ყვითელი ჩაიდანი

 

Girl, you’re just a, a child

– Angus and Julia Stone

1.

რიფერში ვიყავი, 00:00 საათს ველოდებოდი, „ცარიელი დღეების“ ბოლო ნაწილი უნდა დამედო და აღმოჩნდა Wi-Fi არ იჭერდა. ვიფიქრე სახლში წავალ ავტვირთავ და დავბრუნდები-თქო, მარა ანამ მითხრა გაჩერებაზე გადი და Tbilisi Loves You-ს დაიჭერო, ჰოდა, ასე, ცოტა სასაცილოდ გამოვიდა, უკანასკნელი ნაწილი ქუჩიდან ავტვირთე და რიფერში ჩავბრუნდი.

ანა მუშაობას რო მორჩა, გადავწყვიტეთ დიდ გალერიში წავსულიყავით, ოღონდ ცოტა გვშიოდა და მანამდე სმარტში შევიარეთ, ანას მეგობარი მარიამიც ჩვენთან ერთად იყო. სმარტში ვიღაც ბიჭები შეგვხდნენ და ლობიანებზე დაგვპატიჟეს. ამასობაში გოგოებმა კოკის დაურეკეს, თხოვეს გამოსულიყო და გალერიში შევეყვანეთ.

კოკი გარეთ დაგხვდა და შევედით, იქ ცოტა დავლიეთ, კიდე სხვა მეგობრებიც შეგვხდნენ, ვიცეკვეთ, მომწონდა, ანა როგორც ცეკვავდა, გაფრთხილებული ვიყავი, რო ცეკვა მარტო უყვარდა, ამიტომ ვცდილობდი არ შემეწუხებინა, მაგრამ ისეთ დისტანციაზე ვყოფილიყავი, რომ არც ვინმე სხვას შეეწუხებინა. მოკლედ ნორმალურად გავერთეთ და გამოსვლისას აღმოჩნდა რო მასაც მოეწონა, როგორ ვცეკვავდი.

2.

მეორე დღეს ანა არ მუშაობდა და რიფერში ისე წავედით. შევდივართ და რას ვხედავთ… თურმე წინა ღამეს დაბადების დღე ვისაც მივულოცე, იქ არის და მეგობრებთან ერთად აღნიშნავს… ჰოდა, მივედი და ვუთხარი – გილოცავ, ბლოგიდანაც მოგილოცე და აი, პირადადაც გილოცავ-თქო – მადლობაო – მითხრა და დავბრუნდი ბართან.

კარგად ვიყავი – ანასთან ერთად ვიყავი… ცოტა დავლიეთ, ისინი ცეკვავდნენ, მერე ჩვენც მივედით სტუმრებთან ახლოს და ანას ვუთხარი – ამ ისტორიაში ყველაზე მეტად ეხლა 17 ათასი მკითხველია ცოდო, ამ ამბავს თუ ვერ გაიგებენ-თქო.

მოკლედ, მერე იუბილარი და სტუმრები წავიდნენ და ცოტა ხანში ჩვენც Wall-ში ჩავედით, 1-2 ჭიქა დავლიეთ და წავედით ბასიანზე, სადაც ისეთი ჭყლეტა იყო, 2 საათზე მეტი ვერ გავჩერდით და ამ 2 საათიდანაც ნახევარი სკამზე ვიჯექით და ვლაპარაკობდით.

3.

შემდეგ დღეს ანას რიფერში მუშაობის ბოლო დღე იყო, პატარა, ლამაზ, მყუდრო, საყვარელ, კუსკუსა კაფეში Carpe Diem-ში გადაწყვიტა გადასვლა. რიფერში ნათლიაჩემთან ერთად მივედი, კვირა დღე იყო და ბევრი ხალხი არ დაგვხდა, ნათლიაჩემი რაღაც საქმეებზე მელაპარაკა და მალე წავიდა.

მერე მეგობარი მოვიდა, იმასაც რაღაც თავისი ამბები ქონდა მოსაყოლი, თან ვწრუპავდით, სადღაც ერთ საათში ანა მუშაობას მორჩა და მეგობარმა შემოგვთავაზა მანქანით წაგიყვანთო, ანა ყველას გამოემშვიდობა, მერე მანქანაში ჩავსხედით და წავედით და ზუსტად იქ, სადაც ჩვენ მიგვიყვანა და უნდა ჩამოვსულიყავით, პატრულმა გაგვაჩერა, მეგობარმა ჩადით და მე ჩემი პომადიანი ტუჩებით ისე გავუღიმებ, არ დამაჯარიმებენო. ჰოდა წამოვედით.

ცოტა ხანში სმს მივიღე – დამაჯარიმესო – ჰმ, როგორც ჩანს ალკოჰოლმა მაინც გადაფარა პომადა…

4.

გვიან გავიღვიძე და გადავწყვიტე არსად გავსულიყავი, მანანას დაბადების დღე იყო, საღამოს სტუმრები მოვიდნენ, სოკოს ვჭამდი გემრიელად, რომელიც ძალიან მიყვარს და პოლიტიკაზე კამათს ვუსმენდი, რაც პირიქით ძალიან არ მიყვარს.

სტუმრები როცა წავიდნენ, ტელევიზორთან ჩავჯექი, რასაც ბოლო დროს იშვიათად ვაკეთებ ხოლმე, ჯერ ჩემპიონთა ლიგას ვუყურე, ბაიერნი ბენფიკას ხვდებოდა და ჩემ ბიჭებს დიდად არ გაუჭირდათ თამაში.

მერე ძილის წინ ცივი ყავა გავიკეთე, ტორტის მოზრდილი ნაჭერი მოვიჭერი და ჩემი ცოლის დაქალების სერიები ვნახე.

5.

ამასობაში როგორც იქნა მუშაობა დავიწყე, საქართველოს ბანკის ბრენდის მართვის დეპარტამენტში, კოპირაიტერის თანამდებობაზე. მოკლედ, მშვენიერი სამსახური აღმოჩნდა.

დედაჩემის და ბაბუაჩემის დაბადების დღე იყო, მივედი მივულოცე, დედაჩემს 3 თეთრი ვარდი ვაჩუქე, როგორც თვითონ მთხოვა, ბაბუას რაღაც კარგი კატალოგი. საღამოს ანას გავუარე Carpe Diem-ში და მუშაობას რო მორჩა ჯერ განახლებული ბაუჰაუსის გახსნაზე წავედით, სადაც ანას მეგობარმა ანიმ დაიწყო მუშაობა და იქიდან გალერიში დაბადების დღეზე, მაგრამ თან უკვე გვიანი იყო, თან ისედაც შუა კვირა და ამიტომ ცოტა ხალხი დაგვხდა, მოკლედ მალე წამოვედით სახლში.

გზაში ლუდი და რაღაც სახრამუნოები ვიყიდეთ, მერე უგემრიელესად დავსხედით, ჯერ გახმაურებული The Lobster ვნახეთ და ცნობილი იაპონური ანიმაცია Sprites Away-ც მივაყოლეთ.

