრეკე და ჩვენ გვაქვსო, ჰოდა მივალ ამ დღეებში და წამოვიღებ.

3.

– შენ ხარ ბლოგსტარი! – მითხრა მეგობარმა და ვიცინეთ.

– უი, სტარზე გამახსენდა, ბეგბედერზე არ მიდიხარ? – ვკითხე და ნაყინში ბანანი ჩავაჭერი, ცივ საუზმეს ვამზადებდი.

– არა, მაგარი ჭყლეტვა იქნება, მარა, თან ყველა ეგრე იფიქრებს და არავინ არ მივა.

– ნწ, ჭყლეტვა მაინც იქნება და მაგ ჭყლეტვაში მყოფები მიხვდებიან, რო, კიდე კაი, ზოგმა ეგრე იფიქრა და არ მივიდნენ, თორე მერე იქნებოდა დედის ჭყლეტვა…

– ხალხს კიდე ესიზმრები?

– კი, იმის მერე კიდე სამმა მომწერა.

მერე რაგბი დაიწყო, ტელევიზორი ჩავრთეთ, საქართველო ხვდებოდა რუსეთს და რა თქმა უნდა, ჩვენებმა მოიგეს და გაგვახარეს.

ღამე ფეისბუქს ჩავუჯექი და რაღაც საგიჟეთი ხდებოდა. თურმე რომელიღაც პოლიტიკოსს ვიღაც ნაგვებმა  ფარული კამერით გადაღებული პირადი ცხოვრების ამსახველო კადრები აუტვირთეს და ამაზე იყო ერთი ამბავი ატეხილი. ამის გარდა თსუ-ში იყო სტუდენტებს შორის რაღაც შეხლა-შემოხლა და ამ ყველაფერს აგვირგვინებდა ოდიოზური პიროვნება ლევან ვასაძე, რომელიც ბოდავდა სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, ჯერ თქვა – გულთგონთხართაო. მერე – ლიბერი იყო რომაული ცრუღმერთების პანთეონის ავენტინური ტრიადის პლებეური ცრუღმერთიო. მოკლედ, რომ ვთქვა – ოპალა ისარიგა ომენესი გარიგა!.. მერე კიდევ უკვირთ, ღამე რატომ არ გეძინება ხოლმეო.

4.

ქუჩაში მივსეირნობდი ღამე, უცებ დიდი ყვავი მოფრინდა და ცდილობდა თავში ჩაენისკარტებინა, ხელით ვცდილობდი მომეშორებინა.

– ჰომო, ურბანიკუს ჰედონიკუს! – გავიგე ხმა ზურგს უკან, შემოვტრიალდი და უცნაურთვალებიანი ბავშვი იდგა.

– შენ არასოდეს არ გძინავს, ხო? – ვკითხე და ზემოთ ავიხედე, ყვავი აღარსად იყო.

– მადლობა მაინც გეთქვა.

– ჰო, კაი მადლობა და რატო არ გძინავს? – ვუთხარი და თმებზე ხელი მოვუთათუნე.

– ჰო, კაი არ მინდა შენი მადლობა… როცა შენ გძინავს, მე არ მძინავს… წავედი ეხლა უნივერსიტეტში, თვითმმართველობის კანცლერი გაფრინდაშვილიც უნდა გავაქრო ყვავივით, – და სწრაფი ნაბიჯით გააგრძელა გზა.

მე კიდე კაი ხანი ვიდექი გაკვირვებული, ვუყურებდი, სანამ თვალს მოეფარებოდა, მერე ცოტა ხანი თვალებიც დავხუჭე.

5.

რო გამეღვიძა, კარგი ამბავი დამხვდა, ბიძაჩემის დიზაინით გაკეთებულმა განახლებულმა ლარმა წლის საუკეთესო ევროპული ბანკნოტის ჯილდო მიიღო.

მთელი დღე სახლში ვიყავი, გარეთ ისევ აცივდა. ვფიქრობდი იმაზე, ჩემზე….. ჩვენზე არ ვფიქრობდი, „ჩვენ“ – ასეთი ცნება აწმყოში აღარ არსებობდა. ვფიქრობდი, რა ხდებოდა მანამდე მის ცხოვრებაში და ჩემსაში. რა მოხდებოდა მერე ჩემს ცხოვრებაში და მისაში. ამ ყველაფერზე ხომ ისედაც ათასჯერ მქონდა ნაფიქრი და ზოგი მირჩევდა შემეწყვიტა. არ ვიცი, შეიძლება მართლებიც იყვნენ, თუმცა სხვების აზრი დიდად არ მაინტერესებდა. ჩემთვის მნიშვნელოვანი იყო ეს ყველაფერი და ამიტომაც ბუნებრივად მეფიქრებოდა.

