ყვითელი ჩაიდანი

 

Girl, you’re just a, a child

– Angus and Julia Stone

1.

რიფერში ვიყავი, 00:00 საათს ველოდებოდი, „ცარიელი დღეების“ ბოლო ნაწილი უნდა დამედო და აღმოჩნდა Wi-Fi არ იჭერდა. ვიფიქრე სახლში წავალ ავტვირთავ და დავბრუნდები-თქო, მარა ანამ მითხრა გაჩერებაზე გადი და Tbilisi Loves You-ს დაიჭერო, ჰოდა, ასე, ცოტა სასაცილოდ გამოვიდა, უკანასკნელი ნაწილი ქუჩიდან ავტვირთე და რიფერში ჩავბრუნდი.

ანა მუშაობას რო მორჩა, გადავწყვიტეთ დიდ გალერიში წავსულიყავით, ოღონდ ცოტა გვშიოდა და მანამდე სმარტში შევიარეთ, ანას მეგობარი მარიამიც ჩვენთან ერთად იყო. სმარტში ვიღაც ბიჭები შეგვხდნენ და ლობიანებზე დაგვპატიჟეს. ამასობაში გოგოებმა კოკის დაურეკეს, თხოვეს გამოსულიყო და გალერიში შევეყვანეთ.

კოკი გარეთ დაგხვდა და შევედით, იქ ცოტა დავლიეთ, კიდე სხვა მეგობრებიც შეგვხდნენ, ვიცეკვეთ, მომწონდა, ანა როგორც ცეკვავდა, გაფრთხილებული ვიყავი, რო ცეკვა მარტო უყვარდა, ამიტომ ვცდილობდი არ შემეწუხებინა, მაგრამ ისეთ დისტანციაზე ვყოფილიყავი, რომ არც ვინმე სხვას შეეწუხებინა. მოკლედ ნორმალურად გავერთეთ და გამოსვლისას აღმოჩნდა რო მასაც მოეწონა, როგორ ვცეკვავდი.

2.

მეორე დღეს ანა არ მუშაობდა და რიფერში ისე წავედით. შევდივართ და რას ვხედავთ… თურმე წინა ღამეს დაბადების დღე ვისაც მივულოცე, იქ არის და მეგობრებთან ერთად აღნიშნავს… ჰოდა, მივედი და ვუთხარი – გილოცავ, ბლოგიდანაც მოგილოცე და აი, პირადადაც გილოცავ-თქო – მადლობაო – მითხრა და დავბრუნდი ბართან.

კარგად ვიყავი – ანასთან ერთად ვიყავი… ცოტა დავლიეთ, ისინი ცეკვავდნენ, მერე ჩვენც მივედით სტუმრებთან ახლოს და ანას ვუთხარი – ამ ისტორიაში ყველაზე მეტად ეხლა 17 ათასი მკითხველია ცოდო, ამ ამბავს თუ ვერ გაიგებენ-თქო.

მოკლედ, მერე იუბილარი და სტუმრები წავიდნენ და ცოტა ხანში ჩვენც Wall-ში ჩავედით, 1-2 ჭიქა დავლიეთ და წავედით ბასიანზე, სადაც ისეთი ჭყლეტა იყო, 2 საათზე მეტი ვერ გავჩერდით და ამ 2 საათიდანაც ნახევარი სკამზე ვიჯექით და ვლაპარაკობდით.

3.

შემდეგ დღეს ანას რიფერში მუშაობის ბოლო დღე იყო, პატარა, ლამაზ, მყუდრო, საყვარელ, კუსკუსა კაფეში Carpe Diem-ში გადაწყვიტა გადასვლა. რიფერში ნათლიაჩემთან ერთად მივედი, კვირა დღე იყო და ბევრი ხალხი არ დაგვხდა, ნათლიაჩემი რაღაც საქმეებზე მელაპარაკა და მალე წავიდა.

მერე მეგობარი მოვიდა, იმასაც რაღაც თავისი ამბები ქონდა მოსაყოლი, თან ვწრუპავდით, სადღაც ერთ საათში ანა მუშაობას მორჩა და მეგობარმა შემოგვთავაზა მანქანით წაგიყვანთო, ანა ყველას გამოემშვიდობა, მერე მანქანაში ჩავსხედით და წავედით და ზუსტად იქ, სადაც ჩვენ მიგვიყვანა და უნდა ჩამოვსულიყავით, პატრულმა გაგვაჩერა, მეგობარმა ჩადით და მე ჩემი პომადიანი ტუჩებით ისე გავუღიმებ, არ დამაჯარიმებენო. ჰოდა წამოვედით.

ცოტა ხანში სმს მივიღე – დამაჯარიმესო – ჰმ, როგორც ჩანს ალკოჰოლმა მაინც გადაფარა პომადა…

4.

გვიან გავიღვიძე და გადავწყვიტე არსად გავსულიყავი, მანანას დაბადების დღე იყო, საღამოს სტუმრები მოვიდნენ, სოკოს ვჭამდი გემრიელად, რომელიც ძალიან მიყვარს და პოლიტიკაზე კამათს ვუსმენდი, რაც პირიქით ძალიან არ მიყვარს.

სტუმრები როცა წავიდნენ, ტელევიზორთან ჩავჯექი, რასაც ბოლო დროს იშვიათად ვაკეთებ ხოლმე, ჯერ ჩემპიონთა ლიგას ვუყურე, ბაიერნი ბენფიკას ხვდებოდა და ჩემ ბიჭებს დიდად არ გაუჭირდათ თამაში.

მერე ძილის წინ ცივი ყავა გავიკეთე, ტორტის მოზრდილი ნაჭერი მოვიჭერი და ჩემი ცოლის დაქალების სერიები ვნახე.

5.

ამასობაში როგორც იქნა მუშაობა დავიწყე, საქართველოს ბანკის ბრენდის მართვის დეპარტამენტში, კოპირაიტერის თანამდებობაზე. მოკლედ, მშვენიერი სამსახური აღმოჩნდა.

დედაჩემის და ბაბუაჩემის დაბადების დღე იყო, მივედი მივულოცე, დედაჩემს 3 თეთრი ვარდი ვაჩუქე, როგორც თვითონ მთხოვა, ბაბუას რაღაც კარგი კატალოგი. საღამოს ანას გავუარე Carpe Diem-ში და მუშაობას რო მორჩა ჯერ განახლებული ბაუჰაუსის გახსნაზე წავედით, სადაც ანას მეგობარმა ანიმ დაიწყო მუშაობა და იქიდან გალერიში დაბადების დღეზე, მაგრამ თან უკვე გვიანი იყო, თან ისედაც შუა კვირა და ამიტომ ცოტა ხალხი დაგვხდა, მოკლედ მალე წამოვედით სახლში.

გზაში ლუდი და რაღაც სახრამუნოები ვიყიდეთ, მერე უგემრიელესად დავსხედით, ჯერ გახმაურებული The Lobster ვნახეთ და ცნობილი იაპონური ანიმაცია Sprites Away-ც მივაყოლეთ.

6.

ბაუჰაუსში წავედით, მარიამიც მოვიდა, მერე იქიდან Wall-ში ჩავისეირნეთ, კოჩაროვი და ბაკურა შემოგვიერთდნენ და გადავწყვიტეთ გვებოდიალა, ჯერ წავედით ამქარში, სალიოს კონცერტზე, იქ მახსოვს ვიღაც გოგო მომადგა, მომხედეო მითხრა, მეთქი მარტო არ ვარ Sorry… მერე კიდე ვიღაც მოვიდა მე შენს ბლოგს ვკითხულობო, მეთქი მორჩა ბლოგი-თქო. მოკლედ იქიდან გადავწყვიტეთ რიფერში ჩასვლა და იქ კოჩაროვს ეცა ვიღაც გოგო, მეცნობიო, ნიკა ეუბნება მე არ გიცნობო, ამ დროს მე მივედი, ეს გოგო შემომიტრიალდა და რა საყვარელი ხარ, საყურე რო გიკეთიაო, მეთქი ვაჰ… მე და ნიკა ერთად ვართ-თქო, არ დაიბნა, თუ არ გჯერა აჰა-მეთქი და ტუჩებში ვაკოცე კოჩაროვს, აქ ცოტა უკვე დაიბნა, კაი ხო გეხუმრები-თქო ვუთხარი, აი ეს გოგოა ამის ცოლი-თქო და მარიამზე ვაჩვენე და მე ამათი მეჯვარე და შვილის ნათლია ვარ-თქო, ჰოდა, მოკლედ ამდენი რამის მერე, როგორც იქნა, დაგვანება თავი. მერე მახსოვს ისევ Wall-ში ჩავბრუნდით და ბოლოს ჩემთან მივედით ჩაის დასალევად, მარა აღმოჩნდა ჩაიდანი აღარ მქონდა და უცებ კარადაში აღმოვაჩინე ყვითელი ჩაიდანი, რომელიც მთელი ბავშვობა ჩემს სახლში, რომელიც 10 წლის წინ გავყიდეთ, სამზარეულოში იდგა კარადის თავზე და მე ქვემოდან სულ ვუყურებდი და ძალიან მომწონდა, ჰოდა გამოვიღეთ ეს ჩაიდანი და წყალი დავადგით.

Carpe-ში ხშირად მოდიოდნენ ხოლმე მეგობრები, არეშკა, ლადო, ცავკა, ნატა ჟღენტი, ნათლიაჩემიც იყო რამდენჯერმე, ერთხელ ნიკუშა, კოტე და ლევანიც იყვნენ, დიანა და ელენეც ყოფილან, მარა იმ დღეს ჩვენ არ ვიყავით და თითქმის ყველას მოწონდა. ამის გარდა, ჩვენც ბევრგან დავდიოდით, ერთ დღეს ტოფუ გავსინჯეთ ჩინურში, ერთხელ კივიში ვიყავით, ერთხელ ჩებურეკების საჭმელად, ერთხელ ფრის შაურმა ვჭამეთ გვიან, ერთხელ ვარშავაში ანასგან პატარა ინტერვიუ აიღეს, ერთხელ მზესუმზირის ფართიზეც ვიყავით, ერთხელ მტკვარზეც, ერთხელ Fire Wok-ში, ნელიკოსთანაც ვჭამეთ ბლინები, მერე კინოში ვიყავით „ელვისი და ნიქსონი“ ვნახეთ, მერე ანა ვეგეტარიანელი გახდა და ვენდისში ვეჯი ბურგერის გასასინჯად წავედით და სათამაშო ავტომატებითაც ვითამაშეთ, ცხვირიც გაიხვრიტა და სალონში ფოტოებს ვუღებდი, თუ როგორ გმირულად და ყოველგვარი გამაყუჩებლების გარეშე გაუძლო ამ ამბავს. მოდა-მოდაშიც ვიყავით, შემომეჭამაში ხინკლის მერე მამალოებიც ვჭამეთ, Night Pizzas ახალი ნუტელიანი პიცაც გავსინჯეთ ბანანებით, კიდე Flea Market-ზე ერთი სამჯერ გამაჩერეს უცნობებმა, შენი ბლოგი მოგვწონსო, მითხრეს და ერხელ საერთოდ ღამე ქუჩაში მოვდიოდით მეგობრებთან ერთად და უცებ თინა ხიდაშელი შემეჩეხა ჯარისკაცებთან ერთად და გამარჯობაო მითხრა, მერე უცებ შემომხედა და ბოდიში ვერ გიცანი, შემეშალეო და მე ვუთხარი, არა უშავს, მე გიცანით-თქო და ყველას ძაან გაეცინა, ჩვენც და ხიდაშელის გარშემო მყოფ ჯარისკაცებსაც. ანამ თქვა ალბათ ესეც შენ ბლოგს კითხულობდაო.