6.

ბაუჰაუსში წავედით, მარიამიც მოვიდა, მერე იქიდან Wall-ში ჩავისეირნეთ, კოჩაროვი და ბაკურა შემოგვიერთდნენ და გადავწყვიტეთ გვებოდიალა, ჯერ წავედით ამქარში, სალიოს კონცერტზე, იქ მახსოვს ვიღაც გოგო მომადგა, მომხედეო მითხრა, მეთქი მარტო არ ვარ Sorry… მერე კიდე ვიღაც მოვიდა მე შენს ბლოგს ვკითხულობო, მეთქი მორჩა ბლოგი-თქო. მოკლედ იქიდან გადავწყვიტეთ რიფერში ჩასვლა და იქ კოჩაროვს ეცა ვიღაც გოგო, მეცნობიო, ნიკა ეუბნება მე არ გიცნობო, ამ დროს მე მივედი, ეს გოგო შემომიტრიალდა და რა საყვარელი ხარ, საყურე რო გიკეთიაო, მეთქი ვაჰ… მე და ნიკა ერთად ვართ-თქო, არ დაიბნა, თუ არ გჯერა აჰა-მეთქი და ტუჩებში ვაკოცე კოჩაროვს, აქ ცოტა უკვე დაიბნა, კაი ხო გეხუმრები-თქო ვუთხარი, აი ეს გოგოა ამის ცოლი-თქო და მარიამზე ვაჩვენე და მე ამათი მეჯვარე და შვილის ნათლია ვარ-თქო, ჰოდა, მოკლედ ამდენი რამის მერე, როგორც იქნა, დაგვანება თავი. მერე მახსოვს ისევ Wall-ში ჩავბრუნდით და ბოლოს ჩემთან მივედით ჩაის დასალევად, მარა აღმოჩნდა ჩაიდანი აღარ მქონდა და უცებ კარადაში აღმოვაჩინე ყვითელი ჩაიდანი, რომელიც მთელი ბავშვობა ჩემს სახლში, რომელიც 10 წლის წინ გავყიდეთ, სამზარეულოში იდგა კარადის თავზე და მე ქვემოდან სულ ვუყურებდი და ძალიან მომწონდა, ჰოდა გამოვიღეთ ეს ჩაიდანი და წყალი დავადგით.

Carpe-ში ხშირად მოდიოდნენ ხოლმე მეგობრები, არეშკა, ლადო, ცავკა, ნატა ჟღენტი, ნათლიაჩემიც იყო რამდენჯერმე, ერთხელ ნიკუშა, კოტე და ლევანიც იყვნენ, დიანა და ელენეც ყოფილან, მარა იმ დღეს ჩვენ არ ვიყავით და თითქმის ყველას მოწონდა. ამის გარდა, ჩვენც ბევრგან დავდიოდით, ერთ დღეს ტოფუ გავსინჯეთ ჩინურში, ერთხელ კივიში ვიყავით, ერთხელ ჩებურეკების საჭმელად, ერთხელ ფრის შაურმა ვჭამეთ გვიან, ერთხელ ვარშავაში ანასგან პატარა ინტერვიუ აიღეს, ერთხელ მზესუმზირის ფართიზეც ვიყავით, ერთხელ მტკვარზეც, ერთხელ Fire Wok-ში, ნელიკოსთანაც ვჭამეთ ბლინები, მერე კინოში ვიყავით „ელვისი და ნიქსონი“ ვნახეთ, მერე ანა ვეგეტარიანელი გახდა და ვენდისში ვეჯი ბურგერის გასასინჯად წავედით და სათამაშო ავტომატებითაც ვითამაშეთ, ცხვირიც გაიხვრიტა და სალონში ფოტოებს ვუღებდი, თუ როგორ გმირულად და ყოველგვარი გამაყუჩებლების გარეშე გაუძლო ამ ამბავს. მოდა-მოდაშიც ვიყავით, შემომეჭამაში ხინკლის მერე მამალოებიც ვჭამეთ, Night Pizzas ახალი ნუტელიანი პიცაც გავსინჯეთ ბანანებით, კიდე Flea Market-ზე ერთი სამჯერ გამაჩერეს უცნობებმა, შენი ბლოგი მოგვწონსო, მითხრეს და ერხელ საერთოდ ღამე ქუჩაში მოვდიოდით მეგობრებთან ერთად და უცებ თინა ხიდაშელი შემეჩეხა ჯარისკაცებთან ერთად და გამარჯობაო მითხრა, მერე უცებ შემომხედა და ბოდიში ვერ გიცანი, შემეშალეო და მე ვუთხარი, არა უშავს, მე გიცანით-თქო და ყველას ძაან გაეცინა, ჩვენც და ხიდაშელის გარშემო მყოფ ჯარისკაცებსაც. ანამ თქვა ალბათ ესეც შენ ბლოგს კითხულობდაო.

ერთხელაც, ანდერვილშიც წავედით სპრინგ სეტზე, სადაც ჯერ Ten Walls-ი უკრავდა და მერე Tummetott-ი, რომელიც ანას ძალიან მოწონს, ჩვენთან ერთად ასტერიქსი და ობელიქსი იყვნენ, მაგრამ სამწუხაროდ არ გაამართლეს, თუმცა მაინც კარგი იყო, ლამაზად გათენდა, ზემოდან გადმოვხედეთ ქალაქს, საბაგიროთი ჩამოვედით და ვიგრძენი, რო ანა მართლა კმაყოფილი იყო. მანამდე სახლიდან სანამ გამოვიდოდი, Tummetott-ის ანას ყველაზე საყვარელი კომპოზიცია ჩავრთე ხმამაღლა და ჩართული დავტოვე, ისე დაემთხვა, რო იმ დღეს Tummetott-მა ეგ არ დაუკრა და დილით სახლში რო მივედით, უცებ სიურპრიზად დაგვხვდა ჩართული, უკვე სადარბაზოში ისმოდა ხმა… ანას გაეღიმა.

მართლა ბედნიერი ვიყავი.

 

 

Advertisements

ცარიელი დღეები (XXXII ნაწილი)

Starry eyes forever shall be mine

– Cigarettes After Sex

 1.

 საჩუქრების ამბავი გრძელდებოდა… მომწერეს – მიდი ჩაიხანაში, ყაზბეგის 8 ნომერში და ბარში არის რაღაც შენთვის დატოვებული – გვიან ღამით მივედი, დამხვდა პატარა ყუთი, რომელშიც აღმოჩნდა ჭიქა, წარწერით „You’re a work of art. Not everyone will understand you, but the one’s who do, will never forget about you.“ რო გამოვედი, უკვე იმაზე დავიწყე ფიქრი, ვიმსახურებდი თუ არა ამ საჩუქრებს, მარა ძაან ბევრიც არ მიჭყლეტია ტვინი, ვიფიქრე, იყოს როგორც არის-თქო, ცუდი ნამდვილად არაფერი იყო.