ღამე ფეხბურთს ვუყურე, ბაიერნმა მანერვიულა, იუვენტუსთან აგებდნენ, მარა ბოლოს სასურველი შედეგი დააფიქსირეს და კმაყოფილმა დავიძინე.

6.

22 იანვარს Suede-ს ახალი ალბომი გამოსულა. ჰოდა, ერთ-ერთი სიმღერის ახალი ვიდეო ვნახე და დააკვდა ჩემს ბლოგს!.. მაისის მერე ვწერ და ამ ვიდეოს ნახვის მერე ვიფიქრე, რო ამდენი თვეა მეც ესე ვარ, უბრალოდ მიკროფონის მაგივრად ლეპტოპი მიჭირავს და თქვენ კი არ მისმენთ, კითხულობთ. ისე Suede-მ ყოველთვის ასე იცოდა, პირველივე აკორდიდან გულის გადაშლა.

ამ ფიქრებში გართული აბაზანაში შევედი წვერის გასაპარსად. თაროდან ბრიტვა და ქაფი ავიღე და უცებ ნაცნობი ხმა შემომესმა:

– როდემდე უნდა წერო ბლოგი?

– არ ვიცი, რატომ მეკითხები? – შემოვტრიალდი, მაგრამ ვერსად დავინახე.

– იმიტომ, რომ, მგონი, უნდა მორჩე.

– რატომ? – გამიკვირდა. უფრო ის, რომ მარტო ხმა მესმოდა.

– იმიტომ, რომ რამენაირად უნდა მიხვდე, ხანდახან რაღაცეები მთავრდება, მიუხედავად იმისა, გვინდა თუ არა ეს ჩვენ.

ამ დროს ხელსაბანთან მივედი და სარკეში ჯადოქარი დავინახე, ოღონდ მის გარდა იქ მეტი არავინ იყო. ხელში ბრიტვა და ქაფი ეჭირა და პირდაპირ თვალებში მიყურებდა.

 

 

 

 

ცარიელი დღეები (II ნაწილი)

Featured image

It Starts And Ends With You

– Suede

1.

პატარა მოთხრობა დავწერე, დღიურის სტილში. მამაჩემს წავაკითხე და სელინჯერივით იკითხებაო. სასიამოვნო კომპლიმენტი იყო. მაგრამ აი, სად დამჭირდა facebook-ი, დავდებდი, სხვებიც წაიკითხავდნენ. რამე უნდა მექნა, ხოდა WordPress-ზე  ბლოგი გავაკეთე და მერე ჩემმა ძმამ, ბლოგის ლინკი დადო თავის facebook-ზე.

მოკლედ სანამ ხალხი ალაიქებდა და აკომენტებდა, ვიჯექი, მაგიდაზე  ნივთებს ვუყურებდი და ვფიქრობდი, 21-ე საუკუნეში ნივთებს შეიძლება გაუჩნდეთ უნარი, ერთმანეთისგან თვისებები გადაიღონ. მაგალითად, საფერფლემ გამოუშვას ისეთი ხმა, როგორსაც მობილური ტელეფონი უშვებს ვიბრაციის დროს… მივხვდი მეძინებოდა და დავიძინე.

დამესიზმრა ვითომ Durex-ის სლოგანი მოვიფიქრე და მთელ ქალაქში ბილბორდებზე და ავტობუსებზე ეწერა – „არ დაიკიდო. გაიკეთე.“. გამეღვიძა. ძაან მომწონდა. მარა რეალობას დავუბრუნდი. ჩემი სლოგანი თოლიასი იყო – „სიგრილე რომელიც გათბობს“. არც ეს იყო ცუდი და WordPress-ზე ამასობაში 500-ზე მეტი მნახველი იყო დაფიქსირებული, მათ შორის ტაივანიდანაც კი.

2.

მეორე დღეს ყველა 4GB-ზე მიდიოდა, აი თითქმის მართლა საერთოდ ყველა. მე არ ვაპირებდი და ერთი გენიალური იდეა გამიჩნდა. ვისაც სხვადასხვა მიზეზების გამო არ გვინდოდა ექს-ებთან გადაკვეთა, უნდა წავსულიყავით სადმე სხვაგან და მაგარი ფართი გაგვეკეთებინა. ბლომად ხალხი შევგროვდებოდით და თან შეკრებისთვის სასაცილო მიზეზიც გვექნებოდა. მარა უფრო სასაცილო ის იქნებოდა, ისიც იგივე მიზეზით არ წასულიყო 4GB-ზე და ერთმანეთს ამ ფართიზე შევხვედრილიყავით. თუმცა რომელ ფართიზე ვლაპარაკობ, ასეთი მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში არსებობდა და სამწუხაროდ ალბათ სასაცილოც არაფერი იქნებოდა. 4GB-ზე კი, საბოლოო ჯამში, აღმოჩნდა, რო არ წავედი, სწორად მოვქცეულვარ.