ერთხელაც, ანდერვილშიც წავედით სპრინგ სეტზე, სადაც ჯერ Ten Walls-ი უკრავდა და მერე Tummetott-ი, რომელიც ანას ძალიან მოწონს, ჩვენთან ერთად ასტერიქსი და ობელიქსი იყვნენ, მაგრამ სამწუხაროდ არ გაამართლეს, თუმცა მაინც კარგი იყო, ლამაზად გათენდა, ზემოდან გადმოვხედეთ ქალაქს, საბაგიროთი ჩამოვედით და ვიგრძენი, რო ანა მართლა კმაყოფილი იყო. მანამდე სახლიდან სანამ გამოვიდოდი, Tummetott-ის ანას ყველაზე საყვარელი კომპოზიცია ჩავრთე ხმამაღლა და ჩართული დავტოვე, ისე დაემთხვა, რო იმ დღეს Tummetott-მა ეგ არ დაუკრა და დილით სახლში რო მივედით, უცებ სიურპრიზად დაგვხვდა ჩართული, უკვე სადარბაზოში ისმოდა ხმა… ანას გაეღიმა.

მართლა ბედნიერი ვიყავი.

 

 

ცარიელი დღეები (XXXIV ნაწილი)

And it’s cause you’re mine

– Oscar and the Wolf

1.

ფეისბუქზე 1 გოგო გავიცანი და Wall-ში შეხვედრაზე ვთანხმდებოდით.

– რო მივალთ, მე გეტყვი, რო ვგიჟდები შენს ფეხებზე და მუხლზე დაგადებ ხელს. შენ მითხარი, რო არ მოგწონვარ და გამარტყი სახეში, – მივწერე სმაილებით.

– სიამოვნებით.

– მერე სასმელი შემასხი და მერე შენი კაბით შემამშრალე და ამ დროს გაკოცებ კისერში და Wall-ი დაიძაბება, – ვაგრძელებდი მხიარულ სცენარს.

– კარგი, – იცინოდა ისიც.

– მერე ხელი მკარი და წავიქცევი და შენც წაგიყოლებ და Wall-ი პატრულს გამოიძახებს, – ბოლომდე გავთრეშე მე.

– მართლა ვქნათ, რა!..

– ჰო, მართლა… ბევრი ხალხი რო იქნება, განიშნებ და უცებ დავიწყოთ.

მოკლედ Warszawa-სთან შევხვდი.

– მარტინი გიყვარს? – ვკითხე და რატომღაც არც მიფიქრია, რომ არას იტყოდა.

– კი!

Warszawa-დან 2 ცარიელი ჭიქა გამოვიტანე, ზურგჩანთიდან 1 ბოთლი მარტინი ამოვაძვრინე, რომელიც წინა დღეს მაჩუქეს, ჭიქებში დავასხი და ასე ჩავისეირნეთ Wall-ისკენ… რო მივედით, დავსხედით და ლაპარაკ-ლაპარაკში მთელი ბოთლი გამოვცალეთ, რაღაც მომენტში შრუტეც შემოგვიერთდა, გარშემო ბევრი ხალხი იყო, ვიგრძენი, რო მომენტი დადგა, მუხლზე ხელი დავადე და თვალი ჩავუკარი, გაეღიმა და ჩემი ხელი უხეშად მოიშორა, წამოვდექი და კისერში ვაკოცე, ხელი მკრა, წავიქეცი და თან წავიყოლე, სულ რამდენიმე წამი ვიყავით ძირს, მაგრამ ეს საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის რო, მაგიდასთან დაბრუნებულებს, გაკვირვებულმა შრუტემ უამრავი რამე მოგვიყვა, თუ რა ხდებოდა ამ დროს ჩვენს გარშემო და ვის რა რეაქცია ქონდა. მოკლედ, ნომერი შედგა. მერე ის სახლში წავიდა – მე „ბასიანზე“.

2.

წინა კვირას „ბასიანზე“ ფხიზელი რო ვიყავი, არ მომეწონა. ამიტომაც ეხლა ენის ქვეშ „შივა“ დავიდე და ისე მივედი.

როგორც კი შევედი, DJ-ს პირდაპირ დავდექი და შევამჩნიე, რო კედლებზე ჩრდილები იზრდებოდნენ, კვამლი ლაპარაკობდა, ყველა უცხო ბიჭის შემთხვევითი ოდნავი მხარზე მოკარება, თუ გოგოს გრძელი თმის სახეზე შეხება დიდ ინფორმაციას მაწვდიდა მათზე. ფეხზე ყველას გორგოლაჭები ეკეთა. სცენა ხან ზემოთ ადიოდა, ხან ქვემოთ ჩამოდიოდა. თვალები დავხუჭე და ანიმეს ვუყურებდი, მერე გავახილე და ჩემს წინ მუსულმანი გოგო იდგა ჩადრში, მივხდი, რომ „ბასიანზე“ მუსულმანი გოგო ჩადრში არ იდგებოდა და ვიფიქრე, რო ბიჭი იდგა ჰუდში, მაგრამ უცებ შემოტრიალდა და აღმოჩნდა, რო გოგო იყო და თუ გოგო იყო, ესე იგი გამოდიოდა, რო ჩადრში იყო?! დენსფლორს მოვშორდი და ბარის უკან სადღაც შევუხვიე, ტყეში აღმოვჩნდი, იმ ტყეს გავდა, იმის ტყეს, მაშინ რო ჩავედი, ღამით ფეხით ვიარე და რო არ დამხვდა. იქვე ვიღაც უცნაური მოხუცი არსება იდგა, მაისურზე სულელური წარწერით What Doesn’t Kill You Makes You Stronger და რო მივუახლოვდი მკითხა:

– შენ ხარ ხო „ტარიელის დღეების“ ავტორი? – და თან ისე შემომხედა, თავი გამჭვირვალედ ვიგრძენი.

– ჰო… წყალი რო დავლიო, ცუდად ხომ არ გავხდები? – ვკითხე მე და შემაკანკალა.

– არა… ხო იცი, შოთაც ეგრე წერდა თამარზე, – გავიგე ხმა და მერე უკვე აივანზე ვიდექი და DJ-ს ზემოდან დავყურებდი, ქვემოდან კი თითქოს ვიღაცეები მოძვრებოდნენ. მე ერთ ხელში წყალი მეჭირა, მეორე მოაჯირზე მედო, მესამეთი ცხვირს ვიხოცავდი, მეოთხე ჯიბეში ჩავიყავი და „Wrigley’s“ ვეძებდი, დანარჩენები არ მახსოვს, იმიტო რო წყლის ბოთლში ჩავიხედე და შიგნით ჩავედი. იქ კიდე ის დავინახე!.. ცეკვავდა და მივხვდი, როდესაც მახსენდება ხოლმე, უმეტესად ვხედავ, თუ როგორ ცეკვავს და ეს იმიტომ, რომ ცეკვის დროს, ყველაზე ნამდვილი და თავისუფალი იყო და მივხვდი, რო მაგიტომაც წავიდა – მისთვის თავისუფლება არის ყველაზე ბუნებრივი მდგომარეობა! როგორც კი ეს გავიაზრე, წყლის ბოთლიდან ამოვედი და ქუჩაში გავედი.

3.

უკვე თენდებოდა, გარეთ მეგობრები დამხვდნენ და ერთ-ერთთან წავედით სახლში. რო მივედით, დარაბები დავხურეთ და ისევ დაღამდა. დავჯექით, ვლაპარაკობდით, ცივ ბანანებს და ნაყინს ვჭამდით, მუსიკას ვუსმენდით – Oscar and the Wolf-ის You’re Mine ჩავრთე ერთხელ, ორჯერ, სამჯერ,  შვიდჯერ, ასჯერ… უცებ დავაფიქსირეთ, რო სიმღერა 5 წუთიანი იყო და ამ დროს, სანამ ხელმეორედ ჩართვას დავაჭერდით, იმდენი რამე ხდებოდა, 20-25 წუთი გადიოდა ხოლმე, ბევრი ვიცინეთ, ამაზე ვილაპარაკეთ და მერე თითქოს სპეციალურად ჩავუსაფრდით ამ 5 წუთს, რომ გაგვეგო, რანაირად ხდებოდა ესე, მარა არაფერმა უშველა, ყოველ ჯერზე ეს 5 წუთი აშკარად 4-ჯერ მეტ ხანს გრძელდებოდა, ჩვენც ისევ გვიკვირდა და გვიკვირდა.

ქუჩაში რო გამოვედით, უკვე დღე იყო. ბასკი იყო წასაყვანი ვეტერინართან. გავუარეთ, მოვამზადეთ, მერე ტაქსით მოაკითხეს და წაიყვანეს. ჩვენ კი ამასობაში იქვე კაფეში შევედით და სუპები შევუკვეთეთ. მე წითელი ოსპის სუპი ავირჩიე და კი გემრიელი იყო, მაგრამ ისეთი ცხარე აღმოჩნდა რო მივირთვი, ბოლოს ზუსტად ვეღარ ვხვდებოდი, მე დავლიე სუპი, თუ სუპმა მე.