 ტაქსის ველოდებოდი, ხელში ჩუპა-ჩუპსი მეჭირა და ამაოდ ვცდილობდი გახსნას, ერთი 3 წუთი ვეჩალიჩე, აშკარად ინსტრუქცია უნდა მოყვებოდეს-თქო, ვბრაზობდი და ტაქსიც გაჩერდა. ჩავჯექი და აღმოჩნდა, რო უკან ვიღაც გოგო იჯდა.

 – აქვე ამ მგზავრს ჩამოვსვამ და მერე წავიდეთ სადაც გინდა, – მითხრა მძღოლმა.

 – ჰო, კაი რავი, უკაცრავად, – ჩავიბუტბუტე ცოტა დაბნეულმა და გოგოს გავხედე.

 – არ არის პრომლემა, – მიპასუხა მხიარულად.

 – აჰა შენ ეს, – ჩუპა-ჩუპსი გავუწოდე და თან მივხვდი, ეტყობა იმიტომ ვერ გავხსენი, რო ჩემთვის არ იყო განკუთვნილი.

 – დიდი მადლობა, – გამომართვა დაუფიქრებლად და ღიმილით.

 – აჰა, ძმაო, ცხელი თონის პური მოიტეხე, – ჩაერთო მძღოლიც შეარინგ ის ქეარინგში.

 მოკლედ, გოგო მალე ჩავიდა და მე Wall-ში მივედი. სადაც დავლიე და დავასკვენი რომ – ნამდვილი მეგობარია ის, ვისაც შეგიძლია კოქტეილიდან ცოტა ისე მოუწრუპო, არც შენ მოგერიდოს და არც ის დარჩეს გაკვირვებული ან გაღიზიანებული. – ბოლო რაც იმ დღიდან მახსოვს ის არის, რო ყველანი სამიკიტნოში ვისხედით.

 2.

 მეორე საღამოს მეგობრებთან ერთად „ზოესთან“ ვიჯექი და ლუდს ვსვამდი.

 – ატყობ ხო, ტრუმენ შოუში რო ცხოვრობ? – მკითხა ერთ-ერთმა.

 – კი, ოღონდ მე მოვაწყვე. მომწონს, თვითონ მოვიფიქრე, შევქმენი და ჩემით ვაკეთებ ამ ბლოგს, შვილივით არის, – ვუთხარი ცოტა აღტკინებულმა.

 – აჰა, ეგრეა… ოღონდ მარტოხელა მამა ხარ, – მითხრა და მიუხედავად იმისა, რო სასაცილო იყო, არ გაგვეცინა.

 – ცხვირზე კანი მექერცლება ამდენი მოხოცვისგან, როდის უნდა გამიაროს ამ სურდომ?! – ვთქვი პატარა პაუზის შემდეგ და აშკარა გახდა, რომ ეს ჩემი მხრიდან უბრალოდ თემის შეცვლის უნიჭო მცდელობა იყო.

 გვიან სახლში რო მივედი, ერთმა ასი წლის უნახავმა ნაცნობმა მომწერა:

 – ნონო, ფართებს აღარ აკეთებ ხოლმე სახლში?

 – იშვიათად, აღარ მაქვს ის მუხტი, 90-ანებში რო მქონდა…

 – DJ-ობ?

 ბევრი DJ მეგობარი მყავს, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, ამ შეკითხვაში რატომღაც ირონია ამოვიკითხე.

 – არა მუსიკასთან არანაირი შეხება არ მაქვს…

 – ლამაზ გოგოებს შენ იცნობ ბევრს. ვიფიქრე ფართებს აკეთებდი და მოვიდოდი…..

 ჰმმ, არც კი ვიცოდი, რა უნდა მეპასუხა, ამიტომაც არაფერიც არ ვუპასუხე.

 სამაგიეროდ ამან ის გამახსენა, რო ბოლო დროს რამდენიმე მეგობარმა გოგომ შემომჩივლა, შენი ფრენდები რექვესთებს გვიგზავნიანო. ჰოდა, შევედი სეთინგებში, ჩემი ფრენდ ლისტი Only Me-ზე გადავიყვანე და მშვიდად დავიძინე.

 3.

 კიდევ ერთ გასაუბრებაზე ვიყავი, სადაც 10 შეკითხვიანი ტესტი შემავსებინეს, რომლისთვისაც 20 წუთი გამომიყვეს დრო. დაახლოებით ასეთი შეკითხვები იყო – ბიჭს აქვს 12 დონატი, 3 დაკარგა, 4 გახმა, რამდენი ცალი დარჩება 2 დღის მერე, თუ ის ჭამს დღეში 5-ს? – სავარაუდო პასუხები იყო: არცერთი, 37, ზეგ, მუხუდო. – საერთოდ ვერაფერს ვხვდებოდი, მაგრამ რა მექნა, მაინც შევავსე და აღმოჩნდა რომ 10-დან 8-ს სწორად ვუპასუხე.

 მერე იმ ლამაზ გოგოს შევხვდი, „სათამაშოების მაღაზიაში თვითონაც ფერადი რომ იყო“. Make up-ის გასაკეთებლად მიდიოდა ჩანთასთან და იქ გავყევი. პირველად იკეთებდა და აინტერესებდა, როგორ მოუხდებოდა. საერთოდ Make up-ის გაკეთება თუ მოგინდებათ, აუცილებლად ქეთო ჩანთაძესთან წადით, მაგრამ, უბრალოდ, ჩემი აზრით, ასეთ ბუნებრივად ლამაზ გოგოებს არანაირი Make up-ი არ სჭირდებათ. მე კი მშვენივრად გავერთე, ტელეფონი გამოვართვი და მთელი ამ პროცედურის დროს ფოტოებს ვუღებდი.

 საღამოს კი ის Blind date გოგო ვნახე, რომელიც ამასობაში სულაც აღარ იყო Blind date და აღმოჩნდა, რო ერთი ნახევარი წლის წინ, ფეისბუქზე ჩემი ბლოგიდან რაღაც აბზაცი ქონდა დაპოსტილი და ეხლა ეცინებოდა – მაშინ ამაზე არც კი მიფიქრია, პირადად თუ გაგიცნობდიო.

 4.

 ნათლიაჩემმა რაღაც მუსიკალური ვიდეოს პრომოს ვიღებ. შენც მოდი და ვინმე წამოიყვანეო. ხოდა წავიყვანე ერთი გოგო, რომელსაც ფეისბუქიდან ვიცნობდი და ისე არ მყავდა ნანახი და აღმოჩნდა, რომ ისეთივე კარგი და კიდევ იმაზე უკეთესი ყოფილა, ვიდრე წარმომედგინა. გადაღების პირველ დღეს გარეთ საკმაოდ ციოდა და სანამ სხვებს იღებდნენ, ძაან როცა ვიყინებოდით, ხან იქვე აფთიაქში შევდიოდით გასათბობად, ხან მანქანაში მუსიკას ვუსმენდით.