საღამოს მეგობარი ვნახე, რომელიც მიყვებოდა, თუ როგორ ეჩეტავებოდა წინა ღამეს ვიღაც ფილიპინელ ბოზს კანადიდან. ის თურმე დათვრა და ამის ბავშვობის მეტსახელს იძახდა სასაცილოდ, ჩატში Nickname-ად რაც აქვს დაყენებული. მოკლედ ვერ ვიტყვი რო სექსუალური ისტორია იყო, მარა კი გამეცინა.

მერე მთელი ღამე მესიზმრებოდა, რო სახლში რუსი ჯარისკაცები შემოვარდნენ, ბოლოს ქალმა ჯარისკაცმა ოთახში ყუმბარა შემომიგდო, კაც ჯარისკაცს გადახედა და წყნარი ხმით უთხრა – Oн сейчас умрет! – ბებიათქვენისამ-თქო ვიფიქრე და აფეთქებამდე გავიღვიძე. საათს დავხედე, 9 მაისი იყო.

3.

დილით ავდექი და ესპანეთიდან ახალჩამოსულ მეგობარს შევხვდი, რომელიც ჩამეხუტა და გაღიმებულმა მკითხა.

-ჰა, აბა მოყევი რა ხდება?

-ვარ რა, შენ მოყევი რა ხდებოდა, – ჩვეულებრივად ვუპასუხე მე.

-ამბობენ გამოვიდა დეპრესიიდანო, – განაგრძობდა ეშმაკური ღიმილით.

– ძირითადად მძინავს, თან ისე მაგრად, რო მესიზმრება, რო მძინავს, – ვთქვი გულახდილად.

-მე კიდე მითხრეს მაგრა მოიხოდაო, – ბოლომდე თავისას აწვებოდა.

-რას გულისხმობ? – გულწრფელად დავინტერესდი.

-გოგოებს, შეჩემა.

-ა, ხო…

-რა, არა? – და ისე გაიცინა, ვიფიქრე დილიდან დალევა მოუსწრია-მეთქი.

-კი. სამს ვხვდები სტაბილურად, მეოთხესთან უბრალოდ ყავას ვსვამ, მეხუთესთან ერთად ჯერ მარტო ჟუაჩკას ვღეჭავ და ესე – როგორც იქნა, გავიღიმე მეც.

-ხოდა კაია, მაგარია ბიჭო! – აშკარად გაუხარდა.

-არა!… ხუთივემ იცის სიმართლე…..

ღიმილი გაუქრა. თვალებში შემომხედა. მიხვდა, რომ ჩემი მოხოდვის ამბავი ჭორი იყო და მხარზე ხელი დამადო. ის ნამდვილი, მთვრალი მეგობარი იყო.

4.

საღამოს ლიტ-კაფეში წავედი, მეგობრებს შევხვდი, ცოტა ნეიტრალურ თემებზე ვილაპარაკეთ, მერე ჩუმად ვისხედით და ბოლოს ერთ-ერთმა მკითხა.

-როდის უნდა გახდე ეხლა კარგად?

-კაი რა, – დამეზარა მე.

-როცა ვირი ხეზე ავა? – ჩაერთო მეორე.

-ავა გარდნერი რო ავა, – ვთქვი მე და ყველას გაგვეცინა.

ამ დროს ვიღაც თბილისურად გაპრანჭული ბიჭი შემოვიდა, გამყიდველ გოგოს მიუახლოვდა და კითხა.

-კერუაკი გააქვთ?

-მმმ… – დაიბნა გოგონა და ნამცხვრებს გადახედა.

უხერხული პაუზა იყო.

იქიდან გალერიში მივედით და ვიღაც უცხო ხალხს, ბოლო დროის ჩემი საყვარელი თამაში „აბა გამოიცანით, რამდენი წლის ვარ” ვეთამაშე. 23-დან 30-მდე მერყეობდნენ, ვიღაცამ 35 გარისკა, უმრავლესობა 27-ზე შეთანხმდა, ერთმა 17-იო, სამწუხაროდ ფხიზელი ჩანდა, ანუ დებილი აღმოჩნდა. ბოლოს ყველაფერი, რა თქმა უნდა, პირადობის ამოღებით დამთავრდა. დილით რო გამოვედით, ჩემი ძმა საჭესთან ნასვამი დაჯდა, პატრულმა მანქანა წაართვა და მაგარი ტვინის ბურღვა იყო, ეს გადახტა, სულ მუნდირი და ღარიბაშვილ-ივანიშვილ-პუტინი აგინა, ძვლივს დავამშვიდე, თორე უკვე ხელბორკილებს ადებდნენ.