ერთმანეთს გადავხედეთ – უსიტყვოდ გასაგები იყო, ჩვენი თრიფი მთავრდებოდა და სახლებში დავიშალეთ, ბასკი უკვე იქ დამხვდა და სიხარულისგან ფეხზე მომაფსა. ეზოში გავიყვანე, ძაან კარგი იყო – სიწყნარე, მე და ძაღლი.

4.

ცოტა გამოვიძინე და საღამოს ისევ Wall-ში წავედი.

მეგობარს შევხვდი, რომელიც თავის მეგობრებთან ერთად იყო, მაგიდასთან დავჯექი, ჩემი მეგობარი ჩემს მარჯვნივ იჯდა, მისი მეგობრები, ორნი, ჩემს პირდაპირ და ორნი ჩემს მარცხნივ. წინ მჯდომები უფრო კეთილგანწყობილები ჩანდნენ და მათ ვეკონტაქტებოდი, რაღაც მომენტში ერთ-ერთი მარცხნივ მჯდომი ჩაერთო და კომენტარი გააკეთა, რაზეც ვუთხარი – არა, შენ არ გვისმენდი რაზე ვლაპარაკობდით და ეგრეც არ არის-მეთქი. ამაზე მიპასუხა – მერე რაო, ჩემთვის სულ ერთია, მე როცა მინდა, რასაც მინდა იმას ვიტყვიო. მეთქი, ჰოდა ჩემთან ნუ მოიქცევი ეგრე-თქო… და უცებ მეორე-მარცხენა ჩაერთო ადვოკატის სახით, კი, ეგრეა, რასაც უნდა იმას იტყვისო! – მეთქი, ვაა, ეგ როგორ?! – და თან გამეცინა. – ეგრეო, მთავარია სისხლის სამართლის კოდექსი არ დავარღვიოთ და დანარჩენი ყველაფერი შეიძლებაო – ვაჰ, მეთქი, რა ხდება?! – მივხვდი რო განვითარების რაღაც ეტაპზე იყო გაჭედილი, რომელზეც ესე ბრმად იციან, რა არის მთავარი და იმდენი აღარ ესმით, რო, რა თქმა უნდა, სისხლის სამართლის კოდექსი კარგია, მაგრამ ცივილიზებულ ადამიანებს ამაზე არც უწევთ საუბარი და მანამდე ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ადამიანი იყოს ზრდილობიანი, ტაქტიანი, მეგობრული, თავაზიანი, ან მინიმუმ ადეკვატურად ნეიტრალური მაინც. მაგრამ არაერთხელ დავრწმუნებულვარ, რომ ზოგს სამწუხაროდ ესე მოქცევა უბრალოდ არ შეუძლია. – კაი, არ მაინტერესებს ეს ყველაფერი-თქო – ვუთხარი და ისევ მეგობარს და მის კეთილგანწყობილ მეგობრებს დავუბრუნდი.

ღამე გვიან სახლში ტაქსით რო ვბრუნდებოდი, უიკენდისგან გადაღლილმა თავი ფანჯარას მივადე და თვალები დავხუჭე.

– სულ მასზე ფიქრობ, – თქვა უცებ ტაქსისტმა.

გავხედე და ჯადოქარი იყო.

5.

დილით ადრე ავდექი, რო მეძინა, გერმანიიდან მეგობარს მოუწერია – ბოლო ნაწილი არ მქონდა წაკითხული, ეხლა გავხსენი და იმით იწყება, ვიღაც გეკითხება, მძიმე კაცი რატომ არ გიწვევსო. მოვკვდი სიცილით, იმიტომ, რომ იმ დღეს დავაკომენტე მძიმე კაცის ფეისბუქ ფეიჯზე – იქნებ ნონო ანთაძე მიიწვიოთ, დარწმუნებული ვარ ბევრი მნახველი ეყოლება გადაცემას-თქო. – გამეცინა და რადიოში გავიქეცი.

კიდევ ერთხელ უნდოდათ ჩემი ხმა გაეტესტათ, რაღაც ინფორმაციები მოვამზადე და წავიკითხე, მერე მითხრეს, ცოტა სწრაფადო და ცოტა სწრაფადაც წავიკითხე. წამოსვლისას ვუთხარი, ეგ ინფორმაციები მე მოვიგონე და მართლა არ გაუშვათ ეთერში-თქო.

მერე იქიდან ერთ-ერთ ბანკში წავედი, ახალი ბუკლეტების გამოშვებას აპირებენ და უნდათ, რო ტექსტები დავუწერო. რო მივედი, მითხრეს – გამარჯობათ, ჩვენ თქვენს ბლოგს ვკითხულობთო – და ოფიციალური ბანკური განწყობა ეგრევე მოიხსნა. ამიხსნეს, რა უნდა დავწერო და ვუთხარი, რომ იქით კვირაში გავუგზავნიდი საცდელ ვარიანტს.

6.

სახლში რო მოვედი და ფბ-ზე რამდენიმე მესიჯი დამხდა, პირველი გავხსენი და ეწერა:

დამესიზმრე – სასტუმროში ვისვენებდით სადღაც და იმდენი ჟურნალისტი დაგსდევდა, ძაან პოპულარული იყავი, სად გავქცეულიყავით არ ვიცოდით. სასტუმროში სირბილისგან დავიღალე და ბოლოს სახურავზე ავედით, წყნარად ვიქნებით-თქო და ვიღაც ტიპი მოგვადგა და მომკიდე ხელი და გადავხტით, მივფრინავდით და კაი შეგრძნება იყო, თან შიშის და თან ადრენალინის.

მერე მეორე მესიჯი გავხსენი:

დამესიზმრე – ვითომ დაგპატიჟეს რაღაც დიდ თოქ-შოუზე, პირადპირი ეთერი იყო და რატომღაც მე წამიყვანე, ხოდა, ვისხედით ამ დიდ დარბაზში ბევრი ხალხი, ოღონდ რას ლაპარაკობდნენ და რა თემა იყო არ მახსოვს.

მესამე ადამიანის მესიჯი უკვე ცოტა ფრთხილად გავხსენი:

დამესიზმრე – რაღაც უგრძესი ფანტასტიკა იყო, სხვა პლანეტაზე ვცხოვრობდით, ოღონდ ჯერ სახლებს ვაშენდებდით. დედამიწა და მთვარე ჩანდა და ერთად ვუყურეთ, როგორ დაეჯახა რაღაცა დედამიწას და აფეთქდა. იქ ვიღაცეები ცხოვრობდნენ და სისხლს სვამდნენ და ადამიანებს ეგეთი ბიზნესი ქონდათ ახალ ჩამოსულ ტიპებს სისხლს უღებდნენ ვითომ ქველმოქმედების პონტში და მერე იქაურ ვიღაცეებზე ყიდდნენ, ჰოდა ეგრე მოგატყუეს შენც და მერე ცუდად იყავი და მე მეჩხუბებოდი რატო არ გამაფრთხილეო. არადა გირეკავდი რო მეთქვა, მარა რო დავრეკე უკვე ამაყად მითხარი, სისხლი ჩავაბარეო.

მეოთხე მესიჯი უკვე ცოტა შიშით გავხსენი:

დამესიზმრე… ასე იწყებოდა ისიც………..

მოკლედ, ძალიან უცნაური იყო, მგონი ვირუსი ვარ-თქო გავიფიქრე და ლეპტოპი ჩავკეცე.

 

 

 

 

 

ცარიელი დღეები (XXIX ნაწილი)

I’m on my way

– Air

1.

გამეღვიძა. რაღაც ხდებოდა, რაღაც სასიამოვნო. არა, თავში კი არ ამივარდა, უბრალოდ, ამ ეტაპზე ძალიან ინტენსიური სახე მიიღო ყველაფერმა და ცოტათი მაინც უცნაური იყო. ის ამობეჭდილი „ცარიელი დღეები“ ხომ დამიტოვეს და ავიღე. ჰოდა, მეორე დღეს ერთმა ნაცნობმა მომწერა საჩუქარი მაქვს შენთვისო, Wall-ში ვარ-თქო, მოვიდა, გადმომცა და წავიდა. ძაან კაი გასართობი მომიტანა, კერი სმიტის, „არ დაინდო ეს დღიური“, ასეთი წარწერით – ნონოს, რომელიც მჯერა ცარიელ დღეებს აუცილებლად აავსებს. – დღეებს არ ვიცი, მაგრამ ამ დღიურს კი შევავსებდი.

Wall-ში ბევრნი ვიყავით, მეგობარს ვაცილებდით, რომელიც 3 წლით მადრიდში წავიდა. მე ერთ გოგოსთან ერთად ვიყავი, რომელიც ჰელსინკიში სწავლობს, ჰოდა ვიჯექით მთელი საღამო მე და ეს ლამაზი გოგო და ვლაპარაკობდით, ერთმანეთს ამბებს ვუყვებოდით და თან იმაზე გვეცინებოდა ეხლა აქ ყველა იფიქრებს, რომ ჩვენს შორის რამე ხდებაო. გვიან დავიშალეთ, ის „ბასიანზე“  წავიდა, მე მეგობრებთან ერთად „ბერნარდში“.

მერე მომწერა, ფეისბუქზე მესიჯები დამხვდა, მეკითხებიან შენ და ნონო ერთად ხართ თუ რა ხდებაო. ძაან სასაცილო იყო, იმიტომ რომ მეც მომივიდა მსგავსი მესიჯი. მოკლედ, თბილისი თავის სტიქიაში იყო.

2.

გამეღვიძა. კიდევ ერთმა მეგობარმა მომწერა, დღეს შევხვდეთ რაღაც მინდა გაჩუქოო. უკვე ძაან მეცინებოდა და ასე ღიმილით წავედი საღამოს Wall-ში, ერთი ნახევარი საათი ველოდე და მერე მივწერე. აღმოჩნდა რომ იმას აერია და მოზაიკაში მიცდიდა. კარგი მოვალ-თქო და გავედი, თან მოზაიკაც ჩემი მეგობრის იყო და არ ვიყავი ნამყოფი. მოკლედ, მივედი მოზაიკაში, ჰოდა ეს ჩემი მეგობარი, გინეკოლოგია და სამსახურში აჩუქეს 200 ცალი საუკეთესო ხარისხის პრეზერვატივი და ნაწილი მე მომიტანა. ვერაფერს ვიტყვი, ესეც მშვენიერი საჩუქარი იყო.

მერე ვილაქლაქეთ, წითელი ღვინო ვწრუპეთ და ტუჩები გავიშავეთ.