 მეორე დღეს სხვებზე ადრე მივედით და Wendy’s-ში შევედით ყავის დასალევად, სადაც პირველად მოხდა, რო ჩემი სახელი სწორად დააწერეს ჭიქას. ოღონდ სახელები პატარა ფურცელზე დავუწერე, მივეცი და ამან გაამართლა. მერე ნათლიაჩემმა დარეკა, მოვედითო და გავედით ანტიკვარიატის მაღაზიაში, მაღაზიის მეპატრონემ ძალიან გემრიელი ღვინო გამოიტანა და 3 ჭიქა ჩამასხა, გემრიელი კი იყო, მარა შუადღეზე ყავასთან ერთად ნამდვილად არ მინდოდა. ეს ანტიკვარიატის მფლობელი კი ცოტა უცნაური კაცი ჩანდა, ეტყობა რიცხვებზე ქონდა გართულება და ცდილობდა გამოეცნო ჩვენი ასაკი, წონა და ფეხის ზომაც კი. ჩვენ კი დიდი ხის მუსიკალური საკრავის ფასით დავინტერესდით და პასუხის შედეგად გასაგები გახდა, რო თავისუფლად შეგვეძლო ფასი არც გვეკითხა – 20 ათასი ლარი ღირდა.

 მერე ცოტა ქუჩაშიც გადავიღეთ. ნათლიაჩემმა, ამ დღეებში შეიძლება კადრები კიდევ დავამატოთო და დავიშალეთ.

 5.

 ფრენდ რექვესთი მომივიდა – დავაკონფირმე. უცებ ჩატში სიმღერა ჩამიგდეს, გამარჯობა მაინც გეთქვა-თქო, მივწერე. გამარჯობას არ ჯობია ეს სიმღერაო? – მოვუსმინე და რავი, სტანდარტულ სალამს კი ნამდვილად ჯობდა. მერე ლაპარაკს შევყევით და აღმოჩნდა, რო იტალიაში ცხოვრობს, ძაან მაგარი ტიპია-თქო, ვიფიქრე ვიზუალიდან გამომდინარეც და, რაც მთავარია, იქიდან, რასაც და როგორც მწერდა. ცოტა ისე ყვებოდა ამბებს – ჩემსავით გიჟურად. თავიდანვე მითხრა შეყვარებული მყავსო. მეთქი ოუკეი. უბრალოდ ვსაუბრობდით და კარგი იყო, როგორც ხდება ხოლმე, ვიცინოდით, მუსიკას ვუსმენდით,  მერე ერთხელ ექიმთან წავიდა სისხლის ასაღებად და იქიდან ხუმრობით მომწერა, ხელი დამიჭირეო. მერე მარკეტში შეიარა, იოგურტი მინდა-თქო ვუთხარი და კალათაში ჩადო, ფოტოც მაჩვენა. ღამე ისე ეძინებოდა, წერის თავი არ ქონდა და ვოის მეილი გამომიგზავნა, საყვარელი დუდღუნა ხმა ქონდა.

 მეორე დღეს, თავისი ფოტო ჩამიგდო, რომელიც ძაან გავდა ჩემს პროფაილ ფიქჩერს, ერთად გააკეთე ეს 2 ფოტო-თქო, მივწერე და გააკეთა. დავდებ ჩემთან-თქო და, კაიო. ხოდა, დავდე, ვიღაცეებმა დაალაიქეს, ზოგმა დააკომენტა, მოკლედ ჩვეულებრივად ვხალისობდით და უცებ მაგის ბიჭმა დააკომენტა იტალიურად – მე უკეთესი ვარ, თმა რო მქონდესო – ისეთი შეგრძნება დამეუფლა, ცივი შხაპი რო გადაგევლება, თუ, არ ვიცი, რა შედარება უნდა მოვიყვანო, ცხვირიდან რო სისხლი წამოგივა რაღაცნაირად უმიზეზოდ. ჩემთავს ვუთხარი – მეთქი, შე იდიოტო, რითი ერთობი ამხელა კაცი-თქო. – რა შუაში ვიყავი საერთოდ.

 მარა ძალიან დიდხანსაც არ გასტანა ამ ჩემმა მდგომარეობამ, ეტყობა იმიტო, რო მაინც ის კი არ იყო მთავარი, თუ რამდენად ადეკვატური ვიყავი ქცევის მსოფლიო სტანდარტების მიმართ, მთავარი იყო ბუნებრივი ვყოფილიყავი, ისეთი, როგორიც ვარ. ზოგადად და თუნდაც ასეთი გართობის დროსაც…

 6.

 Wall-ში ბართან ვიდექი და გამახსენდა, შარშან გაზაფხულზე ერთმა ნაცნობმა მითხრა, „ის“ შემხვდაო და მითხრა – თურმე ნონო ჩემზე ცუდ რაღაცეებს ლაპარაკობსო. – ხოდა, საერთოდ არ იყო ესე და რამენაირად მინდოდა ცოდნოდა, რო დიდი ტყუილი იყო და ეხლა ამ 32 ნაწილის შემდეგ მაინც იმედია ზუსტად გაიგო რო არ იყო ეგ სიმართლე და არაფერს ცუდს არ ვლაპარაკობდი. მაშინ ეგ ამბავი იმდენად გამიტყდა, რო რაღაცნაირად გავთიშე თავი და დავივიწყე და აი ეხლა რატომღაც უცებ ამომიტივტივდა. ბარმენს მივუტრიალდი და დავლიე, დავლიე, დავლიე, კიდე დავლიე… Massive Attack-ის Live With Me-ს ვიდეოს პონტში გავხურდი და ქუჩაში გავბოდიალდი. ბნელოდა, მარა ეგრევე დავინახე, ორივენი იქ იდგნენ, მივედი და რატო დამსდევთ-მეთქი მივახალე. ჯერ ჯადოქარი შემოტრიალდა, მერე ბავშვი, ჯადოქარი გაკვირვებული იყო, ბავშვი შეშინებული. რას დამსდევთ-თქო, გავუმეორე კიდევ უფრო ხმამაღლა.

 – არ დაგსდევთ, – მითხრა ჯადოქარმა.

 – დამსდევთ და შემეცით უკვე, – ვუთხარი და თვალები მოვჭუტე, რო კარგად დამენახა.

 – ბავშვთან ესე ნუ ლაპარაკობთ, არც კი ვიცი ვინ ხართ, – მითხრა თავშეკავებულად.

 – არ იცი კი არა, მიდი ეხლა დროზე მომეცი ეგ ლექსი და შემეშვი, – ვუყვირე და ხელი გავუშვირე, რო ფურცელი მოეცა.

 – მამა, ვინ არის ეს კაცი? – იკითხა ბავშვმა.

 – არ ვიცი, შვილო… ვიღაცაში გეშლებით, ბატონო, – თქვა ჯადოქარმა და ბავშვი ხელში აიყვანა.

 – მომეცი, მომეცი-თქო შენი უნიჭო ლექსი! – ისევ ვუყვირე მე და უცებ ზურგზე ხელი ვიგრძენი. შემოვტრიალდი. ბიჭები იყვნენ.