მოკლედ ასეთი ფორმულა ყალიბდებოდა: ცარიელი დღეები + სავსე ღამეები = ბედნიერება ნოლი.

5.

რო გავიღვიძე, ბაბუაჩემი ნერვიულობდა, ბებიაშენი კაი ხანია წასულია და მობილური არა აქვს თან წაღებულიო. მეთქი, ბაბუ, მოთხრობა დავწერე და თუ გინდა წაგაკითხებ-თქო. მოთხრობა უკვე  წავიკითხე ფეისბუქზე და კარგიაო. ჰმ, ნეტა მე თუ ვიქნები 50 წლის მერე ასეთი პროგრესული. თუმცა 50 წლის მერე პროგრესული კი არა, ალბათ საერთოდ აღარ ვიქნები. ამასობაში ბებიაჩემიც მოვიდა და როცა ვკითხე, ამდენი ხანი სად იყავი-თქო, ასე მითხრა ძნელია სიბერეო, როდიდან იწყება-თქო, ცოტა ჩაფიქრდა და 75 წლიდანო მიპასუხა. მოკლედ აი ასეთი დასაფიქრებელი დილა მქონდა.

საღამოს Schrüte-მ დამირეკა, Bonobo-ზე წამოდი, ბილეთი მაქვს შენთვისო. მეთქი მადლობა, გამიხარდა! მაგრამ ვერა-თქო. მიხვდა. უმეტესობას არ ესმის, რატომ ვიქცევი ასე. არავის არ ვემალები, უბრალოდ ვიცი ჩემი თავი და ვუფრთხილდები. საკმაოდ ემოციური აღქმები მაქვს, ხოდა როდესაც გულგრილი არ ვარ, რამე რო იყოს, შეიძლება ძალიან მტკივნეულად შემეხოს, მძაფრი განცდები კი ნამდვილად არ მაკლია.

იმ ღამეს ცოტა უხასიათოდ ვიყავი და ქუჩაში ფეხით მივსეირნობდი, კედლებზე რაღაც უშნო, გაურკვეველი პოსტერი იყო გაკრული. თინეიჯერები იდგნენ და ეწერა, აიფონის თაობა. აიფონის თაობა არა ტრაკი. ეს არის თაობა, რომელიც პარასკევს და შაბათს გალერიში ათენებს და დილით სახლში რო მიდიან, ჩაძინებამდე ჩემი ცოლის დაქალებს უყურებენ. პოსტერის გვერდით კიდე დიდად ეწერა, ბექა კრიმინალი არ არის! აბა რა ჩემი ფეხებია-თქო ვიფიქრე და დალევა მომინდა, მარა დამეზარა და დასაძინებლად წავედი.

6.

ერთი დღე მახსენდება ხშირად: იმერეთში, ტრასაზე, გაჩერებაზე 6 საათი ვიჯექი, თან 2 ღამის უძინარი ვიყავი. გარშემო საერთოდ არავინ იყო. მარტო ზამთრის მზე მათბობდა. როგორც იქნა მარშუტკა გაჩერდა, გადმოვიდა, დამინახა და წამის მეასედით თვალები გაოცებისგან გაუფართოვდა, საერთოდ არ მელოდებოდა იმ მომენტში, იმ წერტილში. მეთქი, პირველად აქ გნახე, ამ გაჩერებაზე, მაშინ შენ მელოდებოდი, ხოდა ბოლოსაც აქ გნახავ, ეხლა მე დაგხვდი-თქო.

მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რომ არსებობს მომენტები, როცა ხვდები, ისე კი არ იქცევი, როგორც კინოში გაქვს ნანახი, ისე იქცევი, როგორც მერე გადაიღებენ კინოში.

დღეს ღამე ქუჩაში რო მივდიოდი, უცებ მომეჩვენა, რო უფრო ძლიერი ვიყავი, ვიდრე წინა ცხოვრებაში. ცოტა უფრო პროჭი და ცოტა მეტად თესლი. ცოტათი ნაკლებ სითბოს გავცემდი. თუმცა ჩემი ნაკლები სითბო ზოგისთვის საკმარისი იყო. მაგრამ მაინც, 20 წლის გოგომ მიმახვედრა უბრალო რამეს – სიყვარულზე უფრო მნიშვნელოვანია, მიხედო საკუთარ თავს.

[To be continued]