გარედან ხმაური შემომესმა და აივანზე გავედი, ჩხუბობდნენ, ბრახ გააქანა და ლეწა ერთმა მეორეს, მეორე წაიქცა, ის კიდე მივიდა და კიდე ლეწა თავში, მეორე დიდად ვერაფერს აკეთებდა, პირველი არ ჩერდებოდა, აწია ეს მეორე და გადააგდო, მანქანაზე მიანარცხა, მივიდა კიდე დაარტყა, კიდე დაარტყა, ამ დროს მესამე მოვიდა იმანაც დაარტყა მეორეს, თან სულ თავში ურტყამდნენ. გაშეშებული ვიდექი, არ უნდა მეყურებინა, მარა გავძეგლდი, უბრალო ჩხუბი არ იყო, ზღვარგადასული და რაც მთავარია ცალმხრივი აგრესია იყო, არ ვიცი რა უნდა მოხდეს, რო ასე მოვექცე ვინმეს. ალბათ ჩემთვის საყვარელ ადამიანს თუ მოექცევიან ასე, მერე შევძლებ ასე და ამაზე უარესადაც მოვექცე მე მათ. მაგრამ აქ გამაოგნებელი იყო მიზეზი. პირველ, მეორე, მესამე, მეოთხე უმოწყალო-გამეტებულ დარტყმებს, ის ტიპი სულ ერთ წინადადებას ამატებდა ღრიალით – მე უნდა დავიჭირო ბიჭო შენი სიგარეტი? მე უნდა დავიჭირო?! მე უნდა დავიჭირო შენი სიგარეტი??? ჰა, შენი დედა მოვტყან! მე უნდა დავიჭირო სიგარეტი?..

3.

გამეღვიძა. თვალები ფრთხილად გავახილე, აბა დღეს ვინ რას მაჩუქებს-თქო. ფეისბუქზე შევძვერი და ერთი უცნობი მწერდა, რა კარგია, რო ბლოგის წერა გააგრძელეო. გავისაუბრეთ და შეხვედრა გადავწყვიტეთ, ჩემს მიუწვდომლობაზე მითი რომ დამსხვრეულიყო. მგონი კარგად გამოგვივიდა, თან Night Pizza-მ საჩუქარი გამიკეთა და საღამო გემრიელად გავატარეთ, ნახევარ მარგარიტასთან და ნახევარ პეპერონისთან ერთად.

საღამოს როცა წავიდა, ჩემმა მეგობარმა, ისრაელში რო ცხოვრობს, თავისი დოკუმენტური ფილმი Jerusalem Boxing Club გამომიგზავნა, ვუყურე. საერთოდ დოკუმენტურ ფილმებს არ ვუყურებ ხოლმე. მაგრამ ძაან ვისიამოვნე, ძალიან კარგად იყო ისტორია მოყოლილი, მუსიკითაც მშვენივრად იყო შეზავებული და რაც მთავარია, ადამიანურ ურთიერთობებზე იყო საინტერესო ისტორია.

ძილის წინ, უეცრად ერთი ამბავი გამახსენდა, როცა „ის“ გავიცანი, დედაჩემს მოვუყევი და დედაჩემმა მითხრა, ეხლა ძალიან მაგარი რამე უნდა გითხრაო და აღმოჩნდა რომ მისი სახელი, რომელიც უიშვიათესია და მეტი თითქმის არავის ქვია. დედაჩემს ეყენა ფეისბუქის პასვორდათ. სიგიჟე იყო, აღმოჩნდა რო დედაჩემსაც უყვარდა ის ისტორიული პერსონაჟი, როგორც დედამისს და მე რო გოგო ვყოფილიყავი, მეც ამ სახელს დამარქმევდნენ. მოკლედ ასე ვერ შეიკავა დედამ თავი, მითხრა ეს ამბავი და წავიდა პასვორდის გამოსაცვლელად. ისე კი, როცა ასეთი მშვენიერი ნიშნებიც კი ბოლოს ტრაკში მიდის, რისი უნდა გჯეროდეს ადამიანს აღარც კი ვიცი.

4.

გამეღვიძა. გვიანი იყო, მწერლის სახლში წავედი, მამაჩემმა ეროტიკული ტანკები თარგმნა და წიგნის პრეზენტაციაზე უნდა მიმესწრო. დარბაზი თითქმის სავსე დამხვდა და საღამომ კარგად ჩაიარა – სხარტად და საინტერესოდ.

ქუჩაში რო გამოვედი, ვიფიქრე დღეს მაინც სიწყნარეა-თქო, იქვე გარეთ 1 გოგო იდგა, ეწეოდა. მომესალმა, მეც მივესალმე, მე ის ვარო და ფეისბუქიდან შემახსენა თავი. ცოტა გამოველაპარაკე და დავიშალეთ. მერე სახლში როცა მივედი მოწერილი დამხვდა:

კომპლიმენტს გეტყვი – დავრწმუნდი რო ჩვეულებრივი ხარ )) თავმდაბალი და ადამიანური.

ეს გოგო რო წავიდა, ამ დროს მეგობარმა დამირეკა, გამოგივლი და „ამო რამე“-ში წავიდეთო, მოვიდა და წავედით. „ამო რამე“-ში ჩვენი მეგობარი მუშაობდა და 1 საათით შევუსეირნეთ, მოვინახულეთ. მგონი ცოტა გავამხიარულეთ კიდევაც, რაღაც სიგიჟეებს ვყვებოდი და ბევრი ვიცინეთ.

5.

გამეღვიძა. კიდევ ერთი მესიჯი მივიღე, კიდევ ერთი უცნობისგან, შედი ჩემს კედელზე და ნახე სტატუსი რო წერია, ეგ შენ გეძღვნებაო. შევედი და ვნახე. კარგი რაღაცეები ეწერა შავგრემან ბიჭზე… შეხვედრაზე შევთანხმდით, ამჯერად საჩუქრად ქინდერის კვერცხები მივიღე, ვისაუბრეთ, შოკოლადი და ჩაი მივირთვით და მერე საღამოს კიდევ ერთი სტატუსი მომიძღვნა, რომელიც ამჯერად უკვე ამ ჩვენს შეხვედრას ეძღვნებოდა.

მერე გვიან იმ გოგოს შევხვდი, ფინეთში რო ცხოვრობს, ჩემს ერთ მეგობარს მოეწონა და მე და ეს გოგო ერთად დაგვპატიჟა, ცოტა სადმე დავლიოთო, ცოტა არ გამოვიდა, ჯერ Peoples-ში ვიყავით, მერე Warszawa-ში, მერე მოზაიკაში, მერე ბერნარდში, იქიდან უკვე ბათუმში, თურქეთში, ბაჰამებზე, კაზინოში, სტრიპტიზ კლუბში და ბოულინგის სათამაშოდ გვინდოდა მოგზაურობა, საინფორმაციოში ვრეკავდით, რომ გაგვეგო სად იყო ავა გარდნერის საფლავი და მოგვენახულებინა, იქ ძალიან შეწუხდნენ, იწვალეს, ცდილობდნენ დაედგინათ, მაგრამ ვერ მოახერხეს, ამასობაში კი ჩვენ დროულად მივხვდით, რო ეხლა უკვე დასაძინებლად წასვლა აჯობებდა ყველაფერს.

სახლში რო მივედი, „ფრენდ რექუესთი“ დამხვდა, დავაკონფირმე და ფოტოები დავათვალიერე, ისეთი გოგო იყო, მეგონა ჟურნალ VOGUES-ს ვათვალიერებდი. მერე გამოველაპარაკე, აღმოჩნდა რო გერმანიაში ცხოვრობს, მერე ლაპარაკი საკაიფოდ ავაწყეთ, მერე ბევრი ვიცინეთ, მერე მოგვეჩვენა რო დიდი ხანია ერთმანეთს ვიცნობდით და მერე მოგვინდა, რო ერთმანეთს ვიცნობდეთ. რაღაც ხდებოდა, რაღაც სასიამოვნო. არა, თავში კი არ ამივარდა, უბრალოდ, ამ ეტაპზე ძალიან ინტენსიური სახე მიიღო ყველაფერმა და ცოტათი მაინც უცნაური იყო.

6.

გამეღვიძა. სამზარეულოში გავედი, ყავის მოსამზადებლად. შემეშინდა, მაგიდასთან ვიღაცეები ისხდნენ, შუქი ავანთე და ჯადოქარი დამხვდა, მეორე კი ის უცნაურად ლამაზ თვალებიანი ბავშვი იყო Wall-ის ეზოდან. ისხდნენ და ჩემი ვეგეტარიანული პაშტეტით საუზმობდნენ.

– აჰ, ესე იგი, თქვენ ერთად ხართ, ხო? – ვუთხარი და დოინჯი შემოვირტყი.

– ყოჩაღ! ძნელი მისახვედრი იყო, შერლოკ? – ლუკმით პირში მიპასუხმა ჯადოქარმა და ამომხედა.

– რა გინდათ, რატო მიძვრებით სახლში? – ვეცადე დამეძაბა სიტუაცია.

– სახლში არა, თავში… და საერთოდ როგორც შენს ლექსში იყო – შენი სახლის გასაღები იმას აქვს, ვინც არასოდეს მოვა – მოკლედ, შენ ვინც არ გინდა, თავში ვერ შემოგიძვრება. უი, და აი ეს გამომართვი, – ჯადოქრის დაძაბვა, როგორც ჩანს, სულაც არ იყო ადვილი საქმე. ჯიბიდან პატარა დაკეცილი ფურცელი ამოიღო და მომაწოდა.

გამოვართვი, გავშალე და ხმამაღლა წავიკითხე:

რამე მინდა ვნახო პირველად, ისეთი რამე რაც არ მინახავს

ის მინდა ვნახო

ის ხომ გინახავს?

მის დაბრუნებას ვნახავ პირველად

– იხვეწება ნელ-ნელა, ხო იცი, – უთხრა ბავშვს ჯადოქარმა. ბავშვმა შემომხედა, ლამაზი თვალები და საჭმლით გამოტენილი პირი ქონდა.

– რა არის ეს, რატომ გადამეკიდეთ ამ გოიმური ლექსებით? – წამოვიყვირე მე და ფურცელი მოვისროლე.

– ოოჰ, ეს რა ესთეტია რა, – თქვა ბავშვმა და გაიცინეს.

– კი არ გადაგეკიდეთ, ჩვენ გირჩევთ, შეეშვა ამ უაზრობას, ანუ ბლოგისგან გამოწვეული ინტერესით თავით ტკბობას და აქ დარჩე ჩვენთან. თან სიმართლე რო გითხრა, აქ მეტი შანსი გაქვს შეხვდე, – მითხრა, პირი მოიწმინდა და როგორც იცის ხოლმე, თვალი ჩამიკრა ღიმილით.