 – აჰა, ეს ჩაიცვი, თორე უარესად გაცივდები, – კურტკა ჩამაცვა მეგობარმა.

 – რა გაყვირებს შეჩემა, სულ გაგიჟდი?! ცარიელ ქუჩაში დგახარ და ღრიალებ, –  თქვა ჩემმა ძმამ და სიგარეტს მოუკიდა…

 

 

 

 

ცარიელი დღეები (XXXI ნაწილი)

Say anything you like

– Wild Nothing

1.

იმ გოგომ, გერმანიაში რო ცხოვრობს და კარგად რო ავეწყვეთ ჩატში, მომწერა, ერთი კვირით რო უნდა ჩამოვსულიყავი თბილისში, ეგ ამბავი აღარ გამოდის, ვერ ვახერხებო. ამიტომ ჩვენი გაცნობა გაურკვეველი დროით გადაიდო. ორივე ვაცნობიერებდით, რო ასეთ სიტუაციაში რთული იქნებოდა ამ სასიამოვნო მუხტის შენარჩუნება. ლეპტოპი გადავდე, ავდექი და ბასკის ჩავეხუტე. ბასკი ძაღლია და ძალიანაც გაუხარდა. კიდევ კარგი, მე იმას მაინც ვაცნობიერებდი, რო ამ მომენტში სენტიმენტალური-ბანალურობის მწვერვალზე ვიყავი. მერე ბასკი გადავდე, ავდექი და ლეპტოპთან დავბრუნდი.

– იცი რა დამესიზმრა? – მივწერე და თითები გავატკაცუნე.

– რა?

– ოთახში ვიყავი, მუსიკა იყო ხმამაღლა და ნეონის შუქები და ბევრი ხალხი, ბევრი გოგოები, ბევრი ლამაზი, ვცეკვავდით, ზოგი მოდიოდა, მკოცნიდა, ზოგი ჭიქას მიჭახუნებდა, ზოგი თვალს მიკრავდა, მერე ერთი გოგო მოვიდა უცებ, ყველაზე ლამაზი, ხელი მომკიდა და წამიყვანა, ჟრუანტელმა დამიარა, ძაან სასიამოვნო იყო, გასაგები გახდა, სადაც მივყავდი, იმ ოთახიდან გამიყვანა სხვა ოთახში, სადაც მეტი არავინ იყო, რო შევედით, მეგონა ეხლა ტუჩებში მაკოცებდა, ძაან მომწონდა. ხოდა უცებ მუცელში ჩამარტა ხელი და გავიდა… დავეცი… რო გამეღვიძა, მუცელი მტკიოდა… ეხლავე გაჩვენებ მაგ გოგოს ფოტოს, – და ჩატში თავისი ფოტო ჩავუგდე.

– ძაანაც კარგი მიქნია, – მომწერა სმაილებით.

– არაფერიც არ დამესიზმრა, ეხლა მოვიგონე უცებ, – მივწერე და გამეღიმა. იქიდანაც იგივე მივიღე.

2.

ერთმა გოგომ მომწერა:

– გუშინ ოპერასთან ჩაის სახლში რამდენიმე გოგო-ბიჭი ისხდა და რაღაცაზე ერთმა გოგომ იკივლა, ეგ ნონო ანთაძეაო.

– კაი რა, იგონებ ხო? – მე მაინც ბოლომდე არ მჯეროდა ესეთი ისტორიების.

– რასაც შენ გოგოებზე წერ, ვინმე სადმე რამეს კიოდეს, რა გასაკვირია, – მითხრა და ერთად ვიცინეთ.

მერე სხვა თემაზე საუბარს შევყევით და ერთ ძაან სასაცილო ფორმულამდე მივედით, ერთ-ერთ ნაცნობზე ვლაპარაკობდით, მისი პიროვნული თვისებები გავიხსენეთ და მე ვთქვი, ღმერთივით კაციაო-თქო, ამაზე მიპასუხა, რელიგიურია ძაანო და როგორც კი ეს გავიგე, ეჰ, ჩვეულებრივი ადამიანი ყოფილა-თქო. სასაცილოდ გამოვიდა – ღმერთივით კაცი, როგორც კი გარელიგიურდა, ეგრევე ჩვეულებრივად გადაიქცა. ნუ, მოკლედ, მიმოწერის სწრაფ ტემპში ეს ძაან სასაცილოდ გამოჩნდა და ეხლა არ ვიცი.

გვიან ღამით, ის გოგო ვნახე, ჩემი ძმის დაბადების დღეზე Blind date რო მქონდა. ჰოდა, ამჯერად ხალხმრავლობა აღარ იყო და რაც ვივარაუდეთ, ის მოხდა, ანუ უხერხულობა გაქრა.

3.

HOLMES&WATSON-ში მივედი და ერთ გოგოს მივწერე, რომელიც იქვე ქვედა სართულზე მუშაობს, შენი ფეხი არ დავინახო აქ-ო. უცებ მიპასუხა და არ იცოდა, რო იქ ვიყავი და შეეძლო ზუსტად ნახევარ წუთში დაენახა ჩემი ფეხი. ჰოდა, ჩავედი ეგრევე. აღმოჩნდა, რო სხვა მეგობარი მწერდა მისგან. მოკლედ სახალისო ამბავი გამოვიდა.

მერე უკან ავბრუნდი და ყველანი ერთად წავედით „მეტროში“ რაღაც ფართიზე. ოღონდ მე ჯერ Wendy’s-ში ერთ გოგოს შევხვდი, ყავა დავლიეთ. გვერდით მაგიდაზე ნაცნობები ისხდნენ, მივესალმე წესიერად, მარა გვიან სახლში რო მივედი, ფეისბუქის კედელზე ფოტო დამხვდა – როგორ ვზივართ მე და ეს გოგო და ვსვამთ ყავას, თითქოს პაპარაციმ გადაუღო სელებრით-წყვილს. რა საჭირო იყო, ვერ მივხვდი, მითუმეტეს იმის მერე, რაც მივესალმე, თორე ჩუმად რო ექნათ და არ მცოდნოდა ვინ გადაიღო, კიდევ ჰო. მოკლედ, რამე ხო უნდა მექნა საპასუხოდ, ავდექი და ის გოგოც დავთაგე, ვისთანაც ერთად ყავას ვსვამდი. თუ ეგონათ ძაან შემეშინდებოდა ამ ფოტოსი, გაეგოთ, რო არაფერი დიდი ამბავი არ ხდებოდა.

მოკლედ „მეტროში“ იმ ფართიზე რო მივედით, ჭიქები აღარ იყო და ამიტომ პირადპირ ბოთლიდან ვსვი ვისკი. გემრიელად გამოვთვერი. ისეთი ამბავი იყო, ბოლოს პატრული მოვიდა,  ჰოდა, ამიტომ წავედით მუსიასთან. იქ კიდე დავლიეთ, მერე მუსიამ ფოტო გადამიღო, ატვირთა, დამთაგა და „ცარიელი დღეები“ დააწერა – ფოტოზე ხელში მუსიას კაი ხნის წინ დახატული ნახატი მიჭირავს – ტუჩები, „იმის“ ტუჩები.

4.

ტაქსიში ვიჯექი და რაციაში ვიღაც ყმუოდა საზარელ ხმაზე:

– რა არის ეს, რა ხმაა? – ვიკითხე შეწუხებული ტონით.

– აუ, არ ვიცი, ამის გიჟი დედა ვატირე, ვიღაცა დააჯდა ჩვენ ხაზს და ესე გვიღმუის, იდიოტია, დაგვღალა რა, აღარ შეგვიძლია, – ჩაარაკრაკა მძღოლმა. მერე ქუჩაში შავკანიანებს მოკრა თვალი და მეუბნება:

– მე ამათ მანქანაში არ ვიკარებ რა…

– რატო? – ვკითხე და „რატო შე ყლეო-თქო?“ ვიფიქრე.

– არ მევასებიან.

მანქანიდან რო გადმოვდიოდი, რაციიდან ისევ საშინელი ხმა ისმოდა და ღირსი ხარ, ამ ყმუილს რო უსმენ-თქო, გავიფიქრე. Wall-ში რო შევედი, ჩემს მეგობარს მოვუყევი და წარმოიდგინე ეხლაო – დენზელ ვაშინგტონი და ნაომი კემპბელი რო დგანან და ეს რო არ უჩერებს, მანქანას არ აკარებსო – გავსკდით სიცილით. Wall-ში არაფერი საინტერესო არ ხდებოდა. ეზოში გამოვედი და ფბ-ზე შევძვერი, თან აქეთ-იქით ვიყურებოდი, კიდევ ის უცნაურთვალებიანი ბავშვი არ მოვიდეს-თქო, მარა არ გამოჩენილა.

ღამე მამაჩემთან მივედი და თავისი ახალი თარგმანი მაჩუქა – არტურო პერეს-რევერტეს „დიუმას კლუბი“, ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობამ გამოუშვა. ნამდვილად კარგი საჩუქარი იყო.

5.

დაბადების დღეზე დამპატიჟეს და ვერ წავედი. Event page-ზე ვიღაცამ შეკითხვა დასვა, პლუს ერთის მოყვანა ხო შეიძლებაო და იქ რაღაც ხუმრობით დავწერე, რო ყველა მარტო უნდა მივიდეთ და თავისი პლუს ერთები იქ ვიპოვოთ-თქო და მეორე დღეს იუბილარმა მომწერა, წინასწარმეტყველი ხარ, ყველა დაწყვილდა, ისე მოხდა, რო მარტო არავინ დარჩაო.

საღამო იყო, მუსიკას ვუსმენდი, ამ დროს, წინა ნაწილში სხვა ბლოგი რო ვახსენე, სადაც ჩემზე და ჩემს ბლოგზე ეწერა, კიდევ გამომიგზავნეს, 2 ახალი ნაწილი დაუწერიაო და აი რა დამხვდა იქ:

“ისევ დამილინკა ჩემმა მეგობარმა ნონოს ბლოგი. კითხვას შევყევი და თითქმის ყველაფერი წავიკითხე. საკაიფოდ იკითხება. ცოტა გამიტყდა, რომ არ მქონდა წაკითხული და ასე პირდაპირ დავწერე. მაგრამ არაუშავს. სამაგიეროდ, ახლა წავიკითხე და აღმოვაჩინე, რომ ერთნაირად ვფიქრობთ. ნამდვილი ნაივური სუპერია. ნონოური, უფრო სწორად.”

მოკლედ, კარგი იყო იმის აღმოჩენა, რო სადღაც, ვიღაც უცნობი ადამიანი, მნიშვნელოვან საკითხებზე ჩემსავით ფიქრობდა. მუსიკის მოსმენა გავაგრძელე და ვიფიქრე, 32-ე ნაწილს Kasabian-ის Goodbye Kiss დავურთავ-თქო. როგორც ვიცი ხოლმე, იმდღესაც მთელი დღე მარტო ერთ სიმღერას ვუსმენდი. მერე იმ ბლოგის მეორე ნაწილი ვნახე და გამოვშტერდი, ზუსტად ეს სიმღერა ქონდა ბოლოში მიბმული?! რას ამბობენ ხოლმე ასეთ დროს? ა, ჰო! – მგონი რაღაც არსებობს. მერე მივხვდი, რო ამის გამო ამ სიმღერას აღარ დავურთავდი. მარა მაინც კარგი იყო. თან იმასაც მივხვდი, რო სამაგიეროდ ასე მაინც მოვყვებოდი ამ ამბავს და აი მოვყევი კიდევაც.

6.

Winter Set-ზე დამპატიჟეს ჩემმა ძმამ და მეგობრებმა, Sleep Party People უკრავდა, ბევრი ხალხი იყო, დავლიე ერთი ჭიქა, მეორე, მესამე, მეოთხე, მეხუთე. სცენაზე კურდღლები დახტოდნენ, მეც ცოტა წავიცეკვე, წინ ვიღაც ტიპი იდგა, შემომიტრიალდა და ჯადოქარი აღმოჩნდა, რაღაცას მაჩეჩებდა ხელში, არ მინდა ლექსი-თქო ვიფიქრე, მარა მაინც გამოვართვი და ჯოინთი აღმოჩნდა. მოვწიე ერთი-ორი და ძაან კაი იყო. უკან შრუტე მედგა და ვიფიქრე, ეხლა თუ დაინახა, რამე სიგიჟე სტატუსს დაწერს ამაზე-თქო. მერე გავიფიქრე, „ისიც“ რო აქ იყოს ეხლა-თქო, გარშემო ბევრი წყვილი იყო და იმაზე დავფიქრდი, იქნებ ვინმე ეცეკვება-თქო და არ მესიამოვნა, თან ცეკვას ვუმატებდი და ვუმატებდი, ჩანთაც კი მოვიხსენი, მერე ჰუდი გავიხადე, ჩანთაში ჩავტენე და კიდევ უფრო გავხურდი და უცებ! ბრახ და მივხვდი რო მე ვეცეკვებოდი, თვალები დახუჭული მქონდა, ჩემს წინ იდგა ძაან ახლოს, ისიც თვალდახუჭული და თავს აქნევდა აქეთ-იქით, როგორც იცის ხოლმე, ყველა მოძრაობას ვხედავდი და ყველაფერში ავყევი. თვალს არ ახელდა, ვერ მხედავდა, მეც არ ვახელდი, მე ვხედავდი. შუქებს ვგრძნობდი სახეზე. ძაან კარგი იყო. არ მახსოვს რამდენი ხანი ვიცეკვეთ. ბოლოს პირი გამიშრა და თვალები გავახილე.