– არ მინდა, არ მინდა, არ მინდა, არ მინდა, ეგრე არ მინდა, – ვიმეორებდი, მაგრამ მივხვდი რო უბრალოდ ვფიქრობდი, პირი მოკუმული მქონდა…

გამეღვიძა.

 

ცარიელი დღეები (XIV ნაწილი)

Featured image

I feel fantastic, you make me feel majestic

– Ian Brown

1.

ცარიელი პარკები. ასეთი თეორია მაქვს, ცარიელი პარკების, ანუ ცარიელი ცელოფნის პარკების და როგორც ყველა სხვა ჩემი თეორია, ესეც სახუმაროა. ცხოვრობს თუ არა ადამიანი სახლში, პარკების მიხედვით უნდა დაადგინო. სამზარეულოში ერთი კალათა მაქვს, რომელშიც ცარიელ პარკებს ვდებ ხოლმე და როდესაც ამ სახლში არ ვცხოვრობდი, ეს კალათა სულ გამოცარიელებული იყო და ეხლა გადმოვედი თუ არა გაივსო. გახვალ მაღაზიაში – რაღაცას შემოიტან, წახვალ შენებთან – რამეს გამოგატანენ, მოვა სტუმრად ვინმე – რაღაცას მოიტანს და ასე სწრაფად ივსება კალათა ცარიელი პარკებით.

McDonald’s-ში ვერანდაზე ვისხედით და ამ პარკებზე ვფიქრობდი. ზურგსუკან წყვილი იჯდა. გოგონა წვრილი ხმით ისეთ სისულელეებს როშავდა, ვერ ვხდებოდი, მართლა ასეთი სულელი იყო, თუ სპეციალურად უშლიდა ნერვებს ბოხხმიან ბიჭს, რომელიც ისე გამოდიოდა მწყობრიდან, რო თუ გაპათოლოგდებოდა, რისი პოტენციალიც ნამდვილად გააჩნდა, დიდი შანსი იყო, ელემენტარული დისტანციური სიახლოვის გამო მეც დავზარალებულიყავი.

– გული გამომიგზავნა და ნუ, რავი რა, მირონის ნათესავია მაინც, – ასეთ წინადადებებს აბრეხვებდა გოგო წიწკვინა ხმით და, რაღა თქმა უნდა, ნაივური ტონით.

– აუ მაგას მოვუ..ნავ, აუ, შენ მოგი..ნავ, აუ შენ გოგო საერთოდ ხვდები ეგ რა დონის ნაბი..ვარია, მაგას უნდა მოვუ..ნა! ნუ გამაგიჟებ გოგო! – ბიჭი ხურდებოდა, გარშემო მყოფები კი თვალებს ჭყეტდნენ, კისრებს აშეშებდნენ და ბურგერები ყელში ეჩხირებოდათ.

2.

Lisi Lounge-ში ავედით, მე შევუკვეთე პიტნის ლიმონათი და ჩემმა მეგობარმა კენკრის ცივი ჩაი, მოგვიტანეს ზუსტად ერთნაირ ჭიქებში, ზუსტად ერთნაირი სითხე, უბრალოდ ჩემი იყო მწვანე და მისი წითელი. საინტერესო იყო, მე რო შემეკვეთა კენკრის ლიმონათი და იმას პიტნის ცივი ჩაი, ალბათ უბრალოდ იმ ჭიქას მე მომიტანდნენ და ჩემსას იმას. ამასობაში გვერდით მაგიდასთან საერთო მეგობარი შევნიშნეთ, რომელიც პერიოდულად 2 წუთით გადიოდა და ბრუნდებოდა ხოლმე.

– ისე გადის ალბათ მოსაწევის პონტია, – დაასკვნა მეგობარმა.

– უჰუ, ეტყობა, – დავეთანხმე მე.

ცოტა ხანში საერთო მეგობარი ჩვენთან გადმოჯდა და ისეთი შენელებული, გაღიმებული და ამღვრეული თვალები ქონდა, აშკარად მართლები ვიყავით. მაინც გადავამოწმეთ და დაადასტურა კიდევაც.

იქიდან Wall-ში წავედით, სადავ ჩვენმა მეგობარმა Heineken-ის გათამაშებაში ლუდის ჭიქა მოიგო, მარა ეტყობა დიდად არ გაუხარდა იმიტო რო წამოსვლისას რჩებოდა და მე გავახსენე წაიღე-თქო.

– Wall-ში ასე ხშირად რატო დადიხარ? – მკითხა და თან ჭიქას ჩანთაში ტენიდა.

– რავი, მგონი უკვე ავტომატურად მოვდივარ ხოლმე, იმიტო რო ვიცი ჩემი მეგობრები იქნებიან აქ და ამის გარდა კიდევ ერთი პატარა ფსიქოლოგიური კომფორტი აქვს, რადგანაც ჩემი მეგობრის არის, რაღაცნაირად თავისუფლად ვარ, ანუ არა როგორც სტუმარი, მაგალითად შემიძლია 2 საათი ისე ვიჯდე, რო თუ არაფრის დალევა არ მინდა, არაფერი არ დავლიო და ამის გამო უხერხულად არ ვიგრძნო თავი, – ისე ამომწურავად და მომზადებულმა ვუპასუხე, რო აშკარა იყო, უკვე ნაფიქრი მქონდა ამ თემაზე.

3.

გავიღვიძე თუ არა, ჩემ ძმასთან წავედი ოფისში, ჩემი დაბადების დღის Event Page უნდა გამეკეთებინა მისი ფეისბუქიდან. ხოდა, ჯერ აი ეს ტექსტი დავწერე:

„10 აგვისტოს, ორშაბათს, 21:00 საათზე! ნონო თავის მეგობრებს და უცნობ მკითხველებს გეპატიჟებათ 38-ე დაბადების დღეზე! Wall-ში – ოფიციალური, ტაქსისთვის სათქმელი მისამართია: ბარათაშვილის პროსპექტი 17. თუ მაინც ვერ აგნებთ, ურეკავთ ნონოს.

იუბილარი იქნება „პლავკებში“ ))) და მისი თხოვნაა, რომ ბიჭები მოვიდნენ შორტებში მაინც, სიმბოლურად მხარზე მოგდებული პირსახოცით, სასურველი იქნება: ზღვის ფეხსაბურავითაც, საცურაო ქუდებით, წყლის სათვალით, ლასტებით, სამაშველო რგოლებით, აკვალანგის მილით და ხელში პატარა, რეზინის, ყვითელი იხვის ჭუკით. გოგოები ასევე საცურაო კოსტუმებით და კომფორტისთვის და სილამაზისთვის შეუძლიათ მოიხვიონ ფერად-ფერადი ზღვის სანაპიროსთვის განკუთვნილი ნაჭრები, ან ბოლო-ბოლო საზღვაო ჭრელი სარაფნები მაინც ჩაიცვან. მოკლედ ისე როგორც Pool Party-ს შეესაბამება, ოღონდ აუზის გარეშე : )))))

კიდევ რამდენიმე მნიშვნელოვანი დეტალი: მუსიკას რთავს მხოლოდ იუბილარი. (ერთი დღე აიტანეთ) : ) შეგიძლიათ მოიყვანოთ ბავშვები და ცხოველები. ოღონდ Wall-ის ტერიტორიაზე თუ ისინი გადააწყდებიან, მაგალითად მოალერსე გოგონათა წყვილს, ან ტუალეტში მოსაწევად ჩაკეტილ ბიჭებს, ჩვენ მსგავს ინციდენტებზე პასუხს არ ვაგებთ. მოკლედ, ნონოს მეგობრებს გისურვებთ იმხიარულოთ და გაერთოთ და უცნობ მკითხველებს, თუ ასეთები იქნებით, მოგიწოდებთ ჯერ გაიცნოთ იუბილარი და შემდეგ ასევე იმხიარულოთ და გაერთოთ ^^“

და ამ ტექსტის დაწერის შემდეგ, სტუმრების დაპატიჟებას შევუდექი. ამ დროს ვიღაცამ ჩემ ძმას დაუწერა – ამხელა ტექსტებს ნუ წერ. წერა რო იცი მაგიტომო. – რაზეც ჩემმა ძმამ მითხრა, თავიდან ზოგს ხო ეგონა რო ბლოგს მე ვწერდი, ეხლა ამ ტექსტზეც ეგრე გონიათ და საერთოდ არ გამიკვირდება, ზოგს ისიც ეგონოს რო ჩემი დაბადების დღეაო.

საღამოს, იქიდან გალერიში გავედი, არაფერი არ ხდებოდა, არავინ არ უკრავდა, სულ 5 კაცი იყო, აქედან 1 ჩემი მეგობარი ბარსელონაში მიდიოდა დიდი ხნით და მასთან გამოსამშვიდობებლად მივედი. მერე Warszawa-ში შევიარე, სადაც ძველი ნაცნობი შემხვდა, რომელმაც თავისი არაადეკვატურობით, ცოტა ნერვები მომიშალა, უბრალოდ რაღაც მომენტში ვიფიქრე, უი, რამ დამავიწყა, ეს ხო ცნობილი სირია, ამაზე როგორ უნდა გავღიზიანდე-თქო და მალევე დავწყნარდი.

4.

დილით რო გავიღვიძე, გამახსენდა, ერთი წლის წინ, ამ დღეს 9 აგვისტოს დავმეგობრდით……….

ხოდა ეხლაც, როგორც მაშინ, ჩემი „დაბადების დღეები“ მოდიოდა, ჰო, აი ასე მრავლობით ფორმაში, „ახალი წლების“ პონტში. ღამე გავჩნდი 12 საათზე, 11 რიცხვი როცა დადგა მაგრამ დაბადების მოწმობაში და პასპორტში 10 მეწერა, ასე რომ თამამად შემეძლო ორივე დღეს აღმენიშნა.

ავდექი და თმის შესაჭრელად წავედი, ჩემ პარიკმახერს ვუთხარი, შენთვის კარგი კლიენტი ვარ, ხანდახან თუ რამე არასტანდარტულ ვარცხნილობაზე გიფიქრია, შეგიძლია ექსპერიმენტი ჩემზე ჩაატარო-თქო. მიუხედავ ჩემი თამამი განცხადებისა, არაფერი ორიგინალური არ მოუფიქრებია, თუმცა კარგად კი შემჭრა.

ამ დროს ჩემი ძმის შეყვარებულმა დამირეკა, რაღაც მნიშვნელოვანი მინდა გკითხოო, მზად ვარ-თქო ვუთხარი, ძაღლი რო გაჩუქო დაბადების დღეზე, რა აზრის ხარ, ვიცი რო გიჟდები ძაღლებზეო. ხოდა მე ვუთხარი, დიდი მადლობა, ძაან მაგარი იქნებოდა და კი ვგიჟდები, მარა კიდე კაი მკითხე, ეხლა ნაღდად არ მაქვს ამხელა პასუხისმგებლობის აღების თავი-თქო… და ეეჰ, კაიო, ხო იცი, მეც როგორ მიყვარს ძაღლები და თვითონ რო ვერ ვახერხებ აყვანას, სხვას მაინც მინდა ხოლმე რო ვაჩუქოო.

საღამოს Wall-ში მივედით, 2 ლუდი ავიღეთ, თან გვშიოდა, ტოსტები შევუკვეთეთ, რომელსაც Frie მოყვებოდა და მე რატომღაც კიდე მექსიკური კარტოფილიც ვუთხარი და ეს ყველაფერი 20 ლარი დაჯდა, მეთქი რა დემოკრატიული ფასებია-თქო, მარა დემოკრატია კი არა, როგორც ასეთ დროს ჩემი ბავშვობის მეგობარი იტყოდა, უკვე კომუნიზმი გამოდიოდა ისეთი იაფი იყო. თან ორივენი გამხდრები და ისეთი ცოტას მჭამელები ვართ, რო ბოლომდე ამ ყველაფერს ვერც მოვერიეთ და დავტოვეთ.

5.

სარკესთან ვიდექი და ტექსტს ვამზადებდი:

– ძვირფასო სტუმრებო… არა, ეს ძაან ოფიციალურია… მეგობრებო… არც ეს ვარგა… უფ, რა, რათ უნდა ეს მიმართვა… პირდაპირ დავიწყებ… გთხოვთ, ერთი წამით მომისმინოთ! – ყველამ ჩემსკენ გამოიხედა – ძალიან მნიშვნელოვანი რაღაც მინდა გითხრათ, ნუ ზოგისთვის მნიშვნელოვანი იქნება, ზოგისთვის ნაკლებად. მოკლედ, იმის თქმა მინდა, რო გადავწყვიტე „ცარიელი დღეების“ წერა შევწყვიტო!.. – მუსიკა შეწყდა, გაკვირვებულები მიყურებდნენ, სკამზე ვიყავი ამძვრალი, უცებ ვიფიქრე, რო მუსიკა ხო მანამდე მე უნდა გამომეთიშა, თორე ასეთ ხმაურში როგორ გაიგებდნენ რას ვამბობდი-თქო და ამ დროს გამეღვიძა.

ძმაკაცმა დამირეკა, მესი ჩამოვიდა შენ დაბადების დღეზეო. მეთქი ბარემ დავპატიჟებ, Dress Code-შიც კარგად ჩაჯდება-თქო. ეგ არ ვიცი. მარა თუ გინდა, ბილეთს გაჩუქებ და ხვალ თამაშზე წავიდეთო. არა მადლობა-თქო და გამოვიდა რო უკვე მეორე კარგ საჩუქარზე ვთქვი უარი.

ავდექი და ისევ HOLMES&WATSON-ში წავედი, კიდე ვინც გავიხსენე, დავპატიჟე, მერე Wall-ში ჩავედი, ჩემი ლეპტოპი დინამიკებში შევაერთე და ხმას ვამოწმებდი, მუსიკა რო წესრიგში ყოფილიყო, თან როგორც წესი და რიგი იყო, „პლავკები“ მეცვა. ნელ-ნელა ხალხმაც დაიწყო მოსვლა. ზოგმა მოთხოვნა გაითვალისწინა და საცურაო კოსტუმებში მოვიდნენ, წყლის სათვალეებიც ქონდათ და რეზინის ქუდებიც კი. საჩუქრებსაც ვიღებდი, სადაც საწერი კალმები ისე ჭარბობდა, თითქოს წელს პულიცერის პრემია მქონდა აღებული. ასე 100 სტუმარი შეგროვდა, ან ცოტა მეტიც და თუ იმას გავითვალისწინებთ, რო ორშაბათი იყო, შეიძლება ითქვას, მშვენივრად გაერთნენ, ცოტა იცეკვეს, ცოტა დალიეს და ასე შემდეგ. მე და სალომე კი ძირითადად წყალს ვსვამდით, იმიტო რო „განსაკუთრებული საჩუქარი გვქონდა მიღებული“. მოკლედ 3 საათი იქნებოდა, როცა ლეპტოპი გამოვრთეთ, საჩუქრებს ხელი დავავლეთ, შემორჩენილ კმაყოფილ სტუმრებს დავემშვიდობეთ და სასიამოვნოდ დაღლილები სახლში წამოვედით.

6.

მეორე დღეს, ის იშვიათი შემთხვევა იყო, როცა ორივენი ვისვენებდით და დღის 5 საათამდე ვიძინეთ.

ხმაურიანი ღამის შემდეგ, მინდოდა ეს დღე ყოფილიყო წყნარი და მყუდრო, ამიტომაც საღამოს რამდენიმე ადამიანი ჩემებთან დავპატიჟე, პატარა სუფრასთან 12-ნი ვისხედით, ცოტა ალკოჰოლს ვწრუპავდი და ვფიქრობდი კიდე 1 სტუმარი თუ მოვა საიდუმლო სერობად გადავიქცევით-თქო, თუმცა ქრისტეს ასაკს უკვე დიდი ხანი იყო, რაც გავცდი. ამ დღესაც მივიღე საჩუქრები, ეხლა უკვე საწერი კალმები არა, მაგრამ ბლოკნოტი მაჩუქეს, რომელსაც ეწერა: ცარიელი დღეები – ნონო ანთაძე.

რაღაც მომენტში სასმელი მომეკიდა, მუსიკას ჩავუწიე და სკამზე ავედი:

– გთხოვთ, ერთი წამით მომისმინოთ! – ყველამ ჩემსკენ გამოიხედა…

[To be continued]

ცარიელი დღეები (XIII ნაწილი)

Featured image

Im so happy i could die

– Easter

1.

სახლში დავბრუნდი, გადავიხადე ელექტროენერგიის, ინტერნეტის, ტელევიზიის, ტელეფონის გადასახადები და დავბრუნდი.

მიუხედავად იმისა, რო საღამო იყო, მაინც არანორმალურად ცხელოდა, ისე რო ოთახში ნათურის ანთებასაც ვერიდებოდი და ლაპარაკიც გვეზარებოდა. წამოწოლილები ვიყავით, ეწეოდა, უცებ სახეში შემაბოლა. თითქოს დაუფიქრებლად არ უქნია, მაგრამ თან უცნაური იყო, იმიტო რო მანამდე 2 დღე მეკითხებოდა, აქ რო ვეწევი, ხო არ წუხდებიო. მოკლედ, გამიკვირდა, თორე კი არ მეწყინა, მე რო მაწყენინო, საკმაოდ რთულია, თუმცა პრინციპში ზოგმა ესეც კარგად შეძლო.

– რამე მინდა გავიკეთო, – სიგარეტი ჩააქრო და სიცხისგან ჩამოწოლილი სუჩუმე დაარღვია.

– რა?

– კიდევ 1 ტატუ.

– კაი, მოდი მე ცხვირზე გავიკეთებ სათვალეს და კისერზე შარფს და მერე შენ გაიკეთე ჰარი პოტერის ტატუ.

გავჩუმდით, არ ჩანდა, მარა ორივე ვიღიმოდით.

– წამო რა McDonald’s-ში, ცოტა მშია და თან იქ გრილა.

– ოუკეი, წამო მე შეიკს დავლევ, – ვთქვი და სხეული ძლივს გავასწორე სქელ ჰაერში.

2.

უიკენდი დადგა და Wall-ში მივედით, ძაან ბევრი ხალხი იყო. გვიანობამდე ვიყავით და იქიდან Warszawa-ში ავიარეთ, მეგობრები უნდა გაგაცნოო, ერთი გოგო და ერთი ბიჭი. ორივენი კარგები იყვნენ, გოგო ცოტა ნასვამი იყო და იმ საღამოსთვის ურთიერთობის აგრესიული სტილი ქონდა არჩეული, ცხვირგატეხილს, რომელიც ამასობაში სულაც აღარ იყო ცხვირგატეხილი, ეუბნებოდა ეგოსიტი ხარო, ამას ცოტა წყინდა მაგრამ არ პასუხობდა. ბიჭი კი  შიგადაშიგ იუმორით და ბუდისტური სიმშვიდით ცდილობდა სიტუაციის განეიტრალებას. მე ამ დროს ჩემთვის ვფიქრობდი, აბა რანაირი ეგოისტია-თქო, როცა რაც ჩამოვედი მეოთხე დღეა, სადაც არ მივდიოდით, ყველგან ჩემს ბლოგზე იყო ლაპარაკი და დღეს საღამოს სახლიდან გამოსვლისას შემთხვევით აღმოვაჩინე რო 2 დღის წინ თვითონ დაუწერია პოსტი და არც უთქვამს, აი ნაწყვეტი:

„დღეს თუ არა ხვალ მოგვიწევს, წავიდეთ სამხრეთ აფრიკაში რომელიმე სოციალური პროგრამით ან უბრალოდ, ქარაფშუტულად შევხვდეთ თითქმის უცნობ ბიჭს შუა ვაკეში, რომელიც იმაზე მაგარი ბიჭი აღმოჩნდება, ვიდრე მანამდე გვეგონა.“

არადა ჩემზე ეწერა, თანაც ძალიან სასიამოვნოდ.

3.

ბავშვობის მეგობარს ვესტუმრე, ერთ ამბავში იყო, კიდევ თავიდან ჩავარდნილა გაუგებრობაში თავისი მომავალი სექსუალური ორიენტაციის შესახებ, მაგრამ ისე ძაან აღარ ნერვიულობდა, რაღაცეები იკვეთებოდა დროთა განმავლობაში და ახლო მომავალში არჩევანი უნდა გაკეთებულიყო ბიჭსა და გოგოს შორის. როცა დეტალებს კარგად გავეცანი და საქმეში ღრმად ჩავიხედე, ჩემი პროგნოზიც გამოვაცხვე – ამ ეტაპზე გოგო გაიმარჯვებდა და ნუ სადღაც ნახევარ წელიწადში ურთიერთობა ამოიწურებოდა. მაინცდამაინც არავინ შემეწინააღმდეგა, ამ სფეროში საკმარისი ნდობით ვიყავი აღჭურვილი.

მეგობრისგან გამოვედით და Cafe La France-ში მივედით:

– სოკოს კრემ-სუპი მინდა, – მითხრა და გემრიელი სახე მიიღო.

– მე რამე ტკბილი, – წავედი დავათვალიერე და შოკოლადის კრუასანი ამოვარჩიე.

გამოსვლისას ვუთხარი, ხურდის აღება არ დაგავიწყდეს-თქო და გაეცინა, რა დაუკვირვებელი ხარ, ბარათით გადავიხადეო. მერე ტაქსიში ჩავსვი, მეგობრის დაბადების დღეზე მიდიოდა და უცებ სიცილით მირეკავს, ეხლა ასეთი SMS მივიღეო:

გამარჯობა სალომე, შენი visa ბარათი Cafe La France-შია, როცა მოიცლი შეგიძლია წაიღო, არ ინერვიულო, ყავაც დავალევინეთ და ფუნთუშაც მიირთვა, თუ ხვალე დილამდე არ მოხვალ აუზზეც წავიყვან :DDDD

ჰმ, აშკარა იყო მომსახურე პერსონალს იუმორის და ფლირტის კურსები წარმატებით ქონდა დამთავრებული. მოკლედ მე ჯერ იქვე ახლოს ვიყავი და მიუხედავად იმისა, რო როგორც ჩანს ჩემი მისვლა ნაკლებად გაუხარდებოდათ, მივბრუნდი და ბარათი წამოვიღე.

4.

ცხელოდა.

– მიდი გადაივლე, მერე მეც შევალ და გავიდეთ.

– კაი, – შევედი და 5 წუთში გამოვედი.

– მიდი შედი.

– კაი, – შევიდა და ნახევარ საათში გამოვიდა.

– მგონი მე კიდე უნდა გადავივლო. – ვიხუმრე, მარა თან აშკარად სიმართლის მარცვლებით.

სახლიდან გასვლა ძალიან ჭირდა.

– ნეტა რას ვიზამდით, ეხლა აგვისტო რო არ იყოს და რო ციოდეს?

– იგივეს, არა? – ეტყობა სიცხისგან სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე.

– არა, ზამთარში განსხვავებულად ურთიერთობენ, ანუ სხვა რამეები უნდებათ ხოლმე.

როგორც იქნა გავეტიეთ. მიუხედავად იმისა, რო საღამოს 8-ის ნახევარი იყო, გარეთ 35 გრადუსი დაგხვდა.

– მგონი ტაქსი უნდა გამოგვეძახა, – ჩავილუღლუღე მე.

– მოიცა ერთი წამი სიგარეტს ვიყიდი, – მაღაზიაში შევიდა და მარტო დავრჩი მზეში, უცებ ზურგსუკან კაცმა ჩაახველა და მთელი სამყაროს მრავალსაუკუნოვანი შეკითხვა სრულიად უცერემონიოდ მაჯახა.

– ღმერთი არსებობს?

ნელა შევტრიალდი, მივხვდი, რო სიცხისგან არ მეჩევენებოდა, იმასაც მივხვდი, რო სრულ ჭკუაზე ვერ იყო და ეხლა მთავარი იყო ის მიმეხვედრებინა, რო ადრესატის არჩევანში ღრმად შეცდა.

– კაი რა, ხო ხედავ როგორ ცხელა.

ვერ ვიტყვი რო პასუხით კმაყოფილი დარჩა, მაგრამ მთავარი იყო წავიდა, თანაც ჩაფიქრებული.

5.

ისევ Wall-ში ვიყავი, ამჯერად ნაკლები ხალხი იყო და როცა ვიკითხე, რა ხდება-თქო, მითხრეს, GEM fest დაიწყო და ანაკლიაში წავიდნენო. უცებ რაღაც გამახსენდა:

– ბიჭო, იქ რო ვიყავით, ბოლოს იცი რა დაგვავიწყდა? – გადავხედე გვერდით მჯდომ მეგობარს რომელიც სიცხისგან შეწუხებულ სახეზე ყინულს იდებდა.

– რა?

– Yann Tiersen-ის კონცერტზე წასვლა.

– აუ, Tiersen-ი კი არა, ბოლოს უკვე ისე ვიყავით, კიდე კაი აეროპორტში წასვლა არ დაგვავიწყდა.

რთული იყო არ დავთანხმებოდი.

– ის ტიპი გახსოვს? იახტებთან როცა ჩავიარეთ, საყვირზე რა მაგრა უკრავდა?

– მაგ ტიპზე Talented Mr.Ripley გამახსენდა. იქ არის ეგეთი ფრაზა, I’d pay that fellow a hundred dollars right now to shut up. – საერთოდ ჩასაბერი ინსტრუმენტები არ მიყვარს, დასარტყამებს ვანიჭენ უპირატესობას და მგონი ეს ეპიზოდი ფილმიდან მაშინ იქაც გავიხსენე.

ცოტა გვიან მზესუმზირას ფართიზე ავედით ლისზე, იქაც ძაან ცოტა ხალხი იყო. ვიღაცამ შემომთავაზა, მოგაწევინებო და თანხმობის მერე ტუალეტისკენ რო გამიძღვა, მანდ უფრო კარგად ვიგრძენი სამშობლოში დაბრუნება.

6.

აუზთან ვისხედით, ჩვენი მეგობრის დის ქორწილი იყო და ყველანი გამოვცხადდით თეთრ პერანგებში და მუქ სათვალეებში. მიუხედავად მაღალი ტემპერატურისა, აუზში ჩასვლა აკრძალული იყო და თუ ვინმე მაინც გადაწყვეტდა გაგრილებას, 500 ლარიანი ჯარიმის გადახდა მოუწევდა.

გადასარევი სუფრა იყო და მე ქართულ კერძებს მონატრებულმა მშვენივრად ვისიამოვნე. ბიჭებს ბევრი არ უფიქრიათ ღვინო დაელიათ თუ არაყი, სწრაფადვე მეორე ამოირჩიეს, ალკოჰოლი მეზარებოდა და ლიმონათს ვწრუპავდი. ყოველ 5 წუთში ყინულების მოტანას ვთხოვდით ოფიციანტებს და ბოლოს, როგორც ტკბილეულობის დიდი მოყვარული, სულმოუთქმელად ველოდი ტორტის გაჭრას, რომელმაც გაამართლა, ნაყინით იყო, რაც იმ სიცხეში საუკეთესო გადაწყვეტილებად მივიჩნიე. ისე გემრიელად ვჭამე, რო გვერდით მჯდომებმა, რომლებმაც თავიდან ტორტზე უარი თქვეს, ჩვენც მოგვანდომეო და თავიანთი კუთვნილი ნაჭრები უმალ უკან მოითხოვეს.

ჩამოღამდა და შეუმჩნევლად, ბალიშებიან რბილ ადგილას გადავჯექი, გვერდითა მაგიდიდან ჩემი ნაცნობების ჩუმი დიალოგი შემომესმა:

– ნონოს ბლოგის ბოლო ნაწილები წაიკითხე?

– კი.

– ის ვინ არის, ხო არ იცი? ცხვირგატეხილს რო ახსენებს…..

– აუ, ეგ არ მიკითხავს.

– ნეტა გოგოა თუ ბიჭი?..

მერე სუსტი და ერთი წამით ამოვარდნილი ნიავი ჩადგა და ხმამ ჩემამდე ვეღარ მოაღწია. აუზს გავხედე, მეთქი რავი… იქნებ გავგრილდე… ეჰ… მარა თან ეს 500 ლარი და თან ისედაც ცურვა არ ვიცი… ჰუჰ!

[To be continued]

ცარიელი დღეები (IX ნაწილი)

Featured image

Every me and every you

– Placebo

1.

მეორე დღეა რაც სახლიდან არ გავსულვარ, არც კი განვძრეულვარ. ცხელოდა. ვეღარც ვწერდი. კორტასარის მოთხრობები მახსენდებოდა – სიცხე, მატე, ბუზები.

დავიღალე ამ ასაკზე ლაპარაკით – ვაიმე 24-ის მეგონე, მე 25-ის მეგონა, შეხედე ნუ 27, 27, 27 მაქსიმუმ 29 – კი, კარგი იყო, მაგრამ ეტყობა რაღაც მაწუხებდა, მე თვითონ ხო ვიცოდი, რო ერთ თვეში უკვე 38-ის ვხდებოდი.

– და რას აკეთებ? ბლოგს წერ? – მკითხა ოთახის კუთხიდან.

– ხო, – თვალები დახუჭული მქონდა.

– და მერე რა? ბევრი ხალხი კითხულობს? – თითქოს აგდებულად მეკითხებოდა.

– ნუ, საკმაოდ, – ვთქვი ჩუმად.

– დედა, რა საყვარელი ბიჭია! აუ, როგორ უყვარს!  ესე ამბობენ ხო? – აშკარად დამცინავი ტონი შემოაპარა.

– არ ვიცი, – თავის დაცვა მიჭირდა, ასეთ ლაპარაკს მიჩვეული არ ვიყავი.

– იცი… და თან გიხარია! – ხმას აუწია.

როგორც იქნა გავხედე და შემეშინდა. ოთახის იქითა კუთხეშიც მე ვიდექი . გამეღვიძა. ძაან ცხელოდა.

2.

Teatret-ის ჰამაკში ვიწექი, ფეისბუქზე ახალი გასართობი იყო, მანონი მურიას სახით და ამას განიხილავდნენ მხიარულად. როგორც მივხვდი, მანონიში ყველა „მარტო ერთხელ და ცოტა ხნით“ შედიოდა, დაახლოებით ისე, როგორც ციხეში იჯდა ყველა „არაფრის გულისთვის“. მეც ერთხელ შევედი, ვიღაცამ დაწერა, ზღაპარი მომიყევითო, მოვუყევი სპონტანურად, მოეწონა და კიდე მინდაო. მეზღაპრე ხო არ ვარ-მეთქი. მაშინ სხვანაირად ვიკონტაქტოთო. კაი, რამეს მოვიფიქრებ-თქო და ნომერი დავწერე, ნახა და წავშალე ეგრევე, შუაღამე იყო და მეგონა მეტი ვერავინ მოასწრებდა დანახვას. ეგრევე ძმაკაცის sms მომივიდა, ვიცოდი რო შენ ყვებოდი ზღაპარსო. ნუ, ეს კიდე კაი ვარიანტი იყო, თორე უცხოს რო დაენახა ჩემი ნომერი, შეიძლებოდა ბოროტად გამოეყენებინა. ამასობაში ზღაპრების მოყვარულმაც დარეკა, 5 წუთი ვილაპარაკეთ და ისე რო ჯერ არც სახელი იცოდა და არც არაფერი, უცებ მეკითხება.

– შენ ის ხარ, იმ გოგოზე ბლოგს რო წერ?

კინაღამ სკამიდან გადმოვვარდი. საოცარ ქალაქში ვცხოვრობდი. ანონიმური ადამიანის იდენტიფიცირება წუთებში იყო შესაძლებელი. მერე აღმოჩნდა რო ჩემს ძმას იცნობდა და ხმით მიმამსგავსა. არ იყო გასაკვირი, ხმებით ისე ვგავართ, უცხო კი არა, მამაჩვენი ვერ გვარჩევს. გაირკვა რო თვითონ ტყუპისცალი და ყავდა, რომელსაც გარეგნობით ნაკლებად, მარა ხმით ისიც გავდა და ამის გარდა თავიანთი კაფე ქონდათ, უფრო სწორედ Anticafe.

3.

ოთახში ვინტილატორის ტრიალმა თითქოს ყველაფერი კიდევ უფრო მონოტონური გახადა. მაინც ცხელოდა. ყურსასმენები გავიკეთე, ჯეი-ჯეი იოჰანსონს ვუსმენდი – Now when she’s gone, I find myself lost, Staring at the wall. Since she’s been gone, there’s nobody here, To catch me when I fall – თან ვუსმენდი, თან ვწერდი. თითქოს ვუკრავდი.

ვიხსენებდი, როდის და რისი შემეშინდა ცხოვრებაში ყველაზე მეტად. ძნელი გასახსენებელი არ იყო, იმის წინა ღამეს მოხდა, როცა იმერეთის ტრასაზე 6 საათი ვიჯექი და გაჩერებასთან დავხვდი. მანამდე 2 დღით ადრე ჯერ თბილისში მინდოდა მენახა და ვერ ვნახე, მეორე დღეს ვიცოდი რო სოფელში აპირებდა წასვლას, ჩავედი, უკვე ბნელოდა, ტყეში, ტალახში ფეხით ვიარე, პირველად მივაგენი სახლს ჩემით, ისე რო გზაში არავინ არ შემომეგება, არც თვითონ სიყვარულით და არც მეზობლის ძაღლი კუდის ქიცინით. და უკვე ეზოსთან რო ვიდექი, გავიგე რო თურმე შემდეგ დღეს ჩამოდიოდა, მომერიდა ბებიამისთან შესვლა და უკან გამოვბრუნდი, გამოვიარე ტყე, ჩამოვედი ტრასაზე და ზესტაფონში წავედი ღამის გასათევად. რაღაც შედარებით ნორმალური სასტუმრო ვიპოვე, ოთახში ჩავიკეტე, ლოგინში ჩავწექი, უძინარი ვიყავი, მციოდა, გვერდითა ნომრიდან მთელი ღამე სექსის ხმა ისმოდა, ეტყობა რაც არ უნდა ნორმალური სასტუმრო ჩანდეს, ეს მაინც აუცილებელი აქსესუარია. ზედიზედ მეორე ღამეს ვათენებდი, ფსიქოდელია იყო. და მაშინ მივხვდი, რო მარტო დავრჩი, რაღაცნაირი შემაძრწუნებელი რეალობით ვიგრძენი ეს შიში, თითქოს 1 წამიანი შეგრძნება იყო, ან 1 საათიანი, ან შეიძლება საერთოდ მთელი ღამე გაგრძელდა, ჰიჩკოკის ფილმივით იყო, ძაან რო გეშინია და ზუსტად რო ვერ ხვდები რა ხდება. იმ ღამის მერე გადავწყვიტე – ასე უნდა ყოფილიყო, მარტო უნდა ვყოფილიყავი. ბავშვობიდან ვებრძოდი შიშებს, სპეციალურად ვაკეთებდი იმას, რისიც მეშინოდა, სანამ შიში არ გამივლიდა ხოლმე. ამასაც მოვერეოდი, ვიქნებოდი მარტო და სულაც არ შემეშინდებოდა.

დილით წავედი და იმ გაჩერებაზე დავჯექი. როცა ჩამოვიდა ვუთხარი რისი თქმაც მინდოდა და ისიც ვუთხარი, ამის სათქმელად 3 დღე გაუჩერებლად მოვდიოდი და გეძებდი-თქო.

– როგორ გაწვალდი ეს დღეები:(( – მომწერა sms, რო წამოვედი.

არაფერი არ ვუპასუხე.

4.

გავიღვიძე, საბანაოდ შევედი, რაღაცნაირად სულელურად აჟიტირებული ვიყავი, საშხაპე კაბინის რადიო ჩავრთე, Reamonn-ის პაპსა სიმღერა დაიწყო და მეც ავყევი – Cause she’s a Super girl and Super girls just fly. სანამ სარკე დაიორთქლებოდა, მოვასწარი დანახვა, რო ყველაფერი რიგზე იყო – შხაპის ტელეფონი ნამდვილი მიკროფონივით მეჭირა.

რო გამოვედი, ეზოდან 90’-ების ხმა შემომესმა.

– რეიზა დაპირდი სიმონ, დავლიოთ ბაზარი არააო? ყლე ხარ ძმაო, სიტყვას შესრულება უნდა, დავაი გააჯვი ეხლა აქედან. – ნეტა რა პერფორმანსია-თქო, ფანჯარაში გავიხედე და გაოგნებული დავრჩი. ტიპი რომელიც ამ ყველაფერს ლაპარაკობდა ინვალიდის სავარძელში იჯდა. ვა, მეთქი როგორ ცხელა.

მერე ჩემ ძმას დავურეკე, ეს დღეები სად დაიკარგე-თქო? – ჯეისონ ფლემინგი ჩამოვიყვანეთ, რეკლამაში ვიღებთ. – ისეთი პასუხი იყო, ნამდვილად ქონდა დაკარგვის უფლება.

გარეთ გამოვედი, ცარიელ ქუჩაში მარტო მეზობელი მღვდელი იდგა და მანქანას აკურთხებდა… ვაჰ, მეთქი ცხელა, ცხელა, ცხელა.

საელჩოში მივედი, პასპორტი დამიბრუნეს, გავხსენი – შიგნით ვიზა დამხვდა!

მეგობართან წავედი სტუმრად, ზღურბლზევე  მხიარულად შემხვდა – იცი, დღეს ერთმა ნაცნობმა მითხრა, რაც „ცარიელი დღეებს“ ვკითხულობ, წერა მომინდაო. – მიხაროდა, მართლა მიხაროდა.

5.

Birdy-ში ვუკრავ, მოდი, დამირეკა ბარსელონიდან ჩამოსულმა მეგობარმა, 6 თვე იყო ნანახი არ მყავდა, მივედი, ბევრი ვილაპარაკეთ. შედარებით აგრილდა და ბოდიალის ხასიათზე დავდექი, Anticafe-ში წავედი, „სიმართლე თუ მოქმედება?“ ვითამაშე, სულ სიმართლეს ვირჩევდი, რა უნდა დამემალა, ან სად მქონდა მოქმედების თავი. იქიდან გალერიში მოვხვდი, მერე Warszawa-ში და Drunken Bassment-ში ვსვამდი და ბოლოს „მასპინძელოში“ აღმოვჩნდი. დილით სახლში რო მოვდიოდი, ტაქსიში Jon Lajoie მღეროდა – I am just a regular everyday normal guy… – გამიკვირდა.

ამასობაში, მთელი ღამის განმავლობაში ჯერ ერთმა მომწერა – რას შვები? – მერე მეორემ – როგორ ხარ? – მესამემ – სად ხარ? – მერე კიდე ერთმა – გნახავ? – კიდე სხვამ – შევხვდეთ? – არ ვიცი აქამდე როგორ მივედი, თავი ნაშა მეგონა. სახლში შემოსვლისთანავე აბაზანაში ჩავიკეტე, სარკეში ჩავიხედე, თვალებში ვიყურებოდი და ვფიქრობდი, ვფიქრობდი, ვფიქრობდი, მახსენდებოდა მისი თმა, სუნი, ხმა, გემო, ფერი, მისი პატარაობის ფოტოები. რატო ვფიქრობდი?.. არ შემეძლო არფიქრი! თვალები გავაფართოვე, კბილები ერთმანეთს მოვუჭირე, მაგრამ მაინც ვერ შევიკავე.

ამბობენ რო მარტო ყოფნა რთულია, მაგრამ გაცილებით ცუდი შეგრძნებაა, როდესაც ყველანაირი საშუალება გაქვს არ იყო მარტო და მაინც მარტო ხარ.

6.

შარშან ზაფხულში მასთან სოფელში აივნის იატაკზე ვისხედით. გარშემო ყველაფერი იმ ფერებში იყო, კაკაბაძე რო ხატავდა, იმერეთის ულამაზესი მთების პეიზაჟს და კიდე უფრო ლამაზ თვალებს ვუყურებდი. ამ დროს, მეზობლის ეზოში დიდი ჯიპი გაჩერდა და ძალიან ხმამაღლა ჩართეს ყველაზე მდარე ხარისხის ქართული სიმღერები, კინაღამ გული შეგვიწუხდა და უცებ ერთ-ერთი ასეთი სიმღერის მერე ბრაიან მოლკოს ხმა გავიგეთ. გამოვშტერდით, შეუძლებელი იყო, იმ მანქანის პატრონს, იმ მანქანაში, იმ სიმღერების მერე Placebo ქონოდა ჩაწერილი, ყურებს არ ვუჯერებდით, მაგრამ ფაქტი იყო.

ბევრი ვიცინეთ და მერე სასაცილოდ ვიხსენებდით ხოლმე ამ ისტორიას. ეხლაც მეცინება, ოღონდ უკვე სევდიანად. ასე დაწვრილებით მახსოვს ჩვენი სახალისო ამბები, ერთად გატარებული თითოეული დღე, ყველა მისი გამოხედვა, გაცინება და ყველაზე მეტად ის მაწუხებს, რო თვითონ მგონი აღარაფერი ახსნედება.

ჰოდა, აი დღეს სახლში ვიჯექი და აქვე ახლოს Placebo-ს Live იყო.

[To be continued]