სახლში რო მოვედი, კურტკა გავიხადე, ჯიბიდან მობილური ამოვიღე, რომელსაც პატარა ფურცელი ამოყვა, გავშალე და:

მე ისევ დროს ვკლავ

მივყვები კვალს კვლავ

ღამე ვუყურებ ვარსკვლავებს

ძილში ვიხსენებ შენს მკლავებს

როდის მოასწრო ამის ჩადება-თქო ვიფიქრე, თუმცა ჯადოქარია და რა გასაკვირი იყო. უბრალოდ, უკვე საერთოდ ვეღარ ვხვდებოდი, ამ სულელურ ლექსებს მე ვწერდი, თუ თვითონ?!

 

ცარიელი დღეები (XXX ნაწილი)

You always seemed so sure

– Arcade Fire

1.

წინა ნაწილი გვიან დავდე, უკვე პარასკევი იყო. მანამდე მეგობარმა მომწერა, ველოდებით სად არისო. წარმოვიდგინე, როგორ ისხდნენ სამზარეულოში ყველანი ერთად, ნერვიულად სიგარეტს ეწეოდნენ და ელოდებოდნენ, სასაცილო იყო. მერე ჩემი ძმა გამეხუმრა, რატო აგვიანებ, ფანები ელოდებიანო და ეგეც წარმოვიდგინე, სადღაც სტადიონზე შეკრებილი ხალხი როგორ ელოდებოდა, ესეც სასაცილო იყო. მარა ბოლოს დედაჩემმა როცა მომწერა, არ ვიძინებ, სად არის ახალი ნაწილიო. უკვე აღარ იყო სასაცილო.

მოკლედ, მერე როცა ავტვირთე, მესიჯები მივიღე, ჩვენს ცარიელ დღეებს გვივსებს შენი „ცარიელი დღეებიო“. რაღაც პარადოქსი გამოდიოდა თითქოს, მარა მაგას აღარ ჩავუღრმავდი, უბრალოდ სასიამოვნოდ დავიმუხტე და ისევ წერა მომინდა. ერთ მესიჯში მეგობარი მიყვებოდა, როგორ ნახა თავისი ექსი და ცუდად გახდა, მთელი დღე უხასიათოდ იყო და უცებ გაახსენდა „ჩემი შეხვედრა მარშუტკაში“, მაისური როცა ვაჩვენე და ამის გახსენებამ კარგ განწყობაზე დამაყენა და პოზიტიურად შევხედე ყველაფერსო. ბოლოს კი მითხრა რო „The Coffee Bean & Tea Leaf” წადი, იქ საჩუქარი დაგიტოვეო.

წავედი და ძაან მაგარი რამე დამხვდა, CD იყო – „ცარიელი დღეების“ საუნდტრეკი, ანუ ყველა ის სიმღერა ერთად ჩაწერილი, რომლებიც წინ აქვს ხოლმე ჩემი ბლოგის თითოეულ ნაწილს დართული. აი ასე… ძალიან კარგია, როდესაც ადამიანებმა იციან ერთმანეთის გახარება.

2.

დილით დამირეკეს და სამსახურთან დაკავშირებით გასაუბრებაზე დამიბარეს. მივედი. გავესაუბრე. 1 კვირაში დაგიკავშირდებოთო. ამ დროს ნაცნობმა დამირეკა და იმანაც სამუშაო შემომთავაზა. სულ ასეა ხოლმე, ან არაფერი ხდება, ან ბევრი რამე ერთად.

მერე ერთ ულამაზეს გოგოს შევხვდი, თანაც ამ გარეგნული სილამაზის გარდა, ბევრი სხვა დადებითიც ქონდა. ცოტა დამაგვიანდა და, რო არ გაყინულიყო, სათამაშოების მაღაზიაში შევიდა, ხოდა, რო მივედი, ძალიან ლამაზი კადრი დამხვდა – მის გარშემო ყველაფერი სულ ჭრელი იყო და თვითონაც ფერადი. მერე Wendy’s-ში 2 ყავა ავიღეთ, მის ჭიქას მისი სახელი დააწერეს, ჩემსას ნონა. ცოტა ხანი ფეხით ვისეირნეთ, რაღა თქმა უნდა, როგორც ასეთ დროს ხდება, სისულელეებზე ვილაპარაკეთ და მალე დავიშალეთ. გარკვეული მიზეზების გამო არაფერი არ ხდებოდა, მარა მაინც აუტანლად სასიამოვნო იყო.

ღამე სახლში რო მივედი მეგობარმა გამომიგზავნა ეს ნახეო:

http://tinyurl.com/hfae9tn

ვიღაცის ბლოგი აღმოჩნდა სახელად „სხვისი ამბების დაცარიელება“, სადაც მე და „ცარიელ დღეებიც“ ვართ ნახსენები, თან წერია „ცარიელი დღეები“ წაკითხული არ მაქვსო. ნუ, მე წავიკითხე ეს „სხვისი ამბების დაცარიელება“ და მომეწონა კიდევაც. ჰოდა, რავი, აი ეხლა ზუსტად ამ წამს შეიძლება უკვე თვითონაც კითხულობს „ცარიელ დღეებს“.

3.

„მზესუმზირას“ ფართი იყო არტ-კაფეში, ჩემ ძმას და მეგობრებს დავურეკე, მითხრეს რაღაც კაფეში ვართ, გამოგვიარე და ერთად წავიდეთო, გავუარე და გამახსენდა – ამ კაფეში ერთხელ ვიყავით ნამყოფი მე და „ის“, „ინტერსტელარი“ ვნახეთ „ამირანში“ მეგობრებთან ერთად და მერე შემოვიარეთ გემრიელი შეიკების დასალევად…

მოკლედ, ფიქრებიდან გამოვერკვიე და მივედით „მზესუმზირაზე“. ბევრი ხალხი იყო, სასმელი ავიღე, დავდექი ჩემთვის და ვწრუპავდი. ამ დროს ერთი ნაცნობი მოვიდა და მეკითხება:

– რატო აკეთებ ამას? – თან ეღიმება.

– რას ვაკეთებ? – ვერ მივხვდი, რას გულისხმობდა, ვიდექი ჩემთვის წყნარად, ჩვეულებრივზე ჩვეულებრივად.

– რას აკეთებ და დგახარ და იპრანჭები! – მითხრა სიცილით და მეც გამეცინა, წარმოდგენა არ მქონდა ამის შესახებ. მართლა სასაცილო ფაქტი იყო.

მერე, როგორც ვიცი ხოლმე, DJ-სთან შევძვერი და იქ ვცეკვავდი, თან უკვე ძაან მთვრალი. ბოლო რაც მახსოვს, ერთი ჩემი მეგობარი ცუდად გახდა, იმას ვამშვიდებდი და ეგრე იქვე ტახზტე ჩაგვეძინა ერთად. რო წამოვედით, გათენებული იყო.

4.

საღამოს რო გამეღვიძა, HOLMES&WATSON-ში მივედი, საქმეს მალე მორჩნენ და „Rooms”-ში წავედით, პირველად ვიყავი და კარგი იყო, ძალიან ხარისხიანი კოქტეილები გაგვიმზადა ჩვენმა მეგობარმა, რომელიც ბარში მუშაობს, მუსიკაც ძალიან კარგი იყო, მარა მიუხედავად ამ ყველაფრისა, რაღაც იყო ჰაერში მაინც საშინლად უსიამოვნო, სუნამოს გადამეტებულ სურნელთან შეზავებული საშინელი თბილისურ-სნობური განწყობის არომატი. თავისუფლება აკლდა ამ ხალხს, თუნდაც წინა დღეს „მზესუმზირას” ფართიზე მყოფი ადამიანებისგან განსხვავებით.

იქიდან „მოზაიკაში“ შევიარეთ. იქაც გადაჭედილი იყო ყველაფერი. „მოზაიკას“ პატრონმა მომიყვა, გუშინ ვიღაც ტიპი იყო მოსული და ასე ამბობდა, ეს Wall-ი რა გაქაჩულია, მარა აბა რა იქნება, იმდენს ახსენებ „ცარიელ დღეებშიო“. ხოდა, არ ვიცი მართლა ასეა თუ არა, მაგრამ ასე რომ ამბობენ, უკვე ესეც კაია.

მერე მოგვშივდა და იქიდან „სამიკიტნოში“ წავედით. ბიჭებს ვთხოვე, მაშინდელივით იმდენს ნუ შეუკვეთავთ, რო მერე სახლში გამატანოთ კონტეინერებით ნახევარი საჭმელი-თქო და ამჯერად ეტყობა უფრო ფხიზლები იყვნენ და ჩემი თხოვნა გაითვალისწინეს.

5.

მეორე დღეს მამაჩემის ლექციაზე წავედი. 8 ლექცია უნდა წაიკითხოს თემაზე „სახელმწიფო და მაფია“ ჰოდა, ეს პირველი იყო, კარგად ჩაიარა, მსმენელებიც იყვნენ და, რაც მთავარია, ყურადღებით უსმენდნენ. დარბაზში ვიცოდი რო 2 გოგო უნდა ყოფილიყო, დები, რომლებსაც ლექციაც აინტერესებდათ და ამის გარდა დათქმული გვქონდა, რო გაგვეცნო ერთმანეთი, ბლოგის ერთგული მკითხველები იყვნენ. მაგრამ მე სახეზე ვერ ვიცნობდი, ისედაც ცუდი მხედველობა მაქვს და თან რატომღაც დარბაზში Wi-Fi-ც არ იჭერდა. ამიტომ ლექციის დროს ცოტა ხნით ბიბლიოთეკის დარბაზში ჩავედი და მოწერილი დამხვდა:

– რატო გახვედი?

– იმიტო, რო ნეტი არ იჭერს მანდ, ვერ გხედავ, – მივწერე სმაილებით.

– დამაგვიანდა და უკან დავჯექი.

– კაი, შემოვალ ეხლა, – და შევბრუნდი.

ჰოდა, მოკლედ, ლექცია რო მორჩა, როგორც იქნა წესიერად მივესალმე იმას, ვისაც ვწერდი და მის დასაც… და მოვილაპარაკეთ, რო სხვა ლექციებზეც შევხვდებით და მერე სადმე წავალთ ერთად, უფრო კარგად რომ გავიცნოთ ერთმანეთი.

იქიდან დედაჩემთან წავედი, ღამემდე იქ ვიყავი, 2 ეკლერი მაქვს და თუ გინდა ჩაი დალიეო, კი მინდოდა, მარა, არა მაიტა თან წავიღებ-თქო, ვუთხარი და წავედი ერთ მეგობართან სამსახურში, რომელიც გვიანობამდე მუშაობს და ვიფიქრე ესიამოვნებოდა, მარა აღმოჩნდა დიეტაზე და მაინც მე ვჭამე. რას მოიგონებენ ხოლმე ეს ლამაზი გოგოები ამ დიეტებს არ მესმის. ნუ, თუმცა ისე მგონია, რომ ეკლერების გარეშეც ესიამოვნა ჩემი ვიზიტი და ცოტა გავამხიარულე.

6.

დილით გამეღვიძა და კბილი მომტყდა, თან საღამოს ჩემი ძმის დაბადების დღე იყო და სასწრაფოდ რო არ გამეკეთებინა, დაბადების დღეზე კი არა, საერთოდ არსად არ წავიდოდი ესე არასოდეს. ჰოდა, მივედი ექიმთან, თან ჩემი ექიმი ისვენებდა იმ დღეს, მარა ესეც დავიკიდე, ვალიუმიც კი არ დამილევია და 2 საათი ვიჯექი პირღია, რაღაც კოშმარებს მიკეთებდნენ, კბილებში რკინები ჩამიდგეს, ღრძილებში თოკები და ბოლო-ბოლო ყველაფერი დროულად და კარგად გამიკეთეს. რო გამოვდიოდი, ექიმმა კონსულტანტ გოგოზე მითხრა, ისე რო იცოდე, ბებიამისიც ანთაძეაო. ვაჰ-თქო, შევიცხადე ხმამაღლა და ემოციურად და არ ვიცი, იმათმა რა იფიქრეს, მაგრამ ჩემი რეაქცია იმით იყო გამოწვეული, რომ „იმის“ ბებიაც ანთაძეა.

იქიდან სალონში წავედი, მივედი, დავჯექი და როცა ჩემს პარიკმახერს „თმები შემჭერის“ მაგივრად, „თმები გამიკეთე“ ვუთხარი, აი მანდ დავეჭვდი, მართლა ნაშა ხო არ ვარ-თქო, ძმის დაბადების დღის ფართიზე წასვლამდე ფაქტიურად მარტო ვარცხნილობის დასაყენებლად რო წავედი საპარიკმახეროში.

დაბადების დღეზე ძაან ბევრი ხალხი, ძალიან ბევრი სასმელი და ძალიან ბევრი მუსიკა იყო. ერთი Blind date-ც მქონდა, თუმცა ამ fb-ს გადამკიდე მთლად Blind აღარც გამოდის. მოკლედ, მოვიდა ერთი მშვენიერი გოგო, მარა ამდენი უცხო ადამიანი რო ნახა, ცოტა უხერხულად იგრძნო თავი და მალე წავიდა, იმ პირობით, რო კიდე შევხდებოდით ნაკლებად ხალხმრავალ ადგილას. მე აბსენტს ვსვამდი და ნელ-ნელა ყველაფერი ბუნდოვანი ხდებოდა, მთავარი იყო, იგრძნობოდა, რო ხალხი გადასარევად ერთობოდა და ყველას ნასიამოვნები გამომეტყველება ქონდა.

დასაძინებლად როცა დავწექი, ვიღაცამ სქრინშოთი გამომიგზავნა სადაც 1 საათიანი ტრეკი ჩანდა, ჩავრთე და გამახსენდა, რო ჯადოქარი კაი ხანია არ გამოჩენილა, თითქოს მომენატრასავით